VII SA/Wa 1047/16, Określenie trwałego związania z gruntem. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2360068

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2017 r. VII SA/Wa 1047/16 Określenie trwałego związania z gruntem.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Groński.

Sędziowie WSA: Renata Nawrot (spr.), Iwona Szymanowicz-Nowak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi G.spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z (...) lutego 2016 r., Nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania G. sp. z o.o. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...) grudnia 2015 r., Nr (...) nakazującej inwestorowi G. sp. z o.o. całkowitą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, w postaci dwóch podświetlanych tablic reklamowych o wymiarach ok. 8,0 m × 4,0 m, zamocowanych na słupie stalowym o przekroju 70 cm, utwierdzonym w fundamencie całkowicie zagłębionym w gruncie, wybudowanego na działce o numerze ewidencyjnym (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 2 kwietnia 2015 r. przedstawiciel organu powiatowego przeprowadził kontrolę nośnika reklamowego usytuowanego przy al. (...) w W. podczas której stwierdził, że na przedmiotowej działce przy budynku znajduje się nośnik reklamowy w postaci dwóch tablic o wymiarach 8,0 × 3,80 m, zamontowanych do słupa stalowego o przekątnej 0,7 m. Reklama jest podświetlana, znajduje się w odległości 6,15 m od krawędzi drogi dojazdowej i ronda, 20 m od krawędzi jezdni al. (...). Wysokości słupa do tablicy ok. 9 m. Tablice są nadwieszone nad budynkiem ok. 0,15 m.

Zawiadomieniem z dnia 1 czerwca 2015 r. PINB (...) zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego dotyczącego nośnika reklamowego o wym. tablicy 8,0 x 4,0 na działce nr (...) z obrębu (...).

W toku prowadzonego postępowania ustalono, że w dniu 27 grudnia 2005 r. G. Sp. z o.o. dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu nietrwale związanego z gruntem kasetonu reklamowego o wym. 2×8m×4m, na parkingu przy al. (...). Do powyższego zgłoszenia, w dniu (...) stycznia 2006 r. decyzją nr (...), wydaną z upoważnienia Prezydenta (...), wniesiono sprzeciw uzasadniając, że zgodnie z art. 3 ustawy Prawo budowlane, obiekt, którego zamiar budowy został zgłoszony, jest zaliczony do budowli i jest obiektem budowlanym, natomiast rodzaj zgłoszonych prac ze względu na ich skalę i charakter należy uznać za budowę. Wskazano, że wnioskowana inwestycja nie jest wymieniona w art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jako inwestycja podlegająca zgłoszeniu, zaś rozpoczęcie na podstawie zgłoszenia robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę, jest samowolą budowlaną. G. Sp. z o.o. odwołała się od powyższej decyzji, zarzucając organowi I instancji niewłaściwą interpretację art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane oraz przekroczenie terminu 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia.

Rozpoznając odwołanie decyzją z (...) marca 2006 r. Wojewoda (...) uchylił zaskarżoną decyzję nr (...) i umorzył postępowanie I instancji w związku z uchybieniami proceduralnymi.

Po dokonaniu analizy zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, PINB stwierdził, że nośnik reklamowy w postaci dwóch podświetlanych tablic reklamowych o wymiarach ok. 8,0×4,0 m, zamontowanych do rury stalowej, utwierdzonej za pomocą śrub do fundamentu zagłębionego w gruncie, to wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, stanowiące budowlę, czyli techniczno-użytkową całość, o której mowa w art. 3 pkt 1 pkt b Prawa budowlanego.

Z przekazanej przez WAiB dla Dzielnicy (...) dokumentacji projektowej, wynika, że przedmiotowy nośnik reklamowy, zrealizowany w oparciu o zgłoszenie z dnia 20 grudnia 2005 r., posiada wysokość 13,0 m oraz solidną konstrukcję. Natomiast zgodnie z dokumentacją zgłoszenia stwierdzono, że projekt budowlany zakładał fundament w formie dwóch prefabrykowanych stóp fundamentowych ustawionych na powierzchni terenu.

