VI SA/Wa 483/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2420858

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2017 r. VI SA/Wa 483/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.).

Sędziowie Asesor, WSA: Joanna Kruszewska-Grońska, Agnieszka Łąpieś-Rosińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2017 r. sprawy ze skargi A. Spółka Akcyjna z siedzibą w U. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia (...) grudnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia (...) grudnia 2016 r., nr (...), na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1793) zwanej dalej "ustawą o świadczeniach", w związku z art. 5 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1290), zwanej dalej "ustawą o zmianie" oraz art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), zwanej dalej "k.p.a.", uchylił decyzję Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nr (...) z dnia (...) sierpnia 2016 r., oddalającą odwołanie A. Spółka Akcyjna w (...) (zwaną dalej "odwołującym") od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: leczenie szpitalne w zakresie: kardiologia - hospitalizacja, kardiologia - hospitalizacja E11, E12, E13, E14, kardiologia - hospitalizacja E23, E24, E25, E26 na obszarze powiatów: (...) o kodzie postępowania numer (...) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

(...) Oddział Wojewódzki NFZ w dniu (...) grudnia 2011 r. ogłosił konkurs ofert nr (...) o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w okresie od 1 lutego 2012 r. do 31 grudnia 2014 r. w rodzaju: leczenie szpitalne w zakresie: kardiologia - hospitalizacja, kardiologia - hospitalizacja E11, E12, E13, E14, kardiologia - hospitalizacja E23, E24, E25, E26 na obszarze powiatów: (...), (...), (...), (...), (...). W ogłoszeniu przedmiotowego postępowania wartość zamówienia określono na kwotę nie większą niż 18 578 612,00 PLN na okres rozliczeniowy od 1 lutego 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. W konkursie zostało złożonych pięć ofert, w tym A. SA z siedzibą w (...).

Oferenci przystępujący do konkursu ofert, oprócz wymagań wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, winni byli spełniać wymagania określone przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w:

1)

zarządzeniu nr 72/2011/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 20 października 2011 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju: leczenie szpitalne (z późn. zm.), zwanym dalej "zarządzeniem Nr 72/2011/DSOZ",

2)

zarządzeniu nr 54/2011/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 30 września 2011 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (z późn. zm.), zwanym dalej "zarządzeniem Nr 54/2011/DSOZ",

3)

zarządzeniu nr 46/2011/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 16 września 2011 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (z późn. zm.), zwanym dalej zarządzeniem nr 46/2011/DSOZ.

W części jawnej postępowania konkursowego komisja konkursowa stosownie do dyspozycji art. 142 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach, stwierdziła prawidłowość ogłoszenia konkursu oraz liczbę złożonych ofert. W dalszej kolejności komisja konkursowa dokonując oceny ofert stwierdziła w ofercie odwołującego m.in. rozbieżność pomiędzy odpowiedzią ankietową udzieloną na pytanie nr 1.9.4.6 a częścią V oferty "Wykaz zasobów". Odwołujący na ww. pytanie ankietowe o treści: "Czy oferent zapewnia, co najmniej 4 łóżka w sali/salach intensywnego nadzoru kardiologicznego - w miejscu udzielania świadczeń, z których każde: a) jest łóżkiem do intensywnej terapii ze sztywnym podłożem, mobilnym, umożliwiającym zmianę położenia pacjenta (unoszenie nóg, głowy), z osobnym dostępem do przyłączy z tlenem, próżnią i sprężonym powietrzem: b) stanowi łącznie z wyposażeniem stanowisko intensywnego nadzoru kardiologicznego, umożliwiające monitorowanie: co najmniej dwukanałowego EKG, nieinwazyjnego pomiaru ciśnienia tętniczego krwi, pomiaru saturacji, nieinwazyjnego pomiaru rzutu serca?", udzielił odpowiedzi "Spełniam warunek w dniu złożenia oferty i będę go spełniał od początku obowiązywania umowy". Natomiast, w części V oferty "Wykaz zasobów" nie potwierdził wymaganego sprzętu, tj. 4 aparatów umożliwiających nieinwazyjny pomiar rzutu serca. Pozytywna odpowiedź na pytanie ankietowe i jednocześnie brak potwierdzenia w ofercie wymaganego sprzętu, była podstawą do wezwania oferenta w dniu 22 grudnia 2011 r. do usunięcia braku i złożenia wyjaśnień do dnia 29 grudnia 2011 r. W związku z powyższym oferent w dniu 28 grudnia 2011 r. złożył wyjaśnienie, w którym stwierdził: "w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego A. S.A. w (...) pod nazwą (...) w (...) w Sali intensywnego nadzoru kardiologicznego zapewnione jest 6 mobilnych łóżek intensywnego nadzoru kardiologicznego ze sztywnym podłożem, umożliwiającym zmianę położenia pacjenta, z osobnym dostępem do przyłączy z tlenem, powietrzem i próżnią, które łącznie z wyposażeniem w postaci m.in. aparatu USG Vivid S5 produkcji GE umożliwiają m.in. nieinwazyjny pomiar rzutu serca". Udzielenie odpowiedzi przez oferenta, że spełnia wymagane warunki, gdyż posiada łóżka intensywnego nadzoru z wyposażaniem w postaci m.in. aparatu USG Vivid S5 produkcji GE, nie wskazuje jednoznacznie, jakie inne aparaty będące na wyposażeniu Sali intensywnego nadzoru kardiologicznego umożliwiają nieinwazyjny pomiar rzutu serca. Wobec powyższego, Komisja konkursowa na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach odrzuciła ofertę odwołującego w związku z niespełnieniem wymaganych warunków określonych w przepisach prawa.

