Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723915

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 2 lipca 2019 r.
VI SA/Wa 645/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.).

Sędziowie WSA: Pamela Kuraś-Dębecka, Agnieszka Łąpieś-Rosińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi Z. z siedzibą w (...) na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) w przedmiocie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego

1. uchyla zaskarżoną decyzję;

2. zasądza od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz Z. z siedzibą w (...) kwotę 690 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Minister Sportu i Turystyki (dalej: "Minister", "organ") decyzją z " (...)" stycznia 2019 r. nr " (...)", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 11 ust. 3 i ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2018 r. poz. 1263 dalej: "u.s."), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na skutek wniosku złożonego przez " (...) "z siedzibą w " (...)" (dalej: "Związek", "Strona", "Skarżący"), o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z " (...)" listopada 2018 r. Nr " (...)", dotyczącą odmowy wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego.

Związek złożył do Ministra wniosek o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego pod nazwą " (...)", kt,ory wpłynął do organu 25 lipca 2018 r.

Minister decyzją z " (...)" listopada 2018 r. Nr " (...)", wydaną na podstawie art. 11 ust. 3 i ust. 7 w związku z art. 13 ust. 1 u.s. oraz art. 104 k.p.a., postanowił odmówić wyrażenia zgody na utworzenia polskiego związku sportowego o nazwie " (...)".

Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od powyższej decyzji, Minister wskazał, że wniosek o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego powinien zawierać dokumenty wskazane w art. 11 ust. 2 u.s., w tym zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (art. 11 ust. 2 pkt 4 u.s.). Zgodnie zaś z treścią art. 11 ust. 3 u.s. brak któregoś z wymienionych w art. 11 ust. 2 u.s. dokumentów, skutkuje odmową wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego.

Organ wyjaśnił, że Strona przedstawiła m.in. zaświadczenie o przynależności do Światowej Federacji Armwrestlingu ("World Armwrestling Federation", dalej: "WAF"). Na etapie wydawania decyzji I instancji ustalono natomiast, że wśród uznanych przez MKOl międzynarodowych federacji sportowych, nie ma WAF, zatem zaświadczenie wystawione przez tą organizację nie stanowi zaświadczenia międzynarodowej federacji sportowej w rozumieniu art. 11 ust. 2 pkt 4 u.s.

Organ wskazał, że z treści art. 11 ust. 2 pkt 4 u.s. wynika, że międzynarodowa federacja sportowa, do której ma należeć polski związek sportowy powinna działać w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim, tj. ujętym w programie letnich lub zimowych igrzysk olimpijskich lub paraolimpijskich. Dopuszczalna w świetle powyższego unormowania jest jednak także przynależność do innej międzynarodowej federacji sportowej, a więc działającej w sporcie "nieolimpijskim", jednakże pod warunkiem, jej uznania przez MKOl. Tym samym przepis ten odsyła do zasad MKOl, dotyczących uznawania międzynarodowych federacji sportowych.

Minister wyjaśnił, że zbiór podstawowych zasad Ruchu Olimpijskiego, został określony przez MKOl w dokumencie Karta Olimpijska. Pojęcie międzynarodowej federacji zostało na gruncie przepisów Karty Olimpijskiej wyraźnie wyróżnione na tle innych organizacji sportowych. Zasady i kryteria uznania przez MKOl międzynarodowej federacji zostały określone w art. 25 Karty Olimpijskiej. Zgodnie z tymi postanowieniami, w celu rozwoju i propagowania Ruchu Olimpijskiego MKOl może uznać za międzynarodowe federacje, międzynarodowe pozarządowe organizacje zarządzające jednym lub kilkoma sportami na szczeblu światowym i obejmujące organizacje kierujące takimi sportami na szczeblu krajowym. Statuty, sposób postępowania i działalności międzynarodowych federacji w Ruchu Olimpijskim muszą być zgodne z Kartą Olimpijską, włącznie z przyjęciem i wdrażaniem Światowego Kodeksu Antydopingowego. Podlegając powyższym zapisom, każda Międzynarodowa Federacja zachowuje niezależność i samodzielność w administrowaniu swoim sportem.

