VI SA/Wa 988/15 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2171091

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2015 r. VI SA/Wa 988/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska.

Sędziowie WSA: Piotr Borowiecki (spr.), Urszula Wilk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) lipca 2014 r. nr (...) w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę w całości

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) lipca 2014 r., nr (...), Urząd Patentowy RP, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu (...) czerwca 2014 r. wniosku S. B., przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) w (...) (dalej także: "wnioskodawca", "wnoszący o unieważnienie" lub "uczestnik postępowania") o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Tkanina dekoracyjna" nr (...), udzielonego na rzecz T. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca") - działając na podstawie przepisów art. 102 i art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 - dalej także: "p.w.p.") oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. - unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Tkanina dekoracyjna" nr (...) (pkt 1 decyzji) oraz przyznał S. B. - prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą (...) w (...) od T. sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę w wysokości 2.600 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie (pkt 2 decyzji).

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym.

W dniu (...) października 2007 r. Urząd Patentowy RP wydał decyzję, na podstawie której udzielił skarżącej spółce T. sp. z o.o. z siedzibą w K. prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Tkanina dekoracyjna", nr zgłoszenia (...) z dnia (...) listopada 2006 r.

W dniu (...) grudnia 2012 r. S. B., przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) w (...) wystąpił o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Tkanina dekoracyjna", nr (...), udzielonego na rzecz skarżącej spółki.

W uzasadnieniu swojego stanowiska wnioskodawca podniósł zarzut naruszenia art. 102 i art. 103 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej. Wnoszący o unieważnienie stwierdził, iż dwa z przedłożonych przez niego materiałów dowodowych, tj. opracowanie podpisane przez prezesa skarżącej spółki pt. "Historia wprowadzania na rynek polski tkaniny obiciowej EPSILON" oraz "Protokół przesłuchania świadka A. M. - prezesa uprawnionego" potwierdzają, że przed datą zgłoszenia do rejestracji przedmiotowego wzoru przemysłowego, tj. przed dniem (...) listopada 2006 r., tkaniny, według tego wzoru, były masowo rozprowadzane na rynku od co najmniej dwóch lat, co - zdaniem wnioskodawcy - potwierdza, iż przedmiot wzoru nie miał w dacie zgłoszenia do ochrony zdolności rejestrowej. Uzasadniając jednocześnie swój interes prawny, wnioskodawca wskazał na okoliczność wystąpienia przeciwko niemu przez skarżącą spółkę, jako uprawnioną ze spornego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego zarówno w umorzonym już postępowaniu karnym, jak i w trwającym aktualnie przed Sądem Okręgowym w (...) postępowaniu cywilnym o odszkodowanie za naruszanie spornego wzoru przemysłowego.

Skarżąca spółka, jako uprawniona ze spornego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, pismem z dnia (...) marca 2013 r. wniosła o umorzenie przedmiotowego postępowania alternatywnie o oddalenie wniosku.

Uzasadniając wniosek o umorzenie postępowania o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, strona skarżąca wskazała, że nie uiściła opłaty za kolejny okres ochrony spornego prawa, co bezpośrednio wpływa na bezprzedmiotowość niniejszego postępowania. W konsekwencji, skarżąca spółka uznała, że w zaistniałych okolicznościach Urząd Patentowy RP zobligowany jest do wydania decyzji na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., albowiem orzekanie o unieważnieniu prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego nie może toczyć się odnośnie prawa, które wygasło.

W uzasadnieniu swojego stanowiska merytorycznego, strona skarżąca wskazała, że rozpoczęła wprowadzanie spornego wzoru do obrotu na terenie Polski dopiero w grudniu 2005 r. Strona uprawniona wskazała jednocześnie, że prezentowała tą tkaninę także podczas targów w (...)"(...)" w dniach (...) -(...) marca 2006 r. oraz na targach (...) w dniach (...) maja - (...) czerwca 2006 r. Strona skarżąca wskazała, że Informacja zawarta w dokumencie pt. "Historia wprowadzania na rynek polski tkaniny obiciowej EPSILON" jest błędna i wynika najprawdopodobniej z omyłki osoby sporządzającej ten dokument - tj. pracownika skarżącej spółki. Strona skarżąca zanegował również ujawnienie spornego wzoru na targach w (...) w 2005 r., wskazując, iż Prezes Zarządu skarżącej spółki A. M. nie był w tamtym roku w Turcji. Strona uprawniona wskazała również, że nawet, gdyby uznać, iż sporny wzór został ujawniony na targach w Turcji, to miało to miejsce nie na terytorium Unii Europejskiej, a tylko takie ujawnienie może niwelować nowość wzoru przemysłowego.

W zakresie wprowadzania do obrotu tkaniny EPSILON, strona skarżąca wskazała, że tą nazwą określone były dwie tkaniny - zarówno sporna tkanina, zwana SAHRA jak i odmienna ZEBRA - i to ta ostatnia była wprowadzana do obrotu na terytorium kraju przed grudniem 2005 r.

Na rozprawach w dniach (...) i (...) listopada 2013 r., (...) stycznia 2014 r. oraz (...) czerwca 2014 r., przeprowadzonych przed Urzędem Patentowym RP w ramach postępowania spornego, obie strony sporu podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie, uzupełniając materiał dowodowy o szereg istotnych - w ich ocenie - dokumentów. Jednocześnie, Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego RP przesłuchało, na wniosek stron, dopuszczonych świadków oraz stronę uprawnioną m.in. na okoliczność wprowadzania do obrotu spornej tkaniny.

W wyniku rozpatrzenia sprawy Urząd Patentowy RP, działając na podstawie art. 102 i art. 103 ust. 1 ustawy - Prawo własności przemysłowej oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p., decyzją z dnia (...) lipca 2014 r., nr (...), unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Tkanina dekoracyjna" nr (...) (pkt 1 decyzji) oraz przyznał S. B. - prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą (...) w (...) od T. sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę w wysokości 2.600 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie (pkt 2 decyzji).

W uzasadnieniu decyzji Urząd Patentowy RP, powołując się na przepis art. 315 ust. 3 ustawy - Prawo własności przemysłowej, wskazał na wstępie, że skoro w przedmiotowej sprawie sporny wzór przemysłowy "Tkanina dekoracyjna" nr (...) został zgłoszony do Urzędu Patentowego RP celem uzyskania ochrony w dniu (...) listopada 2006 r., uznać należy, że do oceny jego zdolności rejestrowej mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, która obowiązywała w dacie zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego do ochrony.

Dokonując oceny interesu prawnego podmiotu wnioskującego o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego, Urząd Patentowy RP stwierdził, że wnioskodawca ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia spornego prawa udzielonego na wzór przemysłowy, albowiem strony sporu są bezpośrednimi konkurentami co implikuje, iż prawo to prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej swobody działalności gospodarczej wnioskodawcy. W tej sytuacji, organ uznał, że interes prawny uzasadniają przepisy o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej, co potwierdza również dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 252/06 oraz z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt II GSK 385/08. Organ stwierdził, że w ramach wolności prowadzenia działalności gospodarczej zagwarantowanej w art. 20 Konstytucji RP i potwierdzonej w art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 z późn. zm.), wnioskodawcy przysługuje uprawnienie do prowadzenia produkcji i wprowadzania do obrotu różnorodnych tkanin obiciowych. W tej sytuacji, jak wskazał organ, jeżeli taka tkanina została objęta ochroną wbrew ustawowym warunkom określonym w stosownych przepisach, to podmiot prowadzący taką działalność, w świetle powołanych wyżej przepisów, ma prawo do wystąpienia z żądaniem unieważnienia prawa wyłącznego. Organ zauważył, że w niniejszej sprawie strony sporu są konkurentami na rynku tkanin obiciowych, a skoro wnioskodawca, wnosząc o unieważnienie prawa z rejestracji, podniósł, że sporny wzór przemysłowy nie był nowy w dacie jego zgłoszenia do ochrony, to uznać należy, iż powyższe okoliczności uzasadniają jego interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego prawa udzielonego na wzór użytkowy. Organ, powołując się na orzecznictwo sądowe, w tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r. (sygn. akt VI SA/Wa 985/050) - uznał, że w aspekcie istniejącego w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego istnieje po stronie wnioskodawcy interes prawny, tym bardziej, że - jak zauważył organ - już w 2008 r. uprawniony podejmował kroki prawne w postaci zawiadomienia organów ścigania o naruszeniu przez wnioskodawcę jego prawa do spornego wzoru przemysłowego. Poza powyższym, organ zauważył, że wnioskodawca wskazał na postępowanie cywilnoprawne toczące się między stronami, a dotyczące naruszenia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. W tej sytuacji, Urząd Patentowy RP uznał, że Interes prawny wnioskodawcy znajduje oparcie w swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej, chronionej na podstawie art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jak i art. 20 i art. 22 Konstytucji RP.

Przechodząc do materialnoprawnej oceny zdolności ochronnej spornego wzoru przemysłowego, Urząd patentowy RP, powołując się na unormowania zawarte w przepisach art. 102 i art. 103 ust. 1 p.w.p. - stwierdził, że analiza zaistniałych w przedmiotowej sprawie stanów prawnego i faktycznego prowadzi do wniosku, iż w niniejszej sprawie wnioskodawca przedłożył wiarygodny materiał dowodowy świadczący o tym, że skarżąca spółka wprowadziła do obrotu sporny wzór przemysłowy na ponad 12 miesięcy przed datą zgłoszenia tego wzoru do ochrony, a więc przed dniem (...) listopada 2005 r.

Urząd Patentowy RP uznał, że o fakcie upublicznienia spornego wzoru przed datą zgłoszenia go do ochrony świadczą następujące dowody:

a) Protokół przesłuchania świadka A. M., prezesa zarządu skarżącej spółki, w Komendzie Powiatowej Policji w (...) w dniu (...) kwietnia 2008 r. (k.23 i k. 23a, Tom I akt sprawy (...)), w którym prezes zarządu spółki uprawnionej stwierdził, iż tkanina pod nazwą EPSILON "została dostarczona (...) września 2005 r. Sprzedaż tkaniny została rozpoczęta od dnia (...) września 2005 (...) Wzór tej tkaniny został zastrzeżony przez naszą firmę w Urzędzie Patentowym w dniu (...) października 2006 r. Urząd Patentowy wydał świadectwo rejestracji w dniu (...) listopada 2007 r.";

b) Protokół przesłuchania świadka A. M., prezesa zarządu skarżącej spółki w Komendzie Powiatowej Policji w (...) w dniu (...) grudnia 2007 r. (k. 20-22, Tom I akt sprawy (...)), w którym stwierdził, że "oferowane tkaniny w tym wzorniku (wnioskodawcy) łudząco przypominają naszą kolekcję EPSILON", na dowód czego załączył m.in. dokument o nazwie "Historia wprowadzania na rynek Polski tkaniny obiciowej EPSILON" oraz świadectwo rejestracji w Urzędzie Patentowym;

c) "Historia wprowadzania na rynek polski tkaniny obiciowej EPSILON" (k. 24, Tom I akt sprawy (...)), w którym prezes A. M. stwierdził po raz kolejny, że jego firma sprzedawała sporną tkaninę od dnia (...) września 2005 r.

