Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 821244

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 8 grudnia 2010 r.
VI SA/Wa 937/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki.

Sędziowie WSA: Andrzej Czarnecki (spr.), Izabela Głowacka-Klimas.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) lutego 2010 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

(...) Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w (...), na podstawie art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 127, poz. 874 ze zm.) - dalej jako u.t.d. - oraz lp. 2.9.pkt 2 załącznika do tej ustawy, nałożył na J. G. karę pieniężną w kwocie 5.000 zł w związku z naruszeniem zakazu z art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy - umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy.

Decyzję wydano przy następujących ustaleniach;

Inspektor transportu drogowego zatrzymał w dniu (...) maja 2009 r. do kontroli samochód osobowy m-ki F. nr rej. (...) należący do J. G., którym kierował D. D. Z kontroli sporządzono protokół stwierdzający, że właścicielka pojazdu uprawniona była, na podstawie licencji nr (...) wydanej (...) października 2006 r. przez Starostę P. i okazanego do kontroli wypisu nr (...) z tej licencji do wykonywania transportu drogowego osób. W toku kontroli ustalono, że na bokach pojazdu oraz na jego przedniej i tylnej szybie umieszczono nr telefonu firmy G. w postaci www. (...), a na drzwiach pojazdu dodatkowo napis "(...)". Na dowód, że numer ten był numerem telefonu firmy wykonano rozmowę telefoniczną z jej operatorem. Z kontroli sporządzono dokumentację fotograficzną pojazdu. Przesłuchany w charakterze świadka w dniu kontroli kierowca pojazdu zeznał, że kontrolowanym pojazdem wykonywał przewóz drogowy osób zlecany przez wymienioną firmę. Na potwierdzenie tej okoliczności zabezpieczono paragon fiskalny wystawiony na J. G. podający Numer Identyfikacji Podatkowej wykonywanej przez nią działalności gospodarczej pod nazwą "G." J. G.

Pismem z dnia (...) czerwca 2009 r. zawiadomiono J. G. o wszczęciu postępowania administracyjnego, pouczając stronę o prawach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a.

W tym stanie faktycznym wydano wymienioną na wstępie decyzję administracyjną, od której J. G. złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji.

Skarżąca podkreślała, że numer umieszczony na pojeździe jest nazwą domeny internetowej należącej do firmy "G.-T." A. G., na co przedłożyła kopię certyfikatu tej domeny, a przepis art. 18 ustawy nie zabrania umieszczania na pojeździe takich danych.

Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który organ administracji postanowieniem z dnia (...) grudnia 2009 r. oddalił.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 i art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy oraz lp. 2.9.pkt 2 załącznika do tej ustawy oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia (...) lutego 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżona decyzje.

W ocenie organu odwoławczego doszło do naruszenia zakazu wymienionego w art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy. W toku kontroli ustalono, że na podstawie posiadanej przez skarżącą licencji, pojazd został oznaczony w sposób jednoznacznie wskazujący na wykonywanie nim przewozu osób. Sprawdzono również, że pod numerem podanym na pojeździe można telefonicznie zamówić usługę przewozową. Dlatego decydującym kryterium, dla oceny, czy doszło do naruszenia zakazu z art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy była dostępność usługi przewozowej pod wskazanym numerem. Umieszczenie tego numeru na pojeździe upodabniało go do pojazdów przewoźników wykonujących transport drogowy na podstawie licencji taksówkowej, co jest dla przewoźników posiadających wyłącznie licencję na przewóz osób, niedozwolone.

W skardze na tę decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. G. żądała uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Decyzji zarzuciła naruszenie przepisu art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy oraz przepisów postępowania - art. 7 i art. 77 k.p.a. - przez bezkrytyczne przyjęcie, że umieszczony na pojeździe ciąg cyfr jest numerem telefonu skarżącej.

Skarżąca powołała się na projekt ustawy o transporcie drogowym zmieniający tę ustawę przez zrównanie przedsiębiorców wykonujących transport drogowy osób na podstawie licencji taksówkowej z przedsiębiorcami działającymi na podstawie licencji przewozowych. Wskazując na przepis art. 4 ust. 11 i art. 5 w związku z art. 12 ust. 1b ustawy stwierdzała, że oba rodzaje przewozów są przewozami okazjonalnymi.

