Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2574834

Wyrok
Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 27 września 2018 r.
VI U 227/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SO Marek Zwiernik.

Sentencja

Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2018 r. sprawy z odwołania A. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G. z dnia 21 marca 2017 r. znak (...) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. o przyznanie renty oddala odwołanie.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z 21 marca 2017 r., znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. odmówił A. B. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

A. B. odwołał się od tej decyzji. Wniósł o zmianę decyzji i przyznanie prawa do renty. Podał, że stan zdrowia nie pozwala mu na wykonywanie pracy zawodowej. Nie został wezwany na żadną komisję, nikt z orzekających w Komisji Lekarskiej nie badał go, a nawet go nie widział. Członkowie Komisji orzekli zaocznie, nie widząc ubezpieczonego, lecz stwierdzając że jest zdolny do pracy, co jest absurdem.

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. wniósł o oddalenie odwołania podnosząc, że Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z 13 marca 2017 r. uznała, że skarżący jest zdolny do pracy.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

A. B. urodził się (...).

W dniu 18 stycznia 2017 r. złożył wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy. Orzeczeniem z 13 marca 2017 r. Komisja Lekarska ZUS ustaliła, że ubezpieczony jest osobą zdolną do pracy. Decyzją z 21 marca 2017 r. organ rentowy odmówił mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Bezsporne A. B. ma wykształcenie podstawowe. Dotychczas pracował jako robotnik fizyczny, pracownik transportu, konserwator urządzeń melioracyjnych, pracownik publiczny, robotnik magazynowy - kierowca wózka, operator urządzeń odlewniczych/operator pola surowego odlewu, magazynier, robotnik gospodarczy, pracownik magazynu - pomocnik montera okien, pomocnik rzeźnika.

U ubezpieczonego rozpoznano: zmiany zwyrodnieniowo - pourazowe stawu łokciowego prawego z ograniczeniem ruchomości; zmiany zwyrodnieniowo - dyskopatyczne odcinka lędźwiowego kręgosłupa z miernego stopnia ograniczeniem ruchomości, bez objawów korzeniowych. Schorzenia ortopedyczne i neurologiczne nie powoduje długotrwałej niezdolności do pracy ubezpieczonego. Zmiany narządu nie ograniczają w sposób istotny zdolności do wykonywania pracy fizycznej, z zastrzeżeniem, że ubezpieczony nie powinien wykonywać pracy na wysokości. Wskazane byłoby leczenie sanatoryjne. Sam fakt istnienia zmian zwyrodnieniowo - dyskopatycznych nie decyduje o upośledzeniu funkcji ustroju w stopniu ograniczającym zdolność do pracy. Badany z wykształceniem podstawowym może wykonywać pełen zakres robót do tej pory wykonywanych, a także może się przystosować do wykonywania innych prac np. jako operator wózka widłowego, pracownik gospodarczy czy pracownik ochrony. Wydolny krążeniowo i oddechowo. W badaniu przedmiotowym bez istotnej dysfunkcji ruchowej, objawów korzeniowych i ubytkowych, bez wzmożonego napięcia mięśni przykręgosłupowych. Staje na palcach i piętach. Miernie ograniczenie skłonu w odcinku lędźwiowym i brak pełnego wyprostu w stawie łokciowym nie powoduje niezdolności do pracy u osoby z wykształceniem podstawowym, bez kwalifikacji zawodowych. Ubezpieczony może wykonywać prace fizyczne, za wyjątkiem ciężkich prac wymagających dźwigania znacznych ciężarów w trybie ciągłym. Może pracować jako konserwator, magazynier, pracownik gospodarczy, dozorca, sprzątający, porządkowy, szatniarz, pracownik dozoru, parkingowy, pracownik fizyczny. Po dniu 1 stycznia 2017 r. ubezpieczony jest zdolny do pracy.

Dowód: dokumenty w aktach organu rentowego, tom I: świadectwa pracy k. 10-12, 13, 18-19, 21-29, orzeczenie z 22 lutego 2017 r. k. 40, orzeczenie z 13 marca 2017 r. k. 53, decyzja k. 56; opinia biegłego sądowego lekarza ortopedy J. B. k. 13-13v, 34; opinia biegłego sądowego lekarza neurologa J. W. k. 55-55v; opinia biegłej sądowej lekarz medycyny pracy R. G. k. 81-82.

Uzasadnienie prawne

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie podlegało oddaleniu.

