Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2792325

Postanowienie
Sądu Okręgowego w Częstochowie
z dnia 8 stycznia 2020 r.
VII Kz 634/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SO Aneta Łatanik.

Przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej C. P. w C. B. K.

Sentencja

Sąd Okręgowy w Częstochowie VII Wydział Karny Odwoławczy w sprawie przeciwko D. K. s. J., ur. (...). w Z. podejrzanego o czyn z art. 158 § 3 k.k., 189 § 1 k.k. po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 8 stycznia 2020 r. zażalenia obrońcy podejrzanego na postanowienie Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 19 grudnia 2019 r. wydane w sprawie sygn. akt XI k.p. 795/19 w przedmiocie przedłużenie stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 2 k.p.k., art. 249 k.p.k., 258 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k., 263 § 2 k.p.k. postanawia

1. uchylić zaskarżone postanowienie;

2. przedłużyć stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec podejrzanego D. K. syna J. i A. zd. G., ur. (...) w Z. zastosowanego postanowieniem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 5 października 2019 r. w sprawie sygn. XVI k.p. 624\19 na dalszy okres do dnia 8 lutego 2020 r. godz. 13.30.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2019 r. Sąd Rejonowy w Częstochowie na podstawie art. 249 § 1 k.p.k., art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k., § 2 k.p.k., art. 263 § 2 k.p.k. przedłużył stosowanie wobec podejrzanego D. K., środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na czas dalszych 3 miesięcy tj. do dnia 31 marca 2020 r. godz. 13.30.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca podejrzanego.

Postanowieniu temu zarzucił obrazę przepisów postępowania karnego, która miała wpływ na treść postanowienia, tj.:

1. obrazę art. 427 § 1-2 k.p.k. i art. 438 pkt 2 k.p.k. - obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 249 § 1 k.p.k., art. 251 § 3 k.p.k. oraz art. 258 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k., art. 263 § 2 k.p.k. na skutek przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania, pomimo, że zebrane dowody zwłaszcza wnioski wstępne z dnia 9 października 2019 r. znak (...) -S- (...) Centrum (...) w B. wskazują, że pobicie, w którym brał udział podejrzany, nie było tak wyłącznym jak i bezpośrednim czynnikiem prowadzącym do wystąpienia skutku w postaci zgonu M. T., a co za tym idzie czyn zabroniony możliwy do zarzucenia memu mandatowi stypizowany jest w przepisie art. 158 § 1 k.k. i jako taki zagrożony niższym wymiarem kary pozbawienia wolności, aniżeli czyn zabroniony zarzucany przez Prokuraturę, a przy tym, przedłużenie stosowania tymczasowego aresztowania nastąpiło mimo iż brak jest ku temu stosownej potrzeby i nie jest ono niezbędne dla zapewnienia prawidłowego toku postępowania, bowiem czynności dowodowe pozostałe do przeprowadzenia w sprawie to czynności, na które podejrzany nie ma i nie może mieć realnego, negatywnego wpływu jak uzyskanie opinii sądowo-psychiatrycznej, opinii powtórnej sekcji zwłok pokrzywdzonej, badań z zakresu daktyloskopii, traseologii, badań gleby, z zakresu biologii i genetyki sądowej, opinii z zakresu informatyki oraz ekspertyzy z dokonania przeglądu i odczytania zawartości zabezpieczonych na nośnikach danych, a co więcej żadne okoliczności sprawy nie uzasadniają obawy, że podejrzany może się ukrywać lub w inny sposób utrudniać bezprawnie postępowanie przy czym zważyć należy także, iż przedłużenie stosowania tymczasowego aresztowania zostało dokonane przez Sąd I Instancji bez wyjaśnienia, wbrew wyraźnej dyspozycji przepisu art. 251 § 3 k.p.k., dlaczego Sąd ten nie uznał za wystarczające zastosowanie innego - nie izolacyjnego - środka zapobiegawczego, na którą to możliwość wskazywała i nadal wskazuje obrona;

