Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1564766

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 20 maja 2014 r.
VI SA/Wa 3375/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka.

Sędziowie WSA: Magdalena Maliszewska (spr.), Zbigniew Rudnicki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. sprawy ze skargi C. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia (...) września 2013 r. nr (...) w przedmiocie interpretacji przepisów prawa oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

C. S.A. (dalej jako: C., skarżąca, Spółka) złożyła do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniosek z dnia (...) marca 2013 o wydanie pisemnej interpretacji w trybie art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, co do zakresu i sposobu stosowania przepisów art. 185 Pt oraz Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. Nr 24, poz. 196 z późn. zm.): zwanego dalej "Rozporządzeniem".

W punkcie 2. wniosku z dnia (...) marca 2013 r. C. przedstawiła następujący stan faktyczny:

"2.1. Wnioskodawca posiada pozwolenie radiowe (decyzją rezerwacyjną) nr (...) z dnia (...) lutego 2009 r., zmienione decyzją nr (...) wydaną w dniu (...) sierpnia 2011 r. oraz decyzją nr (...) wydaną w dniu (...) kwietnia 2012 r.

2.2. W dniu 21 grudnia 2012 r. została opublikowana ustawa z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy Prawo telekomunikacyjne (Nowelizacja).

2.3. Nowelizacja zmieniła m.in. brzmienie artykułu 185 Prawa telekomunikacyjnego, tj. przepisu regulującego zasady ponoszenia opłat rocznych za prawo do dysponowania częstotliwościami. W tym zakresie Nowelizacja weszła w życie 1 stycznia 2013 r.

2.4. Jednocześnie Nowelizacja wprowadziła zasadę, że dotychczasowe rozporządzenia wykonawcze zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych uchwalonych na podstawie znowelizowanej Ustawy, ale nie dłużej niż przez okres 24 miesięcy (art. 25 Nowelizacji).

2.5. Powyższe oznacza, że po dniu 1 stycznia 2013 r:

2.5.1. art. 185 Prawa telekomunikacyjnego ma nowe brzmienie;

2.5.2. dotychczasowe Rozporządzenie pozostaje w mocy.

2.6. W starym brzmieniu art. 185 Prawa telekomunikacyjnego (tekst jedn.: przed 1 stycznia 2013 r.), wskazany był obowiązek uiszczania opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością w służbie stałej satelitarnej służącej do dosyłania sygnałów radiodyfuzyjnych w relacji ziemia - satelita, wykonywanej za pomocą jednej stałej naziemnej stacji satelitarnej - za każde 10 kHz wykorzystywanego wiama częstotliwości (art. 185 ust. 5 pkt 3 ppkt " b " ustawy Prawo telekomunikacyjne).

2.7. Rozporządzenie wykonawcze precyzowało wysokość ww. opłaty rocznej (Załącznik nr 2 Rozporządzenia) - przewidując uiszczanie opłaty za każde 10 kHz wykorzystywanego widma częstotliwości.

2.8. Z tytułu przyznanej w decyzji rezei-wacji częstotliwości, na podstawie starego brzmienia art. 185 oraz Rozporządzenia, Wnioskodawca wniósł za rok 2012 opłatę roczną w wysokości 2.3 76.000 zł.

2.9. W nowym brzmieniu art. 185 ust. 5 pkt 7 ustawy Prawo telekomunikacyjne stanowi:

5. Opłaty, o których mowa w ust. 1, w poszczególnych służbach radiokomunikacyjnych nie mogą być wyższe niż:

7)

w służbie radiodyfuzji satelitarnej za prawo do dysponowania częstotliwością przez jedną stację - 40.000 złotych.

2.10. Z powyższego wynika, że opłata roczna wynikająca z decyzji, obliczona na podstawie Rozporządzenia jest wyższa niż maksymalna opłata wynikająca z nowego.

2.11. Z art. 87 Konstytucji wynika, że:

2.11.1. ustawy są aktami prawnymi nadrzędnymi nad rozporządzeniami

2.11.2. rozporządzenia są wydawane w celu wykonania ustawy".