Minister dodał, że Reguły MKOl nie przewidują "pośredniego" uznania. Informacje dotyczące międzynarodowych federacji sportowych uznanych przez MKOL dostępne są na stronie internetowej tego komitetu.

Organ stwierdził, że przynależność Związku do organizacji takiej jak WAF, a w konsekwencji członkostwo tych organizacji w The Alliance of Independent recognised Members of Sport (AIMS) oraz Global Association of International Sports Federations (GAISF), nie oznacza spełnienia, zarówno kryterium konsolidacji polskiego sportu, jak i zachowanie odpowiednich standardów, co miałoby samo w sobie wystarczyć dla spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 12a ust. 1 u.s.

Minister wyjaśnił, że z informacji opublikowanej na stronie internetowej MKOl wynika, że uznanych przez MKOl jest 70 międzynarodowych federacji sportowych. Wśród tych federacji nie ma organizacji WAF, co do której Związek wykazał swą przynależność. Związek wskazał natomiast, że powyższe organizacje są członkami organizacji GAISF oraz organizacji AIMS. Organ wskazał jednak, że nie są to międzynarodowe federacje sportowe w rozumieniu art. 12a ust. 1 u.s. Są to natomiast organizacje sportowe, zrzeszające międzynarodowe federacje sportowe, które MKOl zalicza do grupy uznanych stowarzyszeń międzynarodowych federacji.

Minister wyjaśnił, że fakt, że dana federacja międzynarodowa jest członkiem AIMS czy GAISF nie oznacza, że została uznana przez MKOl za federację międzynarodową w rozumieniu art. 25 Karty.

W tych okolicznościach organ uznał, że Związek nie przedstawił zaświadczenia lub innego dokumentu potwierdzającego członkostwo tego Związku w międzynarodowej federacji uznanej przez MKOl.

Minister wyjaśnił również, że zbadał możliwość skorzystania z przepisu art. 11 ust. 6 u.s., który daje możliwość odstąpienia od wymogu przynależności do międzynarodowej federacji sportowej w rozumieniu art. 11 ust, 2 pkt 4 u.s. Organ wskazał, że norma prawna zawarta w tym przepisie stanowi wyjątek od zasady, dlatego też zgodnie z powszechnie przyjętymi zasadami wykładni prawa, powinien być interpretowany możliwie wąsko.

Minister stwierdził następnie, że nie jest celowym wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, w sytuacji gdy Związek nie przedłoży wymaganego zaświadczenia. Organ uznał, że sport osób niepełnosprawnych, a w szczególności sport paraolimpijski podlega daleko idącym transformacjom zmierzającym do jego profesjonalizacji. W ocenie Organu tylko wąsko wyspecjalizowane w danym sporcie polskie związki sportowe są w stanie zapewnić szkolenie w danym sporcie na poziomie umożliwiającym skuteczne i efektywne uczestnictwo w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym. W ocenie Organu profesjonalizacja i uzawodowienie sportu osób niepełnosprawnych powoduje, iż sytuacją pożądaną w sporcie wyczynowym jest szkolenie sportowców niepełnosprawnych w środowisku zawodników pełnosprawnych. W ocenie Organu zarówno sportowcy pełnosprawni jak i sportowcy niepełnosprawni winni być profesjonalistami i powinni być traktowanymi w taki sam sposób w zakresie dostępności i możliwości szkoleniowych. Nie jest natomiast wskazana izolacja i zamykanie się tej grupy sportowców w gronie osób niepełnosprawnych. Ustawa o sporcie przewiduje dostęp do aktywności sportowej dla wszystkich i na równych zasadach, zniosła wcześniej istniejący podział na sport osób "pełnosprawnych" oraz "niepełnosprawnych".