2. na podstawie art. 427 § 1-2 k.p.k. i art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, ze zachodzi duże prawdopodobieństwo, że podejrzany dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa pobicia ze skutkiem śmiertelnym, (art. 158 § 3 k.k.), podczas gdy wskazywany w pkt 1) powyżej materiał dowodowy daje podstawy do uznania iż podejrzany dopuścił się udziału w pobiciu, które wywołałoby u pokrzywdzonej skutek w postaci naruszenia czynności narządów ciała i rozstroju zdrowia na okres ok. 2-3 miesięcy (art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k.), a tym samym, iż zachodzi obawa zagrożenia surową karą, a nadto tezy, zgodnie z którą dostępny w sprawie materiał dowody daje podstawy do uznania, iż istnieje uzasadniona obawa, że podejrzany pozostając na wolności mógłby w bezprawny sposób utrudnić dalszy tok postępowania poprzez wywieranie wpływu na zeznania świadków czy wyjaśnienia współpodejrzanych, wszak bowiem nie jest wystarczającym do przyjęcia istnienia takowej obawy sam fakt istnienia w sprawie świadków czy współpodejrzanych.

Stawiając powyższe zarzuty obrońca podejrzanego wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o nieuwzględnieniu wniosku Prokuratury o przedłużeniu tymczasowego aresztowania zastosowanego wobec D. K.

Uzasadnienie prawne

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie obrońcy podejrzanego jest niezasadne.

Na wstępie należy jednak wskazać, że niezależnie od podniesionych zarzutów Sąd Rejonowy orzekał w niniejszej sprawie pomimo tego, iż nie był właściwy rzeczowo do podjęcia decyzji w przedmiocie orzeczenia o przedłużeniu środka zapobiegawczego. D. K. jest m.in. podejrzany o to, że w dniu 2/3 października 2019 r. w C. działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą bił i kopał po całym ciele M. T., ciągał po mokrym podłożu pozostawiając na ulicy bez udzielenia pomocy narażając pokrzywdzoną na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo skutku określonego w art. 156 § 1 k.k. lub art. 157 § 1 k.k., w następstwie czego pokrzywdzona zmarła, tj. o czyn z art. 158 § 3 k.k. Zgodnie z treścią art. 25 § 1. k.p.k. Sąd Okręgowy orzeka w pierwszej instancji w sprawach o następujące przestępstwa:

1) o zbrodnie określone w Kodeksie karnym oraz w ustawach szczególnych;

2) o występki określone w rozdziałach XVI i XVII oraz w art. 140-142, art. 148 § 4, art. 149, art. 150 § 1, art. 151-154, art. 158 § 3, art. 163 § 3 i 4, art. 165 § 1, 3 i 4, art. 166 § 1, art. 173 § 3 i 4, art. 185 § 2, art. 189a § 2, art. 210 § 2, art. 211a, art. 252 § 3, art. 258 § 1-3, art. 265 § 1 i 2, art. 269, art. 278 § 1 i 2 w zw. z art. 294, art. 284 § 1 i 2 w zw. z art. 294, art. 286 § 1 w zw. z art. 294, art. 287 § 1 w zw. z art. 294, art. 296 § 3 oraz art. 299 Kodeksu karnego;

Natomiast zgodnie z treścią art. 263 § 2 k.p.k. jeżeli ze względu na szczególne okoliczności sprawy nie można było ukończyć postępowania przygotowawczego w terminie określonym w § 1, na wniosek prokuratora, Sąd pierwszej instancji właściwy do rozpoznania sprawy, gdy zachodzi tego potrzeba, może przedłużyć tymczasowe aresztowanie na okres, który łącznie nie może przekroczyć 12 miesięcy. Wobec powyższego pomimo powołania w treści postanowienia art. 263 § 2 k.p.k. Sąd Rejonowy nie zapoznał się z jego treścią orzekając w sprawie w której właściwym jest Sąd Okręgowy. Wobec powyższego zaistnienie powyższej okoliczności skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Niemniej prokurator w toku posiedzenia złożył ponowny wniosek o przedłużenie zastosowanego wobec podejrzanego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Dlatego też Sąd Okręgowy był zobowiązany do podjęcia merytorycznej decyzji w niniejszym postępowaniu. (Komentarz do art. 263 k.p.k., Krzysztof Eichstaedt 2018 r.)

