VI SA/Wa 63/15 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2171083

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2015 r. VI SA/Wa 63/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.).

Sędziowie WSA: Izabela Głowacka-Klimas, Agnieszka Łąpieś-Rosińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi T.Sp. z o.o. z siedzibą w (...) na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia (...) listopada 2014 r. nr (...) w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę w całości

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją Nr (...) z dnia (...) listopada 2014 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: Prezes NFZ) na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.), dalej: ustawa o świadczeniach, w zw. z art. 5 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1290), dalej: ustawa zmieniająca, oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: odwołująca, skarżąca, Spółka) od decyzji Nr (...) Dyrektora (...) Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (w skrócie: Dyrektor (...) OWNFZ) z dnia (...) października 2014 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju rehabilitacja lecznicza, w zakresie: lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna, na obszarze miasta K. - utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: W dniu (...) września 2010 r. (...) Oddział Wojewódzki NFZ ogłosił konkurs ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna, na obszarze miasta K. Oferty należało składać najpóźniej do dnia (...) października 2010 r. Do udziału w przedmiotowym postępowaniu zostało złożonych 45 ofert, w tym w dniu (...) października 2010 r. oferta odwołującej, która spełniała wymogi formalnoprawne i została przekazana do oceny w części niejawnej postępowania konkursowego.

W dniu (...) grudnia 2010 r. komisja konkursowa sporządziła ranking otwarcia, w którym przyznano punkty i sklasyfikowano oferty świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu konkursowym, przy czym oferty oceniane były każdorazowo ze względu na ilość wskazanych w ofercie miejsc udzielania świadczeń. Oferta odwołującej została sklasyfikowana na pierwszej pozycji w rankingu otwarcia z łączną liczbą 58,500 pkt (oferta cenowa - 21,000 pkt, ciągłość - 10,000 pkt, jakość - 27,500 pkt). W dniu (...) grudnia 2010 r. odwołująca oraz członkowie zespołu negocjacyjnego podpisali protokół, w którym ustalono zbieżne stanowiska stron negocjacji w zakresie liczby świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie: lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna w wysokości 49 534 oraz ceny jednostkowej w wysokości 1,17 zł.

W rankingu końcowym oferta odwołującej została wybrana do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej z 16 pozycji rankingu końcowego z punktacją wynoszącą 62,100 pkt (oferta cenowa - 24,600 pkt, ciągłość - 10,100 pkt, jakość - 27,500 pkt).

Pismem z dnia (...) grudnia 2010 r. odwołująca złożyła do Dyrektora (...) OWNFZ odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego, zarzucając naruszenie art. 142 w zw. z art. 147 i art. 148 ustawy o świadczeniach.

Decyzją z dnia (...) grudnia 2010 r. Dyrektor (...) OWNFZ oddalił odwołanie, wskazując w uzasadnieniu, że postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Pismem z dnia (...) stycznia 2011 r. odwołująca złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji z dnia (...) grudnia 2010 r., zarzucając naruszenie zasad przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej prowadzonego w trybie konkursu ofert.

Decyzją z dnia (...) marca 2011 r. Prezes NFZ utrzymał w mocy decyzję Dyrektora (...) OWNFZ, uznając, że postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa.

Na powyższe rozstrzygnięcie odwołująca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 6 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1251/11 uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją Dyrektora (...) OWNFZ. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie podał, na podstawie jakich kryteriów wynikających z ustawy o świadczeniach oraz zarządzeń Prezesa NFZ oferta odwołującej uzyskała wyniki podane przez komisję konkursową. Sąd zauważył również, że Prezes NFZ nie wskazał w treści wydanej decyzji powodów nieujawnienia dokumentacji oferentów, którzy wygrali konkurs, co nastąpiło z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. mogącym mieć istotny wpływ na wynik ostatecznego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu Prezes NFZ nie wykazał, że konkurs został przeprowadzony zgodnie z art. 134 ustawy o świadczeniach, w warunkach poszanowania zasad równego traktowania wszystkich świadczeniobiorców biorących udział w postępowaniu. Zdaniem Sądu, dla wykazania i uzasadnienia prawidłowego rozstrzygnięcia konkursu niezbędnym było przeprowadzenie analizy porównawczej ofert odwołującej w relacji do oferty podmiotów, które konkurs wygrały i przedstawienie tej analizy w uzasadnieniu obu decyzji.