Urząd Patentowy RP uznał, że powyższe dowody w sposób jednoznaczny wskazują, że uprawiony na ponad 12 miesięcy przed dniem zgłoszenia spornego wzoru do ochrony dokonywał wprowadzania do obrotu tkaniny obiciowej zarejestrowanej przez Urząd Patentowy pod numerem (...), albowiem - jak wskazał organ - z ww. zeznań prezesa uprawnionej spółki A. M. oraz z oświadczenia pt. "Historia wprowadzania na rynek polski tkaniny obiciowej EPSILON" przez niego podpisanego, sprzedaż tkaniny EPSILON (zarejestrowanej jako sporny wzór pod numerem (...)) została rozpoczęta od dnia (...) września 2005. Organ zwrócił uwagę, iż prezes A. M. składał te zeznania i oświadczenia wielokrotnie, w okresie czasie krótszym po tych okolicznościach, aniżeli zeznania przed Urzędem Patentowym.

Organ uznał ponadto, że o fakcie upublicznienia spornego wzoru przed datą zgłoszenia go do ochrony świadczy również dowód w postaci Postanowienia Komendy Policji w (...) (zaakceptowane przez nadzorującą Prokuraturę Rejonową w (...)) z dnia (...) maja 2008 r. (k. 17-19, Tom 1 akt sprawy (...)).

Urząd Patentowy RP uznał jednak, że najważniejszym dowodem na okoliczność braku przesłanki nowości spornego wzoru są ustalenia poczynione przez Komendę Policji w (...) (zaakceptowane przez nadzorującą Prokuraturę Rejonową w (...)) w Postanowieniu z dnia (...) maja 2008 r. Organ wskazał, że w toku postępowania przygotowawczego Policja ustaliła, że prawo do tkaniny obiciowej EPSILON posiada skarżąca spółka T. sp. z o.o. z siedzibą w K. "z uwagi na posiadanie świadectwa rejestracji wzoru przemysłowego Nr (...). (...) Kolekcja EPSILON została wprowadzona przez spółkę T. do sprzedaży w dniu (...) września 2005 r. i wzór ten został zastrzeżony przez Urząd Patentowy w dniu (...) listopada 2007 r." (k. 18-19, Tom I akt sprawy (...)).

Urząd Patentowy RP uznał, że w kontekście tego ostatniego ustalenia Policji przeprowadzonego pod nadzorem Prokuratury Rejonowej, wskazanego w prawomocnym postanowieniu Policji zauważyć trzeba, iż w świetle art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowego stwierdzone. Tym samym, organ uznał, że stwierdzenie przez Policję w powołanym postanowieniu, iż sporny wzór przemysłowy był wprowadzany do obrotu ponad rok przed dniem zgłoszenia spornego wzoru do ochrony, uznać należy za dowód wcześniejszego (ponad 12 miesięcy) udostępnienia przez uprawnionego do tego wzoru.

Urząd Patentowy RP stwierdził, że mając jednak na uwadze przepis art. 76 § 3 k.p.a. oraz art. 77 i art. 80 k.p.a., dokonał - na wniosek strony skarżącej - oceny dowodów z zeznań świadków.

Dokonując oceny zeznań świadków powołanych na wniosek skarżącej spółki, jako uprawnionej, organ uznał, że nie świadczą one o zachowaniu terminu 12 miesięcy w tzw. uldze w nowości, albowiem nie stanowią one na tyle wiarygodnego dowodu, by obalić treść zaakceptowanych przez Prokuraturę Rejonową ustaleń poczynionych przez Policję zarówno w 2007 r., jak i w 2008 r.

Organ stwierdził, że na szczególną uwagę w zakresie upublicznienia spornego wzoru przemysłowego zasługują zeznania następujących świadków:

1)

zeznanie świadka E. U., które - zdaniem organu - należy uznać za wiarygodne i niestojące w sprzeczności z ustaleniami Policji zawartymi w Postanowieniu z dnia (...) maja 2008 r. (sygn. akt (...)).

Po pierwsze, organ uznał, że świadek ten, jako osoba trzecia, niepozostająca w stosunku zależności z uprawnionym, jak i wnioskodawcą, wskazał, ze zaczął robić zakupy z katalogu uprawnionego w 2006 r., ale nie wie, z jakiego roku pochodzi ten katalog. Organ zwrócił uwagę, że okoliczność rozpoczęcia zakupów z katalogu w 2006 r. nie stoi w sprzeczności z okolicznością pierwszej sprzedaży spornej tkaniny we wrześniu 2005 r. Zdaniem organu, kontrahentami tych dwóch transakcji mogły być dwa różne podmioty. Ponadto, organ zauważył, że o ile katalog wraz z zeznaniami E. U. świadczyć może o dostępności spornej tkaniny w 2006 r., to treść tych zeznań nie wyklucza możliwości pierwszych sprzedaży, np. bez katalogu, w 2005 r. Tym samym, organ stwierdził, że zeznań E. U. nie można uznać za sprzeczne z ustaleniami dokonanymi przez Policję w 2008 r.

2)

zeznanie świadka A. C., które - zdaniem organu - nie stanowią istotnego materiału dowodowego w niniejszej sprawie.

Po pierwsze, organ uznał, że świadek ten jest pracownikiem drugiej firmy prezesa skarżącej spółki, co wskazuje na stosunek zależności między świadkiem, a A. M., a więc osobą zainteresowaną rozstrzygnięciem sporu na korzyść skarżącej spółki. Po drugie, organ wskazał, że świadek A. C. stwierdziła w zeznaniach, że dokładniej pamięta datę zakupu i wprowadzenia do obrotu spornej tkaniny, ale nie pamięta, w jakim okresie pracowała w uprawnionym przedsiębiorstwie T. i czy w dniu sporządzeniu dokumentu pt. "Historia wprowadzania na rynek polski tkaniny obiciowej EPSILON" pracowała na umowę zlecenie. Świadek ten, jak zauważył organ, nie pamięta, czy w owym czasie miał umowę o pracę ze skarżącą spółka, a także nie pamięta innych okoliczności z owego okresu takich, jak np. to, czy prezes skarżącej spółki był służbowo w Turcji w 2005 r. Poza tym, organ zauważył, że wspomniany świadek zeznał, iż wiedzę o tym, kiedy zostały wprowadzone do obrotu tkaniny według wzoru spornego, czerpie z dokumentów dotyczących sprzedaży. W konsekwencji, organ uznał zatem, że świadek ten złożyła zeznania na okoliczności sprzed blisko 9 lat zdecydowanie mniej wiarygodne, aniżeli ustalenia Policji dokonane niespełna 3 lata po omawianych zdarzeniach, gdyż pamięć świadka jest nie tylko wybiórcza, ale jest także oparta na dokumentach, a nie na rzeczywistym pamiętaniu konkretnych faktów.

3)

zeznania świadka S. K., które - zdaniem organu - także nie mogą stanowić wiarygodnego materiału dowodowego.

W pierwszej kolejności organ zauważyć, że jako pracownik uprawnionego, świadek ten zeznała na rozprawie, iż na polecenie prezesa zarządu skarżącej spółki, jako strony uprawnionej, sprawdzała w dokumentach, czy prezes uprawnionej spółki A. M. (jej przełożony, co wskazuje na stosunek zależności między świadkiem, a stroną) był w Turcji w 2005 r. W tej sytuacji, zdaniem organu, świadek ten niewątpliwie przygotowywał się do przesłuchania, a ideą dowodu z zeznań świadka jest złożenie zeznań z okoliczności, które świadek pamięta, a nie okoliczności, które sobie przypomina na plecenie przełożonego, będącego jednocześnie stroną zainteresowaną rozstrzygnięciem. Ponadto, organ wskazał, że świadek Silena Kicińska zeznała, iż dokładnie pamięta, że sporna tkanina została zakupiona we wrześniu 2005 r., podczas gdy nie potrafiła sobie przypomnieć, od którego miesiąca 2005 r. pracuje w firmie uprawnionej ze spornego prawa z rejestracji. W tej sytuacji, organ uznał, że wiarygodność owych zeznań jest niska, albowiem świadek pamięta okoliczności dotyczące samego sporu lepiej, niż istotne elementy ze swojego życia, jak miesiąc rozpoczęcia pracy, zwłaszcza, że świadek nie jest pracownikiem często zmieniającym pracodawców (pracuje u tego samego podmiotu od około 9 lat). W konsekwencji, organ uznał, iż świadek S. K. złożyła zeznania na okoliczności sprzed blisko 9 lat, zdecydowanie mniej wiarygodne, aniżeli ustalenia Policji dokonane niespełna 3 lata po omawianych zdarzeniach.

4)

zeznania A. M., prezesa zarządu uprawnionej spółki, które - zdaniem organu - także nie są wiarygodne, albowiem stoją w sprzeczności z zeznaniami złożonymi przez niego podczas przesłuchania w Komendzie Powiatowej Policji w (...) w dniu (...) kwietnia 2008 r. (k.23 i k. 23a, Tom I akt sprawy (...)), w którym stwierdził, iż tkanina pod nazwą EPSILON "zostało dostarczona (...) września 2005 r. Sprzedaż tkaniny została rozpoczęta od dnia (...) września 2005 (...) Wzór tej tkaniny został zastrzeżony przez naszą firmę w Urzędzie Patentowym w dniu (...) października 2006 r. Urząd Patentowy wydał świadectwo rejestracji w dniu (...) listopada 2007 r.

Urząd Patentowy RP zwrócił uwagę na kilka elementów wskazanego powyżej zeznania z 2008 r., które przemawiać mają za brakiem wiarygodności zeznań A. M. złożonych w toku postępowania przed Urzędem Patentowym RP w 2014 r. Po pierwsze, organ zauważył, że zeznanie przeprowadzone w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym RP miało miejsce w wiele lat po przesłuchaniu w Komendzie Powiatowej Policji w (...) w dniu (...) kwietnia 2008 r. Biorąc pod uwagę charakter pamięci ludzkiej, organ uznał w tej sytuacji, że jej ułomność jest wprost proporcjonalna do okresu czasu, jaki upływa od zdarzeń, na okoliczności których osoba zeznaje. Tym samym, organ uznał, że w 2008 r. A. M. z pewnością lepiej pamiętał okoliczności z 2005 r., aniżeli w roku 2014 r. Ponadto, organ zauważył, że świadek w zeznaniu przed Policją w 2008 r. jasno i wyraźnie zeznał, że tkanina, którą zaczął sprzedawać w dniu (...) września 2005 r., została zarejestrowana w Urzędzie Patentowym RP w dniu (...) października 2006 r., a następnie zostało na nią wydane świadectwo ochronne w dniu (...) listopada 2007 r. (zob.k. 28, Tom I akt sprawy (...)). Tym samym, organ stwierdził, że nie pozostawia wątpliwości to, iż zeznanie z 2008 r. dotyczy wzoru spornego pt. "Tkanina dekoracyjna" (...), a nie tzw. koordynatu tkaniny. Ponadto, organ uznał, że na szczególną uwagę zasługuje okoliczność, iż w zeznaniach przed Policją w 2007 i 2008 r. Organ podniósł, iż świadek A. M. nie posługiwał się innymi nazwami na sporny wzór, jak "EPSILON", natomiast dopiero w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym podnosił, iż to były dwie tkaniny Sahra i Zebra.

