Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2165889

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 30 stycznia 2015 r.
VI SA/Wa 3155/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz.

Sędziowie WSA: Grzegorz Nowecki (spr.), Grażyna Śliwińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) listopada 2012 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także: "GITD" lub "organ") decyzją z dnia (...) listopada 2012 r., działając na podstawie przepisów art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1 i art. 13k ust. 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 z późn. zm., dalej: "u.d.p."), załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 80, poz. 433 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie z 22 marca 2011 r."), art. 50 pkt 1 lit. j), art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b), art. 51 ust. 7 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 z późn. zm., dalej: "utd"), utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia (...) lipca 2012 r., którą nałożył na A. B. (dalej: "skarżący" lub "strona") karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

U podstaw powyższego rozstrzygnięcia organu legły następujące ustalenia faktyczne.

W dniu (...) lipca 2012 r., na autostradzie (...), inspektor transportu drogowego zatrzymał do kontroli mobilnej zespół pojazdów: ciągnik siodłowy marki (...) o nr rej. (...) wraz z naczepą marki (...) o nr rej. (...). Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 t. Zespołem pojazdów kierował skarżący.

Zespół pojazdów został poddany skanowaniu w ruchu przy użyciu urządzenia znajdującego się w pojeździe służbowym Inspekcji Transportu Drogowego. Po zeskanowaniu wyświetlił się incydent polegający na braku środków na koncie "pre-pay" w dniu (...) lipca 2012 r. o godzinie 01:25:14 podczas przejazdu po płatnym odcinku autostrady (...) przez bramownicę nr (...).

W następstwie kontroli drogowej ustalono, że w dniu (...) lipca 2012 r. o godzinie 01:25:14, na autostradzie (...), na odcinku węzeł B. - węzeł S. kierujący pojazdem nie uiścił opłaty za przejazd po drodze krajowej określonej w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Odcinek drogi krajowej, po którym ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu samochodowego został wyszczególniony w załączniku nr 1 pkt 3 lit. d rozporządzenia z dnia 22 marca 2011 r.

W dniu (...) lipca 2012 r. sporządzono protokół kontroli oraz zawiadomiono stronę o wszczęciu w tej sprawie postępowania administracyjnego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z (...) lipca 2012 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. Organ wskazał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w rozporządzeniu z dnia 22 marca 2011 r. bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. 

Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od ww. decyzji. Skarżący oświadczył, że naruszone zostały przepisy art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 oraz art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, wyrażający się w obciążeniu odpowiedzialnością za wadliwe działający system elektronicznego poboru opłat użytkownika, który dopełnił wszelkich wymaganych od niego powinności. Strona była kierowcą pojazdu, którego właściciel zawarł umowę o regulowanie opłat za przejazd po drogach płatnych w trybie przedpłaconym. Już w dniu (...) lipca 2012 r. właściciel pojazdu zgłosił do operatora systemu reklamacje dotyczącą tego, że mimo wykonania przejazdu system nie dokonuje automatycznego poboru opłaty z rachunku. Skarżący nie kwestionuje faktu braku pobrania opłaty za przejazd drogą płatną, tylko obciążenie odpowiedzialnością użytkownika drogi, gdy on wypełnił wszelkie spoczywające na nim obowiązki, a do pobrania opłaty nie doszło z przyczyn od niego niezależnych. Umowa z użytkownikiem wskazuje bowiem, że na koncie użytkownika nie może powstać sytuacja braku środków, gdyż pobór zaliczki z rachunku następuje w sposób automatyczny.

Ponownie rozpoznając sprawę Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwał podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat działający w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad - K. Sp. z o.o., do udzielenia informacji związanych z kontrolowanym przejazdem, w szczególności do wskazania, czy opłata za przejazd określony w protokole kontroli została uiszczona.