Następnie odwołujący złożył protest na czynność komisji konkursowej dotyczącą odrzucenia złożonej przez niego oferty, uzupełniony w dniu 11 stycznia 2012 r. Komisja konkursowa protest oddaliła, uznając go za bezzasadny wskazując w szczególności, iż ze złożonego oświadczenia nie można wywnioskować, które z urządzeń poza aparatem USG Vivid S5 mogłoby mieć opcje nieinwazyjnego pomiaru rzutu serca. W dniu 13 stycznia 2012 r. Komisja konkursowa wystosowała do odwołującego "Powiadomienie oferenta o rozstrzygnięciu protestu ".

Następnie, komisja konkursowa w części niejawnej konkursu ofert sporządziła ranking końcowy oferentów, dokonując wyboru 4 oferentów. Oferta odwołującego z powodu odrzucenia jej, nie zakwalifikowała się do części niejawnej, a zatem nie została porównana na podstawie art. 148 ustawy o świadczeniach. Tym samym nie mogła zostać wybrana do zawarcia umowy. W dniu 13 stycznia 2012 r. komisja konkursowa ogłosiła rozstrzygnięcie postępowania konkursowego nr (...). W dniu 17 stycznia 2012 r., zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach, do Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ wpłynęło odwołanie od rozstrzygnięcia w przedmiotowym postępowaniu.

Po przeprowadzeniu analizy akt sprawy, Dyrektor L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ, w dniu (...) lutego 2012 r., wydał decyzję nr (...), oddalającą odwołanie w całości. Od powyższej decyzji, pismem z dnia 16 lutego 2012 r., odwołujący złożył odwołanie do Prezesa NFZ za pośrednictwem L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ, w którym wniósł o uchylenie decyzji i dokonanie rozstrzygnięcia postępowania z uwzględnieniem złożonej oferty przez odwołującego.

W dniu (...) sierpnia 2012 r. Prezes NFZ wydał decyzję nr (...) uchylającą zaskarżaną decyzję i przekazującą jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym przeprowadzeniu analizy akt sprawy, Dyrektor L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ w dniu (...) września 2012 r., wydał decyzję nr (...), oddalającą odwołanie w całości. Od powyższej decyzji, pismem z dnia 26 września 2012 r., odwołujący złożył odwołanie do Prezesa NFZ za pośrednictwem dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu wnosząc o uwzględnienie odwołania. Decyzją Nr (...) z dnia (...) marca 2013 r. Prezes NFZ utrzymał w mocy decyzję Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ nr (...). Prezes NFZ odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu uznał je za bezzasadne. Wyjaśnił, iż oferenci przystępujący do konkursu ofert w przedmiotowym postępowaniu, oprócz wymagań wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, powinni spełniać również wymagania określone przez Prezesa NFZ na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach. W załączniku nr 3 do Zarządzenia Nr 72/2011/DSOZ w części 24 Kardiologia określono w pkt 24.1 warunki wymagane jako zgodne z załącznikiem nr 2 do obowiązującego rozporządzenia cz. I Lp. 23 Lit. A. Natomiast w cz. I Lp. 23 Lit. A załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (Dz. U. Nr 202, poz. 1191) wskazano, iż świadczeniodawca zobowiązany jest do posiadania co najmniej 4 łóżek w sali/salach intensywnego nadzoru kardiologicznego - w miejscu udzielania świadczeń, z których każde:

1.

jest łóżkiem do intensywnej terapii ze sztywnym podłożem, mobilnym, umożliwiającym zmianę położenia pacjenta (unoszenie nóg, głowy), z osobnym dostępem do przyłączy z tlenem, próżnią i sprężonym powietrzem:

2.

stanowi łącznie z wyposażaniem stanowisko intensywnego nadzoru kardiologicznego, umożliwiające monitorowanie: co najmniej dwukanałowego EKG, nieinwazyjnego pomiaru ciśnienia tętniczego krwi, pomiaru saturacji, nieinwazyjnego pomiaru rzutu serca.

