Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3148407

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 28 stycznia 2021 r.
VII SA/Wa 1078/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Montowski.

Sędziowie WSA: Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Monika Kramek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "(...)" w (...) na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia (...) listopada 2016 r. znak (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji

I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji,

II. umarza postępowanie administracyjne przed (...) Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "(...)" w (...) ("skarżąca", "spółdzielnia") jest decyzja Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej ("KGPSP") znak: (...) z (...) listopada 2016 r., wydana w trybie nadzwyczajnym, stwierdzenia nieważności decyzji, w następującym stanie sprawy:

W dniu 5 listopada 2007 r. przedstawiciel Komendanta (...) Państwowej Straży Pożarnej (...) przeprowadził czynności kontrolno-rozpoznawcze w budynku mieszkalnym przy ul. (...) w (...). Podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego w ww. budynku mieszkalnym, liczącym 11 kondygnacji naziemnych.

Następnie Komendant (...) Państwowej Straży Pożarnej (...) ("K (...) PSP") decyzją z (...) grudnia 2007 r., znak (...) nakazał spółdzielni wykonanie w ustalonym terminie określonych w czterech punktach obowiązków w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, tj. wyposażenie wszystkich kondygnacji budynku mieszkalnego w instalację wodociągową, zapewnienie sprawności technicznej instalacji kominowej w obiekcie, zapewnienie sprawności instalacji odgromowej w obiekcie oraz zapewnienie drogi pożarowej do budynku mieszkalnego.

Na skutek odwołania skarżącej od tej decyzji, zawartego w piśmie z 19 grudnia 2007 r., (...) Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją znak: (...) z (...) lutego 2008 r. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W wyniku rozpatrzenia wniosków złożonych przez skarżącą w trybie art. 154 i art. 155 k.p.a., uchylono pkt 4 decyzji K (...) PSP nakazujący wykonanie drogi pożarowej, a ostateczny termin wykonania obowiązków ustalono na dzień 31 grudnia 2015 r. (v. decyzja K (...) PSP z (...) czerwca 2010 r. znak: (...) i decyzja K (...) PSP znak: (...) z (...) marca 2014 r.).

Pismem z 20 lipca 2016 r. spółdzielnia wniosła "pozew" skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o stwierdzenie nieważności lub uchylenie m.in. decyzji Komendanta (...) Państwowej Straży Pożarnej (...) z (...) grudnia 2007 r. o znaku (...). Zarzuciła organowi wadliwe zastosowanie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej do wcześniej wybudowanych budynków. Wskazała, że budynek przy ul. (...) w (...) został wzniesiony w latach 70-tych zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i ówczesnymi przepisami przeciwpożarowymi. Wówczas dla ochrony ppoż wystarczające były tzw. suche piony z połączeniem zewnętrznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z 11 sierpnia 2016 r. sygn. akt VII KO/Wa 166/16 przekazał "pozew" do K (...) PSP, który następnie pismem z 19 sierpnia 2016 r. znak: (...) przekazał "go" (...) Komendantowi Wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej ("(...) KWPSP"). Po otrzymaniu powyższego pisma organ ten pismem z 30 sierpnia 2016 r. znak: (...) zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz wezwał Komendanta (...) PSP do przesłania pełnej dokumentacji, wytworzonej w sprawie.

Dalej, (...) KWPSP decyzją z (...) września 2016 r. znak: (...), na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 5 oraz art. 157 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku skarżącej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta (...) Państwowej Straży Pożarnej (...) z (...) grudnia 2007 r., znak (...).

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła niewyjaśnienie powodów, dla których przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych, mogą być stosowane do budynków wzniesionych przed wejściem w życie tych przepisów.

Decyzją wskazaną na wstępie, znak: (...) z (...) listopada 2016 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 157-158 k.p.a., KGPSP utrzymał w mocy decyzję (...) KWPSP z (...) września 2016 r. znak (...) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta (...) Państwowej Straży Pożarnej (...) z (...) grudnia 2007 r. znak: (...).

W uzasadnieniu decyzji KGPSP omówił instytucję stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc się do zarzutu zastosowania przez organ terenowy przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719) do budynków wzniesionych przed ich wejściem w życie wskazał, że rozporządzenie to nie zawiera klauzul ograniczających jego stosowanie wyłącznie do budynków wzniesionych po dacie jego wprowadzenia. Sytuacja ta już wielokrotnie była przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych, które stwierdziły, że zastosowanie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej do wcześniej wybudowanych budynków nie narusza prawa (wyrok NSA z 30 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1701/07).

