VII SA/Wa 1052/18, Równa moc dowodowa. Podstawy dowodowe domniemania samowoli budowlanej. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2616431

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2019 r. VII SA/Wa 1052/18 Równa moc dowodowa. Podstawy dowodowe domniemania samowoli budowlanej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.).

Sędziowie WSA: Mirosława Kowalska, Grzegorz Rudnicki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Gminy i Miasta W. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2018 r. Nr (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentacji

I.

uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji,

II.

zasądza od (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Gminy i Miasta W. kwotę 570 zł (pięćset siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) lutego 2018 r. nr (...) (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.), zwanej dalej k.p. a oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia Gminy i Miasta W. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...), którym nałożono na Gminę i Miasto W. na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 31 stycznia 2018 r. wskazanych dokumentów dotyczących budowy sieci kanalizacji sanitarnej, przebiegającej przez działki nr ew. (...), (...) w miejscowości W., gm. W.- uchylił zaskarżone postanowienie w całości i na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa nałożył na Gminę i Miasto W. obowiązek przedstawienia dokumentów dotyczących budowy sieci kanalizacji sanitarnej, przebiegającej przez wskazane wyżej działki w Wyszogrodzie, a mianowicie:

- zaświadczenia Burmistrza Gminy i Miasta W. o zgodności zrealizowanej budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,

- projektu zagospodarowania działki lub terenu,

- odpowiednich szkiców lub rysunków, a także pozwoleń, uzgodnień i opinii wymaganych odrębnymi przepisami samowolnie wybudowanej sieci kanalizacji sanitarnej, na terenie działek nr ew. (...) i (...) w miejscowości W., gm. W. wraz z niezbędnymi uzgodnieniami i pozwoleniami wraz z opisem technicznym instalacji, wykonane przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane,

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 28 września 2016 r. do PINB w P. wpłynęło zawiadomienie Burmistrza Gminy i Miasta W. wraz z dokumentacją przy którym przekazano wniosek J. K. z dnia 16 listopada 2015 r. o wszczęcie postępowania w sprawie realizacji kolektora ogólnospławnego, zlokalizowanego na działce o nr ew. (...) w miejscowości W., gmina W.

Organ nadzoru budowlanego po zapoznaniu się z przekazanymi aktami, pismami z dnia 17 października 2016 r. oraz dnia 10 listopada 2016 r. wezwał Gminę i Miasto W. oraz R. W. Sp. z o.o. do przedłożenia dokumentów dotyczących budowy ww. kolektora.

W odpowiedzi na powyższe, Burmistrz Gminy i Miasta W. poinformował przy piśmie z dnia 27 października 2016 r., że nie posiada żadnych dokumentów związanych z budową kolektora, a ponadto zarządcą sieci wodociągowych i kanalizacyjnych do końca 2014 r. był Zakład Gospodarki Komunalnej w W., a od 2015 r. zarządcą jest R. W. Sp. z o.o.

Ww. piśmie wskazano również, że Gmina i Miasto W. nie była inwestorem przedsięwzięcia stanowiącego przedmiot wezwań J. K. Zawiadomieniem z dnia 17 stycznia 2017 r. poinformowano strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie kanalizacji sanitarnej przebiegającej m.in. przez działki o nr ew. (...), (...) położone w W.

Pismem z dnia 18 stycznia 2017 r. oraz z dnia 1 lutego 2017 r. PINB w P. zwrócił się do Gminy i Miasta W. o udzielenie informacji dotyczącej okresu realizacji sieci kanalizacji sanitarnej przebiegającej przez działki o nr ew. (...), (...) w miejscowości W. oraz o przesłanie dokumentacji dotyczącej realizacji ww. inwestycji. Odpowiedzi w powyższym zakresie udzielono przy piśmie z dnia 26 stycznia 2017 r. Ponadto pracownik PINB w P. R. K. w dniu 17 lutego 2017 r. sporządziła notatkę służbową z rozmowy telefonicznej z pracownikiem Urzędu Gminy i Miasta W., który udzielił informacji, że nie odnaleziono w archiwum ww. urzędu dokumentów związanych z wybudowaniem sieci kanalizacji sanitarnej przebiegającej przez działki o nr ew. (...), (...) w miejscowości W.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. postanowieniem z dnia (...) lutego 2017 r. wstrzymał Gminie i Miastu W. dalszą kontynuację robót budowlanych związanych z budową sieci kanalizacji sanitarnej, przebiegającej przez działki o nr ew. (...), (...) w miejscowości W. oraz zobowiązał Gminę W. do przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia Gminy i Miasta W. postanowieniem nr (...) z dnia (...) maja 2017 r. uchylił powyższe rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał w dniu (...) grudnia 2017 r. postanowienie nr (...), którym zobowiązał Gminę i Miasto W. do przedłożenia w terminie do dnia 31 stycznia 2018 r. dokumentów dotyczących budowy sieci kanalizacji sanitarnej, przebiegającej przez działki nr ew. (...), (...) w miejscowości W. czyli:

