Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2148949

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 8 września 2016 r.
VI SAB/Wa 22/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.).

Sędziowie WSA: Marzena Milewska-Karczewska, Andrzej Wieczorek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 września 2016 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. M. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego oddala skargę w całości.

Uzasadnienie faktyczne

G. M. - skarżący w niniejszej sprawie, pismem z (...) lutego 2016 r. wniósł o powołanie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w (...) po D. N. Do wniosku załączył między innymi zaświadczenie lekarza medycyny pracy o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na ww. stanowisku.

Minister Sprawiedliwości pismem z (...) marca 2016 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych powyższego wniosku, poprzez przedstawienie zaświadczenia lekarza medycyny pracy o posiadaniu zdolności psychicznej i fizycznej pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika.

W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżący przy piśmie z (...) marca 2016 r. nadesłał między innymi orzeczenie lekarskie z (...) marca 2016 r. nr (...) stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcie pracy na określonym stanowisku oraz zaświadczenie psychologiczne z (...) marca 2016 r. o zdolności do pełnienia obowiązków komornika.

Pismem z (...) kwietnia 2016 r. Minister Sprawiedliwości, wskazując na treść art. 11 ust. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2015 r. poz. 790 z późn. zm.; dalej "ukse.") w związku z art. 64 § 2 k.p.a., poinformował skarżącego, że jego wniosek z (...) lutego 2016 r. o powołanie na stanowisko komornika sądowego pozostawiono bez rozpoznania. Minister Sprawiedliwości wyjaśnił, że wezwano skarżącego do usunięcia braków ww. wniosku, poprzez nadesłanie między innymi zaświadczenia lekarza medycyny pracy, ponieważ zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 ukse. zdolność psychiczną i fizyczną pozwalającą na pełnienie obowiązków komornika ustala lekarz medycyny pracy. Stwierdził, że do nadesłanego w odpowiedzi na tak sformułowane wezwanie pisma z (...) marca 2016 r. nie załączono dokumentu spełniającego wymóg przepisu art. 10 ust. 1 pkt 7 ukse.

Skarżący pismem z (...) kwietnia 2016 r. wezwał Ministra Sprawiedliwości do usunięcia naruszenia prawa polegającego na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku z (...) lutego 2016 r. Jak stwierdził skarżący, Minister bezpodstawnie przyjął, że przedstawione zaświadczenie nie jest zaświadczeniem lekarza medycyny pracy, potwierdzającym zdolność psychiczną i fizyczną pozwalającą na pełnienie obowiązków komornika. Skarżący stwierdził, że załączone orzeczenie lekarskie zostało wydane na sformalizowanym druku, zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 457), potwierdzającym przeprowadzenie badania lekarskiego w gabinecie medycyny pracy, przez lekarza medyny pracy. Zdaniem skarżącego, ustawa o komornikach sądowych i egzekucji nie przewiduje żadnego wzorca czy druku na jakim lekarz medycyny pracy ma stwierdzić zdolność psychiczną i fizyczną pozwalającą na pełnienie obowiązków komornika sądowego, nie odsyła też w tym zakresie do żadnych innych przepisów. Skarżący za bezpodstawne uznał przekonanie Ministra Sprawiedliwości, że zamieszczone w nadesłanym orzeczeniu lekarskim stwierdzenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia pracy na stanowisku komornika sądowego, nie wyczerpuje wymogu art. 10 ust. 1 pkt 7 ukse.

Skarżący, jak podał, w celu uzupełnienia złożonego orzeczenia lekarskiego, przesłał dodatkowe zaświadczenie lekarskie i wniósł o rozpatrzenie wniosku z (...) lutego 2016 r. i nadanie temu wnioskowi biegu zgodnie z procedurą przewidzianą w ustawie o komornikach sądowych i egzekucji.

W piśmie z (...) maja 2016 r. Minister Sprawiedliwości podkreślił, że przepisy ustawy o komornika sądowych i egzekucji wskazują wymogi, jakie musi spełniać kandydat na stanowisko komornika sądowego, wśród nich - posiadanie zdolności psychicznej i fizycznej pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika, którą ustala lekarz medycyny pracy. Stwierdził, że załączone do pisma z (...) marca 2016 r. zaświadczenie lekarskie zawierające informację "wobec braku przeciwwskazań zdrowotnych jest zdolny do wykonywania/podjęcia pracy na określonym stanowisku" jest niezgodne z wymogiem określonym w art. 10 ust. 1 pkt 7 ukse. Wobec powyższego Minister podał, że skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków wniosku, a jego nieuzupełnienie mogło skutkować jedynie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.

W piśmie z (...) maja 2016 r. skarżący sformułował skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości polegającą, jak podał, na bezzasadnym pozostawieniu bez rozpoznania wniosku z (...) lutego 2016 r. o powołanie na stanowisko komornika sądowego. Wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia ww. wniosku i nadanie mu biegu zgodnie z procedurą przewidzianą w ustawie o komornikach sądowych i egzekucji.

Skarżący stanął na stanowisku, że zaświadczenie nr (...) potwierdza brak jakichkolwiek przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia pracy na stanowisku komornika sądowego oraz zdolność psychiczną i fizyczną pozwalającą na pełnienie obowiązków komornika sądowego. Skarżący za bezpodstawne uznał przyjęcie, że zamieszczone w orzeczeniu lekarskim stwierdzenie "wobec braku przeciwwskazań zdrowotnych jest zdolny do podjęcia pracy na stanowisku komornika sądowego", nie wyczerpuje wymogu z art. 10 ust. 1 pkt 7 ukse. Zdaniem skarżącego, wyrażenie "brak przeciwwskazań zdrowotnych jest zdolny do wykonywania pracy na stanowisku komornika" jest pojęciem szerszym od wyrażeń "posiada zdolność fizyczną i psychiczną pozwalającą na pełnienie obowiązków komornika", a tym samym dopuszczalnym przez ww. przepis ustawy.

