Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1564771

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 20 maja 2014 r.
VI SA/Wa 3445/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka.

Sędziowie WSA: Magdalena Maliszewska (spr.), Zbigniew Rudnicki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) października 2013 r. nr (...) w przedmiocie wygaśnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) października 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w W., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Spółki z o.o. T. z siedzibą w C. (dalej: skarżąca, Spółka) od decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) czerwca 2013 r., którą stwierdzono wygaśnięcie, w części dotyczącej punktu gry na automatach o niskich wygranych mieszczącego się w W., przy ul. A., zezwolenia udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr (...) z dnia (...) lipca 2008 r.r. Spółce na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

  Decyzją nr (...) z dnia (...) lipca 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. udzielił skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 109 punktach na terenie województwa (...).

W punkcie IV powyższego zezwolenia, zgodnie z dyspozycją zawarta w art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.), zwaną dalej "u.g.z.w." został ustalony nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności, tj. dzień 30 czerwca 2009 r.

Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu (... ) Celnego w W. pismem z dnia (...) września 2012 r. poinformował Dyrektora Izby Celnej w W., że w punkcie gry na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w W. przy ul. A., Spółka nie rozpoczęła działalności objętej ww. zezwoleniem.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z dnia (...) września 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wygaśnięcia, w części dotyczącej punktu gier na automatach o niskich wygranych zlokalizowanego w W. przy ul. A., zezwolenia udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) lipca 2008 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa (...), a następnie decyzją z dnia (...) czerwca 2013 r. stwierdził wygaśnięcie opisanego zezwolenia w tej części.

Organ zezwalający I instancji podkreślił, iż treścią zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych jest nie tylko prawo urządzania i prowadzenia przedmiotowej działalności, ale także warunki jakie Strona jest obowiązana dopełnić po uzyskaniu tego zezwolenia. Treść zezwolenia określa m.in. termin, w którym działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych powinna być ostatecznie rozpoczęta. Tak, więc w punkcie IV zezwolenia nr (...) z dnia (...) lipca 2008 r. zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 35 ust. 1 pkt 7 u.g.z.w. został ustalony warunek - nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności, tj. dzień (...) czerwca 2009 r.

W dalszej kolejności organ zezwalający I instancji dokonał ustaleń faktycznych i stwierdził, że z akt sprawy wynika, że Strona w punkcie gry na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w W. przy ul. A. nie rozpoczęła działalności objętej zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr (...) z dnia (...) lipca 2008 r.

Strona nie dopełniła zatem warunku określonego ww. zezwoleniu, tj. nie rozpoczęła działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w przedmiotowym punkcie do dnia (...) czerwca 2009 r. czyli w nieprzekraczalnym terminie rozpoczęcia działalności.

  Powyższe oznacza, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki określone art. 258 § 1 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa, skutkujące stwierdzeniem wygaśnięcia zezwolenia w części dotyczącej ww. punktu.

Reasumując organ zezwalający I instancji mając na uwadze całokształt stanu faktycznego oraz prawnego, tj. nie rozpoczęcie działalności w nieprzekraczalnym terminie jej rozpoczęcia, na podstawie art. 207 w związku z art. 258 § 1 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa, stwierdził wygaśnięcie, w części dotyczącej punktu gry na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w W. przy ul. A., zezwolenia udzielonego Spółce. Skarżąca wniosła odwołanie od tego rozstrzygnięcia.

Dyrektor Izby Celnej w W. opisaną na wstępie decyzją z (...) października 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ powołując art. 8 u.g.h. wskazał, że do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że stanowi ona inaczej.

W związku z powyższymi przepisami, które miały zastosowanie w przedmiotowej sprawie były przepisy Ordynacji podatkowej.

Powołując art. 129 ust. 1 u.g.h. organ wskazał, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Dyrektor Izby Celnej w W. powoływał się przy tym na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1262/11.

Organ wyjaśnił, że w dniu wydania decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., elementy jakie powinno zawierać zezwolenie na urządzanie i prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych określone były w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych.