Pismem z dnia (...) października 2012 r. K. Sp. z o.o. wskazała, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdem samochodowym o nr rej. (...) po autostradzie (...), na odcinku węzeł B. - węzeł S. w dniu (...) lipca 2012 r. o godzinie 01:25:14 nie została uiszczona. Stan salda konta użytkownika w systemie w dniu (...) lipca 2012 r. o godzinie 01:25:14 wynosił 0,00 zł. W dniu (...) lipca 2012 r. o godzinie 01:25 elektroniczny system poboru opłat działał prawidłowo oraz bramownica kontrolna o numerze (...) działała prawidłowo. Użytkownik pojazdu o ww. numerze rejestracyjnym nie składał reklamacji w związku z niesprawnym działaniem urządzenia viaBox. Umowa zawarta z użytkownikiem nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu.

Pismem z dnia (...) października 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o nowym materiale dowodowym i poinformował, że strona przed wydaniem decyzji ma prawo do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań.

Pismem z dnia (...) października 2012 r. skarżący odpowiedział na zawiadomienie. Zakwestionował prawdziwość informacji zawartych w piśmie K. sp. z o.o. w zakresie niezłożenia przez użytkownika pojazdu reklamacji, co do sprawności działania systemu. Skarżący wskazał na załączone do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zgłoszenia problemu, w którym zostało wskazane, że system poboru opłat wadliwie nie pobrał opłaty za przejazd drogą płatną. W ocenie strony powyższe okoliczności wskazują, że to z powodu błędów w działaniu systemu poboru opłat doszło do niepobrania środków pieniężnych za przejazd, a nie z powodu zaniechań użytkownika.

Organ ponownie rozpoznając sprawę stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że kontrolowany pojazd samochodowy poruszał się po drodze wymienionej w rozporządzeniu z dnia (...) marca 2011 r. i za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Zdaniem organu odwoławczego także strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż jest nią osoba która kierowała kontrolowanym pojazdem samochodowym, stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p.

GITD stwierdził, że okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 u.d.p. w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Przyczyny z powodu których opłata nie została uiszczona nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń.

Organ wyjaśnił, że wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej lecz stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których strona (kierujący) dopuściła się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Kara administracyjna nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Odpowiedzialność administracyjna, przewidziana w ustawie o drogach publicznych nie jest oparta na zasadzie winy, lecz powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego. Przepisy ustawy o drogach publicznych nie przewidziały wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej w rozpatrywanej sprawie administracyjnej, a więc jakiekolwiek fakty wskazujące na przyczyny nieuiszczenia opłaty elektronicznej nie mają wpływu na treść decyzji administracyjnej, bowiem prawo nie wiąże z nimi żadnego skutku prawnego.

Organ wskazał ponadto, że decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków związanych z uiszczaniem opłat elektronicznych mają charakter decyzji związanych. Organ, rozstrzygając sprawę, nie ma zatem możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w tych przepisach stan faktyczny.

GITD stwierdził, że postępowanie administracyjne było prowadzone zgodnie z dyrektywą przepisu art. 8 k.p.a. Organ w sposób rzetelny i kompletny zebrał materiał dowodowy oraz dokonał jego wnikliwej i wyczerpującej analizy.

W ocenie organu wnioski dowodowe zgłoszone przez stronę nie dotyczą udowodnienia kwestii istotnych dla rozpoznania sprawy, gdyż ustawodawca nie przewidział okoliczności pozwalających organowi na odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej za naruszenia wynikające z przepisu art. 13k ust. 1 u.d.p. W związku z tym przyczyny (obiektywne, subiektywne, zależne od strony lub od niej niezależne), które spowodowały ustalony w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny nie mają znaczenia prawnego.

GITD zaznaczył, że K. Sp. z o.o. wykazała, że w chwili przejazdu system elektronicznego poboru opłat działał prawidłowo. W aktach sprawy brak jest dowodów świadczących o wadliwości działania systemu elektronicznego poboru opłat podnoszonym przez skarżącego. W ocenie organu przedstawione przez stronę okoliczności w żaden sposób nie dowodzą, że opłata elektroniczna została uiszczona. Natomiast K. Sp. z o.o. jako powód nieuiszczenia opłaty za przejazd jednoznacznie wskazała brak środków na koncie użytkownika. Odpowiedź operatora systemu organ uznał za wiarygodną.