Organ wskazał, że Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów na poparcie jego stanowiska, jak np. odrębne zasady dla osób niepełnosprawnych i osób o pełnej sprawności, komunikatów z ME MŚ dla osób niepełnosprawnych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy odnosi się zarówno do współzawodnictwa osób niepełnosprawnych jak i pełnosprawnych. Z materiału dowodowego wynika, ze zawody w armwrestlingu tj. mistrzostwa świata, mistrzostwa Europy, są rozgrywane dla wszystkich zawodników według tych samych zasad. Zawodnicy niepełnosprawni rywalizują w nich jedynie w odrębnych grupach, wyznaczonych w zależności od rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Z uzasadnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wynika aby istniał odrębny system współzawodnictwa dla zawodników niepełnosprawnych. W zasadach armwrestlingu dostępnych na stronie Federacji Światowej niepełnosprawni zawodnicy wykazani są jako jedna z grup - uczestników zawodów. W ww. zasadach wyszczególniono grupy niepełnoprawności i kategorie wagowe, w których rywalizują osoby niepełnosprawne. Podczas zawodów prowadzona jest odrębna klasyfikacja dla tych zawodników. Z kalendarza Światowej Federacja Armwrestlingu wynika że Mistrzostwa Europy i Mistrzostwa Świata organizowane są zarówno dla zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych.

W ocenie organu jest to więc jeden system współzawodnictwa obejmujący zarówno osoby pełnosprawne i niepełnosprawne. Umożliwia on udział osób niepełnosprawnych w rywalizacji sportowej w armwrestlingu poprzez dostosowanie regulacji do uwarunkowań tych osób. Organ stoi na stanowisku, aby współzawodnictwo było realizowane w ramach jednego systemu obejmującego zarówno zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Wyodrębnienie grupy osób niepełnosprawnych z ukształtowanego systemu współzawodnictwa poprzez utworzenie polskiego związku sportowego działającego wyłącznie wśród osób niepełnosprawnych - mogłoby szkodzić integracji tych osób oraz prowadzić w konsekwencji do ich izolacji i dyskryminacji. W istocie byłoby to działanie wbrew interesom osób niepełnosprawnych.

Na powyższą decyzję Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 11 u.s., polegające na błędnej wykładni pojęcia "międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski" i uznaniu, że zaświadczenie przedłożone przez Skarżącego nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 oraz odmówieniu wyrażenia zgody na stworzenie polskiego związku sportowego, podczas gdy przedmiotowe wymagania zostały spełnione przez Skarżącego,

2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez brak weryfikacji federacji sportowych uznawanych przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, a także naruszenie interesów społecznych, jakimi są integracja, aktywizacja osób niepełnosprawnych, a także promocja sportu i zdrowego trybu życia, a także poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz wydanie decyzji na podstawie jego dowolnej oceny, polegające w szczególności na nieustaleniu listy federacji sportowych uznawanych przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, co skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi,

3) art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do władz publicznych poprzez błędne informowanie Skarżącego o toku postępowania,

4) art. 9 i art. 11 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji I instancji,

5) art. 10 k.p.a., poprzez naruszenie prawa do czynnego udziału strony postępowania i wypowiedzenie się o zebranym materiale dowodowym poprzez błędne informowanie Skarżącego o faktycznie zgromadzonym materiale dowodowym i nieujawnieniu całości materiału dowodowego oraz odmowę przeprowadzenia dowodu z wyjaśnień Strony,

6) art. 81 k.p.a., poprzez błędne pouczenie Skarżącego o zgromadzonym materiale dowodowym, co wpłynęło na możność ustosunkowania się do przeprowadzonych dowodów,

7) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji, która powinna podlegać uchyleniu jako wadliwa i wydana z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że organ bezpodstawnie przyjął, że skoro WAF nie figuruje wprost na liście zamieszczonej przez MKOl na stronie internetowej, oznacza to, że nie znajduje się w gronie uznawanych federacji. Tymczasem, art. 11 ust. 2 pkt 4 u.s., in fine stanowi wprost, że do wypełnienia wymogów formalnych wniosku wystarczająca jest przynależność również do "innej międzynarodowej federacji uznanej przez MKOl". Skarżący przedstawił zaświadczenie o przynależności do WAF. WAF jest z kolei członkiem międzynarodowych federacji: Alliance of Independent recognised Members of Sport ("AIMS") oraz Global Association of International Sport Federations ("GAISF"). Zarówno AIMS, jak i GAISF cieszą się uznaniem MKOl, co znajduje potwierdzenie między innymi na przywołanej przez organ stronie internetowej komitetu. Zdaniem Skarżącego WAF, jako członek AIMS oraz GAISF wypełnia kryterium przynależności do międzynarodowej federacji uznanej przez MKOl, co implikuje odpowiednio przynależność Skarżącego, powodując tym samym, że w toku postępowania przed organem Skarżący przedłożył wszystkie dokumenty wymagane przez u.s.