Powyższy wyrok stał się prawomocny na skutek cofnięcia przez organ skargi kasacyjnej, co spowodowało umorzenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie II GSK 1190/12.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Dyrektor (...) OWNFZ decyzją z dnia (...) marca 2014 r. nie uwzględnił odwołania skarżącej, wskazując, że postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Na powyższą decyzję skarżąca pismem z dnia (...) marca 2014 r. złożyła z zachowaniem terminu odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia (...) czerwca 2014 r. Prezes NFZ uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Prowadząc ponowne postępowanie administracyjne, Dyrektor (...) OWNFZ podjął działania mające na celu umożliwienie odwołującej wglądu do dokumentacji ofertowej wszystkich podmiotów konkurencyjnych z poszanowaniem zasad ochrony danych wrażliwych. Postępowanie to zakończyło się wydaniem w dniu (...) października 2014 r. decyzji, w której Dyrektor (...) OWNFZ odmawiając uwzględnienia złożonego odwołania, ponownie wskazał, że postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Pismem z dnia (...) października 2014 r. skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i podtrzymując podnoszone dotychczas zarzuty.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia (...) listopada 2014 r. Prezes NFZ utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że istotą badania w postępowaniu odwoławczym prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach uszczerbku interesu prawnego i stwierdzenia jego powstania, jest ustalenie, czy na skutek naruszenia prawa nie nastąpił uszczerbek w możliwości uzyskania zamówienia, nie zaś jakikolwiek uszczerbek w interesie prawnym wykonawcy. Organ wyjaśnił przy tym, że do uszczerbku interesu prawnego uczestnika postępowania w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może dojść, gdy naruszenie zasad postępowania ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Prezes NFZ podniósł także, że kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania, a odwołująca w oświadczeniu załączonym do oferty stwierdziła, iż zapoznała się z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów i nie zgłasza do nich zastrzeżeń, oraz że przyjmuje je do stosowania. Organ zaznaczył także, że w ogłoszeniu o konkursie ofert poinformowano, iż materiały dotyczące postępowania dostępne są od dnia (...) września 2010 r. w siedzibie (...) OWNFZ lub na stronie internetowej www.(...).pl. Prezes NFZ stwierdził, że przystępując do postępowania, Spółka miała pełną wiedzę o treści aktów prawnych mających zastosowanie podczas postępowania oraz sposobu oceny ofert i nie zgłosiła zastrzeżeń do sposobu prowadzenia postępowania. Zdaniem organu odwoławczego składając ofertę odwołująca powinna była zapoznać się z warunkami wymaganymi od świadczeniodawców oraz kryteriami oceny ofert, które były dla wszystkich biorących w nim udział jednakowe.

Prezes NFZ nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki, że brak oceniania oferty skarżącej w kryterium dostępności i kompleksowości jest naruszeniem przepisów prawa powszechnie obowiązującego, gdyż nie przewiduje się oceniania ofert pod względem dostępności i kompleksowości podczas postępowań dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie: lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna, a odwołująca składając swoją ofertę, godziła się na zastosowanie przepisów zarządzeń Prezesa NFZ podczas tego postępowania. W konsekwencji zdaniem organu odwoławczego na tym etapie sprawy odwołująca nie posiada prawa do kwestionowania zasadności przepisów znajdujących się w zarządzeniach Prezesa NFZ, co ma odzwierciedlenie w wyroku NSA z dnia 13 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 748/08, jak również w wyroku z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt: II GSK 262/10).

Prezes NFZ wyjaśnił, że ocena ofert następowała w oparciu o zarządzenia:

1.

zarządzenie Nr 53/2010/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 2 września 2010 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju rehabilitacja lecznicza, dalej: "zarządzenie nr 53/2010";

2.

zarządzenie Nr 73/2009/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 13 listopada 2009 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z późn. zm., dalej: "zarządzenie nr 73/2009";

3.

zarządzenie Nr 49/2010/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 31 sierpnia 2010 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, dalej: "zarządzeniem nr 49/2010".

Zgodnie z tymi zarządzeniami oferta mogła uzyskać maksymalnie 70 punktów, w tym za spełnianie kryterium jakości 30 pkt, za kryterium ciągłości 10 pkt i za kryterium ceny 30 pkt Organ wskazał, że oferta odwołującej nie uzyskała maksymalnej możliwej do zdobycia ilości punktów, gdyż Spółka: 1) w kryterium jakości - nie posiadała certyfikatu Centrum Monitorowania Jakości ważnego w dniu zawarcia umowy (ubytek 2,50 pkt),

5)

w kryterium ceny - w wyniku negocjacji za udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna na terenie miasta K., zaproponowała cenę jednostki rozliczeniowej w wysokości 1,17 zł odbiegającą od ceny minimalnej - 1,12 zł.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji w dalszej kolejności przedstawił poszczególne elementy, które zadecydowały o uzyskaniu przez złożoną ofertę Spółki 62,100 pkt i wskazał, że uzyskana punktacja spowodowała, iż oferta została wybrana w toku postępowania.