Według Prezesa NFZ taka treść ww. zapisu wskazuje, iż dla udzielania danego rodzaju świadczeń obowiązkiem jest posiadanie przez oferenta 4 aparatów umożliwiających nieinwazyjny pomiar rzutu serca. Natomiast odwołujący składając przedmiotową ofertę w dniu 16 grudnia 2011 r. do L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ wykazał w niej tylko 1 aparat umożliwiający nieinwazyjny pomiar rzutu serca, tj. aparat USG Vivid S5, co również potwierdził w dniu 28 grudnia 2011 r., składając wyjaśnienia w sprawie brakujących aparatów umożliwiających nieinwazyjny pomiar rzutu serca. Prezes NFZ podkreślił ponadto, że w przedmiotowym oświadczeniu nie zawarto informacji o tym, że wskazane w ofercie kardiomonitory (poz. 17, 18, 19, 20 wykazu sprzętu) mają możliwość monitorowania nieinwazyjnego pomiaru rzutu serca. W konsekwencji w ocenie Prezesa NFZ odwołujący nie spełnił wymaganego warunku odnośnie posiadania 4 stanowisk intensywnego nadzoru kardiologicznego w miejscu udzielania świadczeń, z których każde wyposażone jest w aparat umożliwiający nieinwazyjny pomiar rzutu serca. Prezes NFZ stwierdził, że komisja konkursowa prawidłowo zinterpretowała treść aktów prawnych w ww. zakresie, w konsekwencji czego odrzuciła na podstawie art. 149 ust. 7 ustawy o świadczeniach ofertę odwołującego, w związku z niespełnieniem warunków wymaganych w przedmiotowym postępowaniu konkursowym. Zdaniem organu, szczegółowo wyjaśniono, dlaczego komisja konkursowa nie dała wiary odpowiedzi udzielonej na pytanie ankietowe nr 1.9.4.6. W ocenie Prezesa NFZ podnoszony przez odwołującego fakt wykazania w ofercie 4 kardiomonitorów pod pozycjami 17, 18, 19, 20, których funkcjonalność (z wykorzystaniem modułu ICG, który znajduje się na wyposażeniu oferenta) zapewnia możliwość nieinwazyjnego pomiaru rzutu serca jest bez znaczenia, gdyż w ofercie w opisie ww. sprzętu nie było żadnej wzmianki o możliwości monitorowania nieinwazyjnego pomiaru rzutu serca. Prezes NFZ wskazał, iż nie jest prawdą, iż było to wynikiem braku możliwości szczegółowego opisu posiadanych przez urządzenia funkcji w aplikacji informatycznej. Wyjaśnił bowiem, iż z powodu braku możliwości wskazania w słowniku aparatu do nieinwazyjnego pomiaru rzutu serca, istniała możliwość wskazania tego parametru w każdym sprzęcie znajdującym się w OINK-u, posiadającym taką opcję, poprzez wpisanie tej funkcjonalności w wykazie zasobów w polu opisu sprzętu. Ze sposobu przygotowania oferty wynikało, że oferent posiadał wiedzę o możliwości takiego opisania, ponieważ zastosował taki wariant przy opisie aparatu USG Vivid S5.

Na przywołaną powyżej decyzję nr (...) z dnia (...) marca 2013 r., odwołujący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1393/13 oddalił skargę. Odwołujący wystąpił ze skargą kasacyjną od wyroku Sądu I instancji zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 73/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Sąd II instancji stwierdził, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy skarżąca spełniała w postępowaniu konkursowym wymóg posiadania 4 aparatów umożliwiających nieinwazyjny pomiar rzutu serca w miejscu udzielania świadczeń.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji wadliwie skontrolował prawidłowość ustaleń faktycznych przeprowadzonych w rozpatrywanej sprawie przez organy administracji, które następnie, jako prawidłowe, przyjął za podstawę wyrokowania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z Sądem I instancji, który w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że skarżąca składając przedmiotową ofertę w dniu 16 grudnia 2011 r. do L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ wykazała w niej tylko 1 aparat umożliwiający nieinwazyjny pomiar rzutu serca, tj. aparat USG Vivid S5 (s. 9 uzasadnienia). Jak stwierdził Sąd I instancji skarżąca podkreślała, zarówno w trakcie postępowania przed komisją, organami, jak i przed Sądem I instancji, że w chwili przedstawienia oferty zapewniała 6 łóżek spełniających omawiane kryteria, zaś spełnienie warunku umożliwienia nieinwazyjnego pomiaru rzutu serca zapewniała m.in. z wykorzystaniem aparatu USG Vivid S5 oraz 4 kardiomonitorów, których funkcjonalność z wykorzystaniem znajdującego się na jej wyposażeniu modułu ICG pozwala na wykonanie tego badania.

Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił ponadto uwagę, że z treści pisma z 11 stycznia 2012 r. skierowanego do komisji konkursowej, będącego uzupełnieniem złożonego przez skarżącą protestu, skarżąca wyraźnie oświadczyła, że w złożonej przez nią w dniu 16 grudnia 2011 r. ofercie wykazane zostały w części V "Wykaz zasobów" pod pozycjami 17, 18, 19 i 20 kardiomonitory o numerach seryjnych: (...); (...); (...); (...), których funkcjonalność z wykorzystaniem modułu ICG, znajdujących się na wyposażeniu oferenta, zapewnia możliwość wykonania nieinwazyjnego pomiaru rzutu serca. Z analizy złożonej przez skarżącą oferty w dniu 16 grudnia 2011 r. wynika, że 4 kardiomonitory zostały wskazane w części V. "Wykaz zasobów" oraz w części VI. "Szczegóły oferty" pod pozycjami 17-20. Oferent nie wskazał jednak, że urządzenia te umożliwiają wykonanie nieinwazyjnego pomiaru rzutu serca.

W ocenie Sądu II instancji nie ulega jednak wątpliwości, że przedmiotem ustalenia przez komisję konkursową, a następnie przez organy NFZ w postępowaniu wszczętym wniesionym przez skarżącą odwołaniem, powinna być kwestia możliwości wykonywania na 4 posiadanych i wykazanych przez skarżącą w ofercie kardiomonitorach przedmiotowego badania. Ustalenie stanu faktycznego w tym zakresie przez organy NFZ było tym bardziej uzasadnione, że jak stwierdziła Komisja, a następnie organy NFZ, na pytanie ankietowe o numerze 1.9.4.6. zamieszczone w części VIII "Ankiety" Rozdział 1.9.4. "Warunki wymagane - organizacja udzielania świadczeń, które brzmiało: "Czy oferent zapewnia, co najmniej 4 łóżka w sali/salach intensywnego nadzoru kardiologicznego - w miejscu udzielania świadczeń, z których każde: a) jest łóżkiem do intensywnej terapii ze sztywnym podłożem, mobilnym, umożliwiającym zmianę położenia pacjenta (unoszenie nóg, głowy), z osobnym dostępem do przyłączy z tlenem, próżnią i sprężonym powietrzem: b) stanowi łącznie z wyposażeniem stanowisko intensywnego nadzoru kardiologicznego, umożliwiające monitorowanie: co najmniej dwukanałowego EKG, nieinwazyjnego pomiaru ciśnienia tętniczego krwi, pomiaru saturacji, nieinwazyjnego pomiaru rzutu serca?", oferent udzielił odpowiedzi: "Spełniam warunek w dniu złożenia oferty i będę go spełniał od początku obowiązywania umowy".

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w ponownym postępowaniu przeprowadzonym wskutek decyzji Prezesa NFZ z (...) sierpnia 2012 r. uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania, Dyrektor L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ nie zastosował się do wytycznych sformułowanych przez organ odwoławczy, dotyczących poczynienia dodatkowych, uzupełniających ustaleń faktycznych dla potrzeb dokonania pełnej oceny złożonej oferty pod kątem zgodności z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Dyrektor L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ wydając decyzję takich ustaleń nie poczynił, a ponadto nie zauważył, iż Prezes NFZ wyraźnie wskazał, iż odwołujący składając przedmiotową ofertę w chwili jej złożenia (tj. w dniu 16 grudnia 2011 r.) do L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ wykazał - oprócz posiadania aparatu USG Vivid S5 w zasobach sprzętowych - również 4 kardiomonitory, które posiadają funkcję zapewniającą możliwość nieinwazyjnego pomiaru rzutu serca, które zgodnie ze słownikiem typów zasobów, zostały wymienione w ofercie, gdyż pod kodem nr (...) wyszczególnione są kardiomonitory, tylko bez dodatkowego opisu jakie funkcje powinny zawierać.

Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak ustaleń faktycznych poczynionych przez organy NFZ co do możliwości wykonywania przedmiotowego badania za pomocą posiadanych przez skarżącą kardiomonitorów został bez niezbędnej weryfikacji zaakceptowany przez Sąd I instancji, który powtórzył za organami w uzasadnieniu swego wyroku, iż skarżąca nie spełniała wymaganego przepisami prawa warunku odnośnie posiadania 4 aparatów umożliwiających nieinwazyjny pomiar rzutu serca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wyrokiem z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1716/15, uchylił decyzję nr (...) Prezesa NFZ. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż rozpatrując sprawę ponownie, związany był wykładnią prawa w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 73/14. Podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny dokonując oceny prawnej nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego. Wskazał zaś na braki w postępowaniu dowodowym organów administracji oraz błąd Sądu I instancji w postaci akceptacji ustaleń dokonanych w oparciu o niewyjaśniony w pełni stan faktyczny w zakresie ustalenia czy odwołujący spełniał w postępowaniu konkursowym wymóg posiadania 4 aparatów umożliwiających nieinwazyjny pomiar rzutu serca w miejscu udzielania świadczeń. Stwierdził, iż powyższe stanowi okoliczność decydującą dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia meritum sprawy, tj. odrzucenia oferty odwołującego. Niewyjaśnienie sprzeczności zaistniałych między stanowiskiem odwołującego w przedmiocie spełnienia ww. wymogu (deklaracja w zakresie funkcjonalności 4 kardiomonitorów umożliwiających nieinwazyjny pomiar rzutu serca) oraz wykazu zasobów sprzętowych w ofercie (braku dodatkowego opisu poz. 17-20) stanowi istotne uchybienie formalne organu, mogące mieć znaczenie dla wyniku całej sprawy. Stwierdzenie bowiem, iż zadeklarowane przez odwołującego urządzenia medyczne faktycznie taką funkcję spełniały w miejscu realizacji świadczeń, pozbawiałoby podstaw do odrzucenia jego oferty, ze względu na niespełnienie wymaganych warunków przedmiotowego konkursu ofert.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał również, iż: "Ustalenia powyższe stanowią niewątpliwie element stanu faktycznego sprawy, które przynależą do materii postępowania dowodowego i nie należą do uprawnień sądu administracyjnego, którego rolą jest kontrola działań organów administracji pod względem ich zgodności z prawem. Prawidłowe wyjaśnienie stanu faktycznego każdej sprawy stanowi obowiązek organu, gdyż Sąd w tym zakresie nie czyni własnych ustaleń, dokonując jedynie oceny zgodności działań organów administracji z przepisami prawa procesowego, których naruszenie przez organ może być także podstawą uchylenia decyzji lub innego aktu administracyjnego, jeżeli naruszenie to ma kwalifikowaną postać, tj. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, w której wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności, w tym faktycznego spełniania przez skarżącą wymogu posiadania 4 aparatów umożliwiających nieinwazyjny pomiar rzutu serca w miejscu udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, mogło mieć decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy ww. konkursu ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Brak właściwych działań organów w tym zakresie stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i w efekcie również art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie wyjaśniono okoliczności stanu faktycznego sprawy istotnych dla subsumcji art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, a zaniechanie to mogło mieć decydujące znaczenie dla wyniku sprawy. "

Mając na względzie wydany wyrok, w dniu (...) lutego 2016 r. Prezes NFZ wydał decyzję nr (...), którą uchylił decyzję nr (...) z dnia (...) września 2012 r. Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji winien wyjaśnić okoliczności przeprowadzenia postępowania, w szczególności w świetle naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., w związku z niewyjaśnieniem okoliczności stanu faktycznego sprawy istotnych dla subsumcji art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach, biorąc pod uwagę zalecenia WSA w Warszawie w tym zakresie zawarte w wyroku z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt. VI SA/Wa 1716/15 oraz stanowisko Prezesa NFZ wyrażone w decyzji.

Dyrektor L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ po ponownym rozpoznaniu sprawy wydał w dniu (...) sierpnia 2016 r. decyzję nr (...) oddalającą odwołanie w całości. W toku ponownego rozpoznawania sprawy organ zwrócił się do dystrybutora kardiomonitora firmy (...), o udzielenie następującej informacji: "Czy modułowy charakter Kardiomonitora, model BVT5, Producent: (...) oznacza dowolność kupującego w wyborze modułów, które będą użytkowane w kardiomonitorze? W odpowiedzi dystrybutor wskazał, że "modułowy charakter kardiomonitora (...) Beneveiw T5 (BVT5) nie oznacza dowolności kupującego w wyborze modułów, które będą użytkowane w tym kardiomonitorze, ponieważ monitor ten może współpracować wyłącznie z modułami dedykowanymi wyłącznie do tej serii monitorów. Użytkownik może natomiast zdecydować, jakie parametry będą monitorowane i dobrać odpowiednie moduły. Wskazał, iż jednym z modułów dostępnych do tego kardiomonitora jest moduł ICG.

