Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 26 stycznia 2005 r.
VI SA/Wa 477/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka.

Sędziowie: NSA Stanisław Gronowski, Asesor, WSA Andrzej Czarnecki (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi Z. S. i W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) stycznia 2004 r. Nr (...) w przedmiocie: stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) października 2002 r. Nr (...) umarzającej postępowanie w sprawie wznowienia postępowania o rejestrację samochodu oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) grudnia 2003 r. Nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 157 k.p.a. stwierdziło nieważność decyzji Starosty (...) z dnia (...) października 2002 r. ((...)) umarzającej postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonej decyzją Wójta Gminy (...) z dnia (...) października 1999 r. o rejestracji samochodu ciężarowego marki (...) nr nadwozia (...), nr silnika (...), rok produkcji 1999, nr rej. (...), na nazwiska Z. S. i W. J.

Postępowanie w sprawie zostało wszczęte skutkiem sprzeciwu Prokuratora Okręgowego w (...) od umorzenia postępowania przez Starostę (...) jako bezprzedmiotowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) ustaliło, iż Z. S. i W. J. do wniosku o rejestrację pojazdu dołączyli fakturę zakupu, dowód rejestracyjny serii (...) wydany przez Starostwo Powiatowe w (...) na nazwisko A. P. i tablice rejestracyjne. Pojazd został zarejestrowany decyzją Wójta Gminy w (...) a dnia (...) października 1999 r. (dowód rej. nr (...) nr rej. (...)). Na wniosek Prokuratora Okręgowego w (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) decyzją z dnia (...) lipca 2002 r. Nr (...) stwierdziło nieważność dowodu rejestracyjnego wydanego przez Starostwo Powiatowe w (...) na nazwisko A. P., z uwagi na rażące naruszenie art. 68 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.). Ponieważ unieważniony dowód rejestracyjny stanowił podstawę następnej rejestracji na nazwiska Z. S. i W. J., prokuratura w (...) wystąpiła do Starosty (...) o wznowienie postępowania w sprawie rejestracji co starosta uczynił, by następnie decyzją z dnia (...) października 2002 r. umorzyć wznowione postępowanie. Przesłankami umorzenia postępowania było dla starosty to, iż pojazd został zbyty poza teren kognicji tego organu oraz to, iż Z. S. i W. J. w związku ze sprzedażą pojazdu przestali być, zdaniem starosty, stronami postępowania.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Starosta (...) nie przeprowadził postępowania zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. oraz nie wydał decyzji administracyjnej w myśl art. 151 k.p.a. co stanowiło rażące naruszenie prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji o umorzeniu.

Od decyzji tej Z. S. i W. J. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosząc o utrzymanie w mocy decyzji Starosty (...) umarzającej postępowanie w sprawie wznowienia postępowania.

W uzasadnienie wniosku skarżący powołali się na nabycie przedmiotowego samochodu w dobrej wierze jako samochodu ciężarowego, ponieważ jedynie tak homologowany pojazd był im potrzebny. W dacie rejestracji ((...) października 1999 r.) uprzedni dowód rejestracyjny był ważny, ponieważ został podważony dopiero skutkiem wystąpienia Prokuratora Okręgowego w (...) z dnia (...) listopada 2002 r. Z uwagi na fakt, iż samochód został przez nich sprzedany, skarżący uważają, iż postępowanie zasadnie zostało umorzone z uwagi na brak jego przedmiotu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) decyzją z dnia (...) stycznia 2004 r. Nr (...), na podstawie art. 139 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Opisując stan faktyczny kolegium stwierdza, iż Starosta (...) po wznowieniu postępowania nie przeprowadził postępowania w myśl art. 149 § 2 k.p.a. oraz nie wydał decyzji zgodnie z art. 151 k.p.a. W związku z tym kolegium podzieliło stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż decyzja starosty umarzająca postępowanie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Z. S. i W. J. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. zdaniem skarżących Starosta (...) zasadnie umorzył postępowanie stwierdzając, iż sprawa nie należy do jego właściwości terytorialnej a skarżący nie są stronami w tym postępowaniu. Nadto skarżący podnoszą, iż o nieważności dowodu rejestracyjnego dowiedzieli się po trzech latach od nabycia pojazdu, a obecnie jest on własnością innej osoby, która nie posługuje się ich dowodem rejestracyjnym, przez co stracił on jakiekolwiek znaczenie, gdyż został wycofany z obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) wnosiło o jej oddalenie podnosząc, iż wydając zaskarżoną decyzję nie badało merytorycznych przesłanek rozstrzygnięcia, gdyż zostały naruszone przepisy procedury administracyjnej, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), która art. 1 wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z dniem 1 stycznia 2004 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia wydanego w oparciu o art. 149 § 1 k.p.a. W wyniku wznowienia postępowania organ administracji jest obowiązany do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Efektem przeprowadzonego postępowania wznowieniowego jest wydanie przez organ administracji publicznej decyzji administracyjnej odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej lub wydania decyzji uchylającej tą decyzję (art. 151 § 1 k.p.a.).

W sytuacji gdy nie można uchylić decyzji dotychczasowej - z uwagi na upływ terminów lub możliwość wydania jedynie decyzji odpowiadającej w swej istocie decyzji dotychczasowej - organ administracji ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa wskazując przyczyny, dla których decyzji uchylić nie mógł (art. 151 § 2 k.p.a.).

Jak wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 czerwca 2001 r. (II S.A. 420/01) "...postanowienie o wznowieniu postępowania jest jedynie postanowieniem wszczynającym postępowanie i nie może zawierać innych treści, poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Inaczej mówiąc, postanowienie to otwiera postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. Stwierdzenia, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 k.p.a. i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 k.p.a.".

Należało by zauważyć nadto, iż postanowienie o wznowieniu postępowania nie może być przedmiotem postępowania odwoławczego, natomiast wadliwość tego postanowienia można wykazać w postępowaniu odwoławczym od decyzji wydanej w trybie art. 151 k.p.a.

W wyniku wniosku o wznowienie postępowania może być wydana decyzja:

-

o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) - w przypadku, gdy z żądaniem wystąpiła osoba, która nie jest stroną albo która jest wprawdzie stroną, ale wniosła żądanie po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a., a nie ma podstaw do jego przywrócenia, względnie gdy żądanie pochodzi od strony nie mającej zdolności do czynności prawnych, działającej bez przedstawiciela ustawowego,

-

o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej - w razie braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.),

-

uchylająca decyzję dotychczasową, gdy istnieją podstawy do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., i rozstrzygająca o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Przepisy nie przewidują natomiast możliwości umorzenia postępowania wznowieniowego, bez cofnięcia żądania tylko dlatego, że żądanie pochodzi, zdaniem organu administracji, od podmiotu, który nie jest stroną, bowiem postępowanie to mogło wszak zakończyć się wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. zatem brak jest w podanej sytuacji podstaw do przyjęcia, że stało się bezprzedmiotowe.

W razie braku podstaw z art. 145 § 1 k.p.a. odmawia się uchylenia dotychczasowej decyzji, a gdy podstawy te są, uchyla się dotychczasową decyzję i wydaje nową, rozstrzygającą o istocie sprawy. Oznacza to, iż wyłączone jest podjęcie innej treści rozstrzygnięcia kończącego postępowanie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie stwierdzając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego przez błędne jego zastosowanie lub wykładnię, a także nie stwierdzając by uległy naruszeniu przepisy postępowania, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.