Jednocześnie w punkcie 3. wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa Spółka przedstawiła swoje stanowisko:

1)" Wobec sprzeczności nowego art. 185 ustany Prawo telekomunikacyjne z Rozporządzeniem, Rozporządzenie w odpowiedniej części nie ma zastosowania.

2) Zapłata przez Wnioskodawcę kwoty 40.000 zł opłaty rocznej stanowi prawidłową realizację obowiązku wynikającego z art. 185 ustany Prawo telekomunikacyjne.

3) W przypadku wejścia w życie nowego rozporządzenia, które wprowadzi niższą opłatę roczną, stosowna część zapłaconej kwoty będzie nadpłatą ".

Pismem Prezesa UKE Nr (...) z dnia (...) marca 2013 r., Wnioskodawca uzyskał zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej potwierdzenie, że:

1. Wniosek z dnia (...) marca 2013 r. został złożony do Prezesa UKE w dniu (...) marca 2013 r.,

2.

termin rozpatrzenia ww. wniosku upływa, stosownie do przepisu art. 10a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, z dniem 1(...) kwietnia 2013 r.,

3.

decyzję Prezesa UKE, zawierającą, interpretację, o której wydanie C. S.A. zwrócił się we Wniosku z dnia (...) marca 2013 r., Strona może zaskarżyć w drodze wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skierowanego do Prezesa UKE w terminie 14 dni od dnia doręczenia C. ww. decyzji (art. 127 § 3, art. 129 § 1 i § 2 k.p.a.),

4.

stosownie do przepisu art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jeżeli Prezes UKE nie rozpatrzy ww. wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej.

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2013 r. Prezes UKE:

I.

udzielił następującej interpretacji w zakresie zawartych we wniosku z dnia (...) marca 2013 r. zapytań:

- należna za rok 2013 opłata za prawo do wykorzystywania częstotliwości uzyskane w wydanym przez Prezesa UKE pozwoleniu radiowym Nr (...) z dnia (...) lutego 2009 r., zmienionym decyzją Prezesa UKE Nr (...), wydaną w dniu (...) sierpnia 2011 r. oraz decyzją Prezesa UKE Nr (...), wydaną w dniu (...) kwietnia 2012 r., wynosi na dzień wydawania decyzji Nr (...) 2.376.000 zapłata przez Wnioskodawcę kwoty 40.000 zł tytułem opłaty rocznej za prawo do wykorzystywania częstotliwości uzyskane w wydanym przez Prezesa UKE pozwoleniu radiowym Nr (...) z dnia (...) lutego 2009 r., zmienionym decyzją Prezesa UKE Nr (...), wydaną w dniu (...) sierpnia 2011 r. oraz decyzją Prezesa UKE Nr (...), wydaną w dniu (...) kwietnia 2012 r. stanowi nieprawidłową realizację obowiązku wynikającego z art. 185 ust. 3 Pt;

II.

odmówił udzielenia interpretacji w zakresie stanowiska, zawartego we wniosku z dnia (...) marca 2013 r., zgodnie z którym "W przypadku wejścia w życie nowego rozporządzenia, które wprowadzi niższą opłatą roczną stosowna część zapłaconej kwoty będzie nadpłatą" (pkt 3 wniosku z dnia (...) marca 2013 r.).

Wnioskiem z dnia (...) kwietnia 2013 r. strona zaskarżyła w całości ww. decyzję oraz wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji z interpretacją uwzględniającą stanowisko Wnioskodawcy.

Zaskarżonej decyzji skarżąca Strona zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 185 ust. 3 i ust. 5 pkt 7 Pt i Rozporządzenia oraz art. 87 oraz 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), zwanej dalej "Konstytucją RP", przez ich niewłaściwe zastosowanie poprzez brak zastosowania nowego brzmienia art. 185 ust. 3 i ust. 5 pkt 7 Pt do omawianego w sprawie stanu faktycznego i oparcie decyzji o akt niższego rzędu, jakim jest rozporządzenie Rady Ministrów wydane na podstawie poprzedniej wersji tego przepisu, które jest sprzeczne z aktem wyższego rzędu, jakim jest ustawa.