GITD wyjaśnił, że kwestia nieprawidłowości w przepływie środków pieniężnych pomiędzy bankiem a operatorem systemu nie jest przedmiotem rozważań organu. Z punktu widzenia organu istotne jest uiszczenie wymaganej opłaty elektronicznej. W przesłanym do organu dokumencie o nazwie: "zgłoszeniu problemu" strona wskazuje, że problemy z automatycznym zasileniem konta miały miejsce wcześniej. Nie miały więc charakteru incydentalnego, wobec czego strona mogła usunąć występujące nieprawidłowości. Ponadto organ wskazał, że dokument o nazwie "zgłoszenie problemu" nie jest tożsamy z reklamacją.

Wobec powyższego organ nie przyjął wyjaśnień strony jako wystarczających do umorzenia przedmiotowego postępowania. Wskazał, że kierowca prowadzący pojazd, co do którego istnieje obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej, przed rozpoczęciem jazdy po tej drodze winien podjąć wszelkie możliwe czynności zmierzające do wyeliminowania istniejących nieprawidłowości mających wpływ na elektroniczny pobór opłaty za przejazd po płatnym odcinku drogi, w związku z czym organ nie mógł umorzyć postępowania administracyjnego. Kierujący przed rozpoczęciem zadania przewozu drogowego winien upewnić się, czy na koncie użytkownika systemu viaToll znajdują się wystarczające środki do uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd. W ocenie organu w takim przypadku strona nie powinna dokonywać przejazdu po płatnych odcinkach dróg krajowych, gdyż wówczas świadomie naraża się na odpowiedzialność administracyjną.

Na decyzję GITD z dnia (...) listopada 2012 r. strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie reguł postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik tego postępowania, w szczególności art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. przez to, że organ zaniechał przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, zmierzającego do wyjaśnienia zarzutu strony o wadliwym działaniu systemu pobierania opłat za przejazd drogami płatnymi, a poprzestał wyłącznie na przyjęciu pisma prywatnej firmy mającego świadczyć o sprawności tego systemu. W ocenie skarżącego organ zaniechał także sprawdzenia twierdzeń kierowcy kontrolowanego pojazdu na okoliczność, że na koncie założonym w celu realizacji umowy zawartej z firmą K. sp. z o.o. powinny znajdować się środki umożliwiające zapłatę opłaty elektronicznej. Zdaniem strony skarżącej organ dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego sprawy z naruszeniem zasad doświadczenia życiowego, przez co doszedł do przekonania, że fakt nieuiszczenia opłaty uprawnia do ukarania kierowcy, gdy tymczasem reguły prawidłowo przeprowadzonego postępowania nie pozwalały na przyjęcie takiego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że organ nie podjął działań zmierzających do ustalenia, czy w dniu zdarzeń bramownice przez które przejeżdżał zarejestrowały tylko jego przejazd bez opłaty, czy były inne takie zdarzenia i jakie były losy rozpoznania powodów niepobrania opłaty. W ocenie strony pozwoliłoby to na zweryfikowanie oświadczenia firmy obsługującej system, że urządzenia na bramach były sprawne. Podobnie nie podjęto jakichkolwiek kroków zmierzających do wyjaśnienia z jakich powodów, mimo uregulowania w umowie stron automatycznego poboru środków z rachunku bankowego w wypadku osiągnięcia stanu minimum, system sygnalizował "brak środków na rachunku".

Skarżący zauważył, że firma obsługująca system viaTOLL ma interes w tym by twierdzić, że obsługiwany przez nią system działa prawidłowo, gdyż od tego zależy jej dalsze istnienie, podczas gdy z prasy fachowej lub opinii zamieszczonych w internecie wynika, że zapewnienia te bardzo często nie odpowiadają prawdzie. Skarżący wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie sprawdzono, czy oświadczenia prywatnej firmy K. sp. z o.o. były zgodne z prawdą.