Powołując art. 35 ust. 1 pkt 3 i pkt 7 u.g.z.w. oraz art. 37 u.g.z.w. Dyrektor Izby Celnej w W. stanął na stanowisku, że wyrażenie użyte w art. 35 ust. 1 pkt 7 u.g.z.w. "nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności" należy rozumieć jako określenie terminu, w którym podmiot legitymujący się tego rodzaju zezwoleniem zobowiązany jest rozpocząć działalność we wszystkich punktach objętych zezwoleniem. Termin rozpoczęcia działalności należy zatem odnieść do całego zezwolenia, a więc do wszystkich punktów urządzania gier na automatach o niskich wygranych, o których mowa w zezwoleniu, gdyż z upływem terminu, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 7 u.g.z.w., wszystkie punkty wymienione w zezwoleniu winny już działać. W myśl art. 36 ust. 5 zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem.

Powołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ podnosił też, że użyte w art. 36 ust. 5 u.g.z.w pojęcie "podjęcia działalności" należy rozumieć jako zainicjowanie działalności, chociażby w jednym punkcie.

Tym samym ma on zastosowanie jedynie w przypadku, gdy nie podjęto działalności w żadnym z punktów gier objętych zezwoleniem i daje podstawę do wygaśnięcia zezwolenia w całości, nie zaś jak w niniejszej sprawie w części. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w W. mając na uwadze, że postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte w dniu (...) lutego 2012 r., czyli pod rządami ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.), która weszła w życie, co do zasady, w dniu 1 stycznia 2010 r. zastosowanie w sprawie ma przepis art. 258 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa w związku z art. 8 u.g.h.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 258 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa organ zezwalający, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli:

1)

stała się bezprzedmiotowa;

2)

została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku;

3)

strona nie dopełniła przewidzianych w tej decyzji lub w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ulg;

4)

strona nie dopełniła określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania.

Dyrektor Izby Celnej w W. wskazał, że jak wynika z informacji podanej przez Naczelnika Urzędu Celnego w S. w piśmie z dnia (...) stycznia 2012 r., Spółka nie rozpoczęła w punkcie gry na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w W. przy ul. A., działalności objętej ww. zezwoleniem. Z analizy akt sprawy wynika, że Spółka tych ustaleń nie kwestionowała.

W tej sytuacji organ uznał, że Spółka nie dopełniła warunku określonego w zezwoleniu, co oznacza, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 258 § 1 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Odpowiadając na zarzuty przedstawione w odwołaniu dotyczące naruszenia prawa Unii Europejskiej, Dyrektor Izby Celnej w W. zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd odnośnie obowiązku notyfikacji przepisów u.g.h. Wskazał również, iż zapadły na gruncie przepisów u.g.h. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C- 213/11, C-214/11 i C-217/11 F. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o., F. Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w G. nie ma znaczenia przy rozpatrywaniu spraw w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia w części. Przedmiotem rzeczonego orzeczenia prejudycjalnego TSUE były normy prawne zawarte w art. 129, art. 135 i art. 138 u.g.h., regulujące procedurę wydawania, zmiany i przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, które nie miały związku z zakresem przedmiotowej sprawy.

Ponadto, Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił, że w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-231/11, C-214/11 i C-217/11, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie uznał wskazanych przepisów za przepisy techniczne podlegające notyfikacji, a zatem nie utraciły mocy obowiązującej w polskim systemie prawnym. Organ podkreślił, iż Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził jedynie, że skarżone przepisy dotyczące automatów o niskich wygranych mogą być jedynie potencjalnie przepisami technicznymi, o czym rozstrzygać mają sądy krajowe.

Organ wskazał, iż według Trybunału za przepisy techniczne wymagające notyfikacji Komisji mogą być uznane jedynie te przepisy ustawy o grach hazardowych, które spełniają łącznie dwa warunki:

- mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry oraz

- wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w W. za taki potencjalny nawet przepis techniczny w rozumieniu zacytowanego wyżej wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie można uznać przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie; tym bardziej nie może to dotyczyć przepisu art. 258 § 1 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa.

