Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1564764

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 21 maja 2014 r.
VI SA/Wa 3326/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.).

Sędziowie WSA: Elżbieta Olechniewicz, Urszula Wilk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2014 r. sprawy ze skargi B. w B. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia (...) sierpnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego

1.

uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w K. z dnia (...) marca 2013 r.;

2.

stwierdza, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2013 r. nr (...) Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w (...) z dnia (...) marca 2013 r. odmawiające wszczęcia postępowania z wniosku (...) Okręgowej Izby Aptekarskiej w (...) w przedmiocie przestrzegania przepisów ustawy -Prawo farmaceutyczne dotyczących działalności reklamowej aptek, prowadzonej przez przedsiębiorcę "D" Spółka Jawna z siedzibą w (...), prowadzącego aptekę ogólnodostępną (...).

Do wydania postanowienia doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

Pismem z dnia (...) stycznia 2013 r. (...) Okręgowa Izba Aptekarska (dalej: (...) OIA) wniosła o wszczęcie postępowania administracyjnego dotyczącego podmiotu działającego pod firmą "D" Spółka Jawna z siedzibą w (...), prowadzącego aptekę ogólnodostępną (...) oraz zbadanie w jego ramach zgodności z prawem działalności tego podmiotu przestrzegania przepisów ustawy -Prawo farmaceutyczne dotyczące działalności reklamowej apteki. (...) Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w (...) postanowieniem z dnia marca 2013 odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu postanowienia (...) Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w (...) wskazał, że (...) OIA nie wykazała powiązania między jej celami statutowymi i przedmiotem sprawy. Ponadto (...) OIA nie wykazała również interesu społecznego uzasadniającego jej udział w sprawie.

Rozpoznając zażalenie (...) Okręgowej Izby Aptekarskiej na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w (...) z dnia (...) marca 2013 r. odmawiające wszczęcia postępowania z wniosku (...) Okręgowej Izby Aptekarskiej w (...) w przedmiocie przestrzegania przepisów ustawy - Prawo farmaceutyczne dotyczących działalności reklamowej aptek, prowadzonej przez przedsiębiorcę "D" Spółka Jawna z siedzibą w (...), prowadzącego aptekę ogólnodostępną (...), Główny Inspektor Farmaceutyczny stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i winno się ostać.

W uzasadnieniu podniósł, przywołując treść art. 31 § 1 k.p.a., że (...) OIA nie wykazała związku pomiędzy jej celami statutowymi określonymi w ustawie z dnia 19 kwietnia 1991 r. o Izbach aptekarskich (Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 856) a przedmiotem postępowania. Podnoszona argumentacja wskazująca, że jeżeli kierownik apteki narusza zakaz reklamy aptek to samorząd aptekarski ma żywotny interes w udziale, w postępowaniu ze względu na sprawowanie nadzoru nad wykonywaniem zawodu farmaceuty nie uzasadnia dopuszczenia (...) OIA do udziału w postępowaniu. Udział podmiotu trzeciego nie jest obojętny dla strony. W tym zakresie powołał się na argumentację zawartą w wyrokach: WSA we Wrocławiu z dnia 26 maja 2011 r. II SA/Wr 162/11 i NSA z dnia 5 października 2011 r. II OSK 1397/10.

Odnosząc się do kwestii interesu społecznego wskazał, że argumentacja przedstawiona przez (...) OIA w żadnym miejscu nie wskazała na interes społeczny, którym powodowane jest działanie. Wskazywany interes prawny w istocie jest przejawem partykularnego interesu samorządu zawodowego. (...) Izba Aptekarska nie wykazała konkretnego interesu społecznego, a jedynie wyraziła generalne przekonanie, że należy przestrzegać obowiązujących przepisów prawa. Taka konstatacja jest niewystarczająca do żądania dopuszczenia do toczącego się postępowania. Główny Inspektor Farmaceutyczny nie poddał w wątpliwość potrzeby zakazu reklamy aptek i w pełni popiera stanowisko wyrażone przez (...) OIA. Przedstawiona argumentacja na poparcie interesu społecznego jest w istocie uzasadnieniem dla ratio legis art. 94a ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne. W ocenie Głównego Inspektora Farmaceutycznego nie jest możliwe utożsamianie wprowadzenia konkretnego przepisu z interesem społecznym.