Skarżący podniósł, że organ oparł się o treści zamieszczone na stronie internetowej MKOl - listę organizacji uznawanych przez MKOl. Jednocześnie w czasie rozmowy telefonicznej pomiędzy organem a pełnomocnikiem Skarżącego w postępowaniu administracyjnym, która miała miejsce po zawiadomieniu Skarżącego o prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, organ zapewnił, że całość materiału dowodowego stanowią dokumenty załączone przez Skarżącego, wśród których nie znajdowały się treści widniejące na stronie internetowej MKOl. Treści te nie mogły stanowić faktów powszechnie znanych. Przyjmując, że treści te stanowią fakty znane organowi z urzędu, organ zobowiązany był zakomunikować to Stronie, czego nie uczynił, a co więcej - błędnie poinformował Skarżącego o zgromadzonym materiale dowodowym, co miało istotny wpływ na realizację przez Skarżącego przysługującego mu prawa do czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się o dowodach. Skarżący w ten sposób został również pozbawiony możliwości ochrony jego interesu prawnego za pomocą wniosków dowodowych. Należycie poinformowany Skarżący mógłby już na etapie postępowania administracyjnego w I instancji przedstawić dowody na przynależność WAF do AIMS oraz GAISF, które zostały przedłożone wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zdaniem Skarżącego, organ zupełnie pominął interesy społeczne, jakim są integracja osób niepełnosprawnych, aktywowanie osób niepełnosprawnych, promocja sportu i zdrowego trybu życia. Organ argumentował, że "sytuacją pożądaną w sporcie jest szkolenie sportowców niepełnosprawnych w środowisku zawodników pełnosprawnych". Jednak ze względu na dobro sportowców, tak niepełnosprawnych, jak i pełnosprawnych, w przypadku siłowania na ręce jest to nie tylko daleko niepożądane i bezcelowe, lecz szkodliwe dla możliwości rozwoju zawodników. Organ w uzasadnieniu zwraca uwagę na inkluzywny charakter tej dyscypliny sportowej z racji funkcjonowania jednego systemu współzawodnictwa dla osób pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Pomija jednak praktyczny aspekt funkcjonowania dedykowanego związku sportowego, którego istnienie umożliwiłoby efektywniejsze rozłożenie środków finansowych, kadry szkoleniowej i ogólnych celów i polityki związku zorientowane na cel, jakim jest zrzeszenie szerszego grona niepełnosprawnych sportowców, popularyzacja armwrestlingu wśród osób niepełnosprawnych i tym samym integracja i aktywizacja tej grupy społecznej.

Skarżący stwierdził, że organ nie wykazał w stopniu dostatecznym zasadności odmowy wyrażenia zgody na utworzenie dedykowanego związku sportowego.

Skarżący dodał, że wobec niezwykle dynamicznego rozwoju armwrestlingu na świecie, w tym armwrestlingu osób niepełnosprawnych i coraz bliższym włączeniem go do programu igrzysk paraolimpijskich występuje istotne ryzyko że, w przypadku nieutworzenia stosownego związku sportowego, polscy sportowcy uprawiający siłowanie na rękę pozbawieni zostaną możliwości rywalizacji w najważniejszych zmaganiach niepełnosprawnych sportowców na świecie, jakimi są igrzyska paraolimpijskie nie z powodu braku talentu i osiągnięć sportowych, ale ze względu na przeszkody natury prawnej.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga w części jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.s., działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego, przy czym klub sportowy działa jako osoba prawna. W myśl art. 6 u.s. kluby sportowe, w liczbie co najmniej 3, mogą tworzyć związki sportowe, które działają w formie stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 u.s., w celu organizowania i prowadzenia współzawodnictwa w danym sporcie może być utworzony polski związek sportowy. Z ust. 2 tego artykułu wynika, że utworzenie polskiego związku sportowego przez związek sportowy wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej. Jak stanowi art. 11 ust. 1 u.s., wniosek o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego składa się do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej. Z ust. 2 wynika, że do wniosku, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca dołącza: 1) projekt statutu polskiego związku sportowego, 3) szczegółowy opis sportu, w którym zamierza organizować i prowadzić współzawodnictwo, wraz z dokładną informacją o warunkach jego uprawiania oraz regułach i systemie współzawodnictwa w tym sporcie, 4) zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Ust. 3 omawianego artykułu stanowi, że Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, jeżeli wnioskodawca nie przedłoży dokumentów, o których mowa w ust. 2, albo jeżeli postanowienia projektu statutu są niezgodne z przepisami prawa, w szczególności naruszają wymagania określone w ustawie. Na podstawie natomiast ust. 6 art. 11, Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może wyrazić zgodę na utworzenie polskiego związku sportowego w przypadku, gdy wniosek nie zawiera zaświadczenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, jeżeli dotyczy on sportu osób niepełnosprawnych.