  Odnosząc się do kolejnego zarzutu podniesionego w sprawie, Dyrektor Izby Celnej w W. wskazał, że z regulacji art. 121 u.g.h. wynika, że stwierdzenie wygaśnięcia działalności prowadzonej na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń wydanych przed 1 stycznia 2010 może nastąpić tylko na podstawie art. 36 ust. 5 u.g.z.w., a więc wyłącznie przy zaistnieniu przesłanek określonych w tym przepisie. Ustawodawca w przepisach przejściowych wprost bowiem wskazał, że do wygaszenia działalności prowadzonej na podstawie zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010 r. należy stosować art. 36 ust. 5 u.g.z.w.

Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił, że przepis art. 48 ust. 2 u.g.h. nie może stanowić podstawy mającej zastosowanie w sprawie dlatego, że w przepisach przejściowych nowej ustawy ustawodawca nie odsyła wprost do stosowania przepisu art. 48 ust. 2 u.g.h. Zdaniem organu odwoławczego powodem przyjęcia takiego toku rozumowania są inne przepisy przejściowe u.g.h., np.: Artykuł 138 ust. 2: "do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy". Artykuł 131: "do podmiotów prowadzących działalność, o której mowa w art. 129 ust. 1, przepisy art. 11 i art. 12 stosuje się odpowiednio". Zdaniem organu, z przytoczonych przepisów jasno wynika, że gdyby ustawodawca chciał uregulować kwestię stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia w części to w przepisach przejściowych wprost odesłałby do stosowania art. 48 ust. 2 u.g.h. Zdaniem organu jednak w przepisach intertempolarnych brak jest bezpośredniego odesłania do stosowania przepisu art. 48 ust. 2 u.g.h. dlatego też zarówno organ I instancji i organ odwoławczy zasadnie zastosowały przepis art. 258 § 1 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Skargę na opisaną decyzję wniosła T. Sp. Z o.o. z siedzibą w C.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1)

art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.), zwana dalej "u.g.h." poprzez jego zastosowanie, jako podstawy stwierdzenia wygaśnięcia w części zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, uwzględniając, że przepisy przejściowe u.g.h. nie pozwalają na stosowanie normy prawnej wynikającej z art. 48 ust. 2 wobec podmiotów urządzających gry na automatach o niskich wygranych tym samym zgodnie z art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie u.g.h. jest prowadzona, do czasu ich wygaśnięcia;

2)

art. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 pkt 11 oraz w zw. z art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 84/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurą udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L98.204.37 z późn. zm.) w zw. z Wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-2013/11, C-2014/11, C-217/11, poprzez ich nieuwzględnienie i w konsekwencji zmarginalizowanie przez Organ I instancji pozycji orzeczenia TSUE na gruncie linii orzecznictwa sądów krajowych, stwierdzającą, w oparciu o dyspozycją przepisów ustawy o grach hazardowych, wygaśnięcie w części zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego";

3)

art. 258 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie w związku z zaistniałym stanem faktycznym, zachodzą przesłanki uzasadniające stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia udzielonego Skarżącej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzją nr (...) z dnia (...) lipca 2008 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w W. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.), która weszła w życie, co do zasady, w dniu 1 stycznia 2010 r. zastosowanie w sprawie ma przepis art. 258 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa w związku z art. 8 u.g.h.

W związku z powyższym tytułem wstępu należy wyjaśnić, że w dniu wydania decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., elementy jakie powinno zawierać zezwolenie na urządzanie i prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych określone były w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Z treści art. 35 ust. 1 pkt 3 u.g.z.w. wynika, że zezwolenie to obejmuje, m.in. miejsce urządzania gier. Natomiast przepis art. 35 ust. 1 pkt 7 u.g.z.w. stanowił, że zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności, m.in. w zakresie gier na automatach o niskich wygranych obejmuje nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności. Przy czym z treści art. 37 u.g.z.w. wynika, że jedno zezwolenie jest udzielane na prowadzenie, m.in. określonej w zezwoleniu liczby punktów gier na automatach o niskich wygranych. Treść zezwolenia określa zatem zakres terytorialny prowadzenia, przedmiotowej działalności, a jednocześnie warunkuje termin, w którym działalność ta ostatecznie na tym terytorium (w punktach) powinna być prowadzona. Prowadzi to zdaniem Dyrektora Izby Celnej w W. do wniosku, że wyrażenie użyte w art. 35 ust. 1 pkt 7 u.g.z.w. "nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności" należy rozumieć jako określenie terminu, w którym podmiot legitymujący się tego rodzaju zezwoleniem zobowiązany jest rozpocząć działalność we wszystkich punktach objętych zezwoleniem. Termin rozpoczęcia działalności należy zatem odnieść do całego zezwolenia, a więc do wszystkich punktów urządzania gier na automatach o niskich wygranych, o których mowa w zezwoleniu, gdyż z upływem terminu, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 7 u.g.z.w., wszystkie punkty wymienione w zezwoleniu winny już działać. W myśl art. 36 ust. 5 zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem.