Wbrew zarzutowi obrońcy zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, na obecnym etapie postępowania w dużym stopniu uprawdopodobnia popełnienie przez podejrzanego zarzucanego mu przestępstwa z art. 158 § 3 k.k., a nie tylko z art. 158 § 1 k.k. Podejrzany sam przyznał się do zadawania licznych ciosów pokrzywdzonej, w tym pięścią i kopnięciami w okolice klatki piersiowej i brzucha. Wynika to również z wyjaśnień nieletniego współsprawcy oraz zdjęć i nagrań w telefonie zabezpieczonym od nieletniego. Z opinii (...) Centrum (...) w B. z dnia 29 listopada 2019 r. rzeczywiście wynika, że niewydolność krążeniowo-oddechowa, która była bezpośrednią przyczyną śmierci M. T. rozwinęła się w złożonym mechanizmie tj. toksycznego działania alkoholu - jako przyczyny dominującej i wyjściowej oraz doznanych obrażeń ciała i ewentualnie innych okoliczności towarzyszących - jako dodatkowego czynnika niekorzystnego w mechanizmie śmierci, mogącego skutkować pogłębieniem niewydolności krążeniowo-oddechowej i jej zdynamizowaniem. Niemniej biegli również wskazali, iż doznane obrażenia ciała u osoby znajdującej się pod toksycznym działaniem alkoholu etylowego, dotkniętej patologią wątroby i serca oraz pozbawionej pomocy medycznej - mogły realnie skutkować zdynamizowaniem i pogłębianiem niewydolności narządowej - doprowadzając ostatecznie do wystąpienia stanu bezpośredniego zagrożenia życia i stanowiąc istotny czynnik w mechanizmie śmierci. Ponadto wskazali, iż umieszczenie pokrzywdzonej w bagażniku samochodu osobowego, w wymuszonej, skulonej pozycji, ograniczającej swobodę ruchów - w tym oddechowych klatki piersiowej - w realiach opiniowanego przypadku tj. w odniesieniu do osoby z doznanymi obrażeniami - w tym złamanymi żebrami, wielomiejscowymi stłuczeniami znajdującej się pod toksycznym działaniem alkoholu, a zatem manifestującej najpewniej głębokie zaburzenia świadomości i objawy niewydolności oddechowej i krążenia - mogło także przyczynić się do pogłębienia niewydolności oddechowej. Wobec powyższego na obecnym etapie postępowania postawiony podejrzanemu zarzut z art. 158 § 3 k.k. ma oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. W sprawie spełnione zostały także przesłanki szczególne do stosowania tymczasowego aresztowania określone w art. 258 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k. Dotychczas zgromadzony materiał jak już wyżej wskazano pozwala uznać, że czyn zarzucany podejrzanemu zagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat 10, a zatem sama groźba surowej kary może skłaniać go do podejmowania wielorakich działań utrudniających postępowanie. Zagrożenie surową karę jest nie tylko abstrakcyjne, ale i realne jeśli się zważy na osobę podejrzanego oraz okoliczności czynu tj. rozciągnięte w czasie bicie kobiety będącej w stanie upojenia alkoholowego, bez żadnego powodu, filmowanie bicia i robienie zdjęć pokrzywdzonej. W dalszym ciągu również istnieje uzasadniona obawa utrudniania postępowania w inny sposób, choćby poprzez wpływanie na relacje innych osób będących na miejscu zdarzenia, tak by przedstawiać przebieg zdarzenia w sposób korzystny dla podejrzanego. Dlatego też, wobec konieczności zabezpieczenia przeprowadzenia czynności wskazanych przez Prokuratora, mając na uwadze całość powyższej argumentacji Sąd Okręgowy przedłużył stosowanie tymczasowego aresztowania wobec podejrzanego D. K.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.