Z powyższą regulacją koreluje treść art. 12a zgodnie z którym polski związek sportowy jest obowiązany należeć do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (ust. 1). Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy polskiego związku sportowego działającego w sporcie osób niepełnosprawnych, który uzyskał zgodę, o której mowa w art. 11 ust. 6 (ust. 2).

W orzecznictwie w ww. zakresie wskazuje się (por. wyrok WSA w Warszawie z 9 października 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2338/13) - a Sąd orzekający te poglądy podziela - że z treści art. 11 ust. 2 pkt 4 u.s. wynika, że międzynarodowa federacja sportowa, do której należy polski związek sportowy powinna działać w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim, tj. ujętym w programie letnich lub zimowych igrzysk olimpijskich lub paraolimpijskich. Dopuszczalna w świetle powyższego unormowania jest jednak także przynależność do innej międzynarodowej federacji sportowej, a więc działającej w sporcie "nieolimpijskim", jednakże pod warunkiem jej uznania przez MKOl. Uznanie danej międzynarodowej federacji sportowej przez MKOl jest tym samym każdorazowo warunkiem niezbędnym i koniecznym.

Odpowiednie regulacje MKOl tj. postanowienia Karty Olimpijskiej (dalej: "Karta") przewidują możliwość uznania przez MKOl międzynarodowych federacji i stowarzyszeń międzynarodowych federacji (art. 3 pkt 3 Karty), a także pozarządowych organizacji związanych ze sportem, działających na szczeblu międzynarodowym, których statuty i działalność są zgodne z Kartą (art. 3 pkt 5 Karty).

Zgodnie z brzmieniem art. 11 ust. 2 pkt 4 u.s., norma ta obejmuje swym zakresem wyłącznie przynależność do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub do innej międzynarodowej federacji sportowej uznawanej przez MKOl, a więc nie dotyczy ona innych organizacji, o których mowa w regulacjach MKOl. Pojęcie międzynarodowej federacji zostało na gruncie przepisów Karty wyraźnie wyróżnione na tle innych organizacji sportowych. Zasady i kryteria uznania przez MKOl międzynarodowej federacji zostały określone w art. 25 Karty. Zgodnie z tym przepisem w celu rozwoju i propagowania Ruchu Olimpijskiego MKOl może uznać za międzynarodowe federacje międzynarodowe pozarządowe organizacje zarządzające jednym lub kilkoma sportami na szczeblu światowym i obejmujące organizacje kierujące takimi sportami na szczeblu krajowym. Statuty, sposób postępowania i działalności międzynarodowych federacji w Ruchu Olimpijskim muszą być zgodne z Kartą Olimpijską, włącznie z przyjęciem i wdrażaniem Światowego Kodeksu Antydopingowego. Podlegając powyższym zapisom, każda Międzynarodowa Federacja zachowuje niezależność i samodzielność w administrowaniu swoim sportem.

