Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1814743

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 15 czerwca 2012 r.
VI SA/Wa 682/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki.

Sędziowie WSA: Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.), Dorota Wdowiak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. Firma Australijsko - Polska z siedzibą w G. na postanowienie Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia (...) stycznia 2012 r. nr (...) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) stycznia 2012 r. Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych stwierdził uchybienie terminu przez M. Sp. z o.o. Firma Australijsko - Polska z siedzibą w G. (skarżąca w niniejszej sprawie) do wniesienia odwołania od decyzji o odmowie wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu biobójczego (...).

Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych po ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącej o wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu biobójczego, decyzją z dnia (...) czerwca 2011 r. nr (...) na podstawie art. 7 ust. 2 w zw. z art. 50 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 2002 r. o produktach Biobójczych (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 252) odmówił wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu biobójczego "(...)".

Organ wskazał w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o produktach biobójczych jeżeli podmiot odpowiedzialny wystąpi z wnioskiem o wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu biobójczego w innym państwie członkowskim UE albo w państwie będącym stroną porozumienia o EOG, Prezes Urzędu jest zobowiązany do wydania pozwolenia, pod warunkiem, że substancja czynna została włączona do załącznika I lub IA do dyrektywy 98/8/WE. Te substancje nie zostały włączone do tego spisu, w związku z tym nie spełniają warunków, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o produktach biobójczych.

Przedmiotowa decyzja została nadana do skarżącej na adres: (...), Al. (...), G., przesyłką poleconą ekonomiczną nr (...) za potwierdzeniem odbioru w dniu (...) czerwca 2011 r. w Urzędzie Pocztowym (...).

W dniu (...) września 2011 r. wpłynęło do Urzędu Rejestracji zażalenie skarżącej na niezałatwienie przedmiotowej sprawy w terminie, przekazane zgodnie z właściwością przez Ministra Zdrowia. Pismem z dnia (...) października 2011 r. organ poinformował skarżącą, iż zażalenie jest bezzasadne, gdyż w przedmiotowej sprawie została wydana decyzja z dnia (...) czerwca 2011 r. o odmowie wydania pozwolenia.

Z uwagi na fakt, iż organ nie otrzymał potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej decyzję z dnia (...) czerwca 2011 r. ani zwrotu przesyłki, zwrócił się w dniu (...) października 2011 r. do Poczty Polskiej z pismem reklamacyjnym.

Pismem z (...) października 2011 r. skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w sprawie o wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu biobójczego "(...)". Wyrokiem z dnia 20 lutego 2012 r. Sąd oddalił skargę na bezczynność.

W dniu (...) listopada 2011 r. organ otrzymał odpowiedź na pismo reklamacyjne: Centrum Poczty Oddział Rejonowy (...) poinformowało, iż reklamacja przesyłki została rozpatrzona i uznana za nieuzasadnioną w zakresie doręczenia bowiem ustalono, iż reklamowana przesyłka została doręczona skarżącej w dniu (...) czerwca 2011 r.- zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r.- Prawo pocztowe (tekst jedn.: Dz. U. Nr 189, poz. 1159, z 2008 r. z późn. zm). Odbiór pokwitowała Pani A. K. - pracownik skarżącej. Poczta Polska S.A. wystawiła duplikat potwierdzenia odbioru przesyłki, który został przekazany organowi. (kserokopia w aktach adm.)

O fakcie wszczęcia postępowania reklamacyjnego oraz o jego wynikach organ poinformował skarżącą.

Pismem z dnia (...) listopada 2011 r. skarżąca złożyła do Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym wskazała, że jest niezadowolona z decyzji i zarzuca jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji niezastosowanie art. 105 § 1 k.p,a. Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. decyzji o umorzeniu postępowania w całości.

Zdaniem skarżącej oczywistym jest że skoro oparła swój wniosek na art. 50 ustawy, zgodnie z którym do wydania pozwolenia konieczne jest przedstawienie przez wnioskodawcę pozwolenia wydanego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), a w toku postępowania pozwolenie przedstawione przez wnioskodawcę (decyzja Republiki Słowackiej) utraciło ważność to niemożliwe było wydanie decyzji, czy to pozytywnej czy też negatywnej, i co za tym idzie niepotrzebnie Prezes Urzędu dokonał badania substancji czynnych produktu biobójczego pod kontem spełniania przez nie wymogów z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2012 r. nr (...) Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych na podstawie art. 134 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku skarżącej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja z (...) czerwca 2011 r. o odmowie wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu biobójczego (...) została doręczona skarżącej w dniu (...) czerwca 2011 r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony przez stronę w dniu (...) listopada 2011 r., a więc po upływie 14 dniowego terminu określonego w art. 127 § 3 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a.

