Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2073493

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 21 kwietnia 2016 r.
VI SA/Wa 3036/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska.

Sędziowie WSA: Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Danuta Szydłowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia nr 2 przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu adwokackiego, który został przeprowadzony w dniach (...) -(...) marca 2015 r. z dnia (...) września 2015 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego oddala skargę w całości

Uzasadnienie faktyczne

Komisja Egzaminacyjna II Stopnia Nr (...) przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu adwokackiego, który został przeprowadzony w dniach 11-13 marca 2015 r. (dalej "Komisja II Stopnia") uchwałą z dnia (...) września 2015 r., działając na podstawie art. 78h ust. 1, ust. 9 i ust. 12 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2015 r. poz. 615 z późn. zm.; dalej "Poa.") w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. S. (dalej "zdający", "skarżący"), utrzymała w mocy uchwałę nr (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r. Komisji Egzaminacyjnej Nr (...) do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego w 2015 r. z siedzibą w (...) w sprawie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego (dalej "Komisja Egzaminacyjna").

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Komisja II Stopnia wyjaśniła, że wskazaną wyżej uchwałą z dnia (...) kwietnia 2015 r. został ustalony negatywny wynik z egzaminu adwokackiego M. S., który z zadania z zakresu prawa karnego otrzymał ocenę dobrą, z zadania z zakresu prawa cywilnego ocenę dostateczną, z zadania z zakresu prawa gospodarczego ocenę dostateczną oraz z zadania z zakresu prawa administracyjnego ocenę niedostateczną.

W konsekwencji wynik końcowy egzaminu adwokackiego został ustalony jako negatywny.

Komisja II Stopnia dokonała analizy obowiązującego stanu prawnego i stwierdziła w szczególności, że z punktu widzenia zakresu orzekania szczegółowe ustosunkowanie się Komisji II Stopnia winno obejmować te zarzuty i argumenty, które zostały zawarte w odwołaniu zdającego.

Odnośnie do zadania z prawa administracyjnego, jak przypomniała Komisja II Stopnia, pierwszy z egzaminatorów wskazał, że brak w sporządzonej skardze precyzyjnego sformułowania wniosku o uchylenie decyzji i stąd niejasność, czy zdający wniósł o uchylenie w całości, czy w części, dostrzegając przy tym, że nie jest to brak uniemożliwiający nadanie skardze dalszego biegu. Co do prawidłowości zastosowania przepisów prawa i umiejętności ich interpretacji, egzaminator wskazał, że z jednej strony poprawnie zarzucono naruszenie przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., jednak bez wskazania, której jednostki redakcyjnej przepisu art. 77 k.p.a. naruszenie dostrzegł zdający. Podniesiono również w dokonanej ocenie lakoniczność uzasadnienia, które nadto nie wyjaśnia, czy naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, błędność zarzutów naruszenia przepisów art. 40 § 2 k.p.a. i art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, wskazując że oparte są one na nieporozumieniu, polegającym na zbudowaniu zarzutu hipotetycznego, niemającego związku z treścią kazusu (przypisanie stronie posiadania pełnomocnika, którego ta w kazusie nie miała) oraz zarzutu naruszenia przepisu, którego organ w ogóle nie stosował, gdyż nie rozstrzygał o wycofaniu produktu z obrotu. Zwrócono uwagę na niejasność i lakoniczność zarzutów skargi, pominięcie szeregu istotnych zarzutów, których wskazanie winno być oczywiste dla osoby mającej zamiar świadczyć usługi w zakresie reprezentowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, takich jak art. 15 k.p.a., art. 139 k.p.a. Nadto egzaminator zwrócił uwagę, że dopełnienie wymogów formalnych i ogólnikowe postawienie zarzutów naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. nie jest wobec powyższego wystarczające, gdyż od profesjonalnego pełnomocnika należy wymagać, że sam postawi odpowiednie zarzuty, a nie będzie liczył na zasadę niezwiązania sądu zarzutami skargi. Wobec poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje, egzaminator stwierdził, że przy jednoczesnym prawidłowym wybraniu sposobu rozwiązania zadania, tj. sporządzenia skargi do sądu administracyjnego, budzi wątpliwość, dlaczego zdający, uznając że decyzja nie została prawidłowo doręczona, zdecydował się jednak na takie rozwiązanie, mimo że postawiona przez niego teza prowadzić winna do wniosku o niedopuszczalności skargi. Powyższa sprzeczność świadczy o niedostatecznej znajomości procedury administracyjnej i sądowoadministracyjnej.