Prezes NFZ wskazał, że komisja konkursowa przeprowadziła negocjacje ze wszystkimi oferentami, biorącymi udział w przedmiotowym postępowaniu konkursowym, których oferty nie zostały odrzucone w całości podczas postępowania. Organ podniósł przy tym, że w dniu (...) grudnia 2010 r. został podpisany przez odwołującą i członków zespołu negocjacyjnego protokół negocjacji, w którym ustalono zbieżne stanowiska stron negocjacji, a strony negocjacji zaakceptowały liczbę świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie: lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna w wysokości 49 534 oraz ich cenę jednostkową w wysokości 1,17 zł. Okoliczności te, zdaniem Prezesa NFZ świadczyły o zawarciu porozumienia w sprawach będących przedmiotem negocjacji. Jednocześnie organ wyjaśnił, że zaproponowana w toku negocjacji liczba świadczeń opieki zdrowotnej została dostosowana indywidualnie do indywidualnego potencjału wskazanego w ofercie odwołującej oraz analizy wykonanych świadczeń w poprzednim okresie rozliczeniowym, co stanowiło wyraz gospodarności i celowości. Organ wyjaśnił także, że rola Funduszu sprowadza się do zbierania ofert usługodawców, a następnie wynegocjowania z nimi odpowiedniej ceny i ilości świadczeń, w celu osiągnięcia najkorzystniejszego bilansu ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia. W przypadku gdy część oferentów spełnia oczekiwane warunki cenowo-ilościowe i warunki te mieszczą się w przedmiocie zamówienia, to wybór ofert odbywa się na zasadach konkurencyjnych, a oferty z niewystarczającą ilością punktów oceny nie zostają zakwalifikowane do zawarcia umowy.

Prezes NFZ podkreślił, że w wyniku negocjacji i podpisania protokołu końcowego z dnia (...) grudnia 2010 r. odwołująca otrzymała 25,50% złożonej oferty. Zdaniem organu podpisanie protokołu końcowego negocjacji spowodowało sytuację rodzącą swoistego rodzaju stosunek prawny pomiędzy odwołującą a zespołem negocjacyjnym, działającym w imieniu komisji konkursowej, w związku z czym podważanie przez skarżącą propozycji zespołu negocjacyjnego w zakresie liczby świadczeń opieki zdrowotnej zostało uznane za nietrafne. Prezes NFZ wskazał jednocześnie, że od decyzji Nr (...) z dnia (...) czerwca 2014 r. przysługiwała skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, której odwołująca nie złożyła, w związku z czym zdaniem organu Spółka zaakceptowała to rozstrzygnięcie i zgodziła się na wynikające z niego konsekwencje.

Organ podniósł, że w toku postępowania odwołującej zapewniono wgląd do dokumentacji dotyczącej postępowania, w tym do dokumentacji ofertowej podmiotów konkurencyjnych w takiej formie, która nie doprowadzała do naruszenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego zakazujących przekazywania danych wrażliwych chronionych prawnie. Prezes NFZ zauważył przy tym, że odwołująca, z własnej woli, nie skorzystała z przyznanego prawa i nie zapoznała się z aktami sprawy. Organ odwoławczy stwierdził, że rozpatrując złożone odwołanie, poddał dokładnej analizie treść wskazanej decyzji, która wykazała, iż Dyrektor (...) OWNFZ zastosował się do wszystkich wskazówek zawartych w decyzji Nr (...) z dnia (...) czerwca 2014 r. i dokonał w swojej decyzji szczegółowego porównania oferty odwołującej z każdą z wybranych ofert podczas postępowania. Zatem, w ocenie Prezesa NFZ, postępowanie w sprawie wyboru świadczeniodawców do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej przeprowadzono zgodnie z art. 139 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach, w trybie konkursu ofert, a odwołująca miała pełną wiedzę o formie prowadzenia przedmiotowego postępowanie. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że środki odwoławcze nie przysługują na wybór trybu postępowania.