Zgodnie z art. 12 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych (Dz. U. 2018.1270 j.t.; dalej jako ustawa), niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu (ust. 1). Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy (ust. 2). Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (ust. 3). W myśl zaś art. 14 ust. 3 ww. ustawy orzeczenie lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub co do którego nie zgłoszono zarzutu wadliwości, albo orzeczenie komisji lekarskiej, stanowi dla organu rentowego podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie, do których prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji.

Stosownie do treści art. 13 ust. 1 ustawy, przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się:

1)

stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji,

2)

możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.

Ust. 2. Niezdolność do pracy orzeka się na okres nie dłuższy niż 5 lat, z zastrzeżeniem ust. 3. Ust. 3. Niezdolność do pracy orzeka się na okres dłuższy niż 5 lat, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy przed upływem tego okresu. Ust. 3a. Jeżeli osobie uprawnionej do renty z tytułu niezdolności do pracy przez okres co najmniej ostatnich 5 lat poprzedzających dzień badania lekarskiego brakuje mniej niż 5 lat do osiągnięcia wieku emerytalnego określonego w art. 24 ust. 1a i 1b, w przypadku dalszego stwierdzenia niezdolności do pracy orzeka się niezdolność do pracy na okres do dnia osiągnięcia tego wieku. Ust. 4 tego przepisu stanowi zaś, iż zachowanie zdolności do pracy w warunkach określonych w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie stanowi przeszkody do orzeczenia całkowitej niezdolności do pracy.

Zgodnie z art. 57 ustawy, renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące przesłanki:

1)

orzeczoną niezdolność do pracy,

2)

udokumentowany wymagany okres składkowy i nieskładkowy w wymiarze 5 lat, w dziesięcioleciu poprzedzającym wniosek rentowy lub powstanie niezdolności do pracy,

3)

niezdolność do pracy powstałą w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-3, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Przepisu tego nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety i 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy.

Art. 59 ust. 1 ustawy stanowi, że osobie, która spełnia warunki określone w art. 57, przysługuje:

1)

renta stała - jeżeli niezdolność do pracy jest trwała;

2)

renta okresowa - jeżeli niezdolność do pracy jest okresowa.

W myśl zaś art. 14 ust. 3 ustawy, orzeczenie lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub co do którego nie zgłoszono zarzutu wadliwości, albo orzeczenie komisji lekarskiej, stanowi dla organu rentowego podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie, do których prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji.

W sprawie ustalić należało, czy ubezpieczony jest niezdolny do pracy od 1 stycznia 2017 r., jeśli tak to na jaki okres, czy jest to niezdolność częściowa czy też całkowita.

W celu wyjaśnienia powyższych spornych okoliczności na podstawie art. 278 § 1 k.p.c. należało zasięgnąć opinii biegłych sądowych lekarzy: ortopedy, neurologa i lekarza medycyny pracy.

Biegły sądowy lekarz ortopeda J. B. rozpoznał u ubezpieczonego zmiany zwyrodnieniowe pourazowe stawu łokciowego prawego z ograniczeniem ruchomości, zmiany zwyrodnieniowo - dyskopatyczne odcinka lędźwiowego kręgosłupa z miernego stopnia ograniczeniem ruchomości, bez objawów korzeniowych, i orzekł brak niezdolności do pracy po dniu 1 stycznia 2017 r. Biegły zapoznał się z dokumentacją medyczną skarżącego, przeprowadził jego badanie i stwierdził, że rozpoznane zmiany narządu ruchu nie ograniczają w sposób istotny zdolności do wykonywania pracy fizycznej, z zastrzeżeniem że badany nie powinien wykonywać pracy wymagające pracy na wysokości. Wskazane byłoby leczenie sanatoryjne. Trudno ustalić wskazanie do przekwalifikowania pracownika niewykwalifikowanego z wykształceniem podstawowym. To czy mógłby wykonywać pracę kierowcy wózka widłowego, musiałby ocenić lekarz medycyny pracy.

Organ rentowy nie wniósł zastrzeżeń do opinii biegłego. Ubezpieczony natomiast nie zgodził się z opinią biegłego ortopedy. Podał, że z zaświadczenia lekarza specjalisty z 17 marca 2016 r. wynika, że skarżący wymaga leczenia ortopedycznego i rehabilitacyjnego, zmiany mają charakter trwały i będą ulegać pogorszeniu. Biorąc to pod uwagę, biegły sądowy lekarz ortopeda wydał swoją opinię w oparciu o stan faktyczny odmienny niż wynika to dokumentacji medycznej ubezpieczonego.

