Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1564790

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 15 maja 2014 r.
VI SAB/Wa 12/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki.

Sędziowie WSA: Sławomir Kozik, Urszula Wilk (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. S.A. z siedzibą w W. na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Gospodarki postępowania odwoławczego w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia (...) czerwca 2013 r.

1.

stwierdza przewlekłe prowadzenie przez Ministra Gospodarki postępowania odwoławczego w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia (...) czerwca 2013 r. z rażącym naruszeniem prawa;

2.

wymierza Ministrowi Gospodarki grzywnę w kwocie 18 000 (osiemnaście tysięcy) złotych;

3.

zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz skarżącej J. S.A. z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

J.S.S.A. w W. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Gospodarki postępowania z odwołania od decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych (ARM) z dnia (...) czerwca 2013 r.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że pismem z dnia (...) lutego 2008 r. ARM powiadomiła skarżącego o wszczęciu postępowania w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej z art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy o zapasach z tytułu braku utworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych paliw ciekłych w ilości wymaganej na dzień 30 czerwca 2007 r. Postępowanie to zakończone zostało decyzją ARM z dnia (...) kwietnia 2008 r. nr (...), na mocy której ARM nałożyła na skarżącego karę pieniężną w wysokości 461.695.807,26 PLN (Decyzja ARM I).

Na skutek odwołania skarżącego Minister Gospodarki, działając jako organ administracji drugiej instancji, w dniu (...) czerwca 2008 r. wydał decyzję nr (...), na mocy której uchylił Decyzję ARM I w części dotyczącej nałożenia kary i wymierzył skarżącemu karę w wysokości 452.045.537,36 PLN (dalej: "Decyzja MG") (Decyzja Ministra Gospodarki z dnia (...) czerwca 2008 r. nr (...)).

W dniu (...) czerwca 2008 r. skarżący otrzymał od ARM upomnienie, wystawione na podstawie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wzywające skarżącego do uiszczenia na rachunek bankowy ARM kwoty kary pieniężnej, wynikającej z Decyzji MG i powiększonej o odsetki za zwlokę od zaległości podatkowych. Z upomnienia wynikało, że odsetki były naliczane od dnia (...) czerwca 2008 r. Ponadto, upomnienie zawierało pouczenie, zgodnie z którym w przypadku nieuregulowania należności w terminie, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego ściągnięcia ww. należności w trybie egzekucji administracyjnej, co spowoduje dodatkowe obciążenie kosztami egzekucji.

  W dniu (...) czerwca 2008 r. skarżący dokonał wpłaty na rachunek ARM 452.045.537,36 PLN. Po konsultacjach z urzędnikami ARM i na skutek pisma z dnia (...) lipca 2008 r., w dniach (...) i (...) lipca 2008 r. skarżący wpłacił dodatkowo odpowiednio 1.796 510 70 PLN i 211.477,30 PLN.

Wpłata kary pieniężnej wraz z odsetkami była też konsekwencją stanowiska Ministra Gospodarki, który pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania Decyzji MG.

Skarga skarżącego na Decyzję MG została uwzględniona przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 23 grudnia 2008 r. uchylił Decyzję MG i poprzedzającą ją Decyzję ARM I w całości (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dn. 23 grudnia 2008 r. sygn. akt: VI SA/Wa 1567/08).

Wyrok WSA uprawomocnił się na skutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg kasacyjnych Ministra Gospodarki i skarżącego, wyrokiem z dnia 20 października 2009 r. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 20 października 2009 r. (sygn. akt: II GSK 380/09).

Na skutek uprawomocnienia się Wyroku WSA skarżący wystosował do ARM wezwanie z dnia (...) października 2009 r. do zapłaty łącznej kwoty 454.053.525,36 PLN wraz z odsetkami od zaległości podatkowych.

W dniu 9 listopada 2009 r. ARM zwróciła skarżącemu ww. kwotę 454.053.525,36 PLN. Jednak bez należnych skarżącemu odsetek.

Skarżący wystosował więc do ARM kilka wezwań do zwrotu odpowiedniej części zapłaconej kwoty i należnych skarżącemu odsetek zgodnie z art. 78a w zw. z art. 2 § 2 ordynacji podatkowej. Ostatnie z wezwań zostało złożone w kancelarii ARM w dniu (...) listopada 2009 r.

Pismem z dnia (...) grudnia 2009 r. ARM odmówiła wypłaty należnych skarżącemu kwot.

W dniu (...) listopada 2010 r. skarżący wniósł o stwierdzenie i zwrot nadpłaty kary pieniężnej zgodnie z zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach oraz na podstawie art. 75 § 1 w zw. z art. 2 § 2 ordynacji podatkowej.