Po dokonaniu ww. dodatkowych ustaleń stanu faktycznego, organ I instancji wskazał, że Komisja konkursowa nie ma uprawnień aby domniemywać istnienia sprzętu wymaganego, wobec niejednoznacznych w tym zakresie twierdzeń oferenta. Stwierdził, iż ze złożonego oświadczenia nie można wywnioskować, które z urządzeń mogłyby mieć opcję nieinwazyjnego pomiaru rzutu serca, ponieważ ani w opisie ani w cechach sprzętu oferent nie określił takiej możliwości, jak również nie można wywnioskować czy w ogóle takie urządzenia oferent posiada. Z ustaleń dokonanych przez organ wynika, że moduł ICG jest wyposażeniem opcjonalnym, zaś od woli użytkownika zależy, czy wskazany moduł zostanie dołączony do kardiomonitora. Skoro tak, należało uznać, że wyjaśnienia odwołującego na etapie postępowania były nieprecyzyjne i nieudowodnione.

Od powyższej decyzji nr (...) Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ, odwołujący złożył odwołanie do Prezesa NFZ za pośrednictwem Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ, wnosząc o uwzględnienie odwołania. W odwołaniu do Prezesa NFZ odwołujący wnosi o uwzględnienie odwołania zarzucając naruszenie:

1)

art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1290) poprzez jego niezastosowanie i przeprowadzenie postępowania jedynie w przedmiocie rozpatrzenia odwołania skarżącego z dnia 16 lutego 2012 r. dotyczącego rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielanie od 1 lutego 2012 r. świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie szpitalne, w zakresie kardiologia-hospitalizacja, kardiologia hospitalizacja E10,E11, E12, E13, E14, kardiologia - hospitalizacja E23, E24, E25, E26 na terenie powiatów: (...), (...), (...), (...) i m. (...) o kodzie postępowania (...), zamiast ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z udziałem skarżącego - co stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością zaskarżonej na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;

2)

art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach poprzez jego błędne zastosowanie i odrzucenie oferty skarżącego, pomimo że spełniała ona wymagane warunki określone w przepisach prawa oraz warunki określone przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach;

3)

§ 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie z pominięciem określonego w Rozporządzeniu zakresu działań, jakie komisja konkursowa może przeprowadzić aby potwierdzić prawidłowość i prawdziwość danych zawartych w ofercie, w związku z faktem, że skarżący udzielił wyjaśnień dotyczących przeprowadzonego postępowania, zaś komisja nie przeprowadziła kontroli skarżącego w trybie określonym w Rozporządzeniu ani nie podjęła innych działań wyjaśniających;

4)

art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach poprzez rozstrzygnięcie postępowania nr (...) z wyłączeniem oferty skarżącego, co prowadzi do naruszenia zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i stanowi o niezachowaniu uczciwej konkurencji;

5)

art. 7, 77 § 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wybiórcze przeprowadzenie postępowania dowodowego i przyjęcie na podstawie pisma B. sp. z o.o. w (...), że odwołujący nie dysponował kardiomonitorami wyposażonymi - między innymi - w moduły pomiarowe ICG pozwalającymi na ciągły, nieinwazyjny pomiar rzutu serca, pomimo że odwołujący w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej złożył wymagane oświadczenie o spełnieniu ww. warunku, które nie zostało zweryfikowane negatywnie w toku ewentualnej kontroli komisji konkursowej, zaś w toku postępowania odwoławczego wskazał, że dysponuje i dysponował odpowiednim sprzętem, co organ pominął ustalając stan faktyczny niniejszej sprawy oraz bez uzasadnienia odmówił wiarygodności złożonej przez Odwołującego odpowiedzi na pytanie ankietowe nr 1.9.4.6.

Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ nr (...) z dnia (...) sierpnia 2016 r. Prezes NFZ, zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., uchylił decyzję nr (...) Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia (...) sierpnia 2016 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Prezes NFZ uznał, że ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji winien się kierować zaleceniami WSA w Warszawie w tym zakresie zawartymi w wyroku z dnia 22 września 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1716/15. Ponownie wyjaśniając okoliczności przeprowadzenia postępowania powinien jednoznaczne ustalić czy odwołujący spełniał wymagane w konkursie wymogi posiadania 4 aparatów umożliwiających nieinwazyjny pomiar rzutu serca w miejscu udzielania świadczeń.