W ocenie Prezesa NFZ, Fundusz nie naruszył zasad postępowania określonych w ustawie o świadczeniach, a z analizy zgromadzonej podczas postępowania dokumentacji wynika, że komisja konkursowa stosowała szczegółowe warunki oceny ofert, w ramach poszczególnych kryteriów oceny ofert do omawianego rodzaju świadczeń opieki zdrowotnej, oceniając w sposób obiektywny wszystkie złożone oferty. Warunki oceny oferty były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania.

Na powyższe rozstrzygnięcie pismem z dnia (...) grudnia 2014 r. Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Dyrektora (...) OWNFZ, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, rozpoznanie skargi pod nieobecność organu oraz zasądzenie kosztów postępowania. Dodatkowo skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z:

1)

wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2012 r., sygn. akt 1251/11;

2)

dokumentu "Ranking otwarcia z propozycjami Funduszu - kod postępowania (...) - data (...).12.2010 r.";

3)

analizy porównawczej elementów przedmiotowo istotnych ofert i propozycji NFZ przeprowadzonej przez skarżącą;

4)

dokumentu "Procedura konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych nr (...)";

5)

dokumentu "Decyzja Prezesa Funduszu Nr (...) z dnia 24 maja 2007 r. o znakach (...)".

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła: 1) naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. przez:

a)

marginalizację stanowiska WSA w Warszawie wyrażonego w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1251/11 oraz wytycznych tego Sądu dla organów przy ponownym rozpoznaniu odwołania;

b)

marginalizację stanu faktycznego ustalonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1251/11;

c)

aprobatę praktyki rażącego naruszania przez komisje konkursowe zapisanej w art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach zasady równego traktowania wszystkich oferentów ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji;

d)

czynne i celowe wspieranie postępowania komisji konkursowej stanowiącego rażące naruszenie zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej prowadzonego w trybie konkursu ofert;

e)

marnotrawienie środków publicznych na opłacanie pracowników czyniących w piśmie wywody pozostające w rażącej sprzeczności ze stanem faktycznym w sprawie oraz przepisami ustawy o świadczeniach;

2)

naruszenie art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 k.p.a. przez zatajenie przed skarżącą treści dokumentu "Procedura konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych nr (...)";

3)

naruszenie art. 7, art. 8, art. 12, art. 80 i art. 81 k.p.a. przez marginalizację udokumentowanego zapisem dźwięku, znajdującym się w dyspozycji (...) OWNFZ faktycznego przebiegu negocjacji przeprowadzonych w dniu (...) grudnia 2010 r., oraz poprzez pełną akceptację poglądów komisji konkursowej i Dyrektora (...) OWNFZ, w przedmiocie stosowania zasady równego traktowania oferentów;

4)

naruszenie art. 7, art. 8, art. 11 i art. 12 k.p.a. przez wielokrotne poświadczenie w treści zaskarżonej decyzji nieprawdy, w tym między innymi w zakresie uzyskania przez ofertę skarżącej zaledwie pozycję 16, akceptacji propozycji komisji konkursowej czy nieskorzystania przez skarżącą z prawa do zapoznania się z aktami postępowania.

Skarżąca podtrzymała również wszelkie zarzuty podniesione w skardze z dnia (...) kwietnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zdaniem skarżącej za wniesieniem skargi przemawia również konieczność udzielenia wykładni przepisów:

1)

art. 139 ust. 1 pkt 1, art. 142 ust. 5 pkt 5 i ust. 6, art. 148 ustawy o świadczeniach oraz

2)

art. 66 § 2 k.c. w zw. z art. 58 k.c., w zw. z art. 155 ust. 1 ustawy o świadczeniach.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że wydane w prowadzonym postępowaniu odwoławczym decyzje nie zawierają analizy porównawczej oferty skarżącej w relacji do oferty podmiotów, które konkurs wygrały i przedstawienia tej analizy w uzasadnieniu obu powołanych wyżej decyzji. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora (...) OWNFZ to niezrozumiały i pozbawiony sensu tekst zawierający bardzo zawiłą wypowiedź.

W opinii skarżącej uwadze Prezesa NFZ uszło, że postępowanie poprzedzające zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej miało być postępowaniem prowadzonym w trybie konkursu ofert, o którym mowa w art. 139 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach, a nie w trybie bliżej niedookreślonym, znanym wyłącznie komisji konkursowej. Ponadto Spółka zwróciła uwagę, że propozycje dla większości oferentów zostały przez komisję konkursową skonstruowane wg jednolitej zasady - "plan styczeń 2010 - 10%", co zdaniem skarżącej stanowi rażące naruszenie przepisów ustawy o świadczeniach i jest ewidentnym przekroczeniem uprawnień. Skarżąca podniosła, że propozycje Komisji konkursowej zostały zróżnicowane w zakresie od 10,00% do 99,28% wielkości kwoty określonej w ofercie. Jednocześnie skarżąca powołała się na prezentowane w analogicznym postępowaniu o świadczenie usług medycznych na lata 2007-2009 stanowisko Prezesa NFZ, w którym wskazał on, że zróżnicowanie propozycji złożonych świadczeniodawcom w stosunku do wartości oferty jest naruszeniem określonej w przepisie art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji.

