Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2768724

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 20 listopada 2019 r.
VI SA/Wa 523/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.).

Sędziowie WSA: Jakub Linkowski, Danuta Szydłowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2019 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia (...) grudnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Skarżoną decyzją z (...) grudnia 2018 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ("GDDKiA" lub "organ") nałożył na B. B. ("strona" lub "skarżąca") karę pieniężną w wysokości 17.464 (siedemnaście tysięcy czterysta sześćdziesiąt cztery) zł z tytułu zajęcia pasa drogowego autostrady (...) (dz. Nr (...) obręb (...)) w k.m. 404+740 jezdnia lewa poprze ustawienie jednostronnej reklamy niepodświetlonej o treści "(...)" o powierzchni w pasie drogowym 11,80 m2. Karę naliczono za 37 dni, tj. od 4 października 2018 r. do 9 listopada 2018 r.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w dniu (...) października 2018 r. służba drogowa w tracie objazdu drogi autostrady (...) stwierdziła lokalizację reklamy niepodświetlonej o treści "(...)...", prawdopodobnie w pasie drogowym autostrady (...) w k.m. 404+740 przy jezdni lewej, w odległości ok. 13 m od krawędzi jezdni. Na ta okoliczność sporządzona została notatka służbowa oraz dokumentacja zdjęciowa. Celem kontroli usytuowania reklamy względem pasa drogowego autostrady i określenia powierzchni zajęcia został wykonany przez (...) s.c. operat pomiarowy (...). w dniu 19 października 2018 r. Operat wykonany przez uprawnionego geodetę potwierdził zajęcie pasa drogowego autostrady (...) poprzez umieszczenie ww. reklamy.

W związku z potwierdzeniem zajęcia pasa drogowego autostrady (...) organ wszczął wobec właścicielki działki nr (...) obr. (...) postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego autostrady (...) (dz. nr (...) obręb (...)) w k.m. 404+740 jezdnia lewa poprzez ustawienie jednostronnej reklamy niepodświetlonej o treści "(...)..".

Stronę postępowania ustalono na podstawie pozyskanych wypisów z rejestru gruntów Zawiadomienie o wszczęciu postępowania - pismo (...) z 22 października 2018 r., skutecznie doręczone zostało doręczone B. B. 26 października 2018 r. W zawiadomieniu strona została poinformowana o terminie wizji w terenie, ustalonym na dzień 5 listopada 2018 r.

W trakcie wizji w terenie (...) listopada 2018 r. przy udziale B. B., potwierdzono lokalizację reklamy w pasie drogowym autostrady (...), w stanie niezmienionym od 4 października 2018 r. i wykonano dokumentację fotograficzną do protokołu z wizji. W trakcie wizji strona zobowiązała się do usunięcia reklamy w ciągu siedmiu dni.

Usunięcie reklamy z pasa drogowego autostrady (...) służba drogowa potwierdziła w dniu 10 listopada 2018 r. wykonanym zapisem w książce objazdów drogi oraz dokumentacją fotograficzną i notatką służbową z 12 listopada 2018 r. Przez cały okres czasu pozostawanie tablicy reklamowej w pasie drogowym było potwierdzane codziennymi zapisami służby drogowej w książce objazdów drogi.

GDDKiA odniósł się do oświadczenia B. B. złożonego do protokołu w trakcie wizji w terenie w dniu (...) listopada 2018 r. oraz do treści pisma z 14 listopada 2018 r. odnośnie prowadzonych w terenie czynności geodezyjnych. Organ wyjaśnił, że prace były prowadzone przez firmę geodezyjną (...) na zlecenie GDDKiA w ramach umowy podpisanej w 2017 r. Przedmiotem umowy było wyniesienie i stabilizacja granic pasa drogowego na wybranych odcinkach dróg administrowanych przez Rejon Kraków. W ramach zamówienia realizowane były czynności geodezyjne polegające na wznowieniu znaków granicznych, wyznaczeniu punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków lub w szczególnych przypadkach ustaleniu przebiegu granic dla punktów granicznych stanowiących punkty załamania granicy pasa drogowego, zgodnie z obowiązującym w tym zakresie trybem i procedurami. W trakcie przeprowadzania ww. czynności Wykonawca ma za zadanie zgromadzić informacje o zajęciu nieruchomości stanowiącej pas drogowy przez właścicieli/władających nieruchomości sąsiednich oraz zajęciu sąsiednich nieruchomości przez elementy pasa drogowego (reklama mogła więc nie być uwidoczniona na okazanej w dniu 10 września 2018 r. mapie przed dokonaniem jej pomiaru). Dodatkowo Wykonawca przystąpi do stabilizacji granic pasa drogowego za pomocą świadków punktu granicznego. W trakcie czynności geodezyjnych sporządzany jest protokół, w którym właściciel nieruchomości składa podpis czym poświadcza, że zgadza się na okazany przebieg granic. Faktyczny przebieg granicy pasa drogowego autostrady (...) został wykazany w dniu dokonywania czynności geodezyjnych w dniu 10 września 2018 r. Wobec czego zastrzeżenia, że Pani B. nie przeszła wraz z geodetami na teren jej działki, tylko podpisała protokół poza jej terenem (dz. nr (...) w (...)) są wg organu bezzasadne.