Organ odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1290) poprzez jego niezastosowanie i przeprowadzenie postępowania jedynie w przedmiocie rozpatrzenia odwołania skarżącego z dnia 16 lutego 2012 r. zamiast ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z udziałem skarżącego - co stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wyjaśnił, że wobec uchylenia przez Prezesa NFZ decyzji Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, postępowanie administracyjne zostało cofnięte do etapu początkowego, tj. bezpośrednio po wniesieniu odwołania od rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielanie od 1 lutego 2012 r. świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie szpitalne, w zakresie kardiologia - hospitalizacja, kardiologia hospitalizacja E10, E11, E12, E13, E14, kardiologia - hospitalizacja E23, E24, E25, E26 na terenie powiatów: (...), (...), (...), (...) i m. (...) ((...)). W toku tego postępowania administracyjnego, organ I instancji zobowiązany był dokonać oceny postępowania konkursowego zmierzającego do zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, pod katem ewentualnego naruszenia przepisów prawa, zasady uczciwej konkurencji oraz zasady równego traktowania świadczeniodawców w świetle zapadłych wyroków, tj. wyroku WSA z dnia 22 września 2015 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1716/15 oraz wyroku NSA z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 73/14.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 107 § 3 k.p.a. Prezes NFZ wyjaśnił, że obowiązkiem organu administracji, wynikającym z art. 7 jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Natomiast stosownie do art. 77 k.p.a na organie prowadzącym postępowanie administracyjne ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zatem organ administracji jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Natomiast analiza decyzji Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ nr (...) z dnia (...) sierpnia 2016 r. w świetle zapadłych wyroków oraz wytycznych zawartych w decyzji nr (...) wykazała, iż postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia dla sprawy okoliczności. Organ I instancji w ponownym postępowaniu odwoławczym zbadał jedynie czynności komisji konkursowej wskazując, że wyjaśnienia odwołującego w zakresie wymaganego sprzętu (zapewniającego nieinwazyjny pomiar rzutu serca) były nieprecyzyjne a sam oferent w toku postępowania konkursowego miał możliwość przedstawienia dalszych dowodów oraz wniosków o ich przeprowadzenie ale tego nie zrobił. Organ I instancji wskazał ponadto, iż Komisja konkursowa nie ma uprawnień aby domniemywać istnienia sprzętu wymaganego, wobec niejednoznacznych w tym zakresie twierdzeń oferenta. Dodatkowe działania wyjaśniające jakie podjął (...) Oddział Wojewódzki NFZ to zwrócenie się z zapytaniem do B. Sp. z o.o. Prezes NFZ zgodził się z odwołującym, iż odpowiedź B. Sp. z o.o. nie pozwala na czynienie ustaleń co do tego czy wskazane kardiomonitory posiadały dany moduł czy też nie. Natomiast z analizy wyroków zapadłych w przedmiotowej sprawie wynikało, że tylko takie ustalenia wyczerpywałyby wytyczne Sądów. Organ odwoławczy podkreślił, że Naczelny Sąd Administracyjny i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazały na braki w postępowaniu dowodowym organów administracji w zakresie kwestii ustalenia czy odwołujący spełniał w postępowaniu konkursowym wymóg posiadania 4 aparatów umożliwiających nieinwazyjny pomiar rzutu serca w miejscu udzielania świadczeń. Prezes NFZ uznał, że organ I instancji wydając decyzję nr (...) z dnia (...) sierpnia 2016 r. nie wykonał wytycznych prawomocnych wyroków sądów administracyjnych orzekających w sprawie, w szczególności nie wyjaśnił dostatecznie czy zgłoszony w ofercie sprzęt (kardiomonitory) de facto spełniał wymagane w konkursie warunki i posiadał odpowiednie parametry i funkcje. Organ uznał, że decyzja nr (...) Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia (...) sierpnia 2016 r., powinna uwzględniać wiążące i ostateczne ustalenia prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1716/15. Brak uwzględnienia w tej decyzji ustaleń dokonanych w prawomocnym wyroku Sądu z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1716/15 powoduje sytuację, w której przytoczona decyzja nie wyjaśnia dokładnie stanu faktycznego, a to oznacza, że występowanie w obrocie prawnym takiej decyzji narusza art. 7 k.p.a., który stwierdza, iż organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie

1)

prawa procesowego, a to art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., w zw. art. 154 ust. 7 u.ś.o.z. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1290), poprzez niezastosowanie tych przepisów, i brak stwierdzenia, że decyzja Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia (...) sierpnia 2016 r. nr (...) jest nieważna jako wydana z naruszeniem przepisów o właściwości i bez podstawy prawnej,

2)

prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 154 ust. 7 u.ś.o.z.; w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1290) poprzez jego niezastosowanie i nakazanie przeprowadzenie postępowania jedynie w przedmiocie rozpatrzenia odwołania skarżącego z dnia (...) lutego 2012 r. dotyczące rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielanie od (...) lutego 2012 r. świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie szpitalne, w zakresie kardiologia - hospitalizacja, kardiologia hospitalizacja E10, E11, E12, E13, E14, kardiologia - hospitalizacja E23, E24, E25, E26 na terenie powiatów: (...), (...), (...), (...) i m. (...) o kodzie postępowania (...), zamiast nakazania ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z udziałem skarżącego.