W opinii uzupełniającej biegły lekarz ortopeda J. B. podał, że w badaniu przedmiotowym nie stwierdził ograniczenia ruchomości kończyn wnioskodawcy, poza ograniczeniem ruchomości stawu łokciowego prawego, i to właśnie ogranicza zdolność do pracy badanego na wysokości. Nie stwierdził również patologicznym objawów neurologicznych. Sam fakt istnienia zmian zwyrodnieniowo - dyskopatycznych nie decyduje o upośledzeniu funkcji ustroju w stopniu ograniczającym zdolność do pracy. Opinię w sprawie winien jednak wydać jeszcze biegły lekarz neurolog. O ile zaś ubezpieczony chciałby się przekwalifikować np. na obsługę wózka widłowego, to winien zostać do tego zakwalifikowany przez lekarza medycyny pracy.

Pozwany zgodził się z opinią biegłego lekarza ortopedy. Ubezpieczony natomiast wniósł zastrzeżenia domagając się wydania opinii przez biegłego lekarza neurologa i lekarza medycyny pracy.

Postanowieniem z 29 stycznia 2018 r. (k. 48) Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego lekarza neurologa.

Biegły sądowi lekarz neurolog J. W. rozpoznał u ubezpieczonego zespół bólowy kręgosłupa bez istotnego ograniczenia ruchomości i bez upośledzenia funkcji kręgosłupa, stan po urazie stawu łokciowego prawego w dalekiej przyszłości z ograniczeniem wyprostu (ze zmianami zwyrodnieniowymi), i orzekł że po dniu 1 stycznia 2017 r. skarżący jest zdolny do pracy. Biegły zapoznał się z dokumentacją zawartą w aktach sprawy: opisanymi zmianami radiologicznymi i radioobrazowymi, ocenami biegłych ortopedów i po przeprowadzonym badaniu neurologicznym stwierdził, że brak jest podstaw do uznania długotrwałej niezdolności do pracy. Skarżący ma wykształcenie podstawowe i może wykonywać pełen zakres robót do tej pory wykonywanych, a także może przystosować się do wykonywania innych prac, jak np. operator wózka widłowego, pracownik gospodarczy czy pracownik ochrony.

Pozwany zgodził się z opinią biegłego lekarza ortopedy. Ubezpieczony natomiast wniósł zastrzeżenia do opinii biegłego lekarza neurologa.

Postanowieniem z 29 marca 2018 r. (k. 64) Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego lekarza medycyny pracy.

Biegła sądowa lekarz medycyny pracy R. G. rozpoznała u ubezpieczonego zmiany zwyrodnieniowe pourazowe stawu łokciowego prawego bez istotnej dysfunkcji ruchowej; zespół bólowy kręgosłupa na tle zmian zwyrodnieniowo - dyskopatycznych bez istotnej dysfunkcji ruchowej, i ustaliła że po dniu 1 stycznia 2017 r. skarżący jest zdolny do pracy. Badany wydolny krążeniowo i oddechowo. W badaniu przedmiotowym bez istotnej dysfunkcji ruchowej, objawów korzeniowych i ubytkowych, bez wzmożonego napięcia mięśni przykręgosłupowych. Badany staje na palcach i piętach. Mierne ograniczenie skłonu w odcinku lędźwiowym oraz brak pełnego wyprostu w stawie łokciowym nie powoduje niezdolności do pracy u osoby z wykształceniem podstawowym, bez kwalifikacji zawodowych. Wnioskodawca ma wykształcenie podstawowe, nie zdobył kwalifikacji zawodowych i dlatego nie można mówić o przekwalifikowaniu zawodowym. Skarżący może wykonywać prace fizyczne, za wyjątkiem ciężkich prac wymagających dźwigania znacznych ciężarów w trybie ciągłym. Może podjąć pracę jako konserwator, magazynier, pracownik gospodarczy, dozorca, sprzątający, porządkowy, szatniarz, pracownik dozoru, parkingowy, pracownik fizyczny. Nie stwierdza się upośledzenia funkcji organizmu w stopniu uzasadniającym uznanie długotrwałej niezdolności do pracy.