Przed wydaniem decyzji organ zapewnił stronie możliwość czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu poprzez zawiadomienie (...) z 26 listopada 2018 r. o możliwości zapoznania z aktami sprawy. B. B. skorzystała z tej możliwości w tutejszej Dyrekcji w dniu 11 grudnia 2018 r., a w trakcie zapoznania ze zgromadzonymi dokumentami oświadczyła, że zapoznała się z aktami sprawy i wnosi o obniżenie opłaty, gdyż nie była świadoma, że reklama stoi w pasie drogowym, a usytuowanie tablicy nie utrudniało ruchu drogowego. Wyrażając zgodę na ustalone granice pasa drogowego autostrady w dniu 26 września, podpisała protokół ustalenia granic, kierując się dobrem ogólnym. Oboje są emerytami i nie stać nich na zapłacenie kary.

Organ podniósł, iż decyzja o wymierzeniu kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia takiego faktu na zarządcy drogi spoczywa obowiązek wymierzenia kary niezależnie od motywów, jakimi kierował się zajmujący pas drogowy, od jego sytuacji osobistej i materialnej i niezależnie od tego czy miał on świadomość, iż na zajęcie pasa drogowego powinien mieć stosowne zezwolenie w ogóle, że zajmuje pas drogowy. Karę nalicza się za okres czasu, w którym potwierdzono pozostawanie tablicy reklamowej w pasie drogowym autostrady (...), licząc od 4 października 2018 r. do 9 listopada 2018 r. tj. za 37 dni. Tak licząc, organ wskazał, że powierzchnia reklam w pasie drogowym wynosiła 11,80 m2 (powierzchnia zajęcia wg sporządzonego operatu technicznego). Wysokość kary zatem wynosi:

11,80 m2 x 4,00 zł x 10 (10 - krotność opłaty należnej) x 37 dni = 17 464, 00 zł Skargę od powyższej decyzji GDDKiA wywiodła strona, zarzucając jej naruszenie:

- przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 77, 80 k.p.a., przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy oraz wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie, wbrew obowiązkom nałożonym przez przywołane przepisy prawa

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 40 ust. 1 i ust. 12 oraz niezastosowanie art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2068), a przez to nierozpoznanie istoty sprawy;

- błędne wskazanie nieistniejącej działki nr (...) jako samowolnego zajęcia pasa drogowego.

Mając na uwadze powyższe, strona wniosła:

- w oparciu o art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości;

- w oparciu o art. 135 p.p.s.a., o wyeliminowanie z porządku prawnego decyzji wydanej w sprawie przez organ;

- w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a., o przeprowadzeniu dowodu uzupełniającego z dokumentów;

- a także o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302), zwaną dalej: "p.p.s.a."), WSA w Warszawie stwierdza, że w działaniu organu nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak w procesie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia.

Sąd wskazuje, że z art. 39 ust. 1 u.d.p. wynika generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących funkcjonalnie drodze i urządzeniom z nią związanym, a mogących powodować zniszczenie drogi czy zmniejszenie jej trwałości lub mogących zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powołany przepis przykładowo wymienia rodzaje działań zabronionych w pasie drogowym, w tym zakaz lokalizowania obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W art. 39 ust. 3 u.d.p. ustawodawca dopuścił lokalizowanie takich obiektów w pasie drogowym tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wyłącznie za zezwoleniem zarządcy drogi. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydawanego w formie decyzji administracyjnej. W myśl art. 40 ust. 2 powołanej ustawy zezwolenia takiego wymaga: prowadzenie robót w pasie drogowym (pkt 1), umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 2), umieszczanie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (pkt 3), a także zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (pkt 4). Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, o czym stanowi art. 40 ust. 3 u.d.p.

Na tle omawianej regulacji zasadą jest więc, że zajęcie pasa drogowego wymaga zezwolenia i podlega opłacie. Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia albo niezgodnie z określonymi w nim warunkami skutkuje wymierzeniem przez zarządcę drogi administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Zgodnie bowiem z tym przepisem za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 u.d.p.). Opłata ta stanowi rezultat mnożenia powierzchni zajętego pasa drogowego oraz obowiązujących lokalnie stawek w tym zakresie.