Mając na uwadze stawione zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie, zgodnie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. że punkt II zaskarżonej decyzji i poprzedzająca wydanie decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia decyzja Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia (...) sierpnia 2016 r. nr (...), zostały wydane z naruszeniem prawa, (art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 2 k.p.a.), ewentualnie stwierdzenie, zgodnie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nieważności punktu II zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia (...) sierpnia 2016 r. nr (...), w całości, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ewentualnie uchylenie pkt II zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta w myśl § 2 tegoż artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Strona skarżąca zarzuca, że w sprawie doszło do naruszenia art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1290) poprzez jego niezastosowanie i przeprowadzenie postępowania jedynie w przedmiocie rozpatrzenia odwołania skarżącej z dnia (...) lutego 2012 r. zamiast ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z udziałem skarżącego, co stanowi rażące naruszenia prawa skutkujące nieważnością zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia w świetle art. 153 p.p.s.a. był związany treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1716/15. Zgodnie bowiem z ww. artykułem ocena prawna i wskazanie co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także Sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 września 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1716/15 uchylił decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia (...) marca 2013 r. nr (...) z uwagi na naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.). Sąd ten stwierdził, że organ II instancji nie wyjaśnił sprzeczności zaistniałych między stanowiskiem skarżącej w przedmiocie spełnienia wymogu w zakresie funkcjonalności 4 kardiomonitorów umożliwiających nieinwazyjny pomiar rzutu serca oraz wykazu zasobów sprzętowych w ofercie skarżącej (braku dodatkowego opisu poz. 17-20), co stanowi uchybienie formalne organu, albowiem gdyby zadeklarowane przez skarżącą urządzenie medyczne faktycznie taką funkcję spełniały w miejscu realizacji przez nią świadczeń opieki zdrowotnej nie byłoby podstaw do odrzucenia oferty skarżącej w trakcie postępowania konkursowego w 2011 r.

Przypomnieć należy, że orzekając w sprawie wojewódzki sąd administracyjny był zgodnie z art. 190 p.p.s.a. związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie o sygn. II GSK 73/14. W świetle art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjnych.

Konsekwencją zastosowania w sprawie art. 190 p.p.s.a. i 153 p.p.s.a. było to, że najpierw Sąd I instancji a następnie Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia byli zobowiązani do zastosowania się do wytycznych zawartych w orzeczeniach sądów administracyjnych.

Poza tym orzekając ponownie w sprawie Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia stosownie do art. 7, 77 § 1 k.p.a. zobowiązany był do zebrania i wszechstronnej oceny materiału dowodowego w sprawie. Natomiast analiza decyzji Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ nr (...) z dnia (...) sierpnia 2016 r. w świetle ww. orzeczeń sądów administracyjnych i stanowiska Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, zawartego w uzasadnieniu decyzji z dnia (...) lutego 2016 r., nr (...) wskazuje na to, że organ I instancji przeprowadził postępowanie bez należytego wyjaśnienia dla sprawy okoliczności. Dyrektor L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ zbadał bowiem czynności komisji konkursowej, wskazując na nieprecyzyjność wyjaśnień skarżącej co do posiadania wymaganego sprzętu i brak przedstawienia przez nią dowodów na powyższą okoliczność. Poza tym organ I instancji uzyskał informację od B. Sp. z o.o., że kardiomonitor może współpracować wyłącznie z modułami wytwarzanymi przez producenta tej serii firmę (...) oraz, że dla tego monitora dostępny jest m.in. moduł ICG pozwalający na dokonywanie nieinwazyjnego pomiaru rzutu serca. Jednakże organ I instancji nie wyjaśnił czy wskazane przez skarżącą kardiomonitory posiadały ten moduł, czy też nie. Z powyższych względów Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia prawidłowo ponownie uchylił decyzję organu I instancji z dnia (...) sierpnia 2016 r. ze wskazaniami, w jakim kierunku powinno być przeprowadzone uzupełniające postępowanie dowodowe.

Zatem zaskarżone przez stronę decyzja z dnia (...) grudnia 2016 r. oparta w m.in. na art. 138 § 2 k.p.a. nie narusza prawa, co skutkowało oddaleniu skargi przez Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.