Mając powyższe na względzie, Urząd Patentowy RP zauważył, że nawet, gdyby uznać, iż faktycznie nazwa EPSILON zawierała w sobie dwie tkaniny (sporny wzór oraz jej koordynat) pod nazwą SAHRA i ZEBRA, to trzeba podkreślić, iż zarówno w 2008 r. przed Policją, jak i w postępowaniu przed Urzędem Patentowym, świadek A. M. zeznał, iż w dniu (...) września 2005 r. rozpoczął sprzedaż tkaniny EPSILON, pod którą występowały obie tkaniny - zarówno SAHRA jak i ZEBRA (sporny wzór i koordynat), a tym samym rozpoczął sprzedaż zarówno SAHRY jak i ZEBRY pod zbiorczą nazwą EPSILON w dniu (...) września 2005 r.

Przechodząc do oceny zeznań świadka T. S. powołanego na wniosek S. B., Urząd Patentowy RP uznał, że w kontekście zeznań świadków przesłuchanych na wniosek uprawnionego, należy uznać, że zeznania świadka T. S. są również niewiarygodne i same w sobie nie stanowią wystarczającego dowodu na upublicznienie spornego wzoru przed dniem (...) listopada 2005 r., gdyż dotyczą okoliczności sprzed blisko 9 lat.

Poza tym, organ zauważył, że uprawniony przedstawił oświadczenie (k. 234, Tom 2 akt sprawy (...)), kalkulacje wyceny (k. 229-232 Tom 2 akt sprawy (...)) oraz fakturę za jego wydrukowanie (k. 227, Tom 2 akt sprawy (...)), wskazujące, iż katalog przedłożony przez tego świadka na okoliczność zakupu w 2005 r. tkaniny, został wydrukowany dopiero w 2006 r.

Niemniej jednak, Urząd Patentowy RP uznał powyższe zeznania za mało wiarygodnego, nie niwelujące w żaden sposób ustaleń Policji z 2008 r. jak i zeznań A. M. z lat 2007 i 2008, gdyż - jak wskazał organ - nie dotyczą one sprzedaży tkaniny EPSILON w dniu (...) września 2005 r., co oświadczył podczas zeznań z 2008 r. A. M.

Dokonując oceny pozostałych dowodów zgromadzonych w toku postępowania spornego, Urząd patentowy RP wskazał, że powyższych ustaleń nie niwelują także inne dowody przedłożone przez obie strony sporu, a zwłaszcza przez uprawnioną spółkę, gdyż nie obalają zeznań A. M. z 2007 i 2008 r. oraz ustaleń Policji z 2008 r.

Organ wymienił następujące dowody:

a)

katalog skarżącej spółki T. sp. z o.o. (k. 245-249, Tom 2 akt sprawy (...)), który - zdaniem organu - wskazuje jedynie, że uprawniona spółka sprzedawała tkaniny;

b)

plany hal targowych (k. 241-242, Tom 2 akt sprawy (...)), które wskazują jedynie, że odbyły się targi materiałów obiciowych i akcesoriów tapicerskich;

c)

oświadczenie spółki (...) (k. 236-239, Tom 2 akt sprawy (...)), które wskazuje jedynie na wyłączność dystrybucyjną skarżącej spółki T.;

d)

faktura sprzedaży z dnia (...) listopada 2005 r. (k. 223, Tom 2 akt sprawy (...)), która wskazuje jedynie na sprzedaż tkaniny w dniu (...) listopada 2005 r. i nie obala faktu sprzedaży spornej tkaniny we wrześniu 2005 r.;

e)

raport z przeglądu zapisów księgowych spółki T. sp. z o.o. (k. 218-220, Tom 2 akt sprawy (...)), który - zdaniem organu - stanowi jedynie ocenę dokumentów dostarczonych przez uprawnioną spółkę; jednocześnie organ uznał, że ocena ta została dokonana na zlecenie strony niniejszego sporu, a tym samym nie jest wiarygodna pod względem bezstronności;

f)

faktury VAT (k. 133-136D, Tom I akt sprawy (...)), które - jako złożone przez wnioskodawcę - świadczą jedynie o transakcjach w nich udokumentowanych w 2006 r. i nie odnoszą się do transakcji sprzedaży tkaniny według spornego wzoru we wrześniu 2005 r. przez uprawnioną;

g)

korespondencja mailowa (k. 79-84, Tom I akt sprawy (...)), która w żaden sposób nie obala zeznań świadka A. M. z 2007 r. i 2008 r. oraz ustaleń Policji z maja 2008 r., gdyż dotyczy zamówień i ustaleń transakcyjnych z września 2008 r.

Przeprowadzając ocenę przesłanki nowości, w świetle art. 103 p.w.p., Urząd Patentowy RP wskazał, że ustawodawca przewidział w przepisie art. 103 ust. 3 pkt 2 p.w.p. tzw. "ulgę w nowości", w celu umożliwienia twórcy zbadanie rynku oraz możliwości sprzedaży tego produktu przed ostateczną decyzją o zgłoszeniu wzoru przemysłowego do ochrony. Organ podniósł, iż udostępnienie publiczne przez projektanta lub jego następców prawnych, bądź udostępnienie przez osobę trzecią z nadużyciem prawa w okresie 12 miesięcy poprzedzających datę dokonania zgłoszenia wzoru przemysłowego do rejestracji nie stanowi przeszkody w ocenie nowości lub indywidualnego charakteru (por. A. Tischner (w:) Prawo własności przemysłowej. Komentarz, pod red. P. Kostańskiego, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2010 r., s. 573). Natomiast, jak wskazał organ, ujawnienie przez twórcę lub jego następcę prawnego (w tym zgłaszającego) wzoru przemysłowego niweczy nowość wzoru przemysłowego, jeśli do jego ujawnienia doszło na ponad 12 miesięcy przed zgłoszeniem.

Mając na względzie powyższe, Urząd Patentowy zauważył, iż fakt sprzedaży spornej tkaniny pod nazwą EPSILON według wzoru spornego na ponad rok przed dniem zgłoszenia jej do ochrony, nie tylko został ustalony przez Policję postanowieniem z 2008 r. (sygn. akt (...), ale przede wszystkim został jednoznacznie potwierdzony przez prezesa skarżącej spółki A. M. w zeznaniach, jakie złożył w latach 2007 r. i 2008 r. Tym samym, Urząd Patentowy RP uznał, iż uprawniony sam zniwelował nowość spornego wzoru przemysłowego, wprowadzając go do obrotu ponad rok przed dniem jego zgłoszenia do ochrony.

Wobec powyższego, Urząd Patentowy RP uznał, że sporny wzór przemysłowy nie spełnia przesłanki nowości.

Ustosunkowując się do dowodu z opinii biegłego W. K. sporządzonej dla Sądu Okręgowego w (...) oraz opinii uzupełniającej (k. 114-132, Tom 1 akt sprawy (...)), organ uznał, że nie wpływa on na zmianę stanowiska organu, albowiem kluczowym zagadnieniem zarzutu opartego na art. 103 p.w.p. w niniejszej sprawie nie była ocena podobieństwa, czy też identyczności między dwoma wzorami przemysłowymi, a zagadnienie "czy uprawniony sam zniwelował sobie nowość wprowadzając sporny wzór przemysłowy ponad 12 miesięcy przed dniem jego zgłoszenia". Poza tym, organ wskazał, że podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1936/12, albowiem skoro zgodnie z art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p., to Urząd Patentowy - działając w trybie postępowania spornego - rozstrzyga sprawy o unieważnienie patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, zgodnie z art. 261 ust. 2 pkt 3 p.w.p. do zadań Urzędu Patentowego należy w szczególności rozstrzygnięcie spraw w postępowaniu spornym w zakresie określonym ustawą, zaś - w świetle art. 264 ust. 1 p.w.p. - do powołanych przez Prezesa Urzędu Patentowego ekspertów należy orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 261 ust. 2 pkt 3 p.w.p., uznać należy w konsekwencji, iż eksperci posiadają pełną kognicję do oceny indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, czego dokonują przez pryzmat zorientowanego użytkownika oraz przy uwzględnieniu zakresu swobody twórczej. Organ podkreślił ponadto, że zarówno przepisy ustawy - Prawo własności przemysłowej, jak i utrwalona linia orzecznicza oraz stanowisko doktryny nie obligują organu do powoływania z urzędu w celu zasięgnięcia opinii np. właściciela sklepu, czy też dekoratora wnętrz, jako biegłego. Tym samym, organ uznał, iż Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego RP posiada pełną kognicję do oceny wszystkich zarzutów wnioskodawcy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, organ wskazał, iż orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. Organ zauważył, że ustalając wysokość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania, oparł się na przepisie § 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076). Jednocześnie organ wskazał, że uwzględnił kwotę 1000 złotych wniesioną przez wnioskodawcę tytułem opłaty za wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Tym samym, organ ustalił łączne koszty postępowania w przedmiotowej sprawie w wysokości 2600 złotych.

W piśmie z dnia (...) marca 2015 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez adwokata, działając za pośrednictwem organu, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Urzędu Patentowego z dnia (...) lipca 2014 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, strona skarżąca zarzuciła:

I.

naruszenie prawa materialnego, tj. art. 117 w zw. z art. 89 ustawy - Prawo własności przemysłowej - poprzez błędne przyjęcie, iż uczestnik postępowania miał interes prawny we wniesieniu o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pomimo, iż prawo to wygasło ze względu na niewniesienie przez skarżącą spółkę opłaty za kolejny okres, czego konsekwencją było, iż ewentualny interes prawny uczestnika przestał być aktualny, a wydana decyzja odnosi się obecnie do prawa, które już nie funkcjonuje w obrocie prawnym;

II.

naruszenie prawa materialnego, tj. art. 117 w zw. z art. 89 oraz w zw. z art. 103 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo własności przemysłowej - przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że wzór przemysłowy pt. "Tkaniny dekoracyjna" nr (...) podlega unieważnieniu z uwagi na brak spełnienia przesłanki nowości, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że wzór ten był wprowadzany do obrotu wcześniej niż 12 miesięcy przed datą zgłoszenia tego wzory do Urzędu Patentowego RP;

VJ

III.

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - polegające na braku należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w tym nieodniesienia się do kwestii aktualności interesu prawnego uczestnika postępowania, pomimo iż skarżąca spółka w swoich pismach konsekwentnie kwestionowała istnienie interesu prawnego po stronie Uczestnika;

IV.