Na skutek skargi na bezczynność organu administracji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2011 r. zobowiązał Prezesa ARM w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wyroku wraz z uzasadnieniem i aktami sprawy do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia ww. wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty kary pieniężnej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dn. 13 czerwca 2011 r. (sygn. akt: VI SAB/Wa 6/11).

Wyrok WSA uprawomocnił się wskutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej Prezesa ARM wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r. (sygn. akt: II GSK 2172/11).

W wykonaniu wyroku WSA w dniu (...) czerwca 2013 r. Prezes ARM wydał decyzję o i) odmowie stwierdzenia nadpłaty przez Skarżącego kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych paliw ciekłych oraz ii) stwierdzeniu, że oprocentowanie nadpłaty powstałej z tytułu zapłaconej przez skarżącego kary pieniężnej w wysokości 454.053.525,36 PLN, zwróconej spółce w dniu (...) listopada 2009 r., nie przysługuje (Decyzja ARM II).

Dnia (...) czerwca 2013 r. skarżący złożył do Ministra Gospodarki odwołanie od Decyzji ARM II. Skarżący podał, że termin na rozpoznanie tego odwołania był przedłużany już czterokrotnie (najpierw do dnia (...) września, potem do dnia (...) października, następnie do (...) grudnia 2013 r. i wreszcie do (...) stycznia 2014 r.). W związku z tym w dniu (...) grudnia 2013 r. skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Pismem z dnia (...) grudnia 2013 r. Minister Gospodarki jedynie poinformował skarżącego, że termin na rozpoznanie sprawy został wyznaczony na dzień (...) stycznia 2014 r.

Skarżący odwołując się do art. 35 § 3 k.p.a. wskazał, że załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Skarżący podnosił, że wyroki WSA z dnia 13 czerwca 2011 r. i NSA z 28 lutego 2013 r., przesądzają o konieczności wydania w sprawie decyzji administracyjnej.

  Zdaniem skarżącego wyroki te wyraźnie wskazują podstawy prawne rozstrzygnięcia sprawy, będącej przedmiotem rozstrzygnięcia Decyzją ARM II. W sprawie nie istnieje potrzeba analizy jakiegokolwiek materiału dowodowego, zbierania informacji czy wyjaśnień, chociaż właśnie na takie okoliczności powoływał się Minister Gospodarki przedłużając termin na rozstrzygnięcie odwołania od Decyzji ARM II. Problemem, przed jakim stoi dzisiaj Minister Gospodarki jest wyłącznie wykładnia - wskazanych przez Sądy - przepisów prawa. Nie ma podstaw do przyjęcia, że analiza 3-4 przepisów, które mają bogate orzecznictwo i komentarze, może zajmować 7 miesięcy.

Skarżący wnosił o:

1.

zobowiązanie Ministra Gospodarki do rozpatrzenia odwołania Skarżącego z dnia (...) czerwca 2012 r. od decyzji Prezesa ARM nr (...) z dnia (...) czerwca 2013 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem,

2.

stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3.

wymierzenie Ministrowi Gospodarki grzywny w wysokości dziesięciokrotnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku 2012, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,

4.

zasądzenie od Ministra Gospodarki na rzecz Skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie.

Organ stanął na stanowisku, że zasada szybkiego rozpoznawania spraw jest wartością, która nie może naruszyć zasady praworządności.

Zdaniem organu o ile zatem rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z przepisami prawa materialnego wymaga wydłużenia postępowania, wówczas nie można twierdzić, że takie wydłużenie stanowi naruszenie przepisów k.p.a. dotyczących szybkości postępowania i terminów załatwiania spraw.

W przypadku kolizji między zasadą praworządności, a zasadą szybkości postępowania, prymat należy dać zasadzie praworządności.

Minister Gospodarki przyznał, że organ nie ma dowolności, jeśli chodzi o wyznaczenie kolejnych terminów załatwienia sprawy, zaś wydłużenie postępowania jest możliwe wtedy gdy jest to uzasadnione obiektywnymi okolicznościami.

Minister Gospodarki zauważył, że postępowanie, którego dotyczy przedmiotowa skarga jest postępowaniem odwoławczym od decyzji innego organu, zaś zasada dwuinstancyjności wymaga oby organ odwoławczy dokonał całościowej analizy przedmiotowej sprawy. Organ wskazywał, że w omawianym postępowaniu niezbędne jest wyjaśnienie wielu okoliczności (zarówno prawnych, jak i faktycznych), co wymaga większego nakładu pracy, aniżeli w przypadku większości spraw. W konsekwencji nieuniknione było wydłużenie terminu załatwienia sprawy na podstawie art. 36 k.p.a.