Uznając, że kontrolowany pojazd nie był taksówką, nie spełniając wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262) podkreślała, że zgodnie z § 24 rozporządzenia taksówka nie musi być oznakowana adresem lub telefonem przedsiębiorcy wykonującego przewóz. Z treści § 24 ust. 3 tego rozporządzenia wynika jedynie jakie dodatkowe oznakowania i urządzenia mogą być na taksówkach instalowane.

Zdaniem skarżącej przepis art. 18 ust. 5 ustawy ma jedynie na celu odróżnienie taksówki od innych pojazdów, w szczególności przez umieszczanie na taksówkach dodatkowych lamp z napisem "T.". Natomiast zakaz umieszczania na innych pojazdach świadczących usługi przewozu osób nazwy firmy i jej numeru pozbawia przedsiębiorców możliwości firmowania przez nich swoich usług w konsekwencji utrudniając klientom odróżnianie tych usług od świadczonych przez taksówki. W ocenie skarżącej organ administracji dokonał nieuprawnionej interpretacji rozszerzającej przepisu art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy przez przyjęcie, że numer umieszczany na pojeździe nie musi być numerem telefonu przedsiębiorcy wykonującego usługi przewozowe. Ta wykładnia, zdaniem skarżącej, jest sprzeczna z rozumieniem przepisu art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy, na co zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny.

Skarżąca nie zgadzała się z organem administracji w kwestii określanej w decyzji jako "dostępność" usługi przewozowej pod numerem widniejącym na pojeździe podkreślając, że numer ten po pierwsze jest domeną internetową wydaną dla "G. T." A. G., a po drugie nie należy do skarżącej, nie jest więc numerem telefonu jej przedsiębiorstwa, lecz numerem zupełnie innego przedsiębiorcy, czego w sprawie nie zbadano. Oznakowanie pojazdu wykluczało także pomylenie go z taksówką, gdyż na jego boku widniał duży napis "przewóz osób", a jednocześnie brak było oznaczeń lub urządzeń właściwych dla taksówki mogących wprowadzać klientów w błąd co do tego jaki rodzaj przewozu tym pojazdem był wykonywany. Na pojeździe nie umieszczono również nazwy przedsiębiorcy "G. J. G." ani telefonu jej przedsiębiorstwa, natomiast żaden przepis ustawy o transporcie drogowym nie zabrania reklamowania napisami na pojeździe innego przedsiębiorcy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Skarżąca J. G. została ukarana karą pieniężną za naruszenie przepisu art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy o transporcie drogowym zakazującym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Jest poza sporem, że na kontrolowanym pojeździe zostały umieszczone napisy: "przewóz osób" oraz podana została domena internetowa pełniąca jednocześnie funkcję numerem telefonu.

Owa domena internetowa (numer telefonu) nie należała do skarżącej lecz, jak wynika to z załączonego do akt sprawy administracyjnej certyfikatu, należała do innego przedsiębiorcy - A. G. - wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą "G.-T." A. G.

Organ administracji ustalił w toku kontroli, że pod tym numerem telefonu (domeny internetowej) możliwe było złożenie zlecenia na wykonanie przewozu osobowego pojazdem należącym do skarżącej. Jak wynika z ustaleń organu osoba odbierająca telefon przedstawiła się jako "G. przewóz osób", tymczasem takiej nazwy nie posiada ani przedsiębiorstwo skarżącej ("G." J. G.), ani osoba - właściciel - tej domeny internetowej (G. T. A. G.). Nie ulega jednakże wątpliwości, że pod wskazanym numerem stwierdzono gotowość wykonania usługi "(...)". Zatem na pojeździe umieszczony był zestaw cyfr, po wybraniu których możliwe było złożenie zlecenia na wykonanie przewozu co najmniej także przez skarżącą, która wszakże prowadzi przedsiębiorstwo przewozu osób, tj. wykonuje usługi takie same, które zostały zdefiniowane przez osobę odbierającą telefon.