W opinii skarżącej wywody zaprezentowane w zaskarżonej decyzji pozostają w sprzeczności z ustaleniami WSA w Warszawie dokonanymi w sprawie VI SA/Wa 1251/11. Za rażąco chybione skarżąca uznała twierdzenia Prezesa NFZ usprawiedliwiające propozycje komisji konkursowej ujawnione w kolumnie 16 rankingu otwarcia. Zdaniem skarżącej nieujawnienie przez organy istotnych okoliczności w sprawie, a w szczególności uchylenie się od sporządzenia analizy porównawczej oferty skarżącej w relacji do ofert innych oferentów, uniemożliwia przy ocenę dopełnienia przez komisję konkursową obowiązku równego traktowania wszystkich oferentów.

Prezes NFZ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 21 grudnia 2015 r. skarżący złożył do protokołu rozprawy załącznik, zawierający pismo T., w którym wskazał na najistotniejsze jego zdaniem okoliczności mające wpływ na treść skarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Rozpatrując skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

W pierwszej kolejności Sąd odniósł się do wniosków dowodowych skarżącej uznając, iż na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. należało je oddalić. W myśl powołanego przepisu Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sad zauważa, że prowadzone w tym trybie postępowanie dowodowe ma charakter wyjątku, jego zastosowanie musi więc być rozumiane zawężająco, celem zaś art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne, czy też uzupełniające ustalenie stanu faktycznego w sprawie, lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. W dodatku może przepis ten mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd poweźmie wątpliwości co do prawidłowości ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2331/13, Lex nr 1754715).

Ponadto, jak wynika z treści ww. przepisu, dowodem w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być dowód z dokumentu. Wyrok WSA w sprawie VI SA/Wa 1251/11 znajduje się w aktach administracyjnych sprawy, podobnie jak "Ranking otwarcia z propozycjami Funduszu", więc nie było potrzeby powielania tychże dokumentów. Z kolei "Procedura konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych nr (...)" stanowi Regulamin czyli zbiór przepisów (inna kwestią jest możliwość ich stosowania) ogłoszony na stronach internetowych Prezesa NFZ znajduje się w aktach administracyjnych sprawy. Z kolei decyzja Prezesa Funduszu opisana w pkt 5 wniosków dowodowych dotyczy innego konkursu i została wydana w odniesieniu do innych okoliczności sprawy. Natomiast analiza porównawcza opisana w pkt 3 wniosków została sporządzona przez skarżącą i dlatego nie posiada waloru dokumentu, a jedynie oświadczenia stanowiska strony.

Przechodząc do rozpoznania skargi, należy pamiętać, że w sprawie tej zajął stanowisko wcześniej WSA w Warszawie w sprawie VI SA/Wa 1251/11. Wyrokiem w tej sprawie Sąd uchylił decyzję Prezesa NFZ oraz decyzję Dyrektora (...) OWNFZ z dnia (...) grudnia 2010 r. W orzeczeniu tym WSA jako podstawę uchylenia obu decyzji wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. czyli naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Sąd dopatrzył się naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wskutek niewskazania kryteriów, na podstawie których oferta Spółki uzyskała wyniki podane przez komisję oraz nieprzeprowadzenia analizy dokumentacji pozostałych oferentów w stosunku do ujawnionych danych skarżącej, co stanowiło naruszenie art. 81 k.p.a. Ponadto nie została ujawniona dokumentacja pozostałych oferentów, także skarżącej co stanowiło naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych powodów Prezes NFZ nie wykazał, aby postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone z zachowaniem zasady równego traktowania świadczeniodawców biorących w nim udział, co jest wymagane przez art. 134 ustawy o świadczeniach.

Sąd zalecił organom NFZ, aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dokonały, na podstawie zebranego i dołączonego do akt kompletnego materiału dowodowego, analizy porównawczej obu ofert, by w następstwie ich porównania wydać rozstrzygnięcie z uzasadnieniem spełniającym wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. (str. 14 uzasadnienia).