Mając na uwadze powyższe niezasadne jest twierdzenie Skarżącej, dotyczące naruszenia art. 258 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Dlatego też zgodnie z brzmieniem art. 258 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa organ zezwalający, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli:

1)

stała się bezprzedmiotowa;

2)

została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku;

3)

strona nie dopełniła przewidzianych w tej decyzji lub w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania ulg;

4)

strona nie dopełniła określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania.

W tym miejscu należy zauważyć, że pismem nr (...) z dnia (...) września 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego (...) w W. poinformował organ zezwalający, że w punkcie gier na automatach o niskich wygranych zlokalizowanym w W. przy ul. A. Strona nie rozpoczęła działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Z analizy akt sprawy wynika, że Spółka żadnych dowodów przeciwnych nie przedstawiła.

Mając zatem na uwadze, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie Dyrektor Izby Celnej w W. uznał, że w sprawie ustalono, że Skarżąca w punkcie gry na automatach o niskich wygranych w mieszczącym się w W. przy ul. A. nie rozpoczęła działalności objętej ww. zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. do dnia (...) listopada 2008 r. Oznacza to, że Skarżąca nie dopełniła warunku określonego ww. zezwoleniu, tj. nie rozpoczęła działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w przedmiotowym punkcie do dnia (...) czerwca 2009 r.

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało wszczęte (postanowieniem z (...) lutego 2012 r.) pod rządami nowej ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), która weszła w życie, co do zasady, 1 stycznia 2010 r. Według art. 8 tej ustawy do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Bezsporna w sprawie była okoliczność, że przedmiotowe zezwolenie zostało wydane pod rządami przepisów wcześniejszych, czyli ustawy o grach i zakładach wzajemnych i zakreślało skarżącej nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności na dzień (...) czerwca 2009 r. Z akt sprawy wynika, że w tym terminie w przedmiotowym punkcie objętym zezwoleniem taka działalność nie została rozpoczęta, czego sama skarżąca zakwestionowała.

Skarżąca opiera swój zarzut nieprawidłowości zastosowania art. 258 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej na przekonaniu, iż kwestia wygaśnięcia decyzji o udzieleniu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych została w sposób wyczerpujący uregulowana w przepisach ustawy o grach hazardowych oraz ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Przepisy tych ustaw, zdaniem Skarżącej, mają charakter przepisów szczególnych i wykluczają stosowanie w powyższym zakresie ogólnych przepisów Ordynacji podatkowej zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali.

Sąd zauważa jednak, że kwestia wygaśnięcia decyzji o udzieleniu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, nie była całościowo uregulowana w przepisach ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a do stosowania przepisów tej ustawy w niniejszej sprawie odsyła art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Kwestię wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, regulował art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, miał on jednak zastosowanie do sytuacji, gdy dany podmiot nie podjął w terminie określonym w zezwoleniu, w ogóle działalności objętej zezwoleniem. W przedmiotowej sprawie zatem przepis ten miałby zastosowanie, gdyby Skarżąca nie podjęła działalności objętej zezwoleniem w żadnym z punktów gry.