Umieszczenie na pojeździe takiego numeru domeny internetowej (odpowiadającego również numerowi telefonu) wskazuje na współpracę skarżącej z posiadaczem tej domeny internetowej (telefonu), co należy uznać za naruszenie zakazu z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., gdyż celem tego zakazu jest zapewnienie skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencją ze strony przedsiębiorców nie mających stosownej licencji, co podkreślano przy wykładni tego przepisu w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie II GSK 911/08, z dnia 20 października 2009 r. w sprawie II GSK 89/09, z dnia 21 października 2009 r. w sprawie II GSK 125/09 czy z dnia 28 października 2009 r. w sprawie II GSK 146/09) oraz w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (por. wyroki WSA z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie VI SA/Wa 650/08, z dnia 10 września 2008 r. w sprawie VI SA/Wa 674/08 czy w sprawie z dnia 27 sierpnia 2008 r. w sprawie VI SA/Wa 628/08).

Jak podkreślały sądy administracyjne w wydanych orzeczeniach, ograniczenie z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. w zakresie oznakowania pojazdów do przewozu osób wykonywanego na podstawie licencji uzyskanej stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. wynikają z faktu odmienności tej licencji od licencji udzielanej na podstawie art. 6 ust. 1 u.t.d. dla przewozów "taksówkowych". Tylko pojazdy wykonujące przewozy na podstawie licencji uzyskanej zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d. mogą posiadać oznakowania, w tym na przykład numery, za pomocą których można wydać zlecenie przewozowe, natomiast pojazdy, którymi wykonywane są tzw. przewozy okazjonalne takich oznaczeń posiadać nie mogą z przyczyn wskazanych wyżej.

Zdaniem skarżącej kontrolowany pojazd nie był upodobniony do taksówki, nie będąc wyposażony na dachu w lampę z napisem "(...)" i nie posiadając taksometru. Faktycznie organ administracji tych dodatkowych wyposażeń nie stwierdził, dlatego nałożona kara pieniężna została ograniczona jedynie do naruszenia zakazu z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. - umieszczenie na pojeździe oznaczeń z telefonem przedsiębiorcy. Oklejenie kontrolowanego pojazdu z tą informacją powodowało umożliwienie skarżącej dysponowaniem pojazdem w identyczny sposób, w jaki dysponują firmy uprawnione do wykonywania przewozów na podstawie licencji uzyskanych zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d. na przewóz osób taksówkami, na co zwracano uwagę w wymienionych orzeczeniach sądów administracyjnych uzasadniających przyczyny wprowadzenia do ustawy o transporcie drogowym przepisu art. 18 ust. 5 lit. b).

Należy podkreślić, iż przepis art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. zabrania dla jakichkolwiek celów umieszczania na pojazdach wykonujących przewozy na podstawie licencji udzielonej zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. napisów z numerami domen internetowych odpowiadających numerom telefonów. Przepis ten nie określa jednocześnie przyczyny, dla której umieszczenie na pojeździe takiego numeru jest zabronione. W takiej sytuacji wszelkie dywagacje dotyczące celu umieszczenia na pojeździe spornego napisu, a także odnoszące się do uprawnień osoby, której dany napis dotyczy, sprowadzają się do interpretacji art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. w kierunku zmierzającym do ominięcia wyrażonego w tym przepisie zakazu. Sąd w składzie orzekającym, przywołując w spornej kwestii orzecznictwo sądów administracyjnych, chciał jedynie wskazać z jakiego powodu, w ocenie sądów administracyjnych wyjaśniających cel tego przepisu, ustawodawca wprowadził tak stanowczy zakaz w nim sformułowany. Natomiast powołanie się na projekt zmiany ustawy nie mogło skutecznie zmierzać do zastosowania przepisów nieobowiązujących, bowiem organy administracji zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6 k.p.a. są obowiązane stosować prawo aktualne, a nie ewentualne jego projekty, które nie weszły w życie.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.