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 76 § 1 k.p.a. oraz art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - polegające na przyjęciu, że w postanowieniu z dnia (...) maja 2008 r. o umorzeniu postępowania przygotowawczego wydanego przez Komendę Policji w (...) zostało urzędowo stwierdzone, iż uprawniony wprowadzał do obrotu tkaninę objętą spornym wzorem wcześniej niż 12 miesięcy przed zgłoszenie wzoru do UP RP oraz, że stwierdzenie takie stanowi dowód tej okoliczności, a także, że dowód ten nie został obalony przed Urzędem Patentowym RP poprzez zawnioskowane przez stronę skarżącą dowody, podczas, gdy:

a)

za urzędowo stwierdzoną okoliczność korzystającą z domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego, wynikającego z art. 76 § 1 k.p.a., można uznać jedynie okoliczność, że Policja w (...) umorzyła w dniu (...) maja 2008 r. postępowanie przygotowawcze przeciwko uczestnikowi postępowania (...) o czyn z art. 24 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zaś nie stanowią natomiast urzędowo stwierdzonej okoliczności, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., wszystkie pozostałe twierdzenia zawarte w uzasadnieniu ww. postanowienia, a w szczególności ustalenia, które nie miały znaczenia dla wydania przez Policję wspomnianego postanowienia o umorzeniu postępowania, a zatem nie stanowi urzędowo stwierdzonej okoliczności twierdzenie tego postanowienia (niezależnie od jego niejednoznaczności), że "Kolekcja EPSILON została wprowadzona przez spółkę T. do sprzedaży w dniu (...) września 2005 r.", a w konsekwencji, ww. postanowienie nie jest dowodem na wskazaną przez organ okoliczność, której obalenie wymaga przeprowadzenia przeciw dowodu;

b)

w sprawie zostało przeprowadzonych szereg dowodów, które podważają ustalenie, iż strona skarżąca wprowadzała do obrotu tkaninę objętą spornym wzorem, a zatem nawet przy przyjęciu, że uzasadnienie ww. postanowienia Policji z dnia (...) maja 2008 r. zawierało jednoznaczne ustalenie o wprowadzeniu przez skarżącego do obrotu tkaniny objętej spornym wzorem w dacie (...) września 2005 r., które nadto należało kwalifikować, jako urzędowo stwierdzoną okoliczność, której dowodem jest to postanowienie (art. 76 § 1 k.p.a.), to i tak przeprowadzone w tej sprawie dowody z przesłuchania prezesa skarżącej spółki, pozostałych świadków strony skarżącej, katalogu tkanin Epsilon oraz oświadczenia M. T. z dnia (...) lutego 2013 r. rozważone wszechstronnie obalały takie ustalenie zawarte w dokumencie urzędowym, jakim jest postanowienie Policji z dnia (...) maja 2008 r.;

V.

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie i ocenę dowodów oraz brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, które doprowadziło organ do wadliwych ustaleń faktycznych w zakresie stwierdzenia, że strona uprawniona wprowadzała do obrotu tkaninę objętą spornym wzorem wcześniej niż 12 miesięcy przed datą zgłoszenia do Urzędu Patentowego RP, w tym:

a)

przyjęcie, iż z uzasadnienie postanowienia z dnia (...) maja 2008 r. o umorzeniu postępowania przygotowawczego wydanego przez Komendę Policji w (...) wynika, że strona skarżąca, jako uprawniona, wprowadzała do obrotu tkaninę objętą spornym wzorem na ponad 12 miesięcy przed datą zgłoszenia tego wzoru, podczas gdy treść ww. postanowienia Policji nie jest w tym zakresie jednoznaczna, albowiem wspomina o wprowadzaniu do obrotu Kolekcji EPSILON, pod którą to nazwą spółka uprawniona sprzedawała także inne, niż objęte spornym wzorem tkaniny, a zatem informacja zawarta w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego o sprzedaży w dniu (...) września 2005 r. Kolekcji EPSILON nie przesądza ustalenia na jej podstawie, że data ta dotyczy sprzedaży tkaniny objętej spornym wzorem;

b)

przyjęcie, że ww. postanowienie z dnia (...) maja 2008 r. o umorzeniu postępowania przygotowawczego wydanego przez Komendę Policji w (...) stanowi najważniejszy dowód wprowadzenia do obrotu spornej tkaniny ponad 12 miesięcy przed datą zgłoszenia i uznanie ww. postanowienia za kryterium oceny innych dowodów przeprowadzonych w sprawie pomimo niejednoznaczności treści postanowienia Policji oraz oparcia ustaleń Policji na równie niejednoznacznym dokumencie "Historia wprowadzenia na rynek polski tkaniny obiciowej EPSILON", a także pomimo odmiennych wyjaśnień w tym zakresie złożonych przed Urzędem Patentowym RP przez uprawnionego oraz powołanych przez niego świadków, tj. A. C. i S. K., które były spójne i logiczne;

c)

niekonsekwentną ocenę dowodów z zeznań świadków i wyjaśnień strony uprawnionej, poprzez uznanie za niewiarygodne zeznań świadków strony skarżącej, tj. A. C. i S. K. oraz wyjaśnień prezesa skarżącej spółki A. M., choć były one spójne i pochodziły od osób, które miały wiedzę i dostęp do informacji o sprzedaży towarów, a przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom zgłoszonego przez uczestnika świadka E. U., choć zeznania przedstawione przez drugiego z powołanych przez uczestnika świadków, tj. T. S. okazały się nie odpowiadać prawdziwe, co rzutować powinno było na całościową ocenę wiarygodności twierdzeń uczestnika postępowania i powołanych przez niego ad hoc świadków,

d)

błędną ocenę wyjaśnień prezesa skarżącej spółki i przyjęcie, że "przed Policją i Urzędem Patentowy A.M. zeznał, iż w dniu (...) września 2005 r. rozpoczął sprzedaż tkaniny EPSILON, pod którą występowały obie tkaniny - zarówno Sahra, jak i Zebra (sporny wzór i koordynat), a tym samym rozpoczął sprzedaż zarówno Sahry, jak i Zebry pod zbiorczą nazwą "EPSILON" w dniu (...) września 2005 r.", podczas gdy z zeznań tych nie wynika, że twierdzenie prezesa skarżącej spółki o wprowadzeniu do obrotu w dniu (...) września 2005 r. tkaniny EPSILON dotyczyło również tkaniny objętej spornym wzorem, a z wyjaśnień prezesa skarżącej spółki złożonych na rozprawie przed Urzędem Patentowym RP w dniu (...) listopada 2013 r. wynika wyraźnie, że "nie sprzedawaliśmy (we wrześniu 2005 r.) tkaniny zastrzeżonej w urzędzie, czyli według spornego wzoru".

W uzasadnieniu strona skarżąca stwierdziła, iż wszystkie dokumenty, na które powołał się organ, a które pochodziły z akt postępowania karnego (tj. dwa protokoły przesłuchania świadka A. M. - prezesa zarządu skarżącej spółki przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w (...) i (...), a także dokument prywatny pt. "Historia wprowadzania na polski rynek tkaniny obiciowej EPSILON" oraz postanowienie Komendy Policji w (...) o umorzeniu dochodzenia wydanego w sprawie z zawiadomienia o popełnieniu przez uczestnika postępowania S. B. przestępstwa z art. 24 u.z.n.k.) odnosiły się do kolekcji tkanin pod nazwą EPSILON, tj. wprowadzanych do obrotu przez skarżącą spółkę, jako "Kolekcja Epsilon". Zdaniem strony skarżącej, nie było natomiast w owych dokumentach bezpośrednio mowy o konkretnych tkaninach, w tym tkaninie objętej spornym wzorem przemysłowym. Strona skarżąca podniosła ponadto, że jako uprawniona do spornego wzoru wykazała, a organ nie kwestionował tego, że Kolekcja EPSILON obejmowała szereg tkanin, a więc nie tylko tkaninę, która została następnie zgłoszona do Urzędu Patentowego RP do ochrony, jako sporny wzór przemysłowy. Innymi słowy, pojęcie "Kolekcja EPSILON" nie jest tożsame z tkaniną objętą spornym wzorem przemysłowym, a posługiwanie się przez skarżącą spółkę pojęciem "Kolekcja EPSILON" mogło i może odnosić się do tkanin innych, niż objęta spornym wzorem przemysłowym, które wchodziły w skład tej kolekcji. Zdaniem strony skarżącej, istotne w sprawie, poza powołanymi wyżej dokumentami bazującymi na wyjaśnieniach strony skarżącej złożonymi w postępowaniu przygotowawczym, nie złożono na poparcie twierdzeń wniosku o unieważnienie jakichkolwiek dowodów stanowiących dokumenty sprzedaży, czy też wystawienia (np. katalogów) tkaniny objętej spornym wzorem przemysłowym w okresie poprzedzającym grace period, tj. w okresie poprzedzającym (...) listopada 2005 r. Skarżąca spółka zauważyła natomiast, że w toku postępowania spornego przedstawiła obszerne wyjaśnienia odnośnie okoliczności wprowadzania na polskim rynku tkanin należących do Kolekcji Epsilon, precyzując, iż w pierwszym okresie po ich imporcie z Turcji, we wrześniu 2005 r. na rynek wprowadzono tylko tkaninę - koordynat pn. Zebra, a tkanina Sahra, później zastrzeżona w Urzędzie Patentowym RP jako sporny wzór, również ujęta w Kolekcji Epsilon, została po raz pierwszy wprowadzona na rynek dopiero w grudniu 2005 r. Strona skarżąca uznała, iż wyjaśnienia te poparła dowodami z zeznań świadków, katalogiem Kolekcji Epsilon, a także oświadczeniem producenta tkanin M. T.

Mając powyższe na względzie, strona skarżąca uznała, że twierdzenia organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a które pochodziły z postępowania karnego przygotowawczego prowadzonego w sprawie o czyn z art. 24 u.z.n.k. wobec S. B., dotyczyły ogólnie Kolekcji EPSILON i opierały się na braku rozróżniania wówczas przez stronę uprawnioną na potrzeby składania ww. zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, tkaniny objętej spornym wzorem od innych tkanin objętych wspomnianą Kolekcją EPSILON.

Uzasadniając zarzut braku interesu uczestnika postępowania, strona skarżąca podniosła, iż Urząd Patentowy RP wadliwie przyjął, iż uczestnik posiada interes prawny w unieważnieniu prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego (...). Skarżąca spółka wskazała bowiem, iż w chwili złożenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego prawo, do którego wniosek się odnosił, nie istniało już w obrocie prawnym ze względu na wygaśnięcie. W tej sytuacji sporne postępowanie, ze względu na jego bezprzedmiotowość, nie powinno było w ogóle być kontynuowane. Zdaniem strony skarżącej, interes uczestnika nie był więc w żadnym wypadku aktualny, albowiem możliwości działania Uczestnika w zakresie jego działalności gospodarczej nie były w żadnej mierze ograniczone w chwili składania wniosku. Według strony skarżącej, uczestnik postępowania nie miał zatem - wbrew twierdzeniu Urzędu Patentowego RP - interesu prawnego w złożeniu wniosku o unieważnienie prawa udzielonego na sporny wzór przemysłowy.