KGPSP zauważył też, odnosząc się do kolejnego zarzutu dotyczącego niewykonalności decyzji ze względów technicznych oraz finansowych i niewskazania przez organy PSP konkretnych możliwych rozwiązań, że zgodnie z procedurą wymienioną w § 2 ust. 3a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) wymagania przepisów w zakresie ochrony przeciwpożarowej mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosowanie do wskazań uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim PSP w ekspertyzie z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Wnioskodawcą tej ekspertyzy zgodnie z art. 6a ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 191, z późn. zm.) jest inwestor lub właściciel obiektu budowlanego lub terenu, którego dotyczą rozwiązania zamienne. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, to nie organy PSP wskazują możliwe rozwiązania zamienne, ale autorzy ekspertyzy technicznej wraz z wnioskodawcą. Opracowanie to wykonane prawidłowo przez rzeczoznawcę budowlanego i rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych nie powinno i nie może zagrozić stabilności budynku.

I dalej, odnosząc się do samej przesłanki niewykonalności decyzji, ze względów technicznych lub finansowych organ podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym nie stanowią przeszkody powodującej niewykonalność decyzji ani względy ekonomiczne i finansowe, ani trudności techniczne, ani też negatywne nastawienie adresatów decyzji czy innych podmiotów do wykonania decyzji. Nie można mówić o niewykonalności decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., jeżeli wynikające z niej obowiązki mieszczą się w granicach prawa.

Analizując sprawę w zakresie spełnienia przez zaskarżoną decyzję innych przesłanek nieważności KGPSP wskazał, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 156 § 1 pkt 1, 3 i pkt 7 k.p.a.

Na koniec organ podał, że spółdzielnia na przestrzeni niemal 9-ciu lat w żadnym ze swoich wcześniejszych wniosków o zmianę terminu realizacji obowiązków określonych w decyzji z (...) grudnia 2007 r. nie podnosiła zarzutów braku technicznych możliwości wykonania tej decyzji.

W skardze do Sądu na ww. decyzję KGPSP znak: (...) z (...) listopada 2016 r. skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a.;

- art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej,

- art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie ppoż;

- § 3 w zw. z § 15 ust. 3 i § 20 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów poprzez nałożenie na skarżącą obowiązków, których wykonanie jest fizycznie i prawnie niemożliwe oraz które zostały nałożone na skarżącą z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę KGPSP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 310/17 oddalił skargę skarżącej na decyzję KGPSP z (...) listopada 2016 r. o znaku (...).

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącą od ww. wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 1103/18 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, choć z przyczyn innych niż w niej podniesione i niezależnie od jej treści.

I tak, Sąd zauważa, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 2 tej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a., kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może być przeprowadzana przez sąd dowolnie, lecz powinna przebiegać w pewnej określonej kolejności. Stwierdzenie istnienia danego typu wad decyzji może eliminować potrzebę ustalania zaistnienia innych wad. W pierwszej kolejności powinna być przeprowadzona kontrola zaskarżonego aktu z punktu widzenia ewentualnych wad powodujących nieważność aktu. Przyjęcie takiej kolejności badania uzasadnione jest tym, że ustalenie którejkolwiek z wad decyzji powodujących stwierdzenie jej nieważności, czyni dalszą kontrolę zbędną, a czasami - niedopuszczalną (por. wyrok NSA z 21 września 2011 r., sygn. akt II OSK 737/10). W konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zwalniać może sąd administracyjny z konieczności odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi i przedstawienia w związku z tym wiążących na przyszłość zaleceń i ocen.

Taka też sytuacja, uzasadniająca zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., czyniąca jednocześnie zarzutki skargi przedwczesnymi, wystąpiła w niniejszej sprawie.

Przy czym, przed wskazaniem przyczyn zastosowania ww. przepisu Sąd wyjaśnia, że kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej znak: (...) z (...) listopada 2016 r., wydaną w trybie nadzwyczajnym - stwierdzenia nieważności decyzji. Tryb ten uruchomiony został na wniosek skarżącej zawarty w piśmie z 20 lipca 2016 r., a sprawa uruchomiona w ten sposób dotyczyła ważności decyzji Komendanta (...) Państwowej Straży Pożarnej (...) znak: (...) z (...) grudnia 2007 r.