Zdaniem organu zawiłość sprawy oraz konieczność uwzględnienia zapadłych w sprawie wyroków sądów administracyjnych uzasadnia wydłużenie terminu załatwienia sprawy, zaś jedynie nieuzasadniona zwłoka może być przyczyną stwierdzenia przewlekłości postępowania.

Przy piśmie procesowym z dnia (...) kwietnia 2014 r. skarżący przedstawił kolejne zawiadomienia z dnia (...) stycznia 2014 r. oraz z (...) marca 2014 r. o wyznaczeniu nowego terminu zakończenia postępowania administracyjnego.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik Ministra Gospodarki złożył do akt odpis wydanej w sprawie decyzji z dnia (...) maja 2014 r. nr (...) r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia (...) czerwca 2013 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Instytucja przewlekłości postępowania administracyjnego została wprowadzona do Kodeksu postępowania administracyjnego ustawą nowelizacyjną z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Wskazaną nowelizacją przyznano stronom postępowania administracyjnego - z mocą od dnia 11 kwietnia 2011 r. - uprawnienie do podważania przed sądem administracyjnym przewlekłości postępowania administracyjnego. Następnie dokonano zmiany ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w jej wersji opublikowanej w Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) poprzez przyznanie sądowi administracyjnemu kompetencji do stwierdzania, czy bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (zmiany wprowadzone od dnia 17 maja 2011 r. na podstawie ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r. Nr 34, poz. 173) oraz kompetencji do wymierzania organowi administracji grzywny w przypadku stwierdzenia przewlekłości postępowania (od dnia 12 lipca 2011 r. na podstawie ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2011 r. Nr 76, poz. 409).

W literaturze przedmiotu i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, pod pojęciem przewlekłości postępowania administracyjnego rozumie się stan, w którym organ administracji nie załatwia sprawy w terminie i jednocześnie nie pozostaje w bezczynności tzn. podejmowane przez organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją wymaganą w art. 12 k.p.a. ustanawiającym zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje, gdy będzie mu można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w dążeniu do zakończenia postępowania w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności, w tym dowodowych, pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (vide: wyrok NSA z 26 października 2012 r., II OSK 1956/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA).

O przewlekłości postępowania przed organem administracji można zatem mówić, gdy czas postępowania przekracza rozsądne granice, przy uwzględnieniu terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez organ, a także stopnia zawiłości sprawy i postawy samej strony tj. gdy naruszone zostaje prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (vide: postanowienie NSA z 21 grudnia 2010 r., II GPP 5/10, CBOSA). Inaczej rzecz ujmując wskazuje się, że przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuacje prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy, czy też jako stan, w którym organ w sposób nieuzasadniony "przedłuża" w trybie art. 36 § 2 k.p.a. termin załatwienia sprawy, powołując się na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające dotrzymanie terminu podstawowego (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z 9 lutego 2012 r., II SAB/Wr 71/11, CBOSA).

Ocena, czy postępowanie przed organem administracji publicznej trwa dłużej niż to jest konieczne, zawsze powinna być dokonywana na podstawie akt administracyjnych i w aspekcie potrzeby przeprowadzania poszczególnych czynności dla załatwienia wniosku strony.

Z akt administracyjnych przedstawionych przy odpowiedzi na skargę oraz dowodów dopuszczonych na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, wynika następujący obraz działań organu na etapie postępowania odwoławczego.

Pismem z dnia (...) czerwca 2013 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia (...) czerwca 2013 r.

Odwołanie zostało przekazane do Kancelarii Ogólnej Ministerstwa Gospodarki (...) czerwca 2013 r.

Zawiadomieniem z dnia (...) lipca 2013 r. organ na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. zawiadomił skarżącego o wyznaczeniu nowego terminu rozpatrzenia odwołania na dzień (...) września 2013 r.

W uzasadnieniu wskazano, że powodem wyznaczenia nowego terminu rozpatrzenia sprawy jest nietypowy i skomplikowany charakter sprawy oraz konieczność szczegółowej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu.

Zawiadomieniem z dnia (...) września 2013 r. organ wyznaczył nowy termin rozpatrzenia odwołania na (...) października 2013 r.

Pismem z dnia (...) października 2013 r. Minister Gospodarki zwrócił się do Dyrektora Departamentu Kontroli Skarbowej Ministerstwa Finansów, Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. oraz Dyrektora Izby Skarbowej w W. o udzielenie informacji na temat sytuacji podatkowej Spółki.