Obecnie, fundament zagłębiony jest całkowicie pod powierzchnią terenu. Niezgodność stanu rzeczywistego ze zgłoszeniem z 20 grudnia 2005 r., należy zdaniem PINB potraktować jako odstępstwo od niego i projektu technicznego, stanowiącego załącznik do wniosku. Zatem organ uznał, że istniejący obiekt funkcjonuje bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Podsumowując PINB stwierdził, że w obecnym stanie prawnym brak jest możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w związku z faktem, że zrealizowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu (...) - rejon ulicy (...), zatwierdzonym uchwałą Rady (...) Nr (...) z (...) lipca 2012 r. W świetle § 5 ust. 1 pkt 7 ww.m.p.z.p. maksymalna wielkość powierzchni reklamowej wynosi 18 m2, natomiast maksymalna wysokość nośnika reklamowego wynosi 12,0 m. Nośnik będący przedmiotem postępowania posiada powierzchnię ekspozycyjną 2×32 m2, zatem przedmiotowy nośnik reklamowy nie spełnia wymogów stawianych w obowiązującym planie miejscowym.

W dniu 18 sierpnia 2015 r. przeprowadzono oględziny w sprawie przedmiotowego nośnika.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego (...) decyzją z (...) grudnia 2015 r., Nr (...), na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), nakazał G. sp. z o.o. całkowitą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, w postaci dwóch podświetlanych tablic reklamowych o wymiarach ok. 8,0×4,0 m, zamontowanych na słupie stalowym o średnicy ok. 0,70 cm, utwierdzonym w fundamencie całkowicie zagłębionym w gruncie, wybudowanego na działce o numerze ewidencyjnym (...) z obrębu (...) przy al. (...) w W.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją powołaną na wstępie, po rozpatrzeniu odwołania G. sp. z o.o., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...).

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Wskazał, że organ powiatowy dokonał właściwej kwalifikacji przedmiotowego obiektu uznając, że jego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę i wyjaśnił, że wielkość przedmiotowego urządzenia reklamowego jak i sposób osadzenia, świadczą o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Tym samym do tego typu budowli nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowe urządzenie reklamowe niewątpliwie posiada trwałe związanie z gruntem, albowiem jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych.

Stwierdził, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) po przeanalizowaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu (...) - rejon ul. (...), zatwierdzonego uchwałą Rady (...) Nr (...) z dnia (...).07.2012 r. prawidłowo uznał, że taka lokalizacja przedmiotowego nośnika reklamowego jest sprzeczna z powyższymi uzgodnieniami planistycznymi. Plan ten bowiem zakazuje na obszarze objętym planem sytuowania wolnostojących nośników reklamowych o wielkości powierzchni reklamowej powyżej 18 m2 (§ 5 ust. 1 pkt 7). Przedmiotowy nośnik posiada powierzchnię 2 × 32 m2. Zatem organ powiatowy był zwolniony z nakładania na inwestora obowiązku sporządzenia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, ponieważ nie został spełniony warunek wynikający z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, czyli zgodności obiektu z warunkami techniczno - budowlanymi oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Za zasadne uznał orzeczenie na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego o rozbiórce nośnika reklamowego, bez wdrażania procesu legalizacyjnego.

Zaznaczył dodatkowo, że inwestor nie dokonał budowy nośnika reklamowego zgodnie ze zgłoszeniem złożonym w grudniu 2005 r. do organu architektoniczno-budowlanego, zwracając uwagę na wskazanie w zgłoszeniu montażu nietrwałe związanego z gruntem kasetonu reklamowego o wym. 2×8 m × 4. Natomiast w rzeczywistości powstał nośnik reklamowy o wym. tablicy 8,00 m × 4,00 m z fundamentem całkowicie zagłębionym w gruncie. Zatem w przedmiotowej sprawie nie można mówić o montażu nośnika zgodnie ze ww. zgłoszeniem, bowiem powstał inny obiekt, który kwalifikuje się do prowadzenia postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego.

Zdaniem organu odwoławczego zgłoszeniu polega jedynie instalowanie urządzeń reklamowych do konstrukcji nośnej zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła G. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca). Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów: art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez nieumorzenie postępowania pierwszej instancji, art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie, art. 50-51 Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie, art. 6 oraz art. 8 k.p.a., art. 15 k.p.a. poprzez nierozpoznanie ponowne merytorycznie sprawy, a jedynie ograniczenie się do powielenia stanowiska organu I instancji, art. 7, art. 77 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sprawie postępowania dowodowego oraz oparcie rozstrzygnięcia na nieprawidłowym stanie faktycznym.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca zanegowała w szczególności okoliczność, że w sprawie wystąpiła samowola budowlana, wskazując, iż inwestycja została zrealizowana w oparciu o milcząca zgodę organu na skutek dokonanego zgłoszenia w dniu 27 grudnia 2005 r. Podniosła, że organ lakonicznie przywołuje wymiary urządzenia wskazując wymiary 8 × 4 m. Inwestycja jak podaje skarżąca obejmuje dwie tablice, ponadto zdaniem skarżącej brak było podstaw do oceny zrealizowanej inwestycji pod względem jej zgodności z m.p.z.p. uchwalonym w 2012 r., tj. na 7 lat od zgłoszenia i realizacji inwestycji.