W skardze na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 134 k.p.a. i wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem strony nie odpowiada prawdzie twierdzenie organu o odbiorze w dniu (...) czerwca 2011 r. decyzji Prezesa Urzędu z dnia (...) czerwca 2011 r. Od dnia (...) czerwca 2011 r. do (...) czerwca 2011 r. A. K., która miałaby pokwitować odbiór ww. decyzji przebywała na urlopie wychowawczym w ośrodku wypoczynkowym w (...) i nie mogła odebrać przesyłki. Na małą wiarygodność ustaleń w powyższym zakresie wskazują nadto okoliczności faktyczne w postaci nieotrzymania przez Prezesa oryginału potwierdzenia odbioru, przedstawienia przez Pocztę Polską SA duplikatu potwierdzenia odbioru. Skarżąca zarzuciła nadto, że organ naruszył art. 10 § 1 k.p.a. tj. zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i prawo strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu przed uznaniem okoliczności faktycznej za udowodnioną tym dowodem. Strona została zatem pozbawiona prawa przedstawienia wskazanych w skardze okoliczności, przedłożenia dowodów w postaci wniosków urlopowych A. K., jej wzoru podpisu, czy też wniosku o wyznaczenie rozprawy m.in. celem przesłuchania A. K. w charakterze świadka, bądź wniosku o dowód z opinii biegłego grafologa.

Strona wniosła o przeprowadzenie przez Sąd badania prawdziwości podpisu na potwierdzenie odbioru przesyłki z prawdziwym, bo potwierdzonym przez notariusza podpisem A. K. oraz o przesłuchanie przez Sąd świadka A. K.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw.p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Badając skargę wg. powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Zaskarżone postanowienie nie nosi znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 p.p.s.a.

Stosownie do art. 129 § 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy winien być wniesiony w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. Takie też pouczenie zawarte zostało w decyzji z dnia (...) czerwca 2012 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ stwierdził, iż ww. decyzja została doręczona stronie (...) czerwca 2011 r., a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony (...) listopada 2011 r., a zatem po upływie czternastodniowego terminu na jego złożenie.

Wprawdzie organ nie wskazał dowodu stanowiącego podstawę ustalenia odbioru decyzji w tej dacie ale z akt administracyjnych w szczególności z pisma Poczty Polskiej S.A. z (...) listopada 2011 r., a także skierowanego do skarżącej pisma z dnia (...) listopada 2011 r. wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż ustalenia organu w powyższym zakresie zostały oparte na zawartej w ww. piśmie Poczty Polskiej odpowiedzi na reklamację przesyłki zawierającej ww. decyzję, w której w sposób jednoznaczny stwierdzono, że reklamowana przesyłka została stronie doręczona (...) czerwca 2011 r., a jej odbiór kwitowała A. K. - pracownik.

Podnieść przy tym należy, że stosownie do ustawy Prawo pocztowe i rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie powszechnej usługi pocztowej w zakresie przesyłki rejestrowanej i przekazu pocztowego odpowiedź na reklamację jest dokumentem urzędowym i organ miał obowiązek w swych ustaleniach co do doręczenia ww. decyzji uwzględnić wskazaną przez Pocztę Polską S.A. datę doręczenia tej decyzji.

Zasadnie zatem organ uznał, iż skoro ww. decyzja została doręczona (...) czerwca 2011 r. a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją został złożony (...) listopada 2011 r. to skarżąca uchybiła terminowi do jego złożenia i spełnione zostały w świetle art. 134 k.p.a. przesłanki do podjęcia zaskarżonego postanowienia.

Wprawdzie skarżąca podnosi wątpliwości co do wiarygodności stanowiska poczty co do daty doręczenia ww. decyzji podnosząc, iż A. K. w tym czasie była na urlopie. Jednakże, jak wyżej wskazano informacja Poczty jest dokumentem urzędowym i organ nie ma możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność wiarygodności twierdzenia Poczty o doręczeniu decyzji w powyższej dacie. Tego rodzaju postępowanie wymaga odrębnego trybu. Sąd w ramach kontroli zaskarżonego postanowienia również nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania w zasugerowanym przez stronę kierunku zmierzającym do oceny wiarygodności stanowiska poczty.

Podnieść przy tym należy, iż stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. (który skarżąca składając wnioski dowodowe w skardze pomija koncentrując się na art. 106 § 5 p.p.s.a.). Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Z powyższego wynika, iż brak jest podstawy prawnej do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych czy też słuchania zawnioskowanych osób w charakterze świadków, a takie wnioski dowodowe strona zgłosiła w skardze.

W tym stanie rzeczy Sąd wnioski dowodowe skarżącej na rozprawie w dniu 15 czerwca 2012 r. oddalił i uznał przy tym, iż wobec charakteru dokumentu w postaci ww. pisma Poczty podniesione przez stronę wątpliwości nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia objętego ww. postanowieniem.

Z tego też względu Sąd uznał, iż stan faktyczny niezbędny w świetle art. 134 k.p.a. do podjęcia zaskarżonego postanowienia został ustalony prawidłowo.

Wprawdzie wbrew art. 107 § 3 k.p.a. organ nie wskazał na jakich dowodach się oparł jednakże w świetle ww. pisma poczty powyższe uchybienie jak i uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. nie ma wpływu na wynik sprawy, a w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uwzględnieniem skargi skutkuje tylko takie naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. jego uchylenie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.