Przytoczenie stanowiska WSA w sprawie VI SAAA/a 1251/11 było konieczne, gdyż z mocy art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Zatem według zaleceń WSA w sprawie VI SA/Wa 1251/11 organy miały dokonać ponownej oceny przeprowadzonego postępowania konkursowego. Z przepisu art. 154 ustawy o świadczeniach wynika zaś, że Prezes NFZ rozpatruje odwołanie w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania i wydaje natychmiast wykonalną decyzję administracyjną w sprawie (ust. 6), z tym że, w przypadku uwzględnienia odwołania przeprowadza się ponownie postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Do ponownie przeprowadzanego postępowania stosuje się odpowiednio art. 144 pkt 1 oraz art. 145. (ust. 7).

Mimo że treść powołanych ostatnio przepisów uległa zmianie na mocy ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1290), ale na jej mocy art. 5 do postępowań, o których mowa w art. 154 ustawy o świadczeniach, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Nie zmieniła wiążącego charakteru zaleceń decyzja Prezesa NFZ z dnia (...) czerwca 2014 r. uchylająca decyzję Dyrektora (...) OWNFZ z dnia (...) marca 2014 r. Uchylenie zostało spowodowane tym, że Dyrektor (...) OWNFZ nie wykonał zaleceń WSA ze sprawy VI SA/Wa 1251/11.

W tej sytuacji, organy związane zaleceniami WSA były zobowiązane do rozpatrzenia odwołania Spółki z dnia (...) grudnia 2010 r., a nie do zarządzenia przeprowadzenia ponownego postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Badając skargę w kontekście wskazanych wyżej okoliczności, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzji i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 6, 7, 8, 9 k.p.a. Sąd stwierdza, że nie doszło do naruszenia sformułowanych w tych przepisach ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Dokument o nazwie "Procedura konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych" nie jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym, tylko wewnętrzną regulacją Funduszu, która kierowana jest do pracowników oddziałów Wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia, regulującą ich pracę w zakresie prowadzonych postępowań w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Z tego też względu nie została wymieniona w ogłoszeniu o postępowaniu konkursowym z dnia (...) września 2010 r. nr (...), które wyszczególniło przepisy prawne, tj. ustawę o świadczeniach, rozporządzenia do niej oraz zarządzenia Prezesa NFZ mające zastosowanie w tym postępowaniu. Poza tym należy stwierdzić, że ogłoszenie to zawierało wszystkie niezbędne elementy określone w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2719).

W postępowaniu konkursowym wszystkie złożone oferty były ocenione przy uwzględnieniu tych samych kryteriów tj. ceny, ciągłości oraz jakości. Komisja odstąpiła natomiast od zastosowania kryterium dostępności i kompleksowości. Przepis art. 148 ustawy o świadczeniach (uszczegółowiony w § 1 ust. 1 zarządzenia nr 73/2009) stanowi, iż porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje, m.in.: ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją (pkt 1) oraz ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów (pkt 2). Oznacza to, że wymienione w tym przepisie kryteria oceny ofert zostały wskazane przykładowo. Ponadto w Tabeli 1.6 rehabilitacja lecznicza załącznika nr 1 do zarządzenia nr 73/2009 wskazano, jakie parametry w ramach poszczególnego kryterium są oceniane. W odniesieniu do tych kryteriów, zdaniem Sądu, zostały one prawidłowo ocenione, co organy NFZ wyczerpująco uzasadniły, a skarżąca nie zakwestionowała, aby poszczególne oferty nie zostały ocenione według tych samych kryteriów i w takim samym rozumieniu, lecz nie zgadzała się przede wszystkim ze stanowiskiem Komisji oraz organów co do oceny kryterium ceny i liczby świadczeń zaproponowanych Spółce.

Sąd także w tym przypadku nie dopatrzył się takich naruszeń przepisów podczas dokonywania przez komisję oceny tych elementów oraz oceny argumentacji Komisji przeprowadzonej przez organy NFZ, które skutkowałyby koniecznością usunięcia z obrotu prawnego skarżonych decyzji. Zasadą bowiem jest, że kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania, o czym stanowi art. 147 ustawy o świadczeniach. Jednakże z mocy art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach Komisja w części niejawnej konkursu ofert może przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia: liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej (pkt 1); ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej (pkt 2).