Dodatkowo skarżący stwierdził, że niezasadne jest dalsze podtrzymywanie stanowiska o pozostawieniu wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego bez rozpoznania, skoro uzupełnił on orzeczenie lekarskie, nadsyłając je przy piśmie z (...) kwietnia 2016 r. Stwierdził, że Minister nie odniósł się do powyższego. W ocenie skarżącego, pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie jest odmową wszczęcia postępowania ani umorzeniem postępowania i w przypadku prawidłowego uzupełnienia wniosku nie ma przeszkód do nadania mu dalszego biegu. Jak podał skarżący, pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest czynnością zamykającą mu drogę do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, pomimo kompletności złożonego wniosku.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, stwierdzając w szczególności, że skarżący nadesłał zaświadczenie zgodne z przepisem art. 10 ust. 1 pkt 7 ukse. przy piśmie z (...) kwietnia 2016 r., a zatem dopiero po otrzymaniu informacji o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w zakresie rozpoznania wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego, nie zasługuje na uwzględnienie.

Wyjaśnienia wymaga, że pozostawienie podania (wniosku) bez rozpoznania, w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie jest czynnością podlegającą odrębnemu zaskarżeniu do sądu. Zasadność pozostawienia podania bez rozpoznania strona może kwestionować w drodze skargi na bezczynność organu. Dokonanie oceny czy skarga na bezczynność jest zasadna wymaga kontroli zgodności z prawem pozostawienia przez organ podania bez rozpoznania (vide: wyrok NSA z 12 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 869/05).

Z treści art. 10 ust. 1 pkt 7 ukse. wynika, że na stanowisko komornika może zostać powołana osoba posiadająca zdolność psychiczną i fizyczną pozwalającą na pełnienie obowiązków komornika, którą ustala lekarz medycyny pracy. Przepis art. 12 ust. 1 ukse. stanowi, że do wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego należy dołączyć dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6-11 ukse., a zatem udokumentować w dacie złożenia wniosku fakt posiadania zdolności psychicznej i fizycznej pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika.

W związku z tym, że wniosek skarżącego o powołanie na stanowisko komornika nie zawierał wszystkich wymaganych dokumentów, Minister pismem z (...) marca 2016 r. wezwał skarżącego w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia dostrzeżonych braków, poprzez nadesłanie zaświadczenia lekarza medyny pracy o posiadaniu zdolności psychicznej i fizycznej pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wyżej określonego braku formalnego nie usunął, przesłał bowiem jedynie orzeczenie lekarskie z (...) marca 2016 r., nr (...) stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcie pracy na określonym stanowisku, które nie spełniało wymogu określonego treścią przepisu art. 10 ust. 1 pkt 7 ukse. Co prawda skarżący przy piśmie z (...) kwietnia 2016 r. nadesłał zaświadczenie zgodne z ww. przepisem, jednakże czynności tej dokonał po otrzymaniu informacji o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania, w związku z czym była ona bezskuteczna.

W realiach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wobec braku nadesłania przez skarżącego wraz z wnioskiem stosownego zaświadczenia lekarza medycyny pracy o posiadaniu zdolności psychicznej i fizycznej pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika, pomimo skierowanego do niego przez Ministra wezwania do usunięcia dostrzeżonego w tym zakresie braku, organ zasadnie pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Działanie Ministra w badanej sprawie znalazło podstawę w przepisie art. 64 § 2 k.p.a. i przybrało formę czynności materialnotechnicznej, o której należy zawiadomić stronę pismem (vide: wyrok NSA z 21 marca 2013 r., II OSK 2266/11: "pismo organu I instancji z dnia (...) o pozostawieniu podania spółki bez rozpoznania nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem. Jest zawiadomieniem o pozostawieniu podania bez rozpoznania. Sama czynność organu ma charakter materialnotechniczny, znajdujący oparcie w treści art. 64 § 2 k.p.a."). Pozostawienie wniosku bez rozpoznania w żadnym wypadku nie może polegać na całkowitej bierności organu prowadzącego postępowanie i niepodejmowaniu przez niego żądnych czynności w tym postępowaniu. Konieczne jest zawiadomienie strony o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W niniejszej sprawie Minister wobec braku nadesłania przez skarżącego stosownego zaświadczenia lekarza medyny pracy o posiadaniu zdolności psychicznej i fizycznej pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika pismem z (...) kwietnia 2016 r. zasadnie pozostawił jego wniosek o powołanie na stanowisko komornika sądowego bez rozpoznania.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mielibyśmy do czynienia wówczas gdyby organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwił, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (vide: wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. I OSK 2114/13). W niniejszej sprawie doszło do wydania pisma o pozostawieniu wspomnianego wniosku bez rozpoznania, z uwagi na nieusunięcie zauważonego przez organ braku formalnego, zatem nie można skutecznie postawić Ministrowi Sprawiedliwości zarzutu w zakresie bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku. Wypada dodać, że fakt nadesłania zaświadczenia lekarza medycyny pracy, do którego przesłania skarżący był zobowiązany, nastąpił już po dniu pozostawienia wniosku bez rozpoznania i nie mógł w związku z tym odnieść skutku w postaci rozpatrzenia samego wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego i tym samym wpłynąć na ocenę podejmowanych przez Ministra czynności w kontekście postawionego w skardze zarzutu bezczynności organu.

Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.