Strona skarżąca zarzuciła ponadto, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się w ogóle do kwestii wygaśnięcia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. W ocenie strony skarżącej, uzasadnienie decyzji w zakresie rzekomo istniejącego interesu prawnego oparte zostało na powierzchownych rozważaniach o stosunku konkurencji pomiędzy wnioskodawcą a uprawnionym. Zdaniem strony skarżącej, nie ulega natomiast wątpliwości, iż samo bycie konkurentami nie stanowi jeszcze podstawy do wywodzenia interesu prawnego strony, gdyż aby potwierdzić istnienie interesu prawnego, musiałyby bowiem zaistnieć dodatkowe okoliczności, których w niniejszej sprawie brakło. Strona skarżąca uznała, że Urząd Patentowy RP zdaje się natomiast zupełnie nie dostrzegać, iż prawo z rejestracji wzoru już wówczas nie istniało, a więc wszelkie rozważania o rzekomo wynikającym z istnienia prawa wyłącznego ograniczeniu swobody działalności gospodarczej innych podmiotów, w tym uczestnika postępowania, były w rzeczywistości bezprzedmiotowe. Rozważania te miały charakter zupełnie ogólny, nieprzystający do stanu faktycznego niniejszej sprawy.

W konsekwencji, strona skarżąca zarzuciła, iż uzasadnienie decyzji uznać należy za wadliwe, albowiem jest ono nieadekwatne do stanu faktycznego sprawy, nie precyzuje i nie wyjaśnia w sposób rzeczowy, na czym oparł się organ, a ponadto pozostawia bez komentarza kwestię wpływu wygaśnięcia prawa z rejestracji na aktualność interesu prawnego wnioskodawcy.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania polegającego na wadliwej ocenie dowodów z postępowania karnego prowadzonego przez Policję w (...) (zarzut naruszenia art. 76 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a.), strona skarżąca stwierdziła, że Urząd Patentowy dokonał całkowicie wadliwej oceny dowodów z dokumentów pochodzących z dochodzenia prowadzonego przez Policję w (...) i w (...). Według strony skarżącej, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż Urząd Patentowy RP uznał, że postanowienie o umorzeniu dochodzenia z dnia (...) maja 2008 r. wydane przez Policję w (...) jest najważniejszym dowodem w sprawie na okoliczność wprowadzenia do obrotu tkaniny objętej spornym wzorem przed datą zgłoszenia tego wzoru do ochrony, gdy tymczasem organ pominął zupełnie zarazem kwestię niejednoznaczności tego postanowienia w zakresie stwierdzenia ww. okoliczności, jak i brak podstaw do nadania waloru ustaleń z dokumentu urzędowego wszystkim twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu ww. postanowienia o umorzeniu postępowania. W konsekwencji, według strony skarżącej, Urząd Patentowy RP błędnie rozważył pozostałe równowartościowe dowody, odmawiając części tych dowodów wiarygodności. Zdaniem strony skarżącej, taka ocena dowodów sprzeczna jest z zasadą całościowej oceny wszystkich dowodów oraz narusza zasadę wynikającą z art. 76 k.p.a. regulującą kwestię dowodu z dokumentu urzędowego (i granic urzędowego poświadczenia wynikającego z takiego dokumentu, a traktowanego jako dowód i korzystającego z domniemania prawdziwości). Według strony skarżącej, ocena taka nie może ograniczać się do przyjęcia, że jeden dowód przesądza sprawę, a pozostałe mają wartość tylko o tyle, o ile są spójne z pierwszym. Strona skarżąca zarzuciła, że organ - przyjmując, iż postanowienie Policji o umorzeniu dochodzenia, jako dokument urzędowy, stanowi dowód tego, co w nim urzędowo stwierdzono - błędnie uznał, że urzędowe stwierdzenie dotyczy wszelkich okoliczności powołanych w uzasadnieniu tego postanowienia, również tych, które nie miały znaczenia dla umorzenia postępowania karnego przez Policję. Według strony skarżącej, o walorze dowodowym dokumentu urzędowego można zasadnie mówić w zakresie dotyczącym stwierdzenia, że w ww. postanowieniu Policja umorzyła postępowanie o czyn z art. 24 u.z.n.k. przeciwko S. B. oraz ewentualnie, w zakresie ustaleń będących podstawą takiego umorzenia (tu stwierdzony przez Policję brak podobieństwa tkanin i brak kopiowania za pomocą technicznych środków reprodukcji). W tym zakresie można twierdzić, że postanowienie to w sposób urzędowy stwierdza, że umorzono dochodzenie przeciwko uczestnikowi postępowania o czyn z art. 24 u.z.n.k. wobec braku znamion czynu (braku kopiowania produktu strony skarżącej). Brak natomiast podstaw, aby przyjmować, że wszelkie twierdzenia zawarte w uzasadnieniu takiego postanowienia stanowią urzędowe poświadczenie okoliczności w formie dokumentu urzędowego korzystające z domniemania prawdziwości. Mając na uwadze powyższe, strona skarżąca uznała, że Urząd Patentowy RP rażąco błędnie zastosował art. 76 § 1 k.p.a., uznając, że wszelkie twierdzenia zawarte w uzasadnieniu postanowienia Policji z dnia (...) maja 2008 r. o umorzeniu postępowania są urzędowo poświadczone a samo postanowienie stanowi dowód na wszelkie okoliczności w nim stwierdzone, w tym okoliczność, że: Kolekcja EPSILON została wprowadzona przez skarżącą spółkę do sprzedaży w dniu (...) września 2005 r.

Ponadto, strona skarżąca uznała, że Urząd Patentowy RP błędnie i bez wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego przyjął również, że w przedmiotowym postanowieniu stwierdzono, iż spółka uprawniona wprowadzała do obrotu tkaninę objętą spornym wzorem od września 2005 r. Strona wskazała, że w postanowieniu tym ustalono, że "KOLEKCJA EPSILON została wprowadzona przez spółkę T. do sprzedaży w dniu (...) września 2005 r.". Zdaniem skarżącej spółki, ze stwierdzenia tego nie wynika jednoznacznie, że chodziło tutaj o tkaninę objętą spornym wzorem. Strona ponownie podkreśliła, że pod nazwą "Epsilon" skarżąca spółka wprowadzała również do obrotu inne, niż objęte spornym wzorem, tkaniny i twierdzenie to było oparte na dokumentach sprzedaży dotyczących sprzedaży innej tkaniny - koordynatu sprowadzonego od tego samego dostawcy M. T. pn Zebra, która także była wprowadzana do obrotu przez spółkę uprawnioną w ramach Kolekcji EPSILON. Zatem, wbrew twierdzeniom organu, powoływane przez organ postanowienie o umorzeniu dochodzenia z dnia (...) maja 2008 r., jeśli przyjąć, że w tym zakresie również zawiera urzędowe poświadczenie okoliczności i jej dowód, może być co najwyżej dowodem na okoliczność, że strona uprawniona w dniu (...) września 2005 r. wprowadziła do obrotu kolekcję tkanin pod nazwą "Epsilon", co nie przesądza, że już w tej dacie sprzedawane były wszystkie tkaniny z tej kolekcji, w tym, że sprzedawana była tkanina objęta spornym wzorem. Tymczasem, Urząd Patentowy RP błędnie ustalając okoliczność objętą urzędowym stwierdzeniem z art. 76 § 1 k.p.a., błędnie ocenił jednocześnie pozostałe dowody.

Strona skarżąca stwierdziła jednak, że nawet gdyby przyjąć, że z ww. postanowienia o umorzeniu dochodzenia z dnia (...) maja 2008 r. wynikało, że skarżąca spółka sprzedawała tkaninę objętą spornym wzorem już we wrześniu 2005 r. (z czym strona skarżąca się nie zgadza i taką okoliczność faktyczną kwestionuje), a w konsekwencji, że ww. postanowienie jest dowodem na tą okoliczność, Urząd Patentowy RP błędnie przyjął, że zaoferowane przez stronę skarżącą dowody i jego wyjaśnienia nie obalają tego dowodu, czym naruszył art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Strona skarżąca zauważyła jednocześnie, że we wszystkich dokumentach z postępowania karnego mowa jest przy tym nie o dacie wprowadzenia do obrotu tkaniny objętej spornym wzorem (zakupionej przez spółkę uprawnioną jako Sahra), ale ogólnie o kolekcji tkanin Epsilon. W tej sytuacji, strona skarżąca stwierdziła, że nie można więc wywodzić z dokumentów, które Urząd Patentowy RP uznał za przesądzające, żadnych jednoznacznych wniosków co do tkaniny objętej spornym wzorem (Sahra). Skarżąca spółka stwierdziła natomiast w trakcie niniejszego postępowania, że tkanina objęta spornym wzorem była jednym z elementów Kolekcji Epsilon, niemniej kolekcja ta obejmowała również inne tkaniny, tj. koordynat, który nie był objęty spornym wzorem. Innymi słowy, zdaniem strony skarżącej, ustalenie, że w określonej dacie wprowadzana była do obrotu Kolekcja Epsilon nie przesądza faktu, że w tej samej dacie wprowadzona została do obrotu tkanina objęta spornym wzorem.

Skarżąca zarzuciła, że biorąc pod uwagę treść pozostałych, niezależnych od siebie dowodów zaoferowanych przez stronę skarżącą, uznać należy, iż Urząd Patentowy RP błędnie przyjął, że skarżąca spółka nie zaoferowała dowodów, które podważyłyby ustalenia wynikające rzekomo ze wskazanego wyżej postanowienia oraz dokumentów załączonych do wniosku o unieważnienie spornego wzoru przemysłowego. Tym samy, strona skarżąca uznała, że organ nie rozpatrzył prawidłowo całego materiału dowodowego i nie wziął całości tego materiału pod uwagę przy ocenie kiedy nastąpiła pierwsza sprzedaż tkaniny objętej spornym wzorem, naruszając tym samy art. 77 i art. 80 k.p.a.

Strona skarżąca zarzuciła, że dokonując analizy znaczenia dla niniejszego postępowania postanowienia o umorzeniu dochodzenia z dnia (...) maja 2008 r. oraz pozostałych dokumentów pochodzących z postępowania karnego (wymienionych na stronie 9 zaskarżonej decyzji), organ dopuścił się zupełnie dowolnej i sprzecznej z zasadami oceny dowodów analizy zeznań świadków przesłuchanych w postępowaniu spornym, albowiem uznał a priori, że okoliczności stwierdzone w dokumentach pochodzących z dochodzenia Policji (niezależnie od faktu, że w rzeczywistości z tego postanowienia nie wynikały) są prawdziwe i jednoznacznie dowodzą wprowadzenia na rynek spornej tkaniny we wrześniu 2005 r., oraz że stanowią one niejako wzorzec, w oparciu o który dokonana została ocena pozostałych dowodów. Strona skarżąca uznała, że najbardziej jaskrawym przykładem błędnej metodyki w ocenie dowodów jest fragment uzasadnienia, w którym Urząd Patentowy wskazał, że zeznania strony "nie są wiarygodne, stoją bowiem w sprzeczności z zeznaniami złożonymi przez niego podczas przesłuchania w Komendzie Powiatowej Policji". Według strony skarżącej, organ nie dostrzegł przy tym, że zeznania prezesa zarządu skarżącej spółki złożone w toku postępowania spornego nie były sprzeczne z zeznaniami złożonymi w Komendzie Policji, albowiem w tych ostatnich strona wskazywała ogólnie, że w określonej dacie tkaniny z Kolekcji Epsilon zostały wprowadzone do sprzedaży. Zdaniem strony skarżącej, z zeznań tych nie wynika jednak, że chodziło o konkretną, czy też wszystkie tkaniny wchodzące w skład Kolekcji Epsilon (w tym o tkaninę dotyczącą spornego wzoru). Strona zauważyła, że w zeznaniach tych mowa jest ogólnie o tkaninie EPSILON, co nie wykluczało przyjęcia za wiarygodne wyjaśnień strony skarżącej, że data podana w trakcie przesłuchania dotyczyła jednej tkaniny z tej kolekcji (koordynatu sprowadzonego pod nazwą Zebra), która nie była objęta spornym wzorem przemysłowym. Ponadto, strona skarżąca uznała, że nie było również podstaw do stwierdzenia sprzeczności zeznań świadków powołanych przez stronę skarżącą oraz wyjaśnień prezesa skarżącej spółki złożonych w postępowaniu przed Urzędem Patentowym RP i na Policji, czy też sprzeczności zeznań ww. osób z ustaleniami wynikającymi z postanowienia o umorzeniu dochodzenia wydanego przez Policję.