Pismem z dnia (...) października 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie udzielił odpowiedzi na wskazane pismo.

Zawiadomieniem z dnia (...) października 2013 r. organ wyznaczył nowy termin rozpatrzenia odwołania na dzień (...) grudnia 2013 r.

Zawiadomieniem z dnia (...) listopada 2013 r. organ wyznaczył nowy termin rozpatrzenia odwołania na dzień (...) stycznia 2014 r.

Pismem z dnia (...) grudnia 2013 r. skarżący wezwał Ministra Gospodarki do usunięcia naruszenia prawa polegającego na przewlekłym prowadzeniu postępowania wywołanego odwołaniem.

Pismem z dnia (...) grudnia 2013 r. Minister Gospodarki przedstawił odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Zawiadomieniem z (...) stycznia 2014 r. organ wyznaczył nowy termin rozpatrzenia odwołania na (...) marca 2014 r.

Zawiadomieniem z (...) marca 2014 r. organ wyznaczył nowy termin rozpatrzenia odwołania na (...) maja 2014 r.

Wszystkie zawiadomienia o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy zawierały tożsame uzasadnienia i wskazywały na nietypowy i skomplikowany charakter sprawy oraz konieczność szczegółowej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu.

Decyzją z (...) maja 2014 r. Minister Gospodarki utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia (...) czerwca 2013 r.

Organ nie przedstawił dowodu doręczenia decyzji.

Opisany powyżej ciąg czynności podejmowanych przez organ w przedmiotowym postępowaniu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że Minister Gospodarki prowadził postępowanie opieszale i z naruszeniem wynikających z procedury administracyjnej terminów załatwienia odwołania.

Od daty wpływu do organu odwołania tj. (...) czerwca 2013 r. do zakończenia sprawy tj. wydania decyzji z dnia (...) maja 2014 r. upłynęło ponad 10 miesięcy. Organ co prawda podejmował czynności w sprawie jednak były to głównie postanowienia o wyznaczeniu nowych terminów załatwienia sprawy.

Powyżej opisane czynności zdaniem Sądu wskazują, że organ prowadził czynności przewlekle, przedłużając postępowanie w sposób nieuzasadniony, nie koncentrując czynności postępowania.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia na podstawie art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanu przewlekłości postępowania o znamionach rażącego naruszenia prawa. Na przeszkodzie takiemu stwierdzeniu nie stanął fakt wydania w dniu (...) maja 2014 r. decyzji kończącej postępowanie w sprawie, albowiem, jak orzekł NSA w wyroku z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. II OSK 1031/12, przewlekłość postępowania jest stanem sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ podjął, czy też nie, dalsze czynności w sprawie.

W ocenie Sądu opisana przewlekłość miała charakter rażący.

Organ poza kolejnymi zawiadomieniami o wyznaczeniu kolejnych terminów załatwienia sprawy podjął jedną czynność procesową w postaci pisma z dnia (...) października 2013 r.

Uwzględniając wniosek strony o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł o wymierzeniu grzywny w kwocie 18000 złotych. Wprawdzie strona wnioskowała o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej przepisem art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego gospodarce narodowej w roku poprzednim, ale wnioskiem tym skład orzekający nie był związany stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że o wysokości grzywny rozstrzyga samodzielnie sąd, który określenia kwoty grzywny dokonuje poprzez "miarkowanie", biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy. Ustawodawca oznaczył bowiem w przepisie jedynie górną granicę kwoty grzywny. W wyroku z dnia 26 października 2006 r. (sygn. III SA/Wa 1237/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że określenie przez ustawodawcę jedynie górnej granicy grzywny możliwej do wymierzenia oznacza, że w przypadku wymierzenia grzywny poniżej tej granicy, nie jest konieczne aby kwota wymierzonej grzywny odpowiadała określonej wielokrotności tego wskaźnika. Orzekając o wysokości grzywny w sprawie niniejszej w wymiarze 18000 złotych Sąd miał na uwadze, że grzywna wymierzana na podstawie art. 154 § 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma wyłącznie charakteru represyjnego. Jej celem jest przede wszystkim zdyscyplinowanie organu i poprzez realne zagrożenie sankcją zmuszenie do sprawnego i terminowego załatwiania wniosków stron postępowania.

W przedmiotowej sprawie funkcja dyscyplinująca grzywny odpadła wobec wydania decyzji w sprawie. Sąd uznał zatem, że grzywna we wskazanej wysokości spełni funkcję represyjną.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia na podstawie art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanu przewlekłości postępowania ze znamionami rażącego naruszenia prawa. W przedmiocie grzywny orzeczono na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.