- art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez niezasadną odmowę udzielenia pisemnej interpretacji stanowiska Spółki o brzmieniu " W przypadku wejścia w życie nowego rozporządzenia, które wprowadzi niższą opłatę roczną stosowna część zapłaconej kwoty będzie nadpłatą" pomimo, iż ww. przepisy dają podstawę do wydania takiej interpretacji.

Pismami z dnia 20 maja 2013 r., z dnia 2 lipca 2013 r., z dnia 29 lipca 2013 r. oraz z dnia 30 sierpnia 2013 r. Prezes UKE poinformował stronę o możliwości przeglądania akt sprawy i pouczył o przysługujących stronie prawach wynikających z art. 10 k.p.a. i art. 73 k.p.a. oraz poinformował o przesunięciu terminu rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ze względu na skomplikowany charakter sprawy.

Dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji organ stwierdził, iż spełnione zostały wszystkie przesłanki formalnoprawne warunkujące merytoryczne rozpoznanie wniosku z dnia (...) marca 2013 r. Rozpatrując sprawę ponownie, Prezes UKE podtrzymał ustalenia i wnioski poczynione przez Prezesa UKE w postępowaniu w I instancji i wyrażone w Zaskarżonej decyzji w kwestii przesłanek formalnoprawnych warunkujących merytoryczne rozpoznanie wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa, z których wynika obowiązek świadczenia daniny publicznej na podstawie art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (w niniejszej sprawie: wniosku z dnia (...) marca 2013 r.).

Prezes UKE wskazał, iż szczegółowe zasady obliczania i uiszczania rocznej opłaty z tytułu prawa do wykorzystywania częstotliwości określa Rozporządzenie, wydane na podstawie art. 185 ust. 11 Pt (w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1445), zwaną dalej "Ustawą nowelizującą"), które na podstawie przepisu art. 25 ust. 1 Ustawy nowelizującej zachowuje moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych, jednak nie dłużej niż przez okres 24 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej.

Zdaniem organu, dopuszczenie przez ustawodawcę możliwości stosowania Rozporządzenia przez okres 24 miesięcy od dnia wejścia w życie znowelizowanej Pt powoduje, iż za słuszną należy uznać interpretację, zgodnie z którą do czasu wejścia w życie wydanego na podstawie znowelizowanej Pt rozporządzenia dot. sposobu naliczania ww. opłat istnieje obowiązek wnoszenia opłat w wysokości wynikającej z Rozporządzenia.

W ocenie Prezesa UKE celem ustawodawcy było bowiem stosowanie dotychczasowych, wynikających z przepisów Rozporządzenia zasad ustalania opłat do czasu wydania nowego rozporządzenia, czyli nawet przez dwa lata od dnia wejścia w życie znowelizowanej Pt. Nie ma przy tym znaczenia, zdaniem Prezesa UKE fakt, iż w obowiązującym, na dzień wydania niniejszej decyzji, brzmieniu art. 185 ust. 5 Pt ustawodawca wskazał maksymalne wysokości opłat, które mogą różnić się od wysokości opłat wyliczonych na podstawie Rozporządzenia. Pozostawienie bowiem w mocy dotychczasowego aktu wykonawczego pozwala na przyjęcie za zasadne twierdzenie, iż wolą ustawodawcy było ustalanie opłat w oparciu o dotychczasowe zasady. W przeciwnym razie regulacja zawarta w art. 25 ust. 1 Ustawy nowelizującej stałaby się bezprzedmiotowa, co jest nie do pogodzenia z zasadą racjonalnej legislacji i racjonalnego podejścia do tworzenia systemu prawa.

Zatem Prezes UKE zobowiązany jest, wskazując prawidłową wysokość opłaty, stosować przepisy Rozporządzenia, gdyż do czasu utraty przez Rozporządzenie mocy obowiązującej Prezes UKE jako organ administracji nie może odmówić stosowania tego obowiązującego aktu rangi podustawowej.