W niniejszej sprawie co do tych dwóch elementów zostały przeprowadzone negocjacje z wszystkimi podmiotami, których oferty zakwalifikowano do części niejawnej postępowania. Nie stanowiło to naruszenia art. 142 ust. 7 ustawy o świadczeniach, który mówi, że Komisja ma obowiązek przeprowadzić negocjacje co najmniej z dwoma oferentami, o ile w konkursie bierze udział więcej niż jeden oferent. Wręcz przeciwnie, w sytuacji gdy wszyscy oferenci oceniani w części niejawnej następnie zostali zakwalifikowani do zawarcia umowy, powyższe stanowisko Komisji oznaczało co najmniej formalne spełnienie wymogu z art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, że Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji.

Oceniając protokół negocjacji, podpisany przez Spółkę i Komisję, organy rozpatrujące sprawę nie dopatrzyły się istotnych uchybień w ich trakcie. Spółka próbuje przeciwstawić temu dokumentowi nagrania z tychże negocjacji, podważając jednocześnie jego znaczenie dowodowe i wskazując na okoliczności w których była zmuszona przystać na warunki finansowe Komisji tj. liczby świadczeń w wysokości 49 534 przy cenie jednostkowej 1,17 zł (vide oświadczenie skarżącej do protokołu negocjacji z dnia (...) grudnia 2010 r.). Jednocześnie oświadczenie to w pkt 4. zawiera stwierdzenie, iż dokonane ustalenia są wiążące dla stron w kwestii zawarcia przyszłej umowy na realizacje świadczeń. Nie można zatem zgodzić się z tezą, jak wniósł do protokołu rozprawy w dniu 21 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej, iż nie zmieniła ona swojej początkowej oferty, aż do zakończenia postępowania konkursowego, skoro przystąpiła do negocjacji i dobrowolnie omawiany protokół końcowy podpisała. Sąd zauważa, iż w uzasadnieniu skarżonej decyzji (na s. 21 i nast.) organ jednoznacznie wskazał jakim kryterium kierował się proponując określoną liczbę świadczeń, w odniesieniu do wszystkich oferentów, co znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ w wykonaniu zaleceń tut. Sądu zawartych w uzasadnieniu powołanego wyżej prawomocnego wyroku z dnia 6 lutego 2012 r. Organy dokonały w tym względzie wyczerpującej i szczegółowej analizy negocjacji i wskazały powody, dla których Spółce i innym podmiotom zaproponowano liczbę świadczeń na poziomie stycznia 2010 - 10%, zaś skarżąca nie przedstawiła argumentów, które byłyby przekonywające, iż doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania konkursowego. Sąd nie dopatrzył się także, aby w tym przypadku negocjacje zostały przeprowadzone z naruszeniem art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach.

W ocenie Sądu nie znajdują także uzasadnienia skarżącej, że do negocjacji należy stosować przepisy Kodeksu cywilnego, szczególnie art. 72 § 1 k.c.

Zauważyć należy, że postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, unormowane w dziale VI ustawy o świadczeniach (art. 132-161 ustawy) stanowi swoistą, znaną tylko ustawie, procedurę zawarcia umowy w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Postępowanie to jest mocno sformalizowane. Ustawodawca stworzył obligatoryjnie stosowane szczególne wymagania dotyczące trybu przeprowadzenia tego postępowania. Przyjmuje się, że wszystkie etapy postępowania poprzedzającego zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, prowadzonego w ramach NFZ, wzorowane są na zasadach prawa cywilnego. Ustawodawca wyraźnie odwołuje się do typowych pojęć prawa cywilnego, takich jak: oferta, konkurs ofert, rokowania. Rozstrzygnięcie tego postępowania przez komisję nie jest niczym innym jak wyborem najkorzystniejszej oferty przez zamawiającego. Postępowanie prowadzone przez komisję nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu przepisów k.p.a., a "rozstrzygnięcie" komisji nie jest decyzją administracyjną, ani innym aktem o charakterze administracyjnoprawnym.

Jednocześnie tryb przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, jest bardzo sformalizowany, często różniący się i odmienny od unormowań zawartych w Kodeksie cywilnym, a zwłaszcza dotyczący przepisów Tytułu IV Działu II Zawarcie umowy (art. 66 i nast.k.c.). Przykładem mogą być przepisy dotyczące samego złożenia oferty, które jest mocno sformalizowane. Z treści art. 149 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach wynika, że niezbędne jest określenie w składanej ofercie przedmiotu oferty oraz proponowanej liczby i ceny oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej.