Ustalając przedmiot zaskarżenia Sąd kierował się treścią skargi. Uwzględnił także wytyczne wynikające w tym zakresie z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2020 r. o sygn. akt II OSK 1103/18 (uchylającego wyrok tut. Sądu z 6 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 310/17 zapadły w niniejszej sprawie na wcześniejszym etapie - wobec stwierdzenia, że Sąd I instancji orzekł poza granicami sprawy). Uwzględnił więc również, że równolegle z wniosku skarżącej prowadzone były dwa postępowania w ww. trybie nadzwyczajnym, jedno dotyczące ww. decyzji z (...) grudnia 2007 r., drugie zaś dotyczące decyzji tego samego organu z (...) marca 2014 r., które w I instancji zakończyły się decyzjami wydanymi w tym samym dniu, tj. (...) września 2016 r., odpowiednio o znakach: (...) i (...). Następnie orzeczenia te zostały podtrzymane przez organ II instancji, a te zaskarżone do tut. Sądu. Kierując się zaleceniami NSA zawartymi w ww. wyroku, Sąd orzekając w niniejszej sprawie wziął w efekcie pod uwagę także to, że w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 309/17 w dniu 6 grudnia 2017 r. zapadł wyrok dotyczący decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z (...) listopada 2016 r. o znaku (...), poprzedzonej decyzją (...) KWPSP o znaku (...) odnoszącą się do ważności decyzji z (...) marca 2014 r. Wyrok ten jest prawomocny a jego uzasadnienie zostało (na skutek zaleceń wynikających z ww. wyroku NSA) prawomocnie sprostowane postanowieniem z 3 września 2020 r. W konsekwencji nie ma wątpliwości, że sprawa rozstrzygnięta ww. wyrokiem z 6 grudnia 2017 r. o sygn. akt VII SA/Wa 309/17 dotyczy legalności decyzji z (...) marca 2014 r. Natomiast niniejsza - odnosi się do decyzji tego samego organu - Komendanta (...) Państwowej Straży Pożarnej (...), z (...) grudnia 2007 r. o znaku: (...).

Decyzją z (...) września 2016 r. o znaku (...) (...) Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 5 oraz art. 157 § 1 i 2 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta (...) Państwowej Straży Pożarnej (...) z (...) grudnia 2007 r. znak: (...). Na skutek rozpatrzenia odwołania skarżącej od tej decyzji, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z (...) listopada 2016 r. znak: (...), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Oceniając te decyzje, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi, Sąd uznał, że zostały one wydane z naruszeniem art. 156 § 1 i art. 157 § 1 k.p.a., a jako takie dotknięte są wadą nieważności uregulowaną w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. To też zdeterminowało rozstrzygnięcie Sądu; spowodowało także, że zarzuty skargi odnoszące się do oceny legalności ww. decyzji z (...) grudnia 2007 r. nie mogły mieć na tym etapie istotnego/decydującego znaczenia.

Rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Zgodnie natomiast z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Z przepisów tych wynika, że nie ma przeszkód do stwierdzenia nieważności decyzji nieostatecznej. Art. 156 k.p.a. nie stanowi bowiem o tym, że tryb ten może mieć zastosowanie wyłącznie do decyzji ostatecznych (w przeciwieństwie np. do trybu wznowienia czy trybu uchylenia bądź zmiany). W efekcie, jak dostrzega się w literaturze przedmiotu nie ma przeszkód do stwierdzenia nieważności decyzji nieostatecznej na wniosek strony złożony przed upływem terminu do wniesienia odwołania, byleby był to wniosek wyraźnie wskazujący na dokonanie przez stronę wyboru trybu nadzwyczajnego postępowania. Niemniej jednak, zdaniem Sądu, nie można za prawidłowe uznać wszczęcia postępowania nadzwyczajnego z art. 156 i nast.k.p.a. z pominięciem decyzji ostatecznej organu II instancji, czy inaczej - jeśli decyzja organu I instancji stała się ostateczna na skutek utrzymania ją w mocy decyzją organu II instancji, tryb stwierdzenia nieważności winien mieć zastosowanie do tej ostatniej (i nie może dotyczyć wyłącznie tej pierwszej). Ma to znaczenie dla bytu obu decyzji zapadłych w postępowaniu zwykłym; uruchomienie postępowania nadzwyczajnego w stosunku do decyzji organu I instancji, z pominięciem decyzji organu II instancji mogłoby doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego tylko tej pierwszej, a to wywoływałoby "sprzeczne" i niedopuszczalne skutki. Stąd też w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, która nie uzyskała przymiotu ostateczności, gdy sprawa była rozpoznawana także przez organ odwoławczy, który swą decyzją utrzymał ją w mocy (v. wyrok NSA z 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 2138/10; por. też wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1950/19). Podkreśla się też wyjątkowość uruchomienia postępowania nadzorczego w stosunku do aktu administracyjnego nieostatecznego.