W związku z powyższym Prezes UKE, stwierdził, iż aktem prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego ustalana jest wysokość opłat należnych od Spółki jest Rozporządzenie, zgodnie z którym wysokość opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością w służbie stałej satelitarnej służącej do dosyłania sygnałów radiodyfuzyjnych w relacji Ziemia-satelita, wykonywanej za pomocą jednej stałej naziemnej stacji satelitarnej, za każde 10 kHz wykorzystywanego widma częstotliwości wynosi 60 zł (Załącznik Nr 2, punkt VI. Łączność satelitarna ppkt 2).

Odnosząc powyższe do będącego w dyspozycji C. pozwolenia Nr (...) z dnia (...) lutego 2009 r., zmienionego decyzją Nr (...) wydaną w dniu (...) sierpnia 2011 r. oraz decyzją Nr (...) wydaną w dniu (...) kwietnia 2012 r., Prezes UKE wskazał, że opłatę roczną należy obliczyć według następujących parametrów:

6 kanałów o szerokości 33000 kHz = 198000 kHz, ponieważ za 10 kHz wykorzystywanego widma opłata wynosi 60 zł, opłata za przydzielone widmo 198000 kHz wynosi: (198000x60 zł)/10 - 1.188.000 zł.

W świetle § 5 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością za prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania:

1)

przez stacje radiokomunikacyjne nadawcze i nadawczo-odbiorcze, z wyłączeniem stacji ruchomych, zlokalizowane na obszarach administracyjnych miast liczących powyżej 100.000 mieszkańców,

2)

przez nadawcze stacje radiofoniczne i telewizyjne o mocy promieniowanej większej od 0,1 kW. zlokalizowane na obszarach administracyjnych miast liczących powyżej 100.000 mieszkańców oraz na obszarach przylegających do każdego z tych miast w promieniu do 20 km od środka każdego obszaru miejskiego - uiszcza się opłatę w wysokości 200% opłaty.

Odnosząc powyższy zapis do przedmiotowego pozwolenia radiowego Nr (...) z dnia (...) lutego 2009 r., zmienionego decyzją Nr (...) wydaną w dniu (...) sierpnia 2011 r. oraz decyzją Nr (...) wydaną w dniu (...) kwietnia 2012 r. opłata roczna wynosi 200% wyliczonej powyżej kwoty, tzn.:

1.188.000 zł x 200% = 2.376.000 zł.

Wobec powyższego Prezes UKE uznał, iż prawidłową realizację obowiązku, o którym mowa w art. 185 ust. 3 Pt jest zapłata kwoty 2.376.000 zł, w związku z czym sugerowana przez Wnioskodawcę zapłata kwoty 40.000 zł tytułem opłaty rocznej za prawo do wykorzystywania częstotliwości uzyskane w ww. pozwoleniu radiowym stanowi nieprawidłową realizację obowiązku wynikającego z art. 185 ust. 3 Pt.