- zaświadczenia Burmistrza Gminy i Miasta W. o zgodności zrealizowanej budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,

- czterech egzemplarzy projektu budowlanego samowolnie wybudowanej sieci kanalizacji sanitarnej, na terenie działek nr ew. (...) i (...) w miejscowości W., gmina W. wraz z niezbędnymi uzgodnieniami i pozwoleniami,

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Po rozpatrzeniu zażalenia Gminy i Miasta W. od ww. postanowienia (...) WINB podjął w dniu 16 lutego 2018 r. powołane na wstępie postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem postępowania przed (...) WINB, który po rozpatrzeniu zażalenia Gminy i Miasta W. na postanowienie PINB w P. z dnia (...) lutego 2017 r. nr (...) uchylił je postanowieniem nr (...) z dnia (...) maja 2017 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ wojewódzki wskazał organowi I instancji, że w myśl przepisów obowiązujących w dacie wszczęcia przedmiotowego postępowania przed organem I instancji, realizacja spornej sieci kanalizacji sanitarnej nie wymagała od inwestora uzyskania pozwolenia na budowę lecz dokonania zgłoszenia we właściwym organie architektoniczno-budowlanym. Nowelizacja Prawa budowlanego weszła w życie w dniu 28 czerwca 2015 r. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych ustaw: "Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe". Postępowanie administracyjne w omawianej sprawie zostało wszczęte w dniu 17 stycznia 2017 r. tak więc zastosowanie będą miały przepisy prawa materialnego w brzmieniu obowiązującym po dniu 28 czerwca 2015 r. Tym samym (...) WINB stwierdził, że organ powiatowy błędnie przyjął, iż przedmiotowe postępowanie wymagało zastosowania przepisów obowiązujących przed nowelizacją Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko, iż zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 19a lit. c znowelizowanego w 2015 r. Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa sieci kanalizacyjnych Natomiast przed nowelizacją realizacja sieci kanalizacji wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy zauważył, że tożsame brzmienie powyższych przepisów zawiera ustawa Prawo budowlane znowelizowana ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2017 r. W świetle powyższego organ odwoławczy podkreślił, że inwestor w dacie wszczęcia niniejszego postępowania mógł wykonać przedmiotową inwestycję w oparciu o skutecznie dokonane zgłoszenie we właściwym organie administracji architektoniczno-budowlanej.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że organ powiatowy zasadnie wdrożył procedurę legalizacyjną określoną w art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r.

Organ odwoławczy mając na uwadze okoliczności w niniejszej sprawie podkreślił, że wydanie zaskarżonego postanowienia jest uzasadnione i ma na celu umożliwienie zalegalizowania przedmiotowej sieci kanalizacyjnej. Wyjaśnił, że nieprzedłożenie dokumentów niezbędnych do legalizacji spornego obiektu skutkować będzie wydaniem decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia dokonane w toku prowadzonego postępowania przez PINB w P. uzasadniają nałożenie na Gminę i Miasto W. obowiązku przedłożenia dokumentów o których mowa w art. 49b ust. 2. Niemniej jednak organ II instancji uznał, iż koniecznym jest uchylenie postanowienia organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, z uwagi na fakt, że przepis art. 49b ust. 2 w aktualnym brzmieniu nie uprawnia organu do nakładania na inwestora obowiązku przedłożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego. Ponadto termin określony na wykonanie obowiązków nałożonych zaskarżonym postanowieniem upłynął w dniu 31 stycznia 2017 r.

Odnosząc się do argumentów podnoszonych w zażaleniu organ odwoławczy wskazał, że PINB w P. ponownie rozpatrując sprawę zastosował się do zaleceń (...) WINB zawartych w uzasadnieniu postanowienia nr (...) z dnia (...) maja 2017 r. i w konsekwencji słusznie zastosował art. 49b Prawa budowlanego. Wyjaśnił również, że w przedmiotowej sprawie postępowanie nie jest bezprzedmiotowe i brak podstaw do jego umorzenia czego domaga się strona skarżąca.