W związku z powyższym skarżący uznał, że organ nie odniósł się do dokumentów przedstawionych przez niego w postępowaniu administracyjnym. W ocenie strony takie działanie GITD jest sprzeczne z zasadą praworządności i nie może prowadzić do pozostawienia zaskarżonej decyzji w systemie porządku prawnego w Polsce.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący wniósł ponadto o obciążenie organu kosztami związanymi z wniesieniem i prowadzeniem sprawy, w tym kosztami zastępstwa prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Ponadto organ pismem z dnia (...) stycznia 2015 r. wniósł o przeprowadzenie dowodu z pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z (...) stycznia 2014 r., na okoliczność prawidłowego oznakowania w dniu przejazdu odcinka drogi krajowej (...), węzeł B. - węzeł S. w, na którym miał miejsce sporny przejazd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. postanowił uwzględnić powyższy wniosek dowodowy na wskazaną w nim okoliczność.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 1 oraz art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 260 z późn. zm.). Z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych wynika dla korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Opłata ta, w myśl art. 13 ha ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych, jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 tego przepisu, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. Nr 80, poz. 433 z późn. zm.).

Należy podkreślić, że przepisy ustawy o drogach publicznych przewidują możliwość uiszczenia opłaty elektronicznej jedynie w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13hc ust. 1). Zasadą jest, że uiszczenie opłaty następuje poprzez urządzenie służące do poboru tych opłat, instalowane w pojeździe samochodowym.

Kierujący pojazdem samochodowym, wyposażonym w urządzenie do poboru opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a ww. ustawy o drogach publicznych jest obowiązany do: włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę (pkt 1); wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu (pkt 2); używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem (pkt 3).

Zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych, za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3000 zł. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13I ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13k ust. 4). W myśl art. 13I ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o drogach publicznych, do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

Jak wynika z akt sprawy, w następstwie kontroli drogowej ustalono, że w dniu (...) lipca 2012 r. o godzinie 01:25:14, na autostradzie (...), na odcinku węzeł B. - węzeł S. skarżący nie uiścił opłaty za przejazd po drodze krajowej określonej w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Odcinek drogi krajowej, po którym ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu samochodowego został wyszczególniony w załączniku nr 1 pkt 3 lit. d rozporządzenia z dnia 22 marca 2011 r.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy przejazd odbywał się bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej. Przeprowadzone w tym zakresie postępowanie zdaniem organu fakt ten potwierdza, zaś skarżący generalnie kwestionuje jego wynik, wskazując na nieprawidłowo ustalony jego zdaniem stan faktyczny sprawy oraz wywodząc, iż system poboru opłat nie działał prawidłowo oraz wskazując brak ustaleń organu w tym zakresie.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że przepisy ustawy o drogach publicznych przewidują możliwość uiszczenia opłaty elektronicznej w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i (art. 13hc ust. 1 u.d.p.). Zasadą jest, że pobranie opłaty następuje poprzez urządzenie instalowane w pojeździe samochodowym na potrzeby pobierania tych opłat. Obowiązek oferowania takowego urządzenia spoczywa na podmiotach pobierających opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru, zgodnie z art. 13i ust. 3 u.d.p.

W pojeździe kierowanym przez skarżącego było zainstalowane urządzenie viabox na potrzeby pobierania opłat elektronicznych.

Szczegółowe zasady wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania reguluje wydane na podstawie art. 40a ust. 5 u.d.p. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego (Dz. U. Nr 91, poz. 524).

Obowiązki użytkownika urządzenia (podmiotu zobowiązanego do wnoszenia opłaty, zgodnie z § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia) określone w art. 13i ust. 4a i 4b u.d.p., zostały doprecyzowane w kolejnych przepisach tego rozporządzenia.

