Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1976197

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 27 stycznia 2015 r.
VII SA/Wa 1121/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jarecka.

Sędziowie WSA: Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Ewa Machlejd.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia (...) kwietnia 2014 r. znak (...) w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) działając na zasadzie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) po rozpatrzeniu odwołania M. G. od decyzji nr (...) z (...) lutego 2014 r. wydanej przez Starostę (...) o cofnięciu M. G. uprawnienia do kierowania pojazdami orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją cofnięto M. G., posiadającemu prawo jazdy kat. B T nr (...) wydane (...) sierpnia 2006 r. przez Starostę (...), uprawnienia do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu wskazane zostało, że orzeczeniem lekarskim nr (...) z (...) lutego 2014 r. wydanym przez Instytut Medycyny (...) im. (...) stwierdzono istnienie przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień, w którym wyznaczono termin następnego badania lekarskiego na styczeń 2016 r. Organ był zatem zobligowany, na podstawie przepisów ustawy o kierujących pojazdami, do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami M. G. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Od niniejszej decyzji M.G. złożył odwołanie, w którym zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, celem przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) rozpoznając odwołanie wskazało, że w świetle ustaleń organu I instancji oraz obowiązującego stanu prawnego Kolegium nie znalazło podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Materialnymi przepisami stanowiącymi podstawę rozstrzygania w niniejszej sprawie są: ustawa z dnia 5 stycznia 201 1 r. o kierujących pojazdami (zwana dalej ustawą) oraz stosowane na podstawie art. 137 ustawy rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarski kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (zwane dalej rozporządzeniem). Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Z kolei decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy). Zgodnie z rozporządzeniem, jeżeli orzeczenie lekarskie stwierdza istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, to osoba badana może w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia, wnieść odwołanie, w odpowiednim trybie, od jego treści wraz z uzasadnieniem. Z kolei, uprawniony lekarz podmiotu odwoławczego, wydaje ostateczne orzeczenie lekarskie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania odwołania.

W sprawie ustalono, iż w dniu (...) kwietnia 2013 r. do Starosty (...) wpłynął wniosek z Prokuratury Rejonowej w (...) o skierowanie M. G. na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Orzeczeniem nr (...) z (...).11.2013 r. wydanym przez (...) Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w (...) Oddział w (...) stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat B i T. W wyniku odwołania organ II instancji tj. Instytut Medycyny (...) im. (...) w L. orzeczeniem z dnia (...) lutego 2014 r. również stwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat B i T. W dniu (...) lutego 2014 r. Starosta (...) wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami M. G. na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy. W dniu (...) marca 2014 r. (data wpływu do starostwa) M. G. zawnioskował o dopuszczenie dowodów z dokumentów potwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami: orzeczenia lekarskiego nr (...) z (...).07.2013 r. wydanego przez (...) Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w (...) oraz 3 zaświadczeń lekarskich z Poradni Zdrowia Psychicznego i jednego od Lekarza Rodzinnego. Wskazuje, że zaświadczenia te (a zwłaszcza orzeczenie z (...) WOMP w (...) wydane przez organ równorzędny organowi wydającemu zaświadczenie lekarskie z (...).11.2013 r.) i dokonana w nich ocena jego stanu zdrowia budzi wątpliwości co do trafności orzeczenia z (...).02.2014 r. wystawionego przez Instytut Medycyny (...).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że po analizie przepisów prawa i stanu faktycznego sprawy ustaliło, że w stosunku do M. G. orzeczeniem nr (...) z (...).11.2013 r. wydanym przez (...) Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w (...) Oddział w (...) stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat B i T. Procedura i możliwość odwołania się od orzeczenia została uregulowana w rozporządzeniu, z czego skarżący skorzystał, a Instytut Medycyny (...) im. (...) w (...) orzeczeniem z dnia (...) lutego 2014 r. o nr (...) stwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat B i T. Odnośnie charakteru orzeczenia lekarskiego i jego znaczenia dla postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, to przywołując stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjnym stwierdzono, że orzeczenia lekarskie wydane w trybie rozporządzenia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej (starostę i kolegium) w prowadzonych przez nie postępowaniach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Postępowanie administracyjne dotyczące weryfikacji uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi ze względu na stan zdrowia kierowcy odbywa się bowiem dwuetapowo. Najpierw prowadzone jest postępowanie diagnostyczno-orzecznicze przez uprawnionych lekarzy. Na tym etapie, strona może kwestionować wyniki badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie, a w tym zgromadzone wyniki innych badań mających znaczenie w sprawie, może korzystać z możliwości wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego organu I instancji. Natomiast decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia uprawnionego, wydawana jest w drugim etapie, po zakończeniu postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, jeżeli w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W efekcie organy orzekające w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, związane są takim ostatecznym orzeczeniem i nie mogą pominąć czy poddawać ocenie jego treści, decydując w kwestii zasadności lub niezasadności cofnięcia uprawnień. Ostateczne orzeczenia lekarskie, wydane w trybie rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Zatem organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Takie orzeczenie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., a więc jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Związanie ostatecznym orzeczeniem lekarskim wyklucza ponadto możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o cofnięcie prawa jazdy dowodu z opinii biegłego co do treści zawartych w tym orzeczeniu Przesłanką wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy jest ostateczność orzeczenia stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (patrz mające zastosowanie wyroki: NSA z 2011-10-25, sygn. I OSK 1859/10, LEX nr 1069624 oraz WSA: w Szczecinie z 2012-01-18, sygn. II SA/Sz 1124/11, LEX nr 1109852, w Bydgoszczy z 2012-01-10 II SA/Bd 1303/11 LEX nr 1113850, w Gorzowie Wielkopolskim z 2011-11-30 II SA/Go 782/11 LEX nr 1133594). W rezultacie organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji zapadła w konsekwencji ostatecznego orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny (...) im. (...) w (...) z dnia (...) lutego 2014 r. o nr (...) stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat B i T. przez M. G. Zarówno organ I instancji jak i Kolegium było związane treścią niniejszego orzeczenia, przez co wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi przez M. G. było prawidłowe i należało ją utrzymać w mocy. Nie miały zatem znaczenia dla zapadłego rozstrzygnięcia dokumenty przedstawione przez odwołującego się w toku postępowania.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. G. Wskazał w niej, że w toku postępowania organ nie dał szansy Skarżącemu do obrony jego praw. Uzyskane orzeczenia lekarskie nie zawierają uzasadnień, przez co uniemożliwiały Skarżącemu przeprowadzenie dowodu przeciwko tym orzeczeniom. Nie wiedział bowiem w związku z jakimi okolicznościami uznaje się go za niezdolnego do prowadzenia pojazdów.