Niezależnie od powyższego, strona skarżąca wskazała, że dokonana przez organ ocena zeznań świadków powołanych przez skarżącą spółkę obarczona była również innymi wadami. W konsekwencji, strona skarżąca zarzuciła, iż organ nie wziął wielu istotnych okoliczności pod uwagę i wyszedłszy z błędnego założenia o niewiarygodności zeznań świadków zgłoszonych przez skarżącą spółkę, nie przeanalizował ich w należyty sposób, czym naruszył dyspozycję przepisu art. 77 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do oceny zeznań prezesa zarządu skarżącej spółki A. M. złożonych na rozprawie przed organem, strona skarżąca wskazała, iż - wbrew twierdzeniu Urzędu Patentowego RP - nie były one sprzeczne z zeznaniami złożonymi przez tą osobę na Policji, lecz były one bardziej precyzyjne. Zdaniem strony skarżącej, organ najwyraźniej nie dostrzegł, iż w dochodzeniu okoliczności daty wprowadzenia do obrotu przez uprawnioną spółkę konkretnych towaru nie odgrywały szczególnej roli, były kwestią drugorzędną w stosunku do okoliczności popełnienia czynu naśladownictwa produktów przez wnioskodawcę. Stąd też składający zeznania posłużył się uproszczeniami i nie zagłębiał się w wyjaśnienia, jakie tkaniny należały do kolekcji Epsilon i nie przywiązywał wówczas wagi do tego, w jakiej konkretnie dacie weszły do sprzedaży poszczególne tkaniny. Jednocześnie, strona skarżąca nie zgodziła się twierdzeniem organu, jakoby w czasie składania wyjaśnień przed organami ścigania prezes zarządu skarżącej spółki lepiej pamiętał te okoliczności, niż podczas składania wyjaśnienia w toku postępowania przed Urzędem Patentowym RP. Skarżąca spółka podkreśliła przy tym, że Urząd Patentowy RP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarł nadto nieprawdziwe stwierdzenie, jakoby prezes skarżącej spółki, składając wyjaśnienia na rozprawie przed Urzędem Patentowym RP, stwierdzić miał, że: "w dniu (...) września 2005 r. rozpoczął sprzedaż tkaniny EPSILON, pod którą występowały obie tkaniny - zarówno "Sahra" jak i "Zebra" (sporny wzór i koordynat), a tym samym rozpoczął sprzedaż zarówno Sahry jak i Zebry pod zbiorczą nazwą "EPSILON" w dniu (...) września 2005 r.". Tymczasem, jak zauważyła strona skarżąca, z wyjaśnień prezesa skarżącej spółki zawartych w protokole rozprawy z dnia (...) listopada 2013 r. nie wynika, że twierdzenie prezesa zarządu uprawnionej spółki o wprowadzeniu do obrotu w dniu (...) września 2005 r. tkaniny Epsilon dotyczyło również tkaniny objętej spornym wzorem. Zdaniem skarżącej, było wręcz przeciwnie, gdyż z wyjaśnień prezesa zarządu skarżącej spółki złożonych na rozprawie przed Urzędem Patentowym RP w dniu (...) listopada 2013 r. wynika wyraźnie, że "nie sprzedawaliśmy (we wrześniu 2005 r. - przyp. pełnom. Skarżącego) tkaniny zastrzeżonej w urzędzie czyli według spornego wzoru". W konsekwencji, strona skarżąca uznała, że jest to kolejny przykład braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego przez organ i naruszenia tym samym przepisu art. 77 § 1 k.p.a.

Strona skarżąca zarzuciła także, iż organ dokonał również wadliwej oceny zeznań świadków powołanych przez uczestnika postępowania (podmiot wnioskujący o unieważnienie spornego wzoru przemysłowego). Otóż, zdaniem strony skarżącej, organ nie wziął pod uwagę istotnej okoliczności rzutującej na ich wiarygodność, mianowicie tego, iż nie zostali oni powołani we wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji, co mogło sugerować, iż powołano ich dopiero w toku sprawy na potrzeby postępowania, po dostrzeżeniu, że same dokumenty załączone do wniosku o unieważnienie mogą stanowić niewystarczającą podstawę unieważnienia. Ponadto, strona skarżąca uznała, że uwadze organu umknęła najwyraźniej okoliczność, iż wysoce nieprawdopodobne wydaje się, by osoby takie "przypadkowo" dysponowały wciąż katalogami tkanin sprzed bardzo wielu lat (zaznaczając przy tym, że katalogi te nie miały daty). Strona zauważyła również, iż organ w stosunku do świadków strony skarżącej wyraził nieufność ze względu na ich rzekome "przygotowanie się" do rozprawy, zaś nie dostrzegł, iż także świadkowie uczestnika postępowania przybyli na rozprawę z materiałami (katalogami), co sugerowało, że wiedzieli czego konkretnie dotyczy sprawa, a co pozwoliło im przygotować się do składania zeznań. Zdaniem strony skarżącej, organ nie wziął ponadto w wystarczającym stopniu pod uwagę okoliczności, iż w postępowaniu wykazano, że zeznania drugiego z powołanych przez uczestnika świadków - T. S., nie są spójne, a przedstawione przez niego okoliczności sprawy są wysoce nieprawdopodobne, czy też zupełnie nieprawdzie. Według strony skarżącej, również zeznania E. U. nie dowodziły wcale okoliczności, iż tkanina objęta spornym wzorem została wprowadzona do sprzedaży we wrześniu 2005 r. Strona zauważyła, że świadek ten zeznał, że tkanina z przedstawionego przez tego świadka katalogu została przez niego nabyta dopiero w 2006 r. Z zeznań tych z całkowicie niezrozumiałych dla strony powodów, Urząd Patentowy wywiódł natomiast, iż tkanina ta mogła być jednak sprzedawana także wcześniej, choć świadek jednoznacznie wskazał, kiedy nabył tkaninę (tj. w 2006 r.), więc nie można było z jego zeznań wywodzić, by była ona wcześniej już dostępna. Zdaniem strony skarżącej, ocena zatem zeznań wskazanych powyżej świadków była błędna i opierała się na założeniu, że zeznania mają potwierdzić wcześniej przyjętą tezę o dostępności spornej tkaniny we wrześniu 2005 r.

W konsekwencji, skarżąca spółka zarzuciła, że wskazane powyżej uchybienia Urzędu Patentowego RP w zakresie oceny dowodów zgromadzonych w sprawie świadczą o wadliwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego, tj. art. 89 w zw. z art. 117 w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 2 p.w.p., i przyjęciu, że sporny wzór przemysłowy nie spełnia przesłanki nowości.

Tymczasem, jak wskazała strona skarżąca, zgromadzone w sprawie dowody, ich prawidłowe rozważenie i ocena nie dawały podstaw do przyjęcia, że sporny wzór został ujawniony i był stosowany wcześniej niż 12 miesięcy przed datą zgłoszenia go do ochrony, tj. wcześniej niż (...) listopada 2005 r. Zdaniem strony skarżącej, brak jest bowiem w sprawie bezpośredniego dowodu na powyższą okoliczność, której skarżący przeczy, a która jednocześnie nie wynika z dowodów znajdujących się w aktach sprawy. W tej sytuacji, strona skarżąca uznała, że organ nieprawidłowo zastosował ww. przepisy prawa materialnego, uznając bezpodstawnie, że sporny wzór przemysłowy nie spełnienia przesłanki nowości wynikającego ze sprzedaży przez skarżącą spółkę przedmiotowego wzoru w okresie poprzedzającym grace period, w sytuacji, gdy okoliczność taka nie miała miejsca.

W świetle powyższych zarzutów, strona skarżąca uznała, że zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP jest na tyle wadliwa, iż nie może się ostać w obrocie prawnym i winna ulec uchyleniu celem przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ.

W wyniku bowiem, jak uznała strona skarżąca, braku wszechstronnego rozważenia dowodów, w tym błędnej oceny dowodów oraz błędnego założenia organu co do treści i znaczenia dla niniejszego postępowania jako dokumentu urzędowego postanowienia z dnia (...) maja 2008 r. o umorzeniu dochodzenia wydanego przez Policję w (...), Urząd Patentowy RP wadliwie ustalił stan faktyczny sprawy i w konsekwencji błędnie przyjął, że sporny wzór przemysłowy jest pozbawiony nowości, gdyż został ujawniony przez samą skarżącą spółkę wcześniej, niż rok przed datą zgłoszenia tego wzoru do ochrony.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 12 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącej spółki, podtrzymując dotychczasowe stanowisko strony skarżącej zawarte w skardze, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP.

Obecny na rozprawie sądowej pełnomocnik uczestnika postępowania, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o oddalenie skargi, jako niezasadnej.

W złożonym już po zamknięciu rozprawy piśmie procesowym z dnia (...) listopada 2015 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez adwokata, poinformowała Sąd, że udzielone jej prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego wygasło z dniem (...) listopada 2011 r., na dowód czego załączyła kserokopię decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia (...) września 2013 r., nr (...). W tej sytuacji, strona skarżąca podkreśliła, że prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego nie istniało w dacie złożenia wniosku o jego unieważnienie, a zatem brak było interesu prawnego po stronie uczestnika postępowania w żądaniu unieważnienia przedmiotowego wzoru.

Z kolei w piśmie procesowym z dnia (...) listopada 2015 r. uczestnik postępowania - S. B., reprezentowany przez radcę prawnego, odpowiadając na powyższe pismo procesowe strony skarżącej z dnia (...) listopada 2015 r., przedstawił swoje stanowisko w kwestii zarzutu braku interesu prawnego, uznając, iż w niniejszej sprawie bez znaczenia jest to, czy prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego wygasło, czy też nie. Uczestnik postępowania stwierdził bowiem, że ma interes prawny do żądania unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego (...) za okres, w którym prawo to obowiązywało i z którego to prawa skarżąca spółka wywodzi swoje roszczenia przeciwko uczestnikowi w toku postępowania przed sądem powszechnym.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej także: "p.p.s.a.").