Z zasady racjonalny ustawodawca wprowadzając przepisy nakładające określone obowiązki kieruje się szeroko pojętym interesem społecznym i potrzeba ochrony społeczeństw przed negatywnymi skutkami poszczególnych zjawisk. Nie oznacza to jednak, że organizacja społeczna wnosząca o dopuszczenie do toczącego się postępowania może wskazywać, jako interes społeczny, przesłanki, którymi kierował się ustawodawca wprowadzając dany przepis. Organem powołanym do sprawowania nadzoru w zakresie przestrzegania przepisów o zakazie reklamy aptek jest wojewódzki inspektor farmaceutyczny. Rola organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym nie może polegać na przedstawienie swoich poglądów na temat poszczególnych działań strony i oceniać, czy stanowi ono zabroniona reklamę apteki czy też nie. Zakaz reklamy aptek adresowany jest nie tylko do farmaceutów, ale do każdego. W postępowaniu podmiotem objętym wnioskiem jest podmiot prowadzący aptekę, a nie farmaceuta zatrudniony w aptece. Główny Inspektor Farmaceutyczny zauważył także, ze dopuszczenie (...) OIA do udziału w postępowaniu, którego stroną jest inny przedsiębiorca, nie zawsze farmaceuta, może narażać interes strony.

Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia (...) sierpnia 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie (...) Wojewódzkiego inspektora Farmaceutycznego w (...) z dnia (...) marca 2013 r. złożyła (...) Okręgowa Izba Aptekarska w (...) wnosząc o uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

1.

naruszenie przepisu art. 31 § pkt 1 k.p.a. w związku z art. 29 pkt 1, art. 7 ust. 2 pkt 11 i art. 7 ust. 1 pkt 1, 6 i 9 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 94a i art. 108 ust. 4 pkt 7 lit. B ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm.) poprzez błędne przyjęcie i uznanie przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego, że (...) Izba Aptekarska nie wykazała, że wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego i zbadanie w jego ramach zgodności z prawem działalności spółki pod firmą: "D" Spółka jawna z siedzibą w (...) prowadzącej aptekę ogólnodostępną pod nazwą (...) w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne dotyczących działalności reklamowej aptek, a w szczególności, że użycie w nazwie apteki ogólnodostępnej słów (...) narusza przepis art. 94a ustawy Prawo farmaceutyczne jest uzasadnione zarówno celami statutowymi (...) Okręgowej Izby Aptekarskiej, jak i interesem społecznym;

2.

naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, a w konsekwencji ustalenie błędnego stanu faktycznego sprawy, a także całkowite pominięcie w uzasadnieniu faktów, które organ I instancji uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł wydając zaskarżone postanowienie a także przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił cech wiarygodności.

3. Naruszenie art. 7, 8 i 9 k.p.a. albowiem zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego wydane zostało z rażącym naruszeniem ogólnych zasad procedury administracyjnej, które wymagają prowadzenia postępowania administracyjnego z zachowaniem praworządności, dokonywania wszelkich kroków niezbędnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny oraz w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa oraz aby w sposób należyty i wyczerpujący informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, w tym czuwać, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa.

W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Farmaceutyczny wnosił o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję, Sąd dokonuje oceny, czy nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Poz. 270 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a."

Kontrolując zaskarżone postanowienie z punku widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot sporu w badanej sprawie stanowi odmowa wszczęcia przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego, postępowania administracyjnego z wniosku (...) Okręgowej Izby Aptekarskiej w (...) w przedmiocie przestrzegania przepisów ustawy - Prawo farmaceutyczne dotyczących działalności reklamowej aptek, prowadzonej przez przedsiębiorcę "D" Spółka Jawna z siedzibą w (...), prowadzącego aptekę ogólnodostępną (...). Stanowisko organu opiera się na niestwierdzeniu wystarczających przesłanek dla realizacji takiego żądania, w szczególności (...) Okręgowa Izba Aptekarska nie wykazała konkretnego interesu społecznego.

Sąd dokonując analizy prawnej niniejszej sprawy zauważa, że z żądaniem wszczęcia postępowania z urzędu na podstawie art. 31 § 1 k.p.a., organizacja społeczne może wystąpić, jeżeli spełnione są jednocześnie trzy warunki:

1.

postępowanie to musi dotyczyć sprawy innej osoby, a nie własnego interesu organizacji społecznej,

2.

żądanie organizacji społecznej jest uzasadnione celami statutowymi tej organizacji,

3.

za wszczęciem postępowania administracyjnego musi przemawiać interes społeczny.

W rozpatrywanej sprawie dwie pierwsze przesłanki wynikają z przedstawionych przez stronę dokumentów. Pozostaje do rozważenia trzecia przesłanka tj. czy za żądaniem skarżącej, złożonym w trybie art. 31 § 1 k.p.a., przemawia interes społeczny.