Organ rentowy zgodził się z opinią biegłej lekarz medycyny pracy podkreślając, że opinia ta jest zbieżna z opiniami lekarzy: ortopedy i neurologa. Ubezpieczony wniósł zastrzeżenia do opinii biegłej sądowej R. G. podnosząc, że biegła podeszła do sprawy bardzo "powierzchownie."

Sąd dał wiarę opiniom biegłych sądowych lekarzy: ortopedy J. B., neurologa J. W. i lekarza medycyny pracy R. G., bowiem swoje opinie oparli oni na całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, po badaniu ubezpieczonego i przeprowadzeniu z nim wywiadu. Opinie biegłych są logiczne i spójne. Zostały sporządzone zgodnie ze zleceniem sądu. Biegli w sposób wyczerpujący przedstawili powody swoich twierdzeń, zgodnie uznając skarżącego za zdolnego do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami.

Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 1976 r. w sprawie IV CR 481/76 - OSNC 1977/5-6/102 "sąd nie może oprzeć swego przekonania o istnieniu lub braku okoliczności, których zbadanie wymaga wiadomości specjalnych, wyłącznie na podstawie konkluzji opinii biegłego, ale powinien sprawdzić poprawność poszczególnych elementów opinii, składających się na trafność jej wniosków końcowych." Sąd w pełni podziela przedstawiony pogląd i opierając się o niego uznał, że opinie biegłych ze sprawy spełniają te kryteria. Wnioski końcowe opinii stanowiły bowiem integralną część z innymi poszczególnymi ich elementami. Analiza tych elementów wskazuje, zdaniem sądu, na brak możliwości przyjęcia innego orzeczenia niż te, które wydali biegli w sprawie. Sąd nie miał tym samym powodów by odmówić tym opiniom przymiotu wiarygodności.

W definicji niezdolności do pracy ustawodawca dał wyraz powiązaniu prawa do renty z rzeczywistą znaczną utratą zdolności do pracy zarobkowej jako takiej, a częściową niezdolność do pracy powiązał z niezdolnością do pracy w ramach posiadanych kwalifikacji, przy uwzględnieniu możliwości i sprawności niezbędnych do dalszego zaangażowania w procesie pracy, zaakcentował istnienie potencjalnej przydatności do pracy. Chodzi zatem o zdolność do pracy zarobkowej nie jako zdolność do wykonywania dotychczasowej pracy, ale zdolność do podjęcia pracy z uwzględnieniem poziomu wykształcenia, wieku, predyspozycji psychofizycznych. Stan zdrowia ubezpieczonego, mając na uwadze występujące u niego schorzenia, nie powoduje długotrwałej niezdolności do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacji, tj. wykształcenie podstawowe (dotychczas pracował jako: robotnik fizyczny, pracownik transportu, konserwator urządzeń melioracyjnych, pracownik publiczny, robotnik magazynowy - kierowca wózka, operator urządzeń odlewniczych/operator pola surowego odlewu, magazynier, robotnik gospodarczy, pracownik magazynu - pomocnik montera okien, pomocnik rzeźnika).

Na pojęcie niezdolności do pracy składają się pozostające w koniunkcji dwa elementy, tj. element biologiczny oraz element ekonomiczny rozumiany, jako obiektywna utrata zdolności do zarobkowania (zgodnie z posiadanymi rzeczywistymi kwalifikacjami - w przypadku znacznej, a nie całkowitej, utraty zdolności do pracy; art. 12 ustawy). Oceny zdolności do pracy, oznaczającej potencjalną możliwość wykonywania zatrudnienia, dokonuje się przy uwzględnieniu stopnia naruszenia sprawności organizmu, możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji oraz celowości przekwalifikowania zawodowego z uwagi na rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne. Niezdolność do wykonywania pracy dotychczasowej jest warunkiem koniecznym ustalenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ale nie jest warunkiem wystarczającym, jeżeli wiek, poziom wykształcenia i predyspozycje psychofizyczne usprawiedliwiają rokowanie, że mimo upośledzenia organizmu możliwe jest podjęcie innej pracy w tym samym zawodzie albo po przekwalifikowaniu zawodowym (por. wyrok Sądu Najwyższego z 27 stycznia 2012 r., II UK 108/11, Lex 1130390). Sąd w odniesieniu do dowodu z opinii biegłego ma obowiązek ocenić, czy dowód ten ze względu na swoją treść, zakres, poziom merytoryczny, przyjętą przez biegłego metodologię, kompletność odniesienia się do zgromadzonego materiału dowodowego i zastosowane na jego podstawie założenia, jest dowodem przydatnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd może przy tym ocenić opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności, czy logiczności. Nie może jednak nie podzielać merytorycznych poglądów biegłego lub w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń i rozstrzygać kwestii wymagających wiadomości specjalnych wbrew opinii biegłego specjalisty. W takiej sytuacji należy albo rozwiać wątpliwości co do treści opinii w drodze zażądania od jej autora pisemnych lub ustnych wyjaśnień, albo dopuścić dowód z opinii innego biegłego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 października 2014 r., II UK 27/14).