Ustawodawca w art. 155 ust. 1 ustawy o świadczeniach wyraźnie postanowił, że do umów o udzielania świadczeń opieki zdrowotnej stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Zatem przepisy Kodeksu cywilnego znajdą zastosowanie tylko w sprawach nieuregulowanych w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej. Brak jest podstaw do twierdzenia, aby z art. 72 § 1 k.c. w zw. z art. 155 ust. 1 u.ś.o.z. można było wnioskować, że osiągnięcie w toku negocjacji porozumienia co do wszystkich elementów umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które były przedmiotem negocjacji, jest równoznaczne z zawarciem tej umowy.

Podstawowym trybem postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest konkurs ofert. Konkurs ofert jest szczególnego rodzaju odmianą przetargu, który składa się z dwóch części - jawnej i niejawnej (art. 142 ust. 1 ustawy o świadczeniach). Przetarg jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych trybów zawarcia umowy i stanowi procedurę zawierania umów modyfikującą system ich zawierania poprzez ofertę i jej przyjęcie. W ramach części niejawnej konkursu ofert komisja może przeprowadzić negocjacje z oferentami. Jak już wskazano, ustawodawca wyraźnie postanowił w art. 142 ust. 6 u.ś.o.z., że negocjacje prowadzone są z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej oraz ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej. Negocjacje z oferentami, zgodnie z wyraźnym brzmieniem art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach prowadzą do ustalenia dwóch niezbędnych jej składników oferty, tj. proponowanej liczby i ceny oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej. Skutek negocjacji w postaci zawarcia umowy w przypadku uzgodnienia wszystkich jej postanowień, wynikający z art. 72 § 1 k.c., nie obowiązuje w postępowaniu w sprawie świadczeń opieki zdrowotnej. Negocjacje nie zmierzają do zawarcia umowy, lecz do ostatecznego ustalenia ceny za udzielane świadczenia oraz liczby planowanych świadczeń. Celem negocjacji nie jest ustalenie essentialia negotii umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, lecz ostateczne ustalenia dwóch niezbędnych składników oferty zmierzające do wyłonienia najkorzystniejszej ze złożonych ofert. Również podpisanie protokołu końcowego z negocjacji nie stanowi gwarancji zawarcia umowy, o czym skarżąca była pouczona w trakcie prowadzenia negocjacji.

Zatem w postępowaniu w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej modyfikacji doznaje wyrażona w art. 72 § 1 k.c. zasada, że jeżeli strony prowadzą negocjacje w celu zawarcia oznaczonej umowy, umowa zostaje zawarta, gdy strony dojdą do porozumienia co do wszystkich jej postanowień, które były przedmiotem negocjacji (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1735/12, Lex nr 1394980 i powołane w nim orzecznictwo).

Należy mieć na uwadze, że Spółka nie jest podmiotem, którego nie wytypowano do podpisania umowy. Skarżącej nie satysfakcjonuje liczba świadczeń, które miałaby zrealizować j, uważając ją za niską w stosunku do tej z oferty, choć w protokole negocjacji skarżąca na tę określoną liczbę świadczeń się zgodziła. Została przez organy wyjaśniona kwestia zasad ustalania proponowanej każdemu z oferentów liczby świadczeń do realizacji, co znalazło odzwierciedlenie w rankingu otwarcia. Kryterium to było jednakowe dla wszystkich oferentów (liczba planowanych przez oferenta świadczeń w styczniu 2010 r. -10%). Przedłożona przez skarżącą analiza porównawcza (k. - 13-14 akt sądowych) nie podważa stanowiska organów oraz naruszenia zasady z art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, gdyż nie wynikają z niej dane (indywidualny potencjał wskazany w ofercie, analiza świadczeń wykonanych w poprzednim okresie rozliczeniowym).

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń przepisów postępowania, gdyż Spółce zapewniono możliwość zapoznania się z ofertami innych podmiotów, które przystąpiły do kontrolowanego konkursu. Organ I instancji w decyzji przeprowadził szczegółową analizę punktacji przyznanej skarżącej podczas konkursu oraz przedstawił ocenę Spółki w odniesieniu do pozostałych oferentów. Znalazło to odzwierciedlenie w decyzji, której uzasadnienie spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Prezes NFZ rozstrzygając odwołanie, nie uchybił art. 138 § 1 k.p.a. Należy zauważyć, że zarzuty podniesione w skardze są w zasadzie powtórzeniem argumentacji z odwołania, do której wyczerpująco doniósł się organ odwoławczy. W ocenie składu orzekającego organy wypełniły także zalecenia WSA ze sprawy VI SA/Wa 1251/11.

Z powyższych względów skargę należało w całości oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.