W ocenie organu odwoławczego cel statutowy organizacji społecznej, jaką jest niewątpliwie skarżąca, nie uprawnia do działania w interesie społecznym w zakresie wszczęcia postępowania administracyjnego. Główny Inspektor Farmaceutyczny nie kwestionując dowodów przedłożonych przez stronę, a wskazujących na naruszenie obowiązujących przepisów zakazu reklamy przez jedną z aptek funkcjonujących w obszarze właściwości miejscowej (...) Okręgowej Izby Aptekarskiej, wyjaśnienia, której to kwestii domaga się w istocie skarżąca, stwierdził brak formalnych podstaw do uwzględnienia takiego żądania. Zdaniem organu, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy samo uprawdopodobnienie, że za wszczęciem postępowania administracyjnego przemawia interes społeczny z uwagi na możliwość naruszenia prawa (zakazu reklamy) przez wskazaną aptekę, ponieważ udowodnienie tego faktu może mieć miejsce jedynie w ramach przeprowadzonego postępowania, a więc dopiero po jego wszczęciu. Aby zostało ono zainicjowane wnioskodawca musi najpierw dowieść, że leży to w interesie społecznym, a nie np. branżowy, (członków określonej izby aptekarskiej), jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie.

Prezentowany przez organ pogląd, w ocenie Sądu, jest błędny.

Zdaniem Sądu, kwestii stanowiących podstawę oraz treść (cel) żądania wszczęcia postępowania przez organ administracji nie można traktować rozłącznie, albowiem przedmiot żądania warunkuje w istocie rozpoznanie merytoryczne sprawy głównej, jaką stanowi zbadanie naruszenia zakazu reklamy aptek. W kontekście interpretacji art. 31 § 1 k.p.a. należy mieć także na uwadze cel postępowania administracyjnego, jakim jest załatwienie danej sprawy. Prawo żądania wszczęcia i udziału w takim postępowaniu (legitymacja procesowa) warunkuje de facto rozpoznanie sprawy głównej i nie może być ograniczone ponad określone ustawowe granice, gdyż prowadzi do zawężenia zakresu postępowania administracyjnego, w którym z godnie z art. 7 i 8 k.p.a. organ mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli działa na rzecz pogłębienia zaufania do organów administracji publicznej, Za niedopuszczalną należy zatem uznać taką wykładnię, która zawężą zakres uprawnień wnioskodawcy jak również nakładającą na niego dodatków.

W doktrynie podkreśla się, iż pojęcie interesu społecznego w rozumieniu, jakim występuje ono w art. 31 § 1 k.p.a. jest pojęciem nieostrym, stwarzającym trudności interpretacyjne w orzecznictwie, prowadzące niekiedy do skrajności w zbyt zawężającej lub nazbyt rozszerzającej wykładni tego pojęcia przez organy administracji publicznej (patrz A. Gronkiewicz, Organizacja społeczna w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012, s. 297). Istnieje również niebezpieczeństwo podobnych wypaczeń interpretacyjnych (wykładnia rozszerzająca) po stronie organizacji społecznej, kiedy uzna się za wystarczające samo wykazanie przez organizację, że jej żądanie na podstawie art. 31 § 1 k.p.a. jest uzasadnione celami statutowymi i faktem, że pozostają one w niesprecyzowanym ogólnym związku z daną sprawą administracyjną, w tym jej wszczęciem.

To, że pojęcie "interesu społecznego" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę i de facto w każdej sprawie indywidualnej podlega wykładni organu, do którego zostało skierowane żądanie oparte na przepisie art. 31 § 1 k.p.a., nie oznacza dowolności (uznaniowości) interpretacyjnej organów administracji. Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa organ w tym zakresie jest związany ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, zwłaszcza treścią art. 7 oraz 77 k.p.a. (przykładowo por. wyrok NSA z 23 września 2010 r. sygn. akt: II OSK 1339/09).

Z wykładni art. 31 § 1 k.p.a., wynika także, że ciężaru wykazania, że za wszczęciem postępowania przemawia interes społeczny nie można przerzucać z organizacji społecznej na organ, którego obowiązkiem nie jest wykazanie okoliczności wyłączających istnienie interesu społecznego danej organizacji społecznej w sprawie (por. uzasadnienie postanowienia składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2009 r., II GZ 55/09).