Jako, że orzeczenia lekarskie są zwykłym środkiem dowodowym w sprawie należało uczestnikowi umożliwić dowodzenie przeciwne, a to bez znajomości przyczyn wydania orzeczeń lekarskich nie było możliwe.

Jednocześnie organ pierwszej i drugiej instancji nie rozstrzygnął wątpliwości wynikającej z rozbieżności orzeczeń lekarskich załączonych przez skarżącego (orzeczenie z (...) vs. Orzeczenia z (...) i (...)). Orzeczenie lekarskie nr (...) z dnia (...).07.2013 r., wydane przez (...) Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradni dla Kierowców potwierdzało brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. B i T.

Skarżący złożył do akt sprawy:

- Zaświadczenie lekarskie z dnia (...).04.2013 r. z Poradni Zdrowia Psychicznego dla Dorosłych z (...) stwierdzającego, że w trakcie kilku wizyt kontrolnych nie zaobserwowano objawów choroby psychicznej i nie potwierdził jej także wywiad zebrany od matki M. G.

- Zaświadczenie lekarskie od Lekarza Rodzinnego, że pacjent nie leczył się w poradni w (...) z powodu padaczki, jak również badanie EEG z zapisem prawidłowym nie potwierdzający padaczki.

- Zaświadczenie lekarskie z dnia (...).12.2013 r. z Poradni Zdrowia Psychicznego dla Dorosłych z (...), iż M. G. nie wymaga leczenia Farmakologicznego.

- Zaświadczenie lekarskie z dnia (...).02.2014 r. z Poradni Zdrowia Psychicznego dla Dorosłych z (...), że Pani Doktor A. S. nie stwierdza u M. G. objawów choroby psychicznej - zaburzeń o charakterze paranoidalnym.

Powyższe zaświadczenia, a przede wszystkim orzeczenie lekarskie z dnia (...).07.2013 r. wydane przez (...) WOMP Poradnię dla Kierowców, potwierdzają brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Taka rozbieżna ocena stanu zdrowia Skarżącego budzi poważne wątpliwości co do trafności wydanego orzeczenia lekarskiego z dnia (...).02.2014 r. przez Instytut Medycyny (...) im. (...) stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi.