Skargę do Sądu na opisane wyżej postanowienie wniosła Gmina Miasto W. wnosząc o jego uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, które legły u podstaw wydania błędnego rozstrzygnięcia w szczególności: - naruszenie przepisów Prawa budowlanego poprzez wszczęcie procedury legalizacyjnej w odniesieniu do urządzeń przechodzących przez działki (...) i (...) w Wyszogrodzie, podczas gdy urządzenia te nie wymagają legalizacji bowiem korzystają z domniemania legalności.

Skarżąca podniosła, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że budowa obiektów została zakończona kilkadziesiąt lat temu. Co więcej dokumenty odbiorowe zostały wybrakowane. Tego typu obiekty korzystają z domniemania legalności. Zdaniem strony skarżącej organ bezpodstawnie przyjął, iż legalizacja sieci kanalizacji sanitarnej została wykonana w ramach samowoli budowlanej, podczas gdy ze zgromadzonych sprawy dokumentów wynika, iż brak jest obiektywnej możliwości ustalenia aby dokumentów (pozwolenia na budowę, zezwolenia) uprzednio nie wydano.

Strona skarżąca wskazała, że przedwczesne jest domniemanie samowoli budowlanej w sytuacji niemożliwości ustalenia faktu wydania pozwolenia na budowę. Z faktu nieodnalezienia akt dotyczących przedmiotowej inwestycji nie wynika ponad wszelką wątpliwość, że realizacja przedmiotowej inwestycji została zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zdaniem strony skarżącej żaden przepis prawa budowlanego zarówno z 1974 r. jak i obecnie obowiązującego nie wprowadza domniemania samowoli budowlanej tylko dlatego, że następca inwestora po upływie 60 lat nie jest w stanie okazać stosownych dokumentów, których obowiązek przechowywania już minął. Skarżąca podniosła, iż w toku postępowania uprawdopodobniła, że inwestycja została zrealizowana w oparciu o wymagane dokumenty, które są już wybrakowane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. zwanej dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Podkreślić przy tym należy, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Sąd uwzględniając skargę na decyzję/postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych postanowień stanowi art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332) zwanej dalej Prawem budowlanym, którym zobowiązano skarżącą do przedłożenia stosownych dokumentów umożliwiających legalizację budowy sieci kanalizacji sanitarnej, przebiegającej przez działki nr ew. (...), (...) w miejscowości W.

Organy obu instancji zgodnie przyjęły w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że wykonanie sieci kanalizacyjnej na ww. działkach zostało dokonane w warunkach samowoli budowlanej, do której zastosowanie ma przepis art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przedwcześnie przyjęły, że w omawianym przypadku miała miejsce samowola budowlana. Co prawda strona skarżąca nie przedstawiła decyzji o pozwoleniu na budowę lecz we wniosku o wydłużenie terminu na udzielenie informacji z dnia 26 stycznia 2017 r. wskazała, że kwestionowana inwestycja została wybudowana 40 lat temu, prawdopodobnie w latach 1978-1979. Najprawdopodobniej jej inwestorem była Wojewódzka Dyrekcja Inwestycji, a wykonawcą Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w P. Jednocześnie skarżąca wyjaśniła, ze dokumenty związane z przedmiotową inwestycją mogły zostać przeniesione do Archiwum Państwowego w P.

Natomiast do pisma z dnia 23 lutego 2017 r. skarżąca załączyła dokumenty odnalezione w archiwum zakładowym wyjaśniając, że od początku lat 80- tych do dnia dzisiejszego na wskazanych nieruchomościach nr ewid. (...) i (...) w miejscowości W. nie była prowadzona żadna budowa kolektora kanalizacji sanitarnej. Z przedstawionej przez skarżącą dokumentacji archiwalnej (mapy schematycznej inwentaryzacji z 1972 r. istniejącej sieci wodociągowo - kanalizacyjnej, opracowanej przez C. Biuro Projektów Ciepłownictwa Wodociągów i Kanalizacji ul. S.(...), (...) W. do Programu Ogólnej Kanalizacji Ściekowej dla miasta W.) wynika zdaniem skarżącej, że kanał ściekowy w roku 1972 fizycznie już istniał.

