Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1975379

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 15 kwietnia 2015 r.
VI SA/Wa 671/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.).

Sędziowie WSA: Sławomir Kozik, Agnieszka Łąpieś-Rosińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...) Minister Gospodarki (dalej: "organ", "Minister") utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) października 2013 r. nr (...) wykreślającą przedsiębiorcę R. J. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: "CEIDG"). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 z późn. zm., zwana dalej: "u.s.d.g.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwana dalej: "k.p.a.").

Do wydania decyzji przez Ministra doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

W dniu (...) grudnia 2010 r. R. J. (dalej: "skarżący", "strona", "przedsiębiorca") zawiesił prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą. Minister z urzędu decyzją z dnia (...) października 2013 r. wykreślił skarżącego z CEIDG wobec niezłożenia przez niego wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem 24 miesięcy od dnia zawieszenia działalności gospodarczej (art. 34 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 14a ust. 1 u.s.d.g.).

Od powyższej decyzji skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że w dniu (...) maja 2013 r. złożył wniosek o wznowienie działalności gospodarczej i pismo o przywrócenie terminu do jego złożenia.

W trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy organ ustalił, że ostateczny termin na złożenie przez skarżącego wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej upłynął (...) grudnia 2012 r., jednak przed tym dniem skarżący takowego wniosku nie złożył. Zgłoszenie informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej jest obligatoryjne na podstawie art. 32 ust. 1 u.s.d.g., a skutkiem niewywiązania się z powyższego obowiązku w ustawowym terminie jest wykreślenie przedsiębiorcy z CEIDG, przewidziane w art. 34 ust. 2 pkt 3 u.s.d.g.

Minister podkreślił, że bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy jest informacja strony o złożeniu wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej w dniu (...) maja 2013 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Termin do złożenia takiego wniosku statuuje art. 14a ust. 1 u.s.d.g. i zastosowanie instytucji przywrócenia terminu do jego złożenia byłoby sprzeczne z tym przepisem. Organ zaznaczył, że przywracanie terminu do dokonania czynności przed organami administracji jest instytucją ustanowioną na podstawie przepisów k.p.a., który nie ma zastosowania do dokonywania czynności materialno-technicznych, jakimi są wpisy w CEIDG. Poza tym wykreślenie pozostaje bez wpływu na uprawnienia strony do ponownego wpisania podejmowanej działalności gospodarczej, po uprawomocnieniu się przedmiotowej decyzji.

Od decyzji Ministra z dnia (...) grudnia 2013 r. skarżący złożył skargę, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że ma nadal ważną licencję na przewóz osób, którą uzyskał na 50 lat. Organ, jeśli już musiał wykreślić przedsiębiorcę z CEIDG, to powinien to uczynić z dniem (...) grudnia 2012 r. Poza tym zarzucił, że obie kontrolowane decyzje są podpisane nie przez Ministra, tylko przez osoby z jego upoważnienia.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Na wstępie należy wskazać, że ustawodawca w art. 14a ust. 1 u.s.d.g. dopuścił możliwość zawieszenia przez przedsiębiorcę wykonywania działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy. Prawo do zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej jest z punktu widzenia interesów przedsiębiorcy bardzo korzystną regulacją prawną. Skorzystanie z tej instytucji jest fakultatywne dla przedsiębiorcy, co pozwala bez wskazania żadnych przyczyn zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres nie krótszy niż 30 dni i nie dłuższy niż 24 miesiące.

Zarówno zawieszenie, jak i wznowienie wykonywania działalności gospodarczej następuje na wniosek przedsiębiorcy (art. 14a ust. 5 u.s.d.g.). Jego złożenie jest obligatoryjne w stosunku do wszystkich przedsiębiorców (art. 32 ust. 1 u.s.d.g.). Jeśli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, to składa przedmiotowy wniosek skierowany do CEIDG (osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą), natomiast jeśli przedsiębiorca jest osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, składa on wniosek do sądu rejestrowego (pozostałe kategorie przedsiębiorców).

Przedsiębiorcy muszą jednak pamiętać o konieczności zgłoszenia informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej organowi ewidencyjnemu w ustawowym terminie, wynikającym z art. 14a ust. 1 u.s.d.g., gdyż w przeciwnym wypadku może to rodzić konsekwencje w postaci wykreślenia przedsiębiorcy z ewidencji działalności gospodarczej (art. 34 ust. 2 pkt 3 u.s.d.g.).

Z uwagi na niesporną okoliczność, iż skarżący nie złożył wniosku o wznowienie wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania tej działalności, tj. do (...) grudnia 2012 r., Minister prawidłowo wydał zaskarżoną decyzję, uznając ją jako decyzję związaną, przy wydaniu której przepisy prawa nie pozwalają organowi na swobodne uznanie, tylko jednoznacznie obligują do takiego, a nie innego rozstrzygnięcia sprawy. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych wyjątków, które byłyby podstawą do odstąpienia od wydania decyzji o wykreśleniu z CEIDG.

Sąd podziela stanowisko Ministra, że okoliczność, iż skarżący złożył w dniu (...) maja 2013 r. wniosek o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia nie ma wpływu dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Z przepisu art. 14a ust. 6 u.s.d.g. wynika, że wznowienie wykonywania działalności gospodarczej nie może nastąpić wcześniej niż dzień złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu. Oznacza to, że zastosowanie instytucji przywrócenia terminu z art. 58 i art. 59 k.p.a. do złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej byłoby niezgodne z art. 14a ust. 1 i ust. 6 u.s.d.g. Nie ma więc prawnej możliwości uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia (...) maja 2013 r. o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej.

W konkluzji należy wskazać, że skarżący w okresie zawieszenia nie złożył wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywaniu działalności gospodarczej i faktu niezłożenia wniosku nie kwestionował. Zatem wykonywanie działalności gospodarczej nie zostało przez niego wznowione, a ostateczny termin do złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej, w oparciu o przepis art. 14a ust. 1 u.s.d.g., upłynął w dniu (...) grudnia 2012 r. Bez znaczenia jest przyczyna niezłożenia w terminie wymaganego prawem wniosku. Wobec tego, że przepisy omawianej ustawy nie przewidują możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu odwieszenia wykonywania bądź zwolnienia od obowiązku złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej na dowolny okres, zatem w okolicznościach niniejszej sprawy wykreślenie skarżącego z CEIDG było zgodne z prawem.

W odniesieniu do zarzutu skargi, iż wydane decyzje nie spełniają wymagań określonych w art. 107 § 1 k.p.a. przez podpisanie ich przez osoby do tego nieupoważnione, to należy wskazać, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Osobą uprawnioną do podpisywania decyzji jest nie tylko osoba piastująca funkcję organu, w tym wypadku Minister, ale i osoba zatrudniona w urzędzie będącym aparatem pomocniczym takiego organu i posiadająca pisemne upoważnienie do podpisywania decyzji wystawionych przez organ.

Kontrolowane decyzje nie są - wbrew stanowisku skarżącego - obarczone wadą nieważności, bowiem zawierają imię, nazwisko, stanowisko służbowe oraz podpis upoważnionego pracownika zatrudnionego w Ministerstwie Gospodarki (aparacie pomocniczym), działającego w imieniu Ministra (organu) na mocy pisemnego upoważnienia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.