Odnosząc się do zarzutu strony, zgodnie z którym zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 185 ust. 3 i ust. 5 pkt 7 Pt i Rozporządzenia oraz art. 87 oraz 92 Konstytucji RP, z których, jak wskazała Strona, wynika, że: "Ustawy są aktami prawnymi nadrzędnymi nad rozporządzenia, Rozporządzenia są wydawane w celu wykonania ustawy", przez ich niewłaściwe zastosowanie poprzez brak zastosowania nowego brzmienia art. 185 ust. 3 i ust. 5 pkt 7 Pt do omawianego w sprawie stanu faktycznego i oparcie decyzji niższego rzędu, jakim jest rozporządzenie Rady Ministrów wydane na podstawie poprzedniej wersji tego przepisu, które jest sprzeczne z aktem wyższego rzędu, jakim jest ustawa. Strona podnosiła ponadto, że wobec sprzeczności nowego art. 185 Pt z Rozporządzeniem, Rozporządzenie w odpowiedniej części nie ma zastosowania - Prezes UKE podkreślił, iż organ administracji nie jest właściwy do oceny zgodności z ustawą, czy też Konstytucją RP przepisów rangi podustawowej, czy też ustawowej podkreślił, iż organy administracji publicznej przestrzegając zasady praworządności, nie mogą odmawiać stosowania obowiązujących przepisów, nawet wówczas, gdy dostrzegają ich niezgodność z ustawą lub Konstytucją. " (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 802/11, LEX nr 1217119). Podobnie wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2004 r. sygn. akt OSK 794/04 (LEX nr 819264), w którym wskazał, iż w toku stosowania prawa organy administracji nie mogą oceniać zgodności przepisów rozporządzenia z ustawą. W przedmiotowym wyroku sąd wskazał ponadto, iż: "Niezależnie od tego należy podnieść, że dokonana przez Sąd ocena, iż przepis rozporządzenia, na podstawie którego została wydana zaskarżona decyzja, jest sprzeczny z ustawą i odmowa zastosowania tego przepisu przez Sąd w indywidualnej sprawie administracyjnej, nie może prowadzić do wniosku, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ".

Prezes UKE stwierdził, że nie jest władny do udzielenia Stronie interpretacji w zakresie zgodności przepisów Rozporządzenia z Pt, zatem przedstawiony przez C. zarzut naruszenia art. 185 ust. 3 i ust. 5 pkt 7 Pt i Rozporządzenia oraz art. 87 oraz 92 Konstytucji RP należy uznać za bezzasadny.

Odnosząc się natomiast drugiego z przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów, w ramach którego strona stwierdziła, że w zaskarżonej decyzji Prezes UKE naruszył art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez niezasadną odmowę udzielenia pisemnej interpretacji stanowiska Spółki o brzmieniu " W przypadku wejścia w życie nowego rozporządzenia, które wprowadzi niższą opłatę roczną, stosowna część zapłaconej kwoty będzie nadpłatą" pomimo, iż ww. przepisy dają podstawę do wydania takiej interpretacji. Prezes UKE zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca może złożyć wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej. "Użycie w przywołanym przepisie sformułowania: "przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia" prowadzi do wniosku, że przedsiębiorca może złożyć wniosek o wydanie interpretacji przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej, czyli tylko tych, których brzmienie jest znane w chwili składania wniosku o wydanie interpretacji. Nie dotyczy to jednak przepisów, które nie egzystują w obowiązującym porządku prawnym, w szczególności takich przepisów prawa, co do których nie wiadomo, jakie będzie ich obowiązujące brzmienie. Wprawdzie z art. 10 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wynika, że wniosek przedsiębiorcy może dotyczyć również zdarzeń przyszłych, jednak zdarzenia te, w ocenie Prezesa UKE, mogą dotyczyć przyszłych stanów faktycznych, a nie przyszłych przepisów prawnych, nieobowiązujących na dzień wydania decyzji w sprawie udzielenia interpretacji. Wobec przedstawionych wyżej okoliczności Prezes UKE nie mógł podzielić stanowiska strony, zgodnie z którym art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej daje podstawę do interpretacji nieobowiązujących przepisów. W związku z tym Prezes UKE, stwierdził, że odmowa udzielenia pisemnej interpretacji w przedmiocie stanowiska strony w brzmieniu: "W przypadku wejścia w życie nowego rozporządzenia, które wprowadzi niższą opłatę roczną, stosowna część zapłaconej kwoty będzie nadpłatą "była uzasadniona.

Powyższa decyzja została przez Spółkę zaskarżona do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1.

naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6,7 i 8 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez brak ich zastosowania przy dokonywaniu oceny zasadności podstaw prawnych wniosku skarżącej Spółki, opisane szczegółowo w uzasadnieniu skargi,

2.

naruszenie interesu prawnego strony skarżącej Spółki poprzez nieuwzględnienie braku zgodności przedmiotu zaskarżenia z obiektywnym porządkiem prawnym,

3.

