Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2687577

Wyrok
Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej
z dnia 27 marca 2018 r.
VII Ka 67/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SO Dariusz Biały.

Sędziowie SO: Piotr Wójciga, Katarzyna Nocoń (spr.).

Przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Żywcu Joanny Januszyk.

Sentencja

Sąd Okręgowy w Bielsku - Białej, VII Wydział Karny Odwoławczy po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2018 r. sprawy G. Z. s. F. i M. ur. (...) w m. S. oskarżonego z art. 178 a § 1 kk, art. 207 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Żywcu z dnia 24 października 2017 r. sygn. akt II K 396/17

1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- z opisu czynu przypisanego oskarżonemu G. Z. w punkcie I eliminuje kierowanie w ruchu lądowym samochodem w stanie nietrzeźwości w dniu 28 października 2016 roku w L. o godzinie 8:10;

- z opisu czynu przypisanego oskarżonemu G. Z. w punkcie II eliminuje znęcanie się nad M. Z.;

- obniża orzeczoną w punkcie II karę pozbawienia wolności do 8 (ośmiu) miesięcy, zaś karę łączną orzeczoną w punkcie III do 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

2. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Uzasadnienie faktyczne

G. Z. został oskarżony o to, że:

1. w dniu 28 października 2016 roku w L. woj. (...) kierował po drodze publicznej samochodem osobowym marki R. (...) nr rej. (...) gdzie po przeprowadzeniu rachunku retrospektywnego przez biegłego sądowego z zakresu toksykologii stwierdzono, że znajdował się w stanie nietrzeźwości gdzie poziom etanolu w jego organizmie około godziny 09:00 wynosił około 1.75 %o i około godziny 12:30 wynosił około 1,40 %o, tj. o przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.,

2. w okresie czasu od dnia 10 października 2015 roku do dnia 31 października 2016 roku w L. woj. (...) znęcał się psychicznie nad żoną J. oraz dziećmi Ż., O., W., M. i M. Z. (1) oraz do czerwca 2016 roku nad córką E. Z. w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu bez powodu wszczynał z pokrzywdzonymi awantury w trakcie których wyzywał ich wulgarnie i poniżał, groził wysadzeniem domu w powietrze oraz popełnieniem samobójstwa, żonie J. uniemożliwiał kontakty z córkami które już nie mieszkają w domu oraz kontrolował ją, tj. o przestępstwo z art. 207 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy w wyrokiem Ż. z dnia 24 października 2017 r. sygn. akt II K 396/17:

I. orzekając w granicach czynu opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku, uznał oskarżonego G. Z. za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 28 października 2016 r., w L., woj. (...), kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki R. (...) o numerze rejestracyjnym (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości, przy zawartości alkoholu w organizmie wynoszącej o godzinie 8:10 - 2,87 %o i o godzinie 12:35 - 2,53 %o, czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i za to na podstawie art. 178a § 1 k.k. skazał go na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

II. orzekając w granicach czynu opisanego w punkcie 2 części wstępnej wyroku, uznał oskarżonego G. Z. za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w okresie od dnia 10 października 2015 r. do dnia 31 października 2016 r., w L., woj. (...), znęcał się psychicznie nad żoną J. Z. oraz dziećmi: Ż. Z., M. Z. (2) i M. Z. (1), a do czerwca 2016 r. nad córką E. Z. w ten sposób, że znajdując się pod wpływem alkoholu bez powodu wszczynał z pokrzywdzonymi awantury, w trakcie których poniżał ich i wyzywał słowami wulgarnymi, powszechnie uznawanymi za obelżywe, a dodatkowo nad żoną J. Z. w ten sposób, że groził wysadzeniem domu w powietrze i kontrolował ją, czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 207 § 1 k.k. skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

III. na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k., biorąc za podstawę kary pozbawienia wolności wymierzone w punktach I i II wyroku, orzekł wobec oskarżonego G. Z. karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

IV. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięciu) lat, zobowiązując go na podstawie art. 43 § 3 k.k. do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów mechanicznych;

V. na podstawie art. 63 § 4 k.k. na poczet orzeczonego oskarżonemu środka karnego zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy numer (...) od dnia 28 października 2016 r. do dnia 19 grudnia 2016 r.;

VI. na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł od oskarżonego G. Z. świadczenie pieniężne w wysokości 6.000 (sześciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

VII. na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 618 § 1 pkt 1, 3, 9 i 10 k.p.k. i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące wydatki w kwocie 1.950,95 (jeden tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt 95/100) złotych oraz opłatę w kwocie 300 (trzysta)

złotych.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:

1. Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to:

- art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób przekraczający ramy swobodnej oceny dowodów, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, iż G. Z. dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów, w szczególności poprzez wysnucie błędnych wniosków z wyjaśnień oskarżonego, jak również zeznań świadków, tj. pokrzywdzonych jak i z opinii biegłego z zakresu toksykologii.

Wskazując na powyższe zarzuty na zasadzie art. 427 § 1 k.p.k. oraz art. 437 § 1 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od stawianych mu zarzutów.

Uzasadnienie prawne

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego skutkowała zmianą opisu czynów zarzucanych oskarżonemu w pkt 1 i 2, a przypisanych w pkt.I i II wyroku a także zmianą rozstrzygnięcia o karze, w pozostałym zakresie podniesione zarzuty nie były zasadne.