Jak podkreśla się w judykaturze, częściowa niezdolność do pracy polega na utracie w znacznym stopniu zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Doniosłe znaczenie w konstrukcji częściowej niezdolności do pracy ma podkreślenie, że chodzi o ocenę zachowania zdolności do wykonywania nie jakiejkolwiek pracy, lecz pracy "zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji". Wyjaśnienie treści pojęcia "pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji" wymaga przy tym uwzględnienia zarówno kwalifikacji formalnych, czyli zakresu i rodzaju przygotowania zawodowego udokumentowanego świadectwami, dyplomami, zaświadczeniami, jak również kwalifikacji rzeczywistych, czyli wiedzy i umiejętności faktycznych, wynikających ze zdobytego doświadczenia zawodowego.

W niniejszej sprawie sporna między stronami była ocena stanu zdrowia ubezpieczonego i jego zdolności do zatrudnienia. Nie budziło wątpliwości w sprawie, że ubezpieczony cierpi na określone schorzenia, jednakże to nie fakt występowania schorzeń, a jedynie stopień ich zaawansowania, może powodować niezdolność do pracy. Na marginesie należy podkreślić, że postępowanie sądowe nie służy diagnostyce schorzeń. Sąd przy pomocy biegłych specjalistów ocenia, czy przedstawiony materiał medyczny (obowiązek jego zgromadzenia i przedłożenia jako dowodu w sprawie spoczywa na ubiegającym się o prawo do świadczenia) i badanie kliniczne pozwalają na stwierdzenie niezdolności do pracy. Sąd uznał zatem, że dla oceny istnienia zdolności ubezpieczonego do pracy należy wziąć pod uwagę jego wykształcenie i dotychczas wykonywaną pracę. Okoliczność istnienia pewnych schorzeń nie oznacza bowiem automatycznie, iż ubezpieczony pozbawiony jest możliwości zarobkowania. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poza wszelka wątpliwość wynika, że ubezpieczony jest zdolny do pracy dotychczas wykonywanej: robotnik fizyczny, pracownik transportu, konserwator urządzeń melioracyjnych, pracownik publiczny, robotnik magazynowy - kierowca wózka, operator urządzeń odlewniczych/operator pola surowego odlewu, magazynier, robotnik gospodarczy, pracownik magazynu - pomocnik montera okien, pomocnik rzeźnika. Tym samym, Sąd uznał, iż ubezpieczony jest zdolny do wykonywania pracy zgodnie ze swoim wykształceniem lub posiadanymi kwalifikacjami.

Zarzuty ubezpieczonego do opinii biegłych stanowią wyłącznie polemikę z prawidłowymi ustaleniami poczynionymi przez tych biegłych i nie znajdują odzwierciedlenia w przeprowadzonych w sprawie dowodach. O nabyciu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy nie mogą przesądzać subiektywne odczucia osoby ubezpieczonej. Również sam fakt stwierdzenia choroby nie jest równoznaczny z nabyciem prawa do renty. Istnienie schorzeń powodujących konieczność pozostawania w stałym leczeniu nie stanowi bowiem samodzielnej przyczyny uznania częściowej niezdolności do pracy, choć może wymagać czasowych zwolnień lekarskich. O niezdolności do pracy nie decyduje sam fakt występowania schorzeń, lecz ocena, czy i w jakim zakresie wpływają one na utratę zdolności do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. Jeżeli zatem stan zdrowia nie powoduje naruszenia sprawności organizmu w stopniu mającym wpływ na zdolność do pracy dotychczas wykonywanej lub innej mieszczącej się w ramach posiadanych lub możliwych do uzyskania kwalifikacji, brak jest prawa do tego świadczenia (wyrok Sądu Najwyższego z 12 lipca 2005 r., II UK 288/04, publ. OSNP 2006/5-6/99).