Podsumowując powyższe można stwierdzić, że o tym, że za wszczęciem postępowania na podstawie art. 31 § 1 pkt 1 k.p.a. w konkretnej sprawie przemawia interes społeczny, rozstrzyga organ na podstawie analizy materiału dowodowego tejże sprawy, zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu, dokonując oceny stanu faktycznego oraz prawnego badanej sprawy w kontekście wniosku skarżącej o wszczęcie postępowania administracyjnego, nie sposób przyjąć, że organ zgromadził wystarczający materiał dowodowy pozwalający na stwierdzenie braku interesu społecznego ze względu na zakres zadań statutowych Izb Aptekarskich, który by uzasadniał odmowę wszczęcia postępowania z urzędu. Główny Inspektor Farmaceutyczny nie podjął także działań dowodowych w celu zweryfikowania materialnoprawnych przesłanek żądania skarżącej, tj. zarzutu naruszenia przepisów Prawa farmaceutycznego w wyniku prowadzenia przez wymienioną we wniosku aptekę reklamy jej działalności.

Zdaniem Sądu, trudno kwestionować fakt, że skarżąca, jako organizacja społeczna, żądając wszczęcia postępowania administracyjnego nie działa bezinteresownie, angażując się w ochronę interesów zawodowych społeczności aptekarzy w sytuacji zagrożenia takich uniwersalnych wartości, jak naruszenie zasad uczciwej konkurencji i przestrzegania tych samych zasad prowadzenia działalności gospodarczej, która, co należy podkreślić, jest działalnością reglamentowaną przez państwo, gdyż wymaga uzyskania zezwolenia. Skoro wolą ustawodawcy prowadzenie aptek może mieć miejsce nie tylko przez aptekarzy, lecz także różne podmioty gospodarcze, z uwagi na brak w ustawie o izbach aptekarskich (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 856 z późn. zm.), dalej u.i.a. środków prawnych umożliwiających w sytuacji nieprzestrzegania standardów zawodowych, a w szczególności łamania prawa, oddziaływanie przez samorząd zawodowy aptekarzy na wszystkich przedsiębiorców, tym bardziej istotna staje się w takim przypadku rola organów państwa (nadzoru farmaceutycznego) odpowiedzialnych za funkcjonowanie rynku leków. To do ich kompetencji i zadań należy przeciwdziałanie takim sytuacjom, a zwłaszcza szybkie podejmowanie właściwych postępowań celem weryfikacji i ew. dyscyplinowania podmiotów (aptek) nieprzestrzegających obowiązujących zasad prowadzenia działalności nie tylko zgodnie z uzyskanym zezwoleniem, lecz przede wszystkim z przepisami Prawa farmaceutycznego. Ratio legis przepisu art. 31 § 1 pkt 1 k.p.a. polega na zapewnieniu pomocy (interwencji) państwa (jego organów) zwłaszcza w przypadkach, gdy brak regulacji prawnej uniemożliwia wszczynanie postępowań administracyjnych na wniosek, w okolicznościach wskazujących na taką potrzebę, gdyż przemawia za tym interes społeczny.

W ocenie Sądu z taką właśnie okolicznością mamy do czynienia w badanej sprawie, w której organy państwa dysponując odpowiednimi narzędziami prawnymi winny podjąć z urzędu działania zmierzające do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia problemów dotyczących sfery stosowania prawa, których samodzielnie podmioty samorządu zawodowego, w tym przypadku izby aptekarskie rozwiązać nie mogą. Samorząd aptekarski nie ma wpływu na przedsiębiorców prowadzących apteki i ich politykę w zakresie konkurencji na rynku leków i przestrzegania obowiązujących uregulowań ustawowych, może jedynie wskazywać właściwym organom administracji naruszenia określonych zasad postępowania, w tym zwłaszcza zakazu reklamy oraz żądać pomocy państwa, które to uprawnienie wynika wprost z przepisów ustawy o izbach aptekarskich oraz ma oparcie w statucie izby aptekarskiej.

Zatem dokonując wykładni art. 31 § 1 k.p.a., w przekonaniu Sądu, zarówno Główny Inspektor Farmaceutyczny jak i organ pierwszej instancji, odmawiając wszczęcia postępowania w rozpatrywanej sprawie, dokonał jego nieprawidłowej oceny prawnej.

W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienia dotknięte są także wadliwością ustaleń stanu faktycznego, gdyż organ pierwszej instancji nieprawidłowo stwierdził, że cele statutowe skarżącej przemawiają za uznaniem, iż Izba nie może wystąpić z żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów Prawa farmaceutycznego, ponieważ nie jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji. Oceny tej nie zmienił organ odwoławczy, chociaż zasadniczo przyznaje pod tym względem rację skarżącej, że istnieje merytoryczny związek przedmiotu postępowania (sprawy rozstrzyganej w decyzji administracyjnej) z przedmiotem działalności izby aptekarskiej, zarówno w sensie prawnym jak i faktycznym. Wydane postanowienia są zatem dotknięte sprzecznością dokonanych ustaleń ze stanem rzeczywistym, co ma istotny wpływ na wynik sprawy. Jego skutkiem jest bowiem stwierdzenie, że skarżąca nie działała w interesie społecznym, lecz wyłącznie w interesie branżowym (ekonomicznym i prawnym) zrzeszonych w izbie aptekarskiej członków, w wyniku błędnego rozumienia normy wywiedzionej z art. 31 § 1 k.p.a.