W postanowieniach Karty Olimpijskiej jest także mowa o możliwości uznania przez MKOl stowarzyszeń Międzynarodowych Federacji (art. 3 pkt 3 Karty: The IOC may recognise (...) associations of IFs.), czy pozarządowych organizacji związanych ze sportem ("The IOC may recognise non-governmental organisations connected with sport"), działających na szczeblu międzynarodowym, których statuty i działalność są zgodne z Kartą (art. 3 pkt 5 Karty). Te ostatnio wymienione organizacje nie są jednak międzynarodowymi organizacjami sportowymi i członkostwo w nich nie stanowi spełnienia wymogu przynależności do międzynarodowej federacji sportowej. Nie jest zatem wystarczający do spełnienia przesłanki z art. 11 ust. 2 pkt 4 u.s., spełnienie wymogu "uznawalności" przez MKOl, bez uwzględnienia rodzaju podmiotu.

W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że WAF - Światowa Federacja Armwrestlingu ("World Armwrestling Federation"), do której przynależność Skarżący potwierdził przedstawiając zaświadczenie, nie jest międzynarodową federacją sportową działającą w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim, nie jest również inną międzynarodową federację sportową uznaną przez MKOl, co organ ustalił na podstawie informacji opublikowanej na stronie internetowej MKOl, z której wynika, że uznanych przez MKOl jest 70 międzynarodowych federacji sportowych, a wśród tych federacji nie ma organizacji WAF.

Z wyjaśnień Ministra jednoznacznie również wynika, że także The Alliance of Independent recognised Members of Sport (AIMS) oraz Global Association of International Sports Federations (GAISF) nie są uznaną przez MKOl międzynarodową federacją sportową, o której mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 i art. 12a ust. 1 u.s. Są to organizacje zrzeszające międzynarodowe federacje sportowe zarówno uznane, jak i takie, które nie zostały uznane przez MKOl. Przynależność zatem WAF do AIMS oraz GAISF, które są uznane przez MKOl, ale nie jako międzynarodowe federacje sportowe, o których mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 i art. 12a ust. 1 u.s., nie oznacza pośredniego uznania WAF przez MKOl.

Dlatego należy stwierdzić, że Minister słusznie uznał, że Skarżący nie spełnił wymogu określonego w art. 11 ust. 2 pkt 4 u.s., stanowiącego jeden z warunków wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego przez Skarżącego.

Z powyższych względów niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 11 u.s. polegającego na błędnej wykładni pojęcia "międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski" oraz zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez brak weryfikacji federacji sportowych uznawanych przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.

W ocenie Sądy niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj.: art. 8, art. 9 i art. 11, art. 10 i art. 81 k.p.a. Zarzuty dotyczące naruszenia tych przepisów Skarżący opiera na niepoinformowaniu Skarżącego przez organ, przed wydaniem decyzji I instancji, o tym, że organ oparł rozstrzygnięcie na informacjach zaczerpniętych z treści zamieszczonych na stronie internetowej MKOl zawierających listę organizacji uznawanych przez MKOl.

Należy zauważyć, że wymogi jakie należy spełnić aby Minister wyraził zgodę na utworzenie polskiego związku sportowego wynikają z art. 11 ust. 2 u.s., były one zatem znane Skarżącemu. Lista międzynarodowych federacji sportowych innych niż działających w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim, uznanych przez MKOl, jest powszechnie dostępna na stronie internetowej MKOl. Skarżący miał więc możliwość zapoznania się z informacjami zawartymi na tej stronie internetowej, co mógł zrobić już na etapie występowania do ministra z wnioskiem o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego. Fakt, że organ dokonał ustaleń faktycznych co do uznania przez MKOl organizacji WAF, na podstawie informacji zamieszczonych na stronie internetowej MKOl, nie budzi żadnych wątpliwości, a niepoinformowanie o tym Skarżącego nie stanowi naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, zasady informowania stron, zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Nie oznacza również pozbawienia Strony możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów - treści zamieszczonych na stronie internetowej MKOl zawierających listę organizacji uznawanych przez MKOl. Nawet, jeżeli Skarżący nie zdawał sobie sprawy, że organ ustali okoliczność uznania WAF przez MKOl na podstawie informacji zawartych na stronie internetowej MKOl, choć Skarżący już na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie został pozbawiony możliwości przedstawienia swojego stanowiska oraz dowodów na etapie postępowania drugoinstancyjnego, co też Skarżący zrobił. Brak zatem poinformowania Skarżącego o zasięgnięciu przez organ informacji ze strony internetowej MKOl, nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy.