Poza tym w szerokim aspekcie skarżąca odniosła się do naruszenia zasad postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przypomnieć należy, że Sąd kontrolował decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, wydane na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, nakazujące rozbiórkę nośnika reklamowego.

Stosując ten przepis organy przyjęły, że doszło do samowoli budowlanej, poprzez realizację wolnostojącego nośnika reklamowego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jednocześnie ustalono, że inwestorem robót polegających na wykonaniu wolnostojącego nośnika reklamowego jest G. sp. z o.o. z siedzibą w W. Przyjmując tryb uregulowany w art. 48 prawa budowlanego, organ pierwszej instancji odstąpił od legalizacji wskazanego obiektu, z uwagi na fakt, iż nośnik reklamowy nie jest zgodny z § 5 ust. 1 pkt 7 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu (...) - rejon ulicy (...), zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta (...) nr (...) z dnia (...) lipca 2012 r.

W ocenie Sądu, kontrolowane decyzje są zgodne z prawem. Przede wszystkim analizowany w nich stan faktyczny znajduje odzwierciedlenie w aktach, co uzasadniało zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że na działce o numerze ewidencyjnym (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w W. organ nadzoru budowlanego stwierdził usytuowanie nośnika reklamowego w niewielkiej odległości od budynku, składającego się z dwóch podświetlanych tablic reklamowych o wymiarach ok. 8,0 × 3,8 m zamocowanych do słupa stalowego o przekątnej 0,7 m, o wysokości ok. 9,0 m do dolnej krawędzi tablicy, przy czym tablice reklamowe są nadwieszone ok. 0,15 m nad sąsiadującym budynkiem. Nośnik reklamowy jest trwale związany z gruntem, fundament (nośnika) jest zgłębiony całkowicie pod powierzchnią terenu.

Jest poza sporem, że skarżąca okazała zgłoszenie w sprawie realizacji nośnika reklamowego z grudnia 2005 r. odnośnie którego PINB zgłosił sprzeciw, zaś organ drugiej instancji uchylił decyzję nr (...) i umorzył postępowanie pierwszej instancji w związku z uchybieniami proceduralnymi. Zaznaczenia przy tym wymaga, iż projekt budowlany do zgłoszenia zakładał fundament w formie dwóch prefabrykowanych stóp fundamentowych ustawionych na powierzchni terenu, zaś obecnie stwierdzono, że fundament jest zgłębiony całkowicie pod powierzchnią terenu.

W ocenie Sądu, prawidłowo organy orzekające w sprawie przyjęły, iż realizacja tego rodzaju obiektu, wymagała uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a jej brak świadczy o samowoli budowlanej uzasadniającej zastosowanie trybu z art. 48 Prawa budowlanego.

Dokonując kwalifikacji wykonanych robót zważyć trzeba, że zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, przez pojęcie obiektu budowlanego należy rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Natomiast, zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, budowla - to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Jednocześnie Sąd podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dla określenia trwałego związania z gruntem nie ma więc znaczenia okoliczność zagłębienia w gruncie czy też posadowienia na nim obiektu ani technika w jakiej tego dokonano. Istotny dla rozstrzygnięcia jest stopień trwałości połączenia oraz to czy konstrukcja opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co sprowadza się do konieczności zapewnienia stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru (stanowisko takie wyrażono w wyroku NSA z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2558/10, z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 25/10, z dnia 10 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1596/09, orzeczenia publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dodać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, należy projektować i budować w sposób określony w przepisach oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa jego konstrukcji. Niewątpliwie bezpieczeństwo konstrukcji przedmiotowej tablicy reklamowej zapewnia zaś m.in. betonowy fundament powodujący trwałe związanie jej z gruntem (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 954/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji, w ocenie Sądu, w pełni uprawnione jest stwierdzenie, że wielkość przedmiotowego nośnika reklamowego, jak i jego konstrukcja oraz sposób posadowienia, świadczą o tym, że jest to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Obiekt bezspornie jest trwale związany z gruntem - jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych. Zatem, przedmiotowa inwestycja to budowla, w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę.

Zgodnie z generalną zasadą przewidzianą w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można było rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej reguły zawarto w art. 29-31 cyt. ustawy. Przedmiotowa inwestycja stanowi obiekt, który nie kwalifikował się do wyłączenia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 29 Prawa budowlanego. Nie spełniał przede wszystkim warunków określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy.