W sprawie niniejszej zakres postępowania wyjaśniającego obejmował zatem to, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Konieczne w tym celu było ustalenie granic pasa drogowego oraz tego, czy istotnie należąca do strony reklama zajmowała jego przestrzeń, a jeżeli tak - na jakiej powierzchni.

W postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Za zgodne z prawdą przyjmuje się w orzecznictwie takie ustalenia faktyczne, które prowadzą do konkluzji, że "w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny" (zob. postanowienie SN z 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt V KK 13/13, LEX nr 1312594; wyrok SA w Katowicach z 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II AKa 156/13, LEX nr 1349898). Wniosek o zaistnieniu określonego przebiegu zdarzeń może stanowić także rezultat uwzględniającego wiedzę wynikającą z zasad doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego oraz logicznego rozumowania o faktach wykazanych określonymi dowodami (zob. postanowienie SN z 23 maja 2002 r., sygn. akt V KKN 426/00, OSNKW 2002/9-10, s. 81).

Ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze.

Sfera pasa drogowego pozostaje ściśle wytyczona wzdłuż i wszerz. W tej sprawie organom udało się wykazać, że działka (...) w obrębie (...) stanowi pas drogowy - autostradę (...), bowiem z mapy ewidencyjnej (k-41) jednoznacznie wynika, że zajmuje on działkę nr (...), a z wypisu (k-45) wynika, że działka ta jest drogą, własność: Skarb Państwa, władający GDDKiA. Na wyrysie oznaczona jest także działka nr (...), znajdująca się przy ww. pasie drogowym. Właścicielem działki nr (...) zgodnie z wypisem z rejestru gruntów jest strona, czemu skarżąca nie zaprzecza. Sporna reklama posadowiona była na obydwu wskazanych działkach, tj. nr (...) i nr (...).

Granica pasa drogowego została oznaczona na mapie sporządzonej przez geodetę uprawnionego (k-38 akt), na tej mapie oznaczono także lokalizację reklamy. Także na mapie ewidencyjnej tenże geodeta oznaczył lokalizację reklamy i granicę pasa drogowego (k-35 akt). Oznaczenie to nie budzi wątpliwości w świetle zgromadzonej przez organy dokumentacji fotograficznej, a także mapy orientacyjnej uzyskanej przez osobę dokonującą kontroli. Tym samym zarzut strony w tym zakresie jest bezzasadny, a ustalenia organów prawidłowe.

Skarżąca zarzuca organowi naruszenie prawa, gdyż nałożył karę za zajecie dz. nr (...) obręb (...), "a taka działka nie funkcjonuje w obiegu prawnym". Strona ma o tyle rację, iż rzeczywiście z akt sprawy wynika bezspornie zajęcie działki nr (...), a nie (...). Nr działki (...) będącej pasem drogowym (autostradą (...)) wynika z wszystkich dokumentów zgromadzonych w sprawie z wyjątkiem skarżonej decyzji. Działka strony nr (...), na której posadowiona była reklama, graniczy z działką nr (...), a nie nr (...). Na k.m. 404+740 autostrady (...) (a takie umiejscowienie spornej reklamy wynika z sentencji decyzji) znajduje się działka nr (...), a nie nr (...), co wynika z mapy z k.38 akt. Sąd uznaje zatem, iż ustalenia organu w tym zakresie są w istocie obarczone oczywistą omyłką pisarską w zakresie numeru działki. Nie było to jednak uchybienie mające wpływ na wynik sprawy, dlatego też zarzut ten nie mógł odnieść skutku w sprawie.

Jeżeli zaś chodzi o brak świadomości strony odnośnie bezprawności swojego działania, to Sąd wskazuje, iż podziela w tym zakresie tezę zawartą w uzasadnieniu wyroku NSA z 20 marca 2018 r., sygn. II GSK 1732/16, LEX nr 2495358, zgodnie z którą: "Odpowiedzialność określona w art. 40 ust. 12 u.d.p. jest obiektywna, niezależna od sprawcy naruszenia. Uzależniona jest od stwierdzenia określonego przepisem stanu faktycznego w konkretnym przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Dokonując tego ustalenia, organ nie bada przyczyny, dla której nastąpił stan nieakceptowalny przez obowiązujące przepisy, poza jego zainteresowaniem pozostaje też stopień winy strony przy zajęciu pasa drogowego, nie ma też możliwości miarkowania kary pieniężnej". GDDKiA nie musiał zatem w sprawie badać stopnia winy strony przy zajęciu pasa drogowego.

Odnosząc się z kolei do naruszenia art. 38 ust. 1 u.d.p., Sąd wskazuje, że zgodnie z tym przepisem: "Istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie".