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 185 ust. 3 ustawy Prawo Telekomunikacyjne i Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością oraz art. 87 oraz 92 Konstytucji RP przez ich niewłaściwe zastosowanie poprzez brak zastosowania nowego brzmienia art. 185 ust. 3 ustawy Prawo Telekomunikacyjne do omawianego w sprawie stanu faktycznego i oparcie decyzji o akt niższego rzędu jakim jest rozporządzenie Rady Ministrów wydane na podstawie poprzedniej wersji tego przepisu, które jest sprzeczne z aktem wyższego rzędu jakim jest ustawa.

- art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez niezasadną odmowę udzielenia pisemnej interpretacji stanowiska Spółki o brzmieniu " W przypadku wejścia w życie nowego rozporządzenia, które wprowadzi niższą opłatą roczną, stosowna część zapłaconej kwoty będzie nadpłatą pomimo, iż ww. przepisy dają podstawę do wydania takiej interpretacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada przy tym celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Oceniając skargę według powyższych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że nie jest ona zasadna.

Na podstawie art. 206 ust. 1 Pt postępowanie przed Prezesem UKE toczy się według przepisów k.p.a. z późn. zm. wynikającymi z Pt oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art, 10 ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej udzielenie interpretacji następuje w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie.

Zdaniem Sądu brak było prawnej możliwości odmiennego rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Po pierwsze, należy zwrócić uwagę na daty wydania decyzji administracyjnych w przedmiotowej sprawie na tle obowiązywania relewantnych przepisów prawa. Decyzja I wydana została w dniu (...) kwietnia 2013 r. a decyzja II (wydana na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie złożonego przez skarżącą) - w dniu (...) września 2013 r. gdy tymczasem ustawa nowelizacyjna wprowadzająca m.in. nowe brzmienie art. 285 PT - przepisu regulującego zasady ponoszenia opłat rocznych za prawo dysponowana częstotliwościami (przewidująca górny pułap opłat za prawo dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystania na kwotę 40000 zł w odniesieniu do częstotliwości wykorzystywanych przez skarżącą) - weszła w życie w dniu 1 stycznia 2013 r. Równocześnie jednak przewidywała ona w art. 25 zasadę, zgodnie z którą dotychczasowe rozporządzenia wykonawcze zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych, uchwalonych na podstawie znowelizowanej ustawy, ale nie dłużej niż przez okres 24 miesięcy.

W ocenie Sądu, powyższa regulacja oznacza jednoznaczną wolę ustawodawcy usankcjonowania dotychczas obowiązujących stawek opłat, dotychczas regulowanych na mocy Rozporządzenia, do czasu wydania nowego aktu wykonawczego. Wprowadzenie ograniczenia czasowego oznacza, że ustawodawca przewidział również m.in. hipotetyczną sytuację, w której brak nowego rozporządzenia przeciągnął się nadmiernie (ponad wspomniane 24 miesięcy) Wówczas expressis verbis wyłączone byłoby stosowanie dotychczasowego Rozporządzenia. Oznacza to, że przed upływem owego 24- miesięcznego terminu - a taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie - można i należy wręcz stosować Rozporządzenie, na mocy którego została naliczona na stronę opłata w kwocie 2.376.000 zł.

Interpretacja prawa w zakresie pkt 3 wniosku dotyczyć miała interpretacji przyszłych przepisów prawnych (ustalenia istnienia nadpłaty w postaci części uiszczonej opłaty w przypadku wejścia w życie nowego rozporządzenia, które w dacie wydawania decyzji jeszcze nie zostało wydane) a zatem, zdaniem Sądu, wykraczałaby poza ramy określone art. 10 ust. 1 u.s.g. i stanowiłaby niedopuszczalną antycypację stanu prawnego. Odmowa udzielenia interpretacji ze strony organu w powyższym zakresie była zatem zasadna.

Z uwagi na powyższe, stwierdzając, iż działanie organu było zgodne z prawem, na podstawie art. 151 p,p,s,a Sąd orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.