Zgodnie z opisem funkcjonalności urządzenia viabox, w trakcie przejazdu urządzenie to informuje kierowcę, o tym czy opłata elektroniczna została pobrana, poprzez odpowiednią liczbę potwierdzeń (sygnałów) dźwiękowych. Urządzenie wydaje sygnały dźwiękowe w momencie, gdy pojazd przejeżdża pod bramownicą. Pojedynczy sygnał dźwiękowy oznacza, że użytkownik ma wystarczające środki na koncie i opłata została pobrana, a tym samym przejazd jest dozwolony. Dwa sygnały dźwiękowe informują, że opłata została pobrana, przejazd jest dozwolony, jednakże posiadane środki pieniężne na koncie użytkownika są bliskie wyczerpania i należy niezwłocznie doładować konto lub zjechać z drogi płatnej. Cztery sygnały dźwiękowe wskazują brak środków na koncie lub wadliwe działanie urządzenia, jak również wskazują, iż opłata za przejazd nie została pobrana i dalszy przejazd nie jest dozwolony. Natomiast brak dźwięku oznacza również, że opłata nie została pobrana. Należy wskazać, że również sam kierowca ma możliwość sprawdzenia, poprzez naciśnięcie przycisku, czy posiada środki odpowiednie do uiszczenia opłaty. Tak więc podczas wykonywanego przejazdu kontrolowany kierowca ma dostateczną możliwość sprawdzenia i posiada informację o tym, czy stosowna opłata elektroniczna jest pobierana.

Jednocześnie w przypadku stwierdzenia niesprawności urządzenia viabox, kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie, o którym mowa jest obowiązany do niezwłocznego zjechania z drogi objętej obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej (art. 13i ust. 4b u.d.p.).

Sąd zwraca uwagę, że w tej i podobnych sprawach skarżący przeważnie podnoszą, że zabezpieczyli środki na koncie i na poszczególnych bramownicach były one pobierane przez system. Spółka K. w takich sytuacjach stwierdza, że zapisy na zestawieniu operacji finansowych użytkownika przedstawiają operacje zarejestrowane na jego koncie, które nie są równoznaczne z faktem uiszczenia opłat za przejazd po płatnym odcinku drogi. Podobnie było w niniejszej sprawie (patrz pismo Spółki z prezentatą GITD z dnia (...).10 2012 r.) W piśmie tym Spółka K. przedstawiła dowody wskazujące w jaki sposób odbywała się procedura przejazdu pod bramownicą która zarejestrowała sporny przejazd - w postaci dokumentacji fotograficznej oraz kiedy system poboru opłat odnotowywał ten przejazd bez wniesienia należnej opłaty elektronicznej. Na tych dowodach oparł się organ Inspekcji Transportu Drogowego uznając, iż brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości działania sytemu viaToll w dniu dokonania spornego przejazdu.

Sad rozpatrujący skargę na dokonane przez organ administracji rozstrzygnięcie podziela stanowisko organu uznając, iż nie zostały skutecznie zakwestionowane dowody dostarczone przez firmę K., pozwalające na wzruszenie skarżonej decyzji. Podzielił także ocenę organu Inspekcji Transportu Drogowego, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż naruszenie było skutkiem okoliczności zależnych od strony skarżącej, gdyż brak środków na koncie użytkownika w systemie przedpłaconym Pre-pay uniemożliwia późniejsze uregulowanie należnej opłaty. Nie mają na to wpływu w szczególności terminowość przepływów środków z rachunku bankowego przewoźnika, na co słusznie wskazuje organ odnosząc się do przedstawionych dowodów z rachunku bankowego użytkownika systemu viaToll. Zawierający taką umowę przewoźnik powinien posiadać wystarczającą ilość środków na jego koncie w systemie płatności elektronicznej umożliwiającej dokonanie opłaty za przejazd każdym odcinkiem drogi płatnej.

Organ ponadto ustalił, iż odcinek drogi płatnej w dniu dokonania spornego przejazdu był w prawidłowy sposób oznakowany, co wynika z załączonego do wniosku dowodowego organu pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z (...) stycznia 2014 r.

Zdaniem Sądu, w przeprowadzonym przez organ postępowaniu, którego dotyczą sformułowane w skardze zarzuty, nie miały zatem miejsca takie uchybienia, które w znaczącym stopniu mogły mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy, a tylko takie kwalifikowane naruszenia stanowią podstawę do uchylenia decyzji administracyjnej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy organ zasadnie uznał, iż istnieje podstawa do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych. W myśl bowiem art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych korzystający z dróg publicznych zobowiązani są do uiszczenia opłat elektronicznych, jeżeli poruszają się po nich m.in. zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.