W myśl bowiem art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Stąd też prawidłowo w sprawie przyjęto, że przedmiotowe urządzenie reklamowe podlega reglamentacji Prawa budowlanego, nadto - zostało wykonane w warunkach samowoli budowlanej, albowiem inwestor nie uzyskał zgody organu architektoniczno-budowlanego na jego realizację. Z tego względu w sprawie nie budzi wątpliwości prawidłowość zastosowania trybu z art. 48 Prawa budowlanego. Skarżąca bowiem zrealizowała inny obiekt niż objęty zgłoszeniem. Przypomnieć tu należy, że zgłoszeniem objęto montaż nietrwale związanego z gruntem kasetonu reklamowego o wymiarach 2×8×4.

Z przepisu art. 48 Prawa budowlanego wynika, iż organ przed zastosowaniem art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego obowiązany jest ustalić, czy obiekt nadaje się do zalegalizowania.

Skoro prawidłowo organy ustaliły, iż w sprawie należało zastosować procedurę z art. 48 Prawa budowlanego, to zgodnie z jego treścią oczywistym było, że ocenę możliwości zalegalizowania wolnostojącego nośnika reklamowego, należało odnieść do obowiązujących w dacie rozstrzygania przepisów o planowaniu przestrzennym, a zwłaszcza zapisów uchwały Rady Miasta (...) nr (...) z dnia (...) lipca 2012 r., rejonu (...) - rejon ul. (...). Z § 5 ust. 1 pkt 7 planu wynika, że plan zakazuje na obszarze objętym (planem) sytuowania nośników reklamowych o wielkości powierzchni reklamowej powyżej 182. Z ustaleń organów bezspornie wynika, że przedmiotowy nośnik posiada powierzchnię 2×32 m2. Bez znaczenia pozostaje zatem czy powierzchnia reklamowa podana przez organy 2×32 m2 stanowiąca dwie podświetlane tablice czy też wskazywana przez skarżącą powierzchnia reklamowa kasetonu reklamowego o wym. 2×8 m × 4, stanowi rozbieżność powierzchni reklamowej, bowiem w obu przypadkach mamy do czynienia z powierzchnią tożsamą - stanowiącą sumę 64 m2. Zauważyć tu należy, że organy podają nazwę dwie tablice podświetlane (co potwierdzają załączone do akt zdjęcia), zaś skarżąca określiła nazwę w zgłoszeniu kasetony. Niemniej w obu sytuacjach powierzchnia reklamowa jest niezgodna i niedopuszczalna z obowiązującym zapisem m.p.z.p. (§ 5 ust. 1 pkt 7), dopuszczającym wielkość powierzchni reklamowej do 18 m2 włącznie.

Wobec niezgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak było możliwości legalizacji przedmiotowego nośnika reklamowego. W takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do wydania nakazu rozbiórki.

Rozważania organu odwoławczego dotyczące kwestii prawnych związanych ze zgłoszeniem, nie miały większego znaczenia, jeśli zwarzyć na brak tożsamych obiektów opisanych w dokumentach powołanych przez skarżącą na potwierdzenie legalności ich istnienia z obiektem objętym decyzją rozbiórkową. Tym samym zarzuty skargi związane z tymi kwestiami pozostawały bez wpływu na prawidłowość podjętej decyzji.

Jedynie na marginesie należy zauważyć, że powoływana w skardze jako prawidłowa, procedura w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, podobnie jak zastosowana w tym przypadku z art. 48 ww. ustawy, musiałaby zakończyć się także nakazem rozbiórki wobec niedopuszczalności inwestycji w świetle obowiązującego obecnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Także podkreślany przez skarżącą wieloletni upływ czasu, nie ma znaczenia dla oceny legalności istnienia przedmiotowego wolnostojącego nośnika reklamowego.

Wbrew stanowisku skarżącej spółki w sprawie nie doszło też do naruszenia wynikającej z art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, czy też przywoływanego art. 6 k.p.a. Na tle okoliczności sprawy organy nadzoru budowlanego wyposażone w ustawowe kompetencji musiały dokonać oceny legalności inwestycji i słusznie stwierdziły, że ta w dacie jej wznoszenia wymagała pozwolenia na budowę, którego inwestor nie uzyskał.

Wbrew zarzutom skarżącej, ustalono w sposób wystarczający dla prawidłowego rozpoznania sprawy jej okoliczności faktyczne, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie stwierdził zatem naruszenia art. 7, art. 77 k.p.a. Nie potwierdził się także podnoszony zarzut naruszenia art. 15 k.p.a.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.