Odnosząc się natomiast bezpośrednio do zarzutu naruszenia art. 48 ust. 2 u.g.h. należy stwierdzić, iż zastosowanie normy w nim zawartej jest zasadne z uwagi na zapis art. 121 u.g.h., przewidujący, iż do instytucji wygaśnięcia zezwolenia udzielonego pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych z powodu nie rozpoczęcia działalności - stosuje się art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

W myśl tego ostatnio przywołanego przepisu, powyższe zezwolenia wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności.

Zdaniem Sądu - art. 121 (a w konsekwencji również i art. 36 ust. 5 u.g.z.w. znajduje zastosowanie wyłącznie do podmiotów, które w ogóle nie podjęły działalności w zakresie objętym ustawą o grach hazardowych, a nie w sytuacji, w której działalność tę w niektórych punktach podjęto. Nadto - z przepisów intertemporalnych u.g.h. nie wynika, aby przepis art. 48 ust. 2 u.g.h. miał zastosowanie w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 480/08 dokonując interpretacji pojęć "rozpoczęcia działalności" oraz "podjęcia działalności" wyraził pogląd, że:

1.

"Z treści art. 37 ustawy o grach w powiązaniu z art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach można wyprowadzać wniosek, iż termin, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy odnosi się do wszystkich punktów objętych zezwoleniem.

2.

"Nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności" należy odnieść do całego zezwolenia, a więc do wszystkich punktów urządzania gier na automatach o niskich wygranych, o których mowa w zezwoleniu, gdyż z upływem terminu, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach, wszystkie punkty wymienione w zezwoleniu winny już działać.

  3. Przepis art. 36 ust. 5 ustawy regulujący materię wygaśnięcia zezwolenia używa pojęcia "podjęcia działalności", które należy rozumieć jako zainicjowanie działalności chociażby w jednym punkcie w terminie w tym przepisie określonym. Skoro odwołuje się do podjęcia działalności objętej zezwoleniem, a to, jak wynika z art. 35 ust. 1, odnosi się do urządzania i prowadzenia działalności, to przyjąć należy, że chodzi tutaj o podjęcie urządzania i prowadzenia działalności chociażby w jednym punkcie objętym zezwoleniem."

  W końcowym okresie obowiązywania ustawy o grach i zakładach wzajemnych ustawodawca zmianą zawartą w art. 197 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej wprowadził w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, który wszedł w życie 31 października 2009 r., możliwość cofnięcia zezwolenia w całości lub w części, w przypadku nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami określonymi w zezwoleniu lub w regulaminie, lub z przepisami regulującymi działalność objętą zezwoleniem. Nie była to jednak instytucja tożsama z trybem stwierdzenia wygaśnięcia decyzji uregulowanym w art. 258 Ordynacji podatkowej. Miała ona charakter fakultatywny i uzależniona była od uprzedniego wezwania podmiotu, dla którego wydane było zezwolenie do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie. Oba zatem tryby się nie wykluczały, a już na pewno nie zachodziła między nimi reguła kolizyjna lex specialis derogat legi generali. Nie można zatem, zgodzić się ze stanowiskiem Strony, że kwestia wygaśnięcia decyzji o udzieleniu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych została w sposób wyczerpujący uregulowana w przepisach ustawy o grach hazardowych oraz ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że na podstawie art. 8 ustawy o grach hazardowych, do postępowań w sprawach określonych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że stanowi ona inaczej. Oznacza to, że do postępowań w zakresie działalności prowadzonej na podstawie zezwoleń wydanych przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych, stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Znajduje to potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1262/11. W konsekwencji zatem, nie można też zgodzić się z poglądem skarżącej, że w przedmiotowej sprawie wykluczone było zastosowanie ogólnych przepisów Ordynacji podatkowej.

Sąd zgadza się też ze stanowiskiem organu II instancji, że mający zastosowanie w niniejszej sprawie art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, który w kwestii będącej przedmiotem niniejszej sprawy odsyła do regulacji prawnej obowiązującej poprzednio ustawy o grach i zakładach wzajemnych, nie stanowi normy technicznej w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., przepis ten bowiem, jak wskazał TSUE w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 pozwala na dalsze prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a zatem na dalsze użytkowanie tych automatów, po dniu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.