Jak wskazał NSA w wyroku z 9 kwietnia 2015 r., sygn. II GSK 379/14, LEX nr 1749378: "Przepis art. 38 ust. 1 u.d.p. dotyczy obiektów budowlanych i urządzeń, które były zlokalizowane w pasie drogowym w dniu wejścia w życie tej ustawy bądź znalazły się w pasie drogowym w wyniku późniejszych zmian dotyczących samego pasa drogowego. Zawiera on więc swego rodzaju ustawowe, nielimitowane czasowo zezwolenie zajmowania pasa drogowego przez obiekty w nim opisane, nieobciążone opłatami za czasowe zajęcie pasa drogowego, przewidzianymi w tej ustawie".

Jako że sama skarżąca przyznaje, że reklama w tym miejscu istnieje od 2000 r., w sprawie nie zachodzi pierwsza z wymienionych w powyższym wyroku NSA sytuacji tj. istnienie obiektów budowlanych i urządzeń, które były zlokalizowane w pasie drogowym w dniu wejścia w życie u.d.p., albowiem był to rok 1985 r. Kolejną sytuacją opisaną w art. 38 ust. 1 u.d.p. jest taka, gdy obiekty budowlane i urządzenia znalazły się w pasie drogowym w wyniku późniejszych zmian dotyczących samego pasa drogowego. Otóż skarżąca nie udowodniła ani w toku postępowania przed organem, ani przed sądem administracyjnym, że taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie, tzn. że nastąpiła od 2000 r. zmiana pasa drogowego.

Podnieść należy, iż GDDKiA odniósł się w decyzji do oświadczenia B. B. złożonego do protokołu w trakcie wizji w terenie w dniu (...) listopada 2018 r. oraz do treści pisma z dnia 14 listopada 2018 r. odnośnie prowadzonych w terenie czynności geodezyjnych. Organ wyjaśnił, że prace były prowadzone przez firmę geodezyjną (...) na zlecenie GDDKiA w ramach umowy podpisanej w 2017 r. Przedmiotem umowy było wyniesienie i stabilizacja granic pasa drogowego na wybranych odcinkach dróg administrowanych przez Rejon (...). W ramach zamówienia realizowane były czynności geodezyjne polegające na wznowieniu znaków granicznych, wyznaczeniu punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków lub w szczególnych przypadkach ustaleniu przebiegu granic dla punktów granicznych stanowiących punkty załamania granicy pasa drogowego, zgodnie z obowiązującym w tym zakresie trybem i procedurami. Czynności te dotyczyły zatem jedynie wznowienia znaków granicznych, a nie przesunięcia granic pasa drogowego, na skutek którego to przesunięcia reklama, pierwotnie posadowiona poza pasem drogowym, nagle by się w nim znalazła. Jak stwierdził organ, faktyczny przebieg granicy pasa drogowego autostrady (...) został wykazany w dniu dokonywania czynności geodezyjnych w dniu 10 września 2018 r. Zresztą strona w toku postępowania przed organem nie zakwestionowała przebiegu tej wznowionej granicy, przesuwając sporną reklamę. Dopiero na etapie sądowym strona stwierdziła, że reklama nigdy nie znajdowała się w pasie drogowym. Powyższe jednak nie wynika z dowodów zgromadzonych w sprawie ani wnioskowanych przez stronę.

Wobec powyższego, Sąd uznał twierdzenia strony odnośnie przesunięcia granic jej działki jako nieznajdujące odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. Zarzut ten był niezasadny.

Sąd zbadał także prawidłowość naliczenia wysokości kary prze organ. Karę naliczył on za okres, w którym potwierdzono pozostawanie tablicy reklamowej w pasie drogowym autostrady (...), licząc od 4 października 2018 r. do 9 listopada 2018 r. tj. za 37 dni. Tak licząc, organ wskazał, że powierzchnia reklam w pasie drogowym wynosiła 11,80 m2 (powierzchnia zajęcia wg sporządzonego operatu technicznego). Wysokość kary zatem wynosi:

11,80 m2 x 4,00 zł x 10 (10 - krotność opłaty należnej) x 37 dni = 17 464, 00 zł Ustalenia organu w tej mierze są słuszne.

Wnioski dowodowe strony Sąd oddalił jako albo niedopuszczalne (wniosek z przesłuchania świadka M. B.), albo zbędne w sprawie (wniosek z dokumentów - wezwania GDDKiA z 17 stycznia 2019 r. oraz mapy ewidencyjnej z 9 stycznia 2019 r.). Po pierwsze, zarówno pismo GDDKiA z 17 stycznia 2019 r., jak i mapa ewidencyjna (z innej daty, ale tożsama treściowo) znajdują się już w aktach sprawy. Po drugie, obydwa te dokumenty powstały po wydania skarżonej decyzji. Sąd zaś bada jej zgodność z prawem, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny na dzień jej wydania. Nie mógł zatem Sąd uwzględnić dowodów, które nie istniały na dzień wydania skarżonej decyzji.

W związku z powyższym, skargę należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.