Pamiętać należy również, że warunki nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy określone w art. 57 ustawy, muszą być spełnione łącznie w chwili wydania decyzji przez organ rentowy. W postępowaniu odwoławczym od decyzji odmawiającej prawa do renty sąd ocenia legalność decyzji według stanu rzeczy istniejącego w chwili jej wydania (por. wyrok Sądu Najwyższego z 20 maja 2004 r., II UK 395/03, publ. OSNP 2005/3/43, M.P.Pr.-wkł. 2005/7/19).

Sąd rozpatrując odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, bada zasadność tej decyzji, oceniając stan rzeczy z chwili jej wydania. W przedmiotowej sprawie jest to dzień 21 marca 2017 r. Dlatego też biegły sądowy lekarz ortopeda, przy wydawaniu opinii w sprawie, wziął pod uwagę wyniki badań lekarskich z RTG z 22 maja 2016 r., KT stawu łokciowego prawego z 28 czerwca 2016 r., KT kręgosłupa L/S z 1 sierpnia 2016 r. Pozostałe wyniki badań ubezpieczonego opisujące stan jego zdrowia po dniu wydania decyzji, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ewentualna zmiana stanu zdrowia ubezpieczonego po dniu wydania zaskarżonej decyzji, a która może wpływać na jego zdolność do pracy, powinna zostać zgłoszona organowi rentowemu, który oceni zasadność nowego wniosku o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy. Sąd Ubezpieczeń Społecznych badając zasadność wydanej w postępowaniu administracyjnym decyzji ZUS bada jej trafność, biorąc pod uwagę stan faktyczny z dnia wydania tej decyzji. Tak więc w dacie wydania decyzji wnioskodawca nie był osobą niezdolną do pracy. Tym samym nie spełniał przesłanki do nabycia prawa do renty.

Nadto, skarżący podnosił że posiada zaświadczenia od innych lekarzy, z których to wynika, że stan jego zdrowia uzasadniania przyznanie mu prawa do renty. Tymczasem miarodajny dla oceny sądowej zdolności ubezpieczonego do pracy w kontekście orzekania o prawie do renty z tytułu niezdolności do pracy ma wynik badań lekarskich przeprowadzonych przez biegłych sądowych. O niezdolności do pracy nie decydują lekarze leczący, gdyż jak zauważa się w orzecznictwie sądowym, chodzi tu o ocenę niezdolności do pracy w prawnym rozumieniu, podejmowaną w trybie określonej procedury i przez odpowiednie organy (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 8 sierpnia 2018 r., III AUa 25.18, Lex 2538966). Trzech biegłych sądowych, choć wydawali opinie oddzielnie, to doszli do zgodnych wniosków co do oceny stanu zdrowia ubezpieczonego w kontekście niezdolności do pracy w rozumieniu rentowym. Opinie są spójne i logiczne. Ubezpieczony nie zgadzał się z treścią opinii, jednakże okoliczność ta nie podważa merytorycznej prawidłowości omawianych środków dowodowych. W postępowaniu sądowym ocena niezdolności do pracy wymaga wiadomości specjalnych i w takiej sytuacji sąd nie może orzekać wbrew opinii biegłych sądowych, gdyż niezdolność do pracy jako przesłanka renty ma tu znaczenie prawne (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 15 marca 2018 r., III AUa 661/16, Lex 2504685).

Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe w pełni rozstrzyga istotę sporu, a zgromadzony materiał dowodowy dał pełne podstawy do wyrokowania. Sąd ocenił przedłożone do sprawy opinie biegłych wskazując dlaczego daje tym opiniom przymiot wiarygodności. Nie ujawniły się żadne okoliczności w sprawie, które podważałby rzetelność sporządzonych opinii przez biegłych: J. B., J. W. i R. G. Argumentacja biegłych jest w ocenie Sądu przekonująca. Opinie są również obiektywne albowiem biegli nie mieli żadnego interesu w tym by poczynić ustalenia odmiennie od faktycznych.

W ocenie Sądu odwołujący nie sprostał obowiązkowi określonemu w art. 6 k.c. oraz art. 232 k.p.c., albowiem podnoszone przez niego argumenty co do wadliwości decyzji ZUS nie znalazły potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym.

Wobec powyższego, na podstawie art. 47714 § 1 k.p.c., sąd oddalił odwołanie ubezpieczonego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.