Wbrew zarzutom podniesionym w apelacji Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych co do kierowania przez oskarżonego pojazdem w stanie nietrzeźwym w dniu 28 października 2016 r. o godz. 12.35 oraz znęcania się psychicznego we wskazanym okresie nad żoną i dziećmi (z wyjątkiem M. Z. (1)) w oparciu o przeprowadzone dowody, których ocena była zgodna z wymogami art.7 k.p.k. Sąd Rejonowy wskazał, z jakich przyczyn nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego G. Z. nieprzyznającego się do popełnienia zarzucanych mu czynów w powyższym zakresie, podał dlaczego uznał za wiarygodne dowody przeciwne, a przedstawiona argumentacja jest przekonująca. W szczególności zgodzić się należy z oceną Sądu Rejonowego, iż w świetle zeznań świadków J. Z., M. Z. (2) oraz protokołu badania stanu trzeźwości i opinii biegłego z zakresu toksykologii wyjaśnienia oskarżonego G. Z. zaprzeczającego, aby miał się poruszać w dniu 28 października 2016 r. o godz. 12.35 pojazdem będąc w stanie nietrzeźwym nie zasługują na wiarę. Zaznaczyć należy, że brak jest podstaw do podważania zeznań świadków M. Z. (2) i J. Z. co do tego, że oskarżony w tym dniu w godzinach południowych poruszał się samochodem w stanie nietrzeźwym, a od czasu powrotu do domu do przyjazdu Policji spożył pół piwa o pojemności 0,5l. Zważywszy na wnioski opinii biegłego (k.211-216) i wysokość stwierdzonego u oskarżonego stężenia alkoholu o godz. 14.00 słusznie Sąd Rejonowy uznał wyjaśnienia oskarżonego, iż alkohol spożywał dopiero po przyjeździe do domu za niewiarygodne. Ustalenie wysokości stężenia alkoholu u oskarżonego zasadnie oparto na wnioskach powyższej opinii uwzględniającej spożycie wskazanego wyżej alkoholu po powrocie do domu przez oskarżonego. Na znaczny stopień upojenia alkoholowego oskarżonego wskazywały również zeznania świadków, przedstawiające sposób jazdy i poruszania się oskarżonego.

Brak było jednak jednoznacznych dowodów potwierdzających, iż oskarżony w tym samym dniu o godz. 8.10. poruszał się pojazdem w stanie nietrzeźwym. Niewystarczające są w tym zakresie zeznania świadków, bowiem z uwagi na fakt, iż oskarżony miał następnie spożywać alkohol w nieustalonej ilości, a jego zatrzymanie i badanie nastąpiło kilka godzin później, nie można ustalić w sposób pewny, czy w czasie prowadzenia pojazdu był on w stanie nietrzeźwym.

W związku z powyższym Sąd Okręgowy wyeliminował z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt.I kierowanie w ruchu lądowym samochodem w stanie nietrzeźwości w dniu 28.10.2016 r. o godz. 8.10. w L..

Wbrew zarzutom apelacji brak jest podstaw do kwestionowania zeznań świadków J. Z., M. Z. (2), Ż. Z., E. Z., W. Z. i M.

Z. (1) co do zachowania oskarżonego wobec najbliższych. Sąd Rejonowy słusznie uznał spójne relacje wymienionych świadków za wiarygodne. Relacji świadków nie podważa okoliczność, iż początkowo marginalizowały one incydent ze wpisem o treści anonsu erotycznego na portalu społecznościowym, którego dokonała M. Z. (2), a miał dotyczyć Ż. Z., co miało być żartem, a oskarżony potraktował go dosłownie. Zeznania świadków wskazują, że wobec córek naganne zachowania oskarżonego od tego momentu nasiliły się, jednak wcześniejsze jego zachowanie wobec członków rodziny także realizowało znamiona znęcania się psychicznego, stąd nie zachodziła potrzeba zmiany opisu czynu w tym zakresie. Słusznie natomiast podniósł skarżący, iż z relacji świadków Ż. Z. i M. Z. (1) wynika, że M. Z. (1) nie obawiał się zachowania oskarżonego, śmiał się z jego wypowiedzi, stąd niezasadnie wskazano w opisie czynu jego osobę jako pokrzywdzonego.

Skoro ocena dowodów nie budzi zastrzeżeń, za prawidłowe należy uznać ustalenia faktyczne będące podstawą zaskarżonego orzeczenia, w tym kwestionowane w apelacji (z zastrzeżeniem wskazanym wyżej).

Właściwa była także kwalifikacja prawna przypisanych oskarżonemu G. Z. czynów jako występków z art. 178a § 1 k.k.

(pkt.I) i art. 207 § 1 k.k. (pkt.II). Sąd Okręgowy podzielił wywody prawne zawarte w pisemnym uzasadnieniu wyroku, zbędne jest więc ich powtarzanie.

Zdaniem Sądu Okręgowego orzeczona wobec oskarżonego za czyn przypisany w pkt.II kara pozbawienia wolności jednak rażąco niewspółmiernie surowa, nawet przy uwzględnieniu jego uprzedniej karalności. Biorąc pod uwagę stopień winy oskarżonego i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu za adekwatną uznał Sąd Okręgowy karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. W konsekwencji obniżył Sąd Okręgowy karę łączną orzeczoną w pkt. III do 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając karę łączną Sąd Okręgowy miał na uwadze odmienność rodzajową czynów, które godziły w różne dobra chronione prawem. Pozostałe rozstrzygnięcia w zakresie środków karnych nie budziły zastrzeżeń.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok we wskazany sposób, w pozostałym zakresie utrzymał go w mocy i zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.