Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 3 lutego 2005 r.
VI SA/Wa 587/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Zbigniew Rudnicki.

Sędziowie WSA: Halina Emilia Święcicka, Dorota Wdowiak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2005 r. sprawy ze skargi V. z siedzibą w B. na z dnia (...) października 2003 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) października 2003 r. nr (...) Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez firmę V. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w (...) z dnia (...) września 2003 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000.00 złotych, na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a., art. 19 ust. 1, art. 92 ust. 1 oraz lp. 1.3.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm. w związku z art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz n niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452/ uchylił decyzję organu I instancji i nałożył karę 15000.00 złotych.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) października 2003 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w (...) z dnia (...) września 2003 r. zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne:

Dnia (...) września 2003 r. funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego na drodze krajowej nr (...) zatrzymali do kontroli pojazd marki (...) o numerze rejestracyjnym (...). Kierowca pojazdu przedstawił do kontroli dokument przewozowy WZ, w którym jako nadawca towaru wpisana była firma H. S.A., natomiast jako odbiorca figurowała firma R. S.J. z siedzibą w M. Konsekwencją stwierdzonego stanu faktycznego było sporządzenie decyzji z dnia (...) września 2003 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000.00 złotych.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona podniosła, iż w chwili kontroli wykonywała międzynarodowy transport drogowy na trasie J.-B. Firma wykonująca przewóz została wynajęta przez inny podmiot gospodarczy, aby dokonać transportu drogowego na rzecz firmy G., która w sposób stały współpracuje z firmą R. W pojeździe znajdowały się słoje, które miały zostać przewiezione do S. w celu oclenia, a następnie poza teren Polski.

Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego całokształt materiału dowodowego pozwala w sposób jednoznaczny stwierdzić, iż w chwili kontroli wykonywany był przewóz kabotażowy. Kierowca przedstawił dokument, z którego wynikało, że wykonywany był transport pomiędzy dwoma punktami na terenia RP. Pojazd nie był w trakcie wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Z listu CMR, który zgodnie z prawem jest dowodem zawarcia umowy przewozu oraz zawiera istotne postanowienia tej umowy, wynikało, że przejazd międzynarodowy rozpoczynał się w S. a kończył w miejscowości D. na terenie B. Na fakturach załączonych do akt sprawy widnieją firmy mające swoje siedziby na terenie RP (firma R. oraz firma G.).

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw organ uchylił decyzję organu I instancji i orzekł co do istoty sprawy.

Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) października 2003 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła "V." z B. wnosząc o jej uchylenie.

Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja nie może się ostać, gdyż jest nieprawidłowa i nie ma podstaw w zaistniałym stanie faktycznym jak i obowiązującym prawie. Przedmiotowy pojazd marki (...) w momencie kontroli przewoził słoje przeznaczone na eksport do B. Transport ten odbywał się na zlecenie firmy "G." za pośrednictwem firmy D. Sp. z o.o. w W. zlecającej skarżącemu przewóz słoi od producenta tzn. H. S.A. do B. via urząd Celny w S. Zlecający posiada z firmą handlową "R." Sp.j. w M. kontrakt obejmujący wyłączną produkcję przetworów warzywnych w przewożonych słojach. Firma "R." posiada wyłączność na wykorzystanie ww. słoi. Sprzedaje ona wyprodukowane w H." słoje firmie G., ta zaś dostarcza firmie "R." gotowe przetwory warzywne w ww. słojach, a produkty te są sprowadzane z B.

W odpowiedzi na skargę główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o ej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269/sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę więc wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć.

W niniejszej sprawie organ nie uchybił powyższej zasadzie.

W zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił także argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Ponadto organ odwoławczy nie dopuścił się, zdaniem sądu, obrazy prawa materialnego. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym zastosował właściwe prawo materialne. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w (...) z dnia (...) września 2003 r. nie naruszają prawa materialnego a w szczególności art. 4 pkt 12 w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Skarżący twierdzi, że wykonywany przez niego przewóz na całej długości RP był przewozem międzynarodowym, na który nie było potrzebne zezwolenia, o którym mowa jest w art. 29 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Wbrew jego twierdzeniom wykonywany przewóz miał charakter przewozu kabotażowego w rozumieniu art. 4 pkt 12 ustawy. Spełnione zostały zarówno podmiotowe jak i przedmiotowe przesłanki tego przepisu. Przejazd odbywał się bez zezwolenia. Organ więc właściwie zastosował dyspozycję art. 92 ust. 1 ustawy. Nie zmienia charakteru przewozu kabotażowego fakt ostatecznego celu przewozu. Zanim został on zrealizowany, doszło do przewozu na terenie Polski przez zagranicznego przedsiębiorcę. Zgodnie z listem CMR przewóz w ruchu międzynarodowym rozpoczynał się w S. w Polsce i kierował do B. Transport międzynarodowy mógł się rozpocząć dopiero wtedy, kiedy firma G. posiadała faktyczną zdolność realizacji kontraktu z firmą R. Ta zaś następowała po dostarczeniu jej przez tę firmę zamówionej oddzielnie dostawy. Zanim firma R. dostarczyła słoje firmie G., (w wyniku zawartego kontraktu) wcześniej zakupiła je w H. Dostawie z H. do M. (firmy R.) nie towarzyszył międzynarodowy list przewozowy, lecz dokument krajowy Wz, co oznacza, że miał miejsce przewóz o charakterze kabotażowym i został wykonany przez zagranicznego przedsiębiorcę bez zezwolenia. H. z firmą R. łączy wieloletnia umowa zgodnie z którą, h. całość zamówień dostarcza własnym transportem. Przedmiotowego dnia dostawa słoi z h. do firmy R. odbyła się za pośrednictwem przewoźnika zagranicznego, za dokumentem wyłącznie krajowym potwierdzającym transakcję między tymi podmiotami. Przewoźnik nie legitymował się ani dokumentem międzynarodowym ani dokumentami celnymi. Rodzaj dokumentów, którymi się legitymował dowodzi celu i trasy przewozu. Zgodzić się więc należy z organem, że przedmiotowy przejazd miał charakter kabotażowy.

Cel przepisów o kabotażu jest oczywisty. Jest nim ochrona interesów przewoźników krajowych i interesów państwa, w którym przewóz jest wykonywany i w zakresie przewozu wykonywanego wyłącznie na jego terytorium. Interpretacja dokonana przez skarżącego zmierza do obejścia tych przepisów. W sytuacji gdyby decydował jedynie cel przewozu a nie jego faktyczny przebieg, każdy przewóz na terenie RP można byłoby podciągnąć pod element transportu międzynarodowego. Konieczność dostarczenia towaru dla zrealizowania kontraktu i wykonany w tym celu przewóz, mógłby zostać uznany za przewóz międzynarodowy gdyby przewozowi takiemu towarzyszyły niezbędne dokumenty, których w sprawie brak. Pojawiają się one dopiero po zakończeniu przewozu z H. do M.

Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że brak przesłanek wyłączających odpowiedzialność a zaskarżona decyzja odpowiada prawu i, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.