W konsekwencji za niedopuszczalne należy uznać uruchomienie postępowania w ww. okolicznościach względem decyzji organu I instancji; niedopuszczalne, bo prowadzące do wadliwego zastosowania art. 156 § 1 k.p.a., skutkującego wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem tego przepisu.

Powyższe ma także znaczenie dla ustalenia organu właściwego do prowadzenia omawianego postępowania nadzwyczajnego. Właściwy do stwierdzenia nieważności, na mocy ww. art. 157 § 1 k.p.a. jest bowiem co do zasady organ wyższego stopnia. Dodać przy tym należy, że stosownie do art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej.

W tym przypadku obowiązkowi określonemu w art. 19, organy orzekające nie sprostały.

Nie ustaliły należycie stanu sprawy, to zaś skutkowało naruszeniem art. 19 k.p.a. i zasady określonej w art. 157 § 1 tej ustawy, a także art. 156 - wobec uruchomienia postępowania wyłącznie w stosunku do decyzji organu I instancji.

Jak wynika bowiem z akt sprawy kwestionowana przez skarżącą decyzja z (...) grudnia 2007 r. o znaku (...) została utrzymana w mocy decyzją (...) Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z (...) lutego 2008 r. znak: (...). Nie wynika z akt, aby ta ostatnia została wyeliminowana z obrotu prawnego. W tej sytuacji, niezależnie od treści wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności (wymieniającego jedynie decyzję z (...) grudnia 2007 r.), postępowanie nadzwyczajne w trybie art. 156 i nast.k.p.a. mogło być prowadzone tylko w stosunku do obu ww. decyzji, a organem właściwym w tej sprawie w I instancji był Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej. Brak uwzględnienia w sprawie decyzji z (...) lutego 2008 r. o znaku (...) skutkował wydaniem decyzji dotkniętych wadą nieważności - v. art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.

W tych warunkach, Sąd orzekł o uwzględnieniu skargi poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego przed organem wojewódzkim.

Po uprawomocnieniu się orzeczenia w sprawie postępowanie z wniosku skarżącej dotyczącego decyzji z (...) grudnia 2007 r., utrzymanej w mocy decyzją z (...) lutego 2008 r., winno być uruchomione i prowadzone przez organ właściwy - Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, i winno uwzględniać tę ostatnią decyzję z (...) lutego 2008 r. Przy czym, uruchomienie tego postępowania winno być uzależnione od stanowiska skarżącej; tylko bowiem w przypadku podtrzymania przez skarżącą żądania nieważności decyzji, ze wskazaniem także na to, że dotyczy ono unieważnienia również decyzji organu II instancji z (...) lutego 2008 r., nie będzie przeszkód do uruchomienia tego postępowania. Jak słusznie zauważył zaś NSA w ww. wyroku z 23 kwietnia 2020 r., nie jest wykluczone przyjęcie, że wskazanie we wniosku jedynie decyzji organu pierwszej instancji w istocie oznacza kwestionowanie decyzji ostatecznej utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. "W takiej sytuacji, organ właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 157 § 1 k.p.a.) jest jednocześnie uprawniony do stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja ta jest dotknięta którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.".

Z tych przyczyn, nie widząc jednocześnie podstaw do kontynuowania postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie przez (...) KWPSP, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i § 3 oraz art. 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak, w sentencji.

Sąd wyjaśnia jednocześnie, że zgodnie z art. 145 § 3 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Zatem Sąd dostrzegając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego jest obowiązany, by o takim umorzeniu orzec. W niniejszej sprawie uznając, że (...) KWPSP nie był właściwy do rozpatrywania wniosku skarżącej dotyczącego legalności decyzji z (...) grudnia 2007 r., orzekł zatem o umorzeniu postępowania z tego wniosku przed tym organem; to też oznacza, że wniosek ten winien dalej być procedowany przez KGPSP.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.