W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przesłanki określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 z późn. zm.), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku bowiem stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez stronę pojazdami silnikowymi, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami.

Za prawidłowe należy uznać stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że organ administracji jest związany treścią orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a orzeczenie to nie podlega jego ocenie, co do zasadności wydania go o danej treści.

Badania lekarskie w przedmiotowym zakresie mogą przeprowadzać jedynie lekarze uprawnieni spełniający wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. i wpisani do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez marszałka województwa. Jak stanowi art. 79 ust. 2 u.k.p. uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie.

Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzająca się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ustawy. Jednostka mająca przeprowadzić badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne (art. 79 ust. 4 i 5 ustawy). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 ustawy). Kopię takiego orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać starości właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli nie został złożony wniosek o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy diagnostyczno - orzeczniczy etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia w oparciu o regulacje ustawy o kierujących pojazdami.

Orzeczenia lekarskie w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15 z późn. zm.). Zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia, badanie lekarskie może być wykonane przez lekarza, spełniającego warunek, o którym mowa w § 14 ust. 1 albo 2, zwanego dalej "uprawnionym lekarzem". Z kolei § 9 rozporządzenia stanowi, że badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy, przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Uprawniony lekarz na podstawie badania lekarskiego wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", o czym stanowi § 10 rozporządzenia. Od tak wydanego orzeczenia osoba badana może wnieść odwołanie w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia, za pośrednictwem uprawnionego lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, do podmiotu odwoławczego, którym jest m.in. Instytut Medycyny Pracy (§ 12 rozporządzenia). Orzeczenie lekarskie wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania, stosownie do § 13 ust. 2 rozporządzenia - jest ostateczne.

Procedura oceny stanu zdrowia kierowcy, wynikająca z cytowanych wyżej przepisów ma charakter szczególny i odrębny od procedury administracyjnej, a zatem nie mają do niej zastosowania ogólne zasady postępowania administracyjnego. Orzeczenia lekarskie wydawane w tym trybie nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w rozpatrywanej sprawie, że orzeczenia lekarskie wiążą organy administracyjne, które nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy (lub kandydata na kierowcę) jest prowadzone przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie. Orzeczenie lekarskie wydawane w tym szczególnym trybie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Oznacza to, że przedmiotowe orzeczenie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydane w oparciu o przepisy ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r., jak również w oparciu o przepisy ustawy o kierujących pojazdami, nie podlegają merytorycznej weryfikacji przez organy administracyjne w prowadzonych przez nie postępowaniach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Kontrola merytoryczna orzeczenia lekarskiego możliwa jest wyłącznie w ramach postępowania odwoławczego prowadzonego przez uprawnione medyczne jednostki orzecznicze.

Podnieść należy, że zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego i w przypadku obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania autentyczności dokumentu urzędowego, nie może on być uznany za dowód w sprawie. Skarżący w toku prowadzonego postępowania nie przedstawił dowodu, który mógłby doprowadzić do obalenia domniemania zgodności z prawdą ostatecznego orzeczenia lekarskiego wydanego w jego sprawie.

W rozpatrywanej sprawie wydanie zaskarżonych decyzji poprzedziło postępowanie w sprawie skierowania Skarżącego na badania lekarskie, w ramach którego wyczerpał procedurę wynikającą z przytoczonych wyżej przepisów i uzyskał ostateczne orzeczenie lekarskie nr (...) z (...) lutego 2014 r. wydane przez Instytut Medycyny (...) im. (...) w (...) stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wg. kat. B i T. Datę ponownego badania wyznaczono na styczeń 2016 r. W związku z tym organy orzekające zobligowane były do zastosowania art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. ustawy o kierujący pojazdami.

Powyższego stanowiska nie mogła zmienić argumentacja skargi dotycząca wadliwości orzeczeń lekarskich wydanych w niniejszej sprawie. Przedstawione przez Skarżącego zaświadczenia lekarskie dotyczą jego stanu zdrowia w ogólności a nie odnoszą się wprost do orzeczeń lekarskich stanowiących podstawę decyzji, w szczególności nie odnoszą się możliwości kierowania pojazdami przez Skarżącego. Natomiast orzeczenie z dnia (...) lipca 2013 r. zostało wydane kilka miesięcy wcześniej niż pierwsze z zapadłych w przedmiotowym postępowaniu i dotyczy okoliczności aktualnych w dacie jego wydawania. Okoliczności te kilka miesięcy później mogły być zupełnie inne.

Reasumując, skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.