Ponadto w piśmie z dnia 23 lutego 2017 r. skarżąca wyjaśniła, że biuro projektowe wykonało dla Gminy i Miasta W. już w latach 1978-1079 pełny program koncepcyjny z dokumentacją techniczną sieci kanalizacyjnej. Program ten został przyjęty i zaakceptowany przez Wojewódzką Dyrekcję Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w P. uwzględniając dane z inwentaryzacji na podstawie powyższych map. Skarżąca wyjaśniła, że dokumentacja ta jest obszerna i liczy ponad 12 teczek archiwalnych każda po kilkadziesiąt stron. Z dokumentacji tej wynika, że w dniu 24 kwietnia 1981 r. przekazano sieć kanalizacyjną w W. na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji w P. Skarżąca podniosła, iż kwestionowana inwestycja została oddana do użytku przed 1994 r., a przepisy obowiązujące w czasie jej realizacji nie obligowały inwestora, ani właściciela lub zarządcy obiektu do archiwizowania i przechowywania dokumentacji związanej z realizacją obiektu. W ocenie skarżącej brak decyzji o pozwoleniu na budowę nie uprawnia do stwierdzenia, że budowla została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej.

Organy obu instancji nie odniosły się do wyjaśnień skarżącej i nie przeanalizowały przedstawionej dokumentacji archiwalnej mającej świadczyć o legalnym wybudowaniu sieci kanalizacji sanitarnej. Nie próbowały również przeprowadzić postępowania wyjaśniającego z urzędu celem odnalezienia brakującej decyzji o pozwoleniu na budowę np. poprzez zwrócenie się do Archiwum Państwowego w P.

Tylko na podstawie braku dokumentów żądanych od skarżącej przyjęły, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej i przystąpiły do jej legalizacji stosując przepisy Prawa budowlanego obecnie obowiązującego pomimo, że jak wskazuje skarżąca budowa inwestycji została zakończona przed 1 stycznia 1995 r.

Z akt sprawy nie wynika aby organ I instancji podjął inne czynności zmierzające do ustalenia daty, inwestora i okoliczności budowy przedmiotowej sieci kanalizacji sanitarnej. Zgodnie z art. 75 k.p.a. jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a zatem nie tylko dokumenty, ale i zeznania świadków, przesłuchanie stron, pisemne oświadczenia zawarte w dokumentach, mapy, fotografie, przy czym każdy z takich dowodów miałby równą moc dowodową. W szczególności organ nie przeprowadził dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność daty i okoliczności jego realizacji.

Zdaniem Sądu z powyższych względów uznać należało, że organ I instancji nie wyjaśnił dostatecznie wszystkich okoliczności sprawy i co najmniej zbyt wcześnie założył, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej. Sąd orzekający podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 21 marca 2013 r. o sygn. IV SA/Po 30/13 (publ. CBOSA), iż przedwczesne jest domniemanie samowoli budowlanej w sytuacji niemożliwości ustalenia faktu wydania pozwolenia na budowę. W wyroku tym trafnie sformułowano tezę, iż z faktu nie odnalezienia akt dotyczących przedmiotowej sprawy nie wynika ponad wszelką wątpliwość, że realizacja przedmiotowej inwestycji została zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę. Tezę tę należy odczytywać w realiach stanu faktycznego ocenianego w danym postępowaniu. Pamiętać należy, że to nie strona skarżąca dokonała realizacji przedmiotowej inwestycji. W takiej sytuacji brak posiadania dokumentacji przez stronę skarżącą jest zrozumiały, gdyż to nie ona była inwestorem. A pomimo tego w sprawie niniejszej organy nawet nie podjęły próby odszukania dokumentów stwierdzających legalność przedmiotowej inwestycji. Tymczasem domniemanie nielegalności wykonanej inwestycji może być uprawdopodobnione jedynie po uprzednim przeprowadzeniu starannego i wyczerpującego postępowania dowodowego zmierzającego do odnalezienia dokumentów stwierdzających legalność zabudowy, czy też robót budowlanych. Reasumując, w ocenie Sądu orzekającego organy w sposób wystarczający nie ustaliły, że decyzja zatwierdzająca pozwolenie na budowę w zakresie kwestionowanej inwestycji nie została wydana. Organy dopuściły się więc naruszenia dyspozycji art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż z nienależytą starannością wyjaśniły stan faktyczny sprawy. Nieprawidłowo ustalony stan faktyczny wyklucza dokonania prawidłowej oceny prawnej. Powyższe zmusiło Sąd orzekający do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającej go postanowienia organu I instancji w celu przeprowadzenia przez organy w pierwszej kolejności postępowania dowodowego.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.