Rozstrzygając niniejszą sprawę, należy jednocześnie wyraźnie zaznaczyć, że od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym (prawem Unii Europejskiej), rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego (prawa Unii Europejskiej), interpretowanych oraz stosowanych w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności spornej decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia (...) lipca 2014 r. również pod kątem jej zgodności z przepisami europejskimi, w tym przede wszystkim regulacjami zawartymi w Dyrektywie nr 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów (Dz.U.UE.L z dnia 28 października 1998 r.; Dz.U.UE-sp.13-21-120), miał na względzie to, iż podstawową zasadą prawa Unii Europejskiej, ustaloną w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej także: "TSUE" lub "Europejski Trybunał Sprawiedliwości"), jest zasada nadrzędności, która przewiduje, że prawo pierwotne oraz akty wydane na jego podstawie będą stosowane przed prawem krajowym.

W związku z powyższym, Sąd zobowiązany był uwzględnić fakt, że z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej system prawny Unii stał się naszym własnym systemem, czyli porządek prawny Polski obejmuje od tamtego czasu nie tylko system prawa narodowego - krajowego, ale i całe acquis communautaire (dorobek wspólnotowy) i w tym systemie musi się poruszać polski sędzia (jak również organy administracji publicznej), dokując wykładni prawa zgodnie z jedną z podstawowych zasad prawa wspólnotowego - zasadą prowspólnotowej wykładni prawa krajowego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wykładnia prawa krajowego musi być dokonywana z uwzględnieniem okoliczności wspólnotowych, te zaś - zgodnie z doktryną effet utile (zasadą efektywności prawa wspólnotowego) - wymagają skoncentrowania się na funkcji (celu) unormowania i rozważenia jej zgodności z funkcją (celem) założoną przez prawodawcę europejskiego.

W wyniku analizy akt sprawy oraz po zbadaniu argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia (...) lipca 2014 r., nr (...), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że Urząd Patentowy RP, rozstrzygając w niniejszej sprawie, prawidłowo ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy i w konsekwencji właściwie przeprowadzonego postępowania spornego zasadnie unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Tkanina dekoracyjna", nr (...), udzielonego na rzecz skarżącej spółki T. sp. z o.o. z siedzibą w K.

Zdaniem Sądu, wydając powyższą decyzję administracyjną z dnia (...) lipca 2014 r., Urząd Patentowy RP nie naruszył zarówno przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim art. 117 w zw. z art. 89 oraz art. 102 ust. 1 i art. 103 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, jak również przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a.

Według Sądu, należy na wstępie wyraźnie podkreślić, iż - wbrew zarzutom strony skarżącej - Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego, nie dopuścił się naruszenia przepisów art. 117 w zw. z art. 89 ustawy - Prawo własności przemysłowej, albowiem prawidłowo przyjął, iż uczestnik postępowania - S. B., przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) w (...), jako wnoszący o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego, miał interes prawny w złożeniu wspomnianego wniosku pomimo, iż prawo to wygasło z dniem (...) listopada 2011 r. ze względu na niewniesienie przez skarżącą spółkę opłaty za kolejny okres ochrony.

Należy zauważyć, że w doktrynie przeważa pogląd, że decyzja o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego ma charakter deklaratoryjny. Skutki unieważnienia cofają się do chwili podjęcia decyzji o udzieleniu patentu (ex tunc). Do wygaśnięcia prawa z rejestracji wzorów przemysłowych stosujemy odpowiednio art. 90 ust. 4 p.w.p. dotyczący wygaśnięcia patentu z powodu nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej. Ustawodawca w tym przepisie wyraźnie postanowił, że wygaśnięcie patentu następuje w dniu, w którym upłynął poprzedni okres ochrony wynalazku. W konsekwencji, należy przyjąć, że wygaśnięcie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego następuje również w takim samym momencie (por.m.in. (w:) wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 759/07).

Skoro skutki wygaśnięcia prawa wyłącznego odnoszą się do wydarzeń z przyszłości, uznać należy, że wygaśnięcie ma charakter ex nunc. Powoduje to, że wraz z wygaśnięciem prawa z rejestracji wzoru przemysłowego wygasa np. umowa licencyjna zawarta na ten wzór, zaś licencjobiorca może jedynie dochodzić roszczeń za okres, w którym wzór jeszcze nie wygasł. Według Sądu, wygaśnięcie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego wywołuje zawsze skutki prospektywne (ex nunc), co oznacza, że skutki zdarzeń prawnych zaistniałych przed datą wygaśnięcia prawa z rejestracji wzoru, np. roszczenia z tytułu naruszenia prawa wyłącznego, nie podlegają unicestwieniu. W konsekwencji, uznać trzeba, że z uwagi na to, iż wygaśnięcie prawa wywołuje skutki ex nunc, wszelkie żądania odszkodowania za naruszenie oraz uprawnienia do opłaty licencyjnej, jak również wszelkie inne żądania właściciela prawa wynikające z jego dotychczasowych uprawnień, dotyczące okresu wstecz, jeżeli nie zostały spełnione, stają się bezpodstawne.

Należy zauważyć, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, czego przykładem może być m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1699/06, w którym Sąd wskazał wyraźnie, że wygaśnięcie prawa wywołuje skutek od daty złożenia wniosku w tym przedmiocie, podczas gdy unieważnienie prawa skutkuje jego ustaniem od początku, tak jakby prawo nigdy nie powstało. Wygaśnięcie prawa nie wywołuje zatem skutku bezprzedmiotowości postępowania w sprawie z wniosku o unieważnienie prawa.

Mając na względzie powyższe uznać trzeba, iż wygaśnięcie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego powoduje, że wzór ten staje się przedmiotem tzw. wolności przemysłowej. Dzięki temu, każdy może swobodnie korzystać z danego wzoru bez potrzeby uzyskiwania zezwolenia uprawnionego.

W tej sytuacji, należy stwierdzić, że - wbrew sugestiom strony skarżącej - w niniejszej sprawie bez istotnego znaczenia jest okoliczność, czy prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego wygasło z dniem (...) listopada 2011 r., czy też nie, albowiem uczestnik postępowania niewątpliwie miał interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego (...) za okres, w którym prawo to obowiązywało i z którego to prawa skarżąca spółka wywodzi swoje roszczenia przeciwko uczestnikowi w toku postępowania przed sądem powszechnym (Sądem Okręgowym w (...)(...) Wydziałem (...)).

Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów merytorycznych, należy wyraźnie zauważyć w pierwszej kolejności, iż Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego, był związany rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (vide: art. 256 ust. 1 p.w.p.).

Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że Urząd Patentowy RP był obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa (art. 8 k.p.a.), z której to zasady wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Realizując tą zasadę, organ administracji publicznej obowiązany był przede wszystkim do ścisłego przestrzegania prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń obu stron (a więc zarówno uczestnika postępowania, jako podmiotu wnoszącego sprzeciw, jak i skarżącej spółki, jako uprawnionej z rejestracji spornego wzoru przemysłowego) oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obu wspomnianych wyżej stron sporu. Organ administracji był ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Należy wskazać, iż z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. - wynika, iż co do zasady to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ winien jednocześnie dopuścić, jako dowód, wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy, z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem.

Jednakże, należy zarazem pamiętać, iż w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym RP, w tym m.in. w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, zasadniczy ciężar dowodu spoczywa przede wszystkim na podmiocie wnioskującym o unieważnienie takiego prawa, a także na podmiocie uprawnionym z rejestracji danego wzoru.

Wprawdzie z zasady prawdy obiektywnej (wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a.) wynika, iż to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, niemniej - w ocenie Sądu - w postępowaniu spornym przez Urzędem Patentowym RP przyjąć należy, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży przede wszystkim na stronie postępowania, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych.

Zdaniem Sądu oznacza to, iż w postępowaniu o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego wymagać należy przede wszystkim od wnioskodawcy (podmiotu wnoszącego sprzeciw), ale także od uprawnionego z rejestracji, czynnego udziału w postępowaniu dowodowym.

Należy zresztą zauważyć, że również na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego przyjmuje się w literaturze oraz orzecznictwie, że strona nie jest zwolniona od obowiązku czynnego udziału w procesie gromadzenia materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (vide: R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 208 i cyt. tam literatura i orzecznictwo; podobnie (w:) wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2006 r., sygn. akt II GSK 320/05).

W tej sytuacji - zdaniem Sądu - uznać należy, iż niewątpliwie Urząd Patentowy RP nie może sugerować profesjonalnym pełnomocnikom obu stron postępowania spornego, za pomocą jakich konkretnie dowodów winni oni wykazać słuszność przyjętego stanowiska w zakresie istnienia (czy też braku istnienia) przesłanek zdolności ochronnej (rejestrowej) danego wzoru przemysłowego.

Zgodnie z przepisem art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany był ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego, co oznacza, że organ nie może w tej analizie pominąć jakiegokolwiek dowodu, dokonując oceny znaczenia i wartości danego dowodu dla toczącej się sprawy.

Mając na względzie powyższe, należy w niniejszej sprawie uznać, że Urząd Patentowy RP, unieważniając prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego - zasadnie stwierdził, iż materiał dowodowy oraz argumenty powołane w toku postępowania zarówno przez skarżącą spółkę, jak i przedsiębiorcę wnoszącego o unieważnienie, świadczą o braku nowości wzoru przemysłowego nr (...).

W myśl art. 102 ust. 1 ustawy - Prawo własności przemysłowej, wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację.

Należy wskazać, iż nowość, zgodnie z art. 102 ust. 1 p.w.p. stanowi, obok indywidualnego charakteru, przesłankę ochrony prawem z rejestracji wzoru przemysłowego.

W przepisie art. 103 ust. 1 p.w.p. zdefiniowano kryterium nowości wzoru przemysłowego, opierając się na wymogach dyrektywy nr 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów (art. 4 i art. 6 dyrektywy).

Zasadniczo wzór przemysłowy spełnia kryterium nowości, jeżeli wcześniej (przed datą pierwszeństwa) identyczny wzór nie został publicznie udostępniony. To ogólne sformułowanie nowości wzoru przemysłowego podlega doprecyzowaniu co do zakresu przedmiotów zestawianych oraz ustalania różnicy między nimi. Weryfikacja nowości wzoru przeprowadzana jest więc przez zestawienie z wzorem przemysłowym wcześniej udostępnionym publicznie i ustalenie różnicy między zestawianymi wzorami (stwierdzenie, że nie są identyczne).

Wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie, w rozumieniu art. 103 ust. 2 p.w.p. przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, przy czym w przepisie art. 103 ust. 3 cyt. ustawy opisano przypadki ujawnień nieszkodzących nowości wzoru przemysłowego. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami.

W przepisie art. 103 ust. 3 p.w.p., wzorowanym na art. dyrektywy nr 98/71/WE, uregulowano przypadki, w których ujawnienie dokonane w okolicznościach opisanych w tym przepisie nie niweczy nowości wzoru przemysłowego.