Sąd uznał za zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w zakresie ustalenia okoliczności uzasadniających niezastosowanie trybu wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, unormowanego w art. 11 ust. 6 u.s. i nieuwzględnienie interesów społecznych, jakimi są integracja, aktywizacja osób niepełnosprawnych, a także promocja sportu i zdrowego trybu życia.

W ocenie Sądu, organ rozważając możliwość wyrażenia zgody na utworzenie, wnioskowanego przez Skarżącego, polskiego związku sportowego, w trybie art. 11 ust. 6 u.s., nie uwzględnił okoliczności, na które powoływał się Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący wskazał, że złożony wniosek o założenie polskiego związku sportowego ma na celu nie doprowadzenie do izolacji sportowców niepełnosprawnych, ale podniesienie standardów oraz poziomu treningów, zwiększenie dostępności specjalistycznego sprzętu sportowego oraz poprawienie i zwiększenie możliwości organizacji imprez, dzięki czemu sportowcom niepełnosprawnym umożliwi się dostęp do sportu i rywalizacji na równych zasadach i o porównywalnych możliwościach jak sportowcom pełnosprawnym. Skarżący podniósł, że tylko w ten sposób możliwa jest kontynuacja i pogłębianie integracji osób niepełnosprawnych z pełnosprawnymi. Skarżący podkreślił również, że ze względu na dobro sportowców, tak niepełnosprawnych, jak i pełnosprawnych, w przypadku siłowania na ręce jest daleko niepożądane i szkodliwe dla możliwości rozwoju zawodnika, szkolenie sportowców niepełnosprawnych w środowisku zawodników pełnosprawnych. W rywalizacji pełnosprawnych i niepełnosprawnych zawodników siłowania na ręce, wspólne są jedynie ogólne założenia sportu, jednak zarówno zasady rywalizacji, jak i metody treningowe są całkowicie od siebie różne, uniemożliwiając tym samym prawidłowy rozwój sportowcom w przypadku połączenia grup zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych.

Należy stwierdzić, że organ w ogóle nie odniósł się do powyższych kwestii. Argumentacja organu w zakresie niewyrażenia zgody na utworzenie wnioskowanego przez Skarżącego polskiego związku sportowego w trybie unormowanym w art. 11 ust., 6 u.s., sprowadza się do analizy organizowanych międzynarodowych zawodów sportowych w tej dziedzinie sportu (armwrestling) - Mistrzostw Świata i Mistrzostw Europy - co doprowadziło organ do wniosku, że wyodrębnienie grupy osób niepełnosprawnych z ukształtowanego systemu współzawodnictwa poprzez utworzenie polskiego związku sportowego działającego wyłącznie wśród osób niepełnosprawnych - mogłoby szkodzić integracji tych osób oraz prowadzić w konsekwencji do ich izolacji i dyskryminacji. Organ doszedł do powyższego ogólnego stwierdzenia, bez szczegółowej analizy sytuacji niepełnosprawnych sportowców uprawiających tą dyscyplinę sportu w Polsce i bez uwzględnienia wyjaśnień Skarżącego. Organ nie poddał żadnej weryfikacji stanowiska i wyjaśnień Skarżącego, z których jednoznacznie wynika, że tylko utworzenie polskiego związku sportowego osób niepełnosprawnych uprawiających przedmiotową dyscyplinę sportu może zapewnić podniesienie standardów oraz poziomu treningów, zwiększenie dostępności specjalistycznego sprzętu sportowego oraz poprawienie i zwiększenie możliwości organizacji imprez sportowych z udziałem osób niepełnosprawnych.

Rozpoznając ponownie sprawę organ odniesie się do powyższych kwestii i merytorycznie rozważy, czy utworzenie polskiego związku sportowego osób niepełnosprawnych uprawiający przedmiotową dyscyplinę sportu, w istocie rzeczy nie przyczyni się do aktywizacja osób niepełnosprawnych, a także promocji sportu i zdrowego trybu życia osób niepełnosprawnych.

Z powyższych względów, Sąd w myśl art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.