Interes społeczny należy utożsamiać z ochroną interesu zbiorowego, jakim jest bez wątpienia przestrzeganie prawa, a wszczęcie postępowania, którego celem jest zbadanie, czy nie zostały naruszone określone normy w obszarze dystrybucji leków chroniące zdrowie pacjentów, niewątpliwie ma związek z celami statutowymi izby aptekarskiej, a ponadto wynika wprost z samych przepisów ustawowych. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o izbach aptekarskich stanowi bowiem, że zadaniem samorządu aptekarskiego jest w szczególności sprawowanie pieczy i nadzoru nad wykonywaniem zawodu farmaceuty, zaś art. 2a ust. 1 pkt 8 tej ustawy, że wykonywanie tego zawodu ma na celu ochronę zdrowia publicznego i obejmuje udzielanie usług farmaceutycznych polegających m.in. na kierowaniu apteką, punktem aptecznym, działaniem farmacji szpitalnej lub hurtownią farmaceutyczną. Prawidłowe kierowanie apteką jest nierozerwalnie związane z przestrzeganiem obowiązujących przepisów i standardów, w szczególności wynikających z ustawy Prawo farmaceutyczne, w tym zakazu reklamy aptek. Niewątpliwie wykonywanie zawodu farmaceuty ma na celu ochronę zdrowia publicznego, a samorząd aptekarski, który jest powołany do sprawowania nadzoru nad zachowaniem właściwej jakości usług świadczonych przez farmaceutów, poprzez swoje działania ochrania jedną z najwyższych konstytucyjnych wartości, jaką jest zdrowie publiczne. Działalność samorządu aptekarskiego nie służy zatem partykularnym interesom organizacji społecznej lub jej członków, lecz interesom całego społeczeństwa, które korzysta z usług świadczonych przez farmaceutów w aptekach i punktach aptecznych. Sprawując nadzór w tym obszarze organy samorządu czynią to w interesie społecznym, który wyraża się przede wszystkim w dbaniu o prawidłowe wykonywanie zawodu przez farmaceutów, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa i zasadami etyki zawodowej, co ma prowadzić do osiągnięcia celu, jakim jest ochrona zdrowia publicznego.

W badanej sprawie kwestia naruszenia prawa - art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne stała się wysoce prawdopodobna w związku z działalnością reklamową apteki (...) w szczególności, w zakresie jej nazwy stanowiącej niedozwoloną z mocy art. 94a ustawy Prawo farmaceutyczne formę reklamy.

Należy stwierdzić, że Główny Inspektor Farmaceutyczny, co do zasady uznaje każde działanie na rzecz respektowania wprowadzonego w ustawie Prawo farmaceutyczne zakazu reklamy aptek za działanie podjęte w interesie społecznym, a nie branżowym. Dlatego niezrozumiałe jest stanowisko organ zajęte w rozstrzyganej sprawie, które pozostaje w oczywistej sprzeczności z tezami organu prezentującego oficjalne stanowisko głównego organu odpowiedzialnego za sferę nadzoru państwa nad rynkiem leków w zakresie potrzeby przestrzegania zakazu reklamy aptek. Pomimo, że skarżąca wskazała na naruszenia prawa przez (...) w zakresie zakazu reklamy, żądając podjęcia odpowiednich działań w tej sprawie przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego, Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy skarżone postanowienie organu I instancji nie dostrzegając interesu społecznego we wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, niezgodnie z prezentowanym na zewnątrz oficjalnym stanowiskiem odnoszącym się do meritum przedmiotowej sprawy. W tej sytuacji w ocenie Sądu, motywy działania skarżącej mające na celu wszczęcie przez właściwy organ - (...) Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego - postępowania administracyjnego w sprawie zaprzestania prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki oraz reklamy jej działalności, uzyskują dodatkowe oparcie w stanowisku naczelnego organu administracji odpowiedzialnego za nadzór państwa nad rynkiem leków.

Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji weźmie powyższe pod uwagę, jak również dokonaną przez Sąd ocenę prawną.

Konkludując, z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów mające wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 152 orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.