Jednym z dwóch przypadków udostępnienia wzoru przemysłowego, które nie niweczy jego nowości, jest ujawnienie go przez twórcę lub jego następców prawnych, a także przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego w ciągu 12 miesięcy przed datą pierwszeństwa wzoru przemysłowego. W przepisie art. 103 ust. 3 pkt 2 p.w.p. uregulowano tzw. ulgę w nowości, określaną na gruncie prawa patentowego terminem uprzywilejowanej nowości (ang. grace period). Instytucja ta, choć podobna do terminu uprzywilejowanej nowości w prawie patentowym, w regulacji ochrony wzorów przemysłowych wykazuje pewną specyfikę. Umożliwia ona projektantowi lub innemu uprawnionemu do wzoru przemysłowego testowanie na rynku produktów według wzoru przed ostateczną decyzją o zgłoszeniu wzoru do rejestracji. Nie znajduje jednak zastosowania do przypadków uprzedniego korzystania ze wzoru przemysłowego (art. 71 w zw. z art. 118 p.w.p.).

W niniejszej sprawie należy zauważyć, iż spór pomiędzy stronami sprowadza się w zasadzie wyłącznie do wyjaśnienia jednej zasadniczej okoliczności, tj. ustalenia, czy tkanina dekoracyjna, według spornego wzoru (...), została "upubliczniona" przez skarżącą spółkę, jako uprawnioną, na ponad 12 miesięcy przed jej zgłoszeniem do ochrony.

Wskazać należy, że zgłoszenie spornego wzoru przemysłowego przy piśmie z dnia (...) października 2006 r. wpłynęło do Urzędu Patentowego RP w dniu (...) listopada 2006 r., a więc tzw. ulga w nowości przysługiwała zgłaszającemu na 12 miesięcy przed datą pierwszeństwa, a każde wcześniejsze ujawnienie (a więc przed dniem (...) listopada 2005 r.) niwelowało nowość spornego wzoru przemysłowego, w świetle art. 103 p.w.p.

Urząd Patentowy RP, przyjmując, że sporny wzór przemysłowy nr (...), udzielony na rzecz skarżącej spółki, nie posiada przymiotu nowości - wskazał, że o fakcie upublicznienia spornego wzoru przed datą zgłoszenia go do ochrony świadczą dowody przedłożone w toku postępowania przez podmiot wnoszący o unieważnienie, w tym przede wszystkim dowody w postaci protokołów zeznań i oświadczeń prezesa zarządu skarżącej spółki, który w latach 2007-2008 zeznawał przed organami policji oraz oświadczał pisemnie, że tkanina EPSILON była przez skarżącą spółkę sprzedawana od września 2005 r.

W ocenie Sądu, o ile - jak słusznie wskazała strona skarżąca - nie sposób zgodzić się z organem, że - w świetle przepisu art. 76 § 1 k.p.a. - w postanowieniu Komendanta Policji w (...) z dnia (...) maja 2008 r. o umorzeniu postępowania przygotowawczego zostało urzędowo stwierdzone, iż podmiot uprawniony ze spornego prawa z rejestracji wprowadzał do obrotu tkaninę objętą wzorem przemysłowym (...) wcześniej niż 12 miesięcy przed zgłoszenie tego wzoru do Urzędu Patentowego RP, o tyle w świetle analizy zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału, uznać trzeba, że wnioskodawca przedłożył wiarygodny materiał dowodowy świadczący o tym, iż strona skarżąca, jako uprawniona, wprowadzała do obrotu sporny wzór przemysłowy na ponad 12 miesięcy przed zgłoszeniem tego wzoru, a więc na upublicznienie tego wzoru przed dniem (...) listopada 2005 r.

Otóż, zdaniem Sądu, uznać należy, że z protokołu przesłuchania w charakterze świadka A. M., prezesa zarządu skarżącej spółki, w Komendzie Powiatowej Policji w (...) w dniu (...) kwietnia 2008 r., wynika jednoznacznie, że świadek ten (prezes zarządu spółki uprawnionej) stwierdził, iż tkanina pod nazwą EPSILON "została dostarczona (...) września 2005 r. Sprzedaż tkaniny została rozpoczęta od dnia (...) września 2005 (...) Wzór tej tkaniny został zastrzeżony przez naszą firmę w Urzędzie Patentowym w dniu (...) października 2006 r. Urząd Patentowy wydał świadectwo rejestracji w dniu (...) listopada 2007 r.".

Ponadto, z protokołu przesłuchania w charakterze świadka A. M., prezesa zarządu skarżącej spółki w Komendzie Powiatowej Policji w (...) w dniu (...) grudnia 2007 r., świadek ten również wyraźnie stwierdził, że "oferowane tkaniny w tym wzorniku (wnioskodawcy) łudząco przypominają naszą kolekcję EPSILON", na dowód czego załączył m.in. dokument o nazwie "Historia wprowadzania na rynek Polski tkaniny obiciowej EPSILON" oraz świadectwo rejestracji w Urzędzie Patentowym;

W ocenie Sądu, powyższe dowody w sposób jednoznaczny wskazują, że skarżąca spółka, jako uprawiona do spornego wzoru przemysłowego, na ponad 12 miesięcy przed dniem zgłoszenia tego wzoru do ochrony dokonywał wprowadzania do obrotu tkaniny obiciowej zarejestrowanej przez Urząd Patentowy pod numerem (...), albowiem - jak słusznie stwierdził organ - z ww. zeznań prezesa uprawnionej spółki Andrzeja Moskały wynika, że sprzedaż tkaniny EPSILON (zarejestrowanej jako sporny wzór pod numerem (...)) została rozpoczęta od dnia (...) września 2005.

Sąd uznał, że Urząd Patentowy RP prawidłowo przyjął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż o fakcie upublicznienia spornego wzoru przemysłowego przed datą zgłoszenia go do ochrony świadczy również dowód w postaci postanowienia Komendanta Policji w (...) z dnia (...) maja 2008 r. Zdaniem Sądu, z ustaleń poczynionych przez Komendę Policji w (...) wynika, że " (...) Kolekcja EPSILON została wprowadzona przez spółkę T. do sprzedaży w dniu (...) września 2005 r. i wzór ten został zastrzeżony przez Urząd Patentowy w dniu (...) listopada 2007 r." (k. 18-19, Tom I akt sprawy (...)).

Sąd uznał w konsekwencji, że fakt sprzedaży spornej tkaniny pod nazwą EPSILON, według wzoru przemysłowego (...), na ponad rok przed dniem zgłoszenia jej do ochrony, został jednoznacznie potwierdzony przede wszystkim przez prezesa zarządu uprawnionej spółki A. M. w zeznaniach, jakie Świadek ten złożył w latach 2007 r. i 2008 r. Tym samym, organ zasadnie przyjął, iż spółka uprawniona sama zniwelowała nowość spornego wzoru przemysłowego, wprowadzając go do obrotu ponad rok przed dniem jego zgłoszenia do ochrony.

Wobec powyższego, Sąd uznał, że sporny wzór przemysłowy nie spełnia przesłanki nowości, w rozumieniu art. 103 ust. 1 p.w.p.

Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, należy zauważyć, iż we wskazanych powyżej zeznaniach złożonych przed organami Policji w 2007 i 2008 r. Świadek A. M. nie posługiwał się innymi nazwami na sporny wzór, jak EPSILON, natomiast dopiero w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym podnosił, iż to były dwie tkaniny Sahra i Zebra.

Nie bez racji, zdaniem Sądu, organ zauważył w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nawet, gdyby uznać, iż faktycznie nazwa EPSILON zawierała w sobie dwie tkaniny (sporny wzór oraz jej koordynat) pod nazwą SAHRA i ZEBRA, to istotne jest przede wszystkim to, iż w 2008 r. przed Policją jak i Urzędem Patentowym A. M. zeznał, iż w dniu (...) września 2005 r. rozpoczął sprzedaż tkaniny EPSILON, pod którą występowały obie tkaniny - zarówno SAHRA, jak i ZEBRA (sporny wzór i koordynat), co tym samym potwierdza tylko, że skarżąca spółka rozpoczęła sprzedaż zarówno Sahry, jak i Zebry, pod zbiorczą nazwą kolekcji "EPSILON" w dniu (...) września 2005 r.

Zdaniem Sądu, oceniając wiarygodność zeznań A. M., prezesa zarządu skarżącej spółki, złożonych przez niego zarówno przed organami Policji w 2007 r. i 2008 r. jak i w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym RP w 2014 r., organ słusznie wskazał, że wycofywanie się przez świadka w 2014 r. z wcześniejszych zeznań poprzez przyjęcie, iż rzekomo w 2007 i 2008 r. chodziło o inną tkaninę (tzw. koordynat), jest absolutnie niewiarygodne, albowiem prezes zarządu skarżącej spółki w swoich zeznaniach i oświadczeniach z lat 2007-2008, kilkukrotnie podkreślił, że wprowadzał do obrotu od września 2005 r. zarejestrowaną tkaninę, gdy tymczasem - co nie budzi sporu - koordynat tej tkaniny nie został zarejestrowany. Tym samym, Sąd uznał, ze zeznania wspomnianego świadka złożone w toku postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP o rzekomej pomyłce, w wyniku której jakoby w latach 2007-2008 wspomnieć miał inną tkaninę (vide: niezarejestrowany koordynat), nie mogą świadczyć o wiarygodności owych oświadczeń.

W ocenie Sądu, Urząd Patentowy RP ustosunkował się w sposób wszechstronny do wszystkich istotnych argumentów strony skarżącej podnoszonych w toku postępowania. Ponadto, organ wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego o braku przesłanki nowości decydują przede wszystkim wskazane powyżej zeznania prezesa zarządu skarżącej spółki złożone przed organami Policji, a także uzasadnił, dlaczego - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - pozostałe dowody nie podważają oceny w zakresie nowości spornego wzoru.

Ponadto, zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości również przeprowadzona przez Urząd Patentowy RP ocena wiarygodności wskazanych powyżej zeznań w kontekście pozostałych materiałów dowodowych zgromadzonych w toku postępowania spornego prowadzonego przed organem.

W konsekwencji, Sąd uznał, że organ wyjaśnił w sposób pełny, dlaczego zarzut skarżącej spółki dotyczący wadliwego ustalenia braku nowości spornego wzoru jest niezasadny.

Według Sądu, przeprowadzoną przez Urząd Patentowy RP ocenę materiału dowodowego należy w tej sytuacji uznać za dokonaną z zachowaniem reguł swobodnej oceny dowodów i nienoszącą cech dowolności. Trudno zgodzić się jednocześnie ze stroną skarżącą, iż dokonana przez organ ocena materiału dowodowego była jednostronna i sprowadzała się do ogólnikowych sformułowań, albowiem - w ocenie Sądu - organ w pełni odniósł się do przedłożonego przez obie strony materiału dowodowego, istotnego dla oceny zdolności rejestrowej spornego wzoru przemysłowego, co dało stronie skarżącej możliwość ustosunkowania się do zarzutów (stanowiska) organu.

Z tej przyczyny należy uznać, iż brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych po stronie organu, które uniemożliwiłyby Sądowi prawidłowe ustosunkowania się do zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że również uzasadnienie zaskarżonej decyzji z dnia (...) lipca 2014 r. spełnia wymogi przewidziane przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie rozstrzygnięcia organu zawiera pełne wyjaśnienie okoliczności branych przez organ pod uwagę przy wydawaniu decyzji administracyjnej unieważniającej prawo z rejestracji spornego wzoru nr (...).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.