Drugi z egzaminatorów podał, że ze skargi nie wynika, aby została ona podpisana. Wskazał na brak zrozumienia istoty odwoławczego postępowania administracyjnego, wynikający z postawienia zarzutu, z którego miałoby wynikać, iż organ odwoławczy ma sprawdzić, czy strona prowadzi działalność zgodnie z zaleceniami wynikającym z decyzji, podczas gdy jego istotą jest powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Dostrzegł niekorespondowanie zarzutu naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej z uzasadnieniem tego zarzutu, niewskazanie jednostki redakcyjnej przepisu art. 77 k.p.a. i przez to nieprecyzyjne sformułowanie zarzutu naruszenia tego przepisu, nieprawidłowe sformułowanie zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., gdyż z kazusu nie wynikało, aby strona miała pełnomocnika, niezrozumiałe i błędne zarzucenie naruszenia art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, który w ogóle w sprawie nie miał zastosowania. Egzaminator zwrócił również uwagę na brak wskazania na oczywiste naruszenie zasady reformationis in peius oraz zasady dwuinstancyjności, niepodniesienie zarzutu naruszenia przepisów art. 79 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., niepodważenie ustaleń organów co do istnienia przesłanek do zastosowania art. 27 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Komisja II Stopnia, oceniając pracę i odnosząc się do zarzutów odwołania, podała między innymi, że skarga sporządzona przez zdającego spełnia większość wymogów formalnych, jednak nie wskazał on, czy domaga się uchylenia decyzji w całości, czy w części, co czyni wniosek skargi nieprecyzyjnym. Stwierdziła, że brak wskazania, o którą, czy które jednostki redakcyjne przepisu art. 77 k.p.a. chodzi, w powiązaniu z lakonicznym uzasadnieniem tego zarzutu prowadzi do wniosku, że zdający nie zrozumiał istoty tego zarzutu.

Komisja II Stopnia wskazała, że zdający w ogóle nie dostrzegł naruszenia zasady dwuinstancyjności oraz zasady reformationis in peius i nie postawił zarzutów naruszenia przepisów art. 15 k.p.a. i art. 139 k.p.a., podzielając w tym zakresie stanowisko zajęte przez egzaminatorów.

Komisja II Stopnia stwierdziła, że po stronie zdającego dostrzegalny jest brak znajomości zasad procedury odwoławczej administracyjnej.

Jak podała Komisja II Stopnia, zdający sam na siebie sprowadził, postawionym zarzutem naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., ryzyko, wynikające z faktu, że skoro zarzuca nieprawidłowe doręczenie decyzji, nie powinien jako pełnomocnik wnosić skargi do sądu (gdyż ta jest w takiej sytuacji niedopuszczalna), ale winien wnieść najpierw o doręczenie decyzji. Zdaniem Komisji II Stopnia, tłumaczenie przez zdającego, że była to omyłka, gdyż w rzeczywistości chodziło mu o naruszenie nie art. 40 § 2 k.p.a. a art. 10 k.p.a., nie zasługuje na uwzględnienie i jest zupełnie nieracjonalne.

Ponadto, w ocenie Komisji II Stopnia, zdający nie wskazał wpływu naruszeń przepisów postępowania na wynik sprawy. Nie jest wystarczające samo stwierdzenie, że wskazano w skardze naruszenia i ich wpływ na wynik sprawy. Argument ten świadczy o niezrozumieniu, że rolą pełnomocnika i kandydata na adwokata podczas egzaminu z prawa administracyjnego jest nie tylko prawidłowe podniesienie zarzutów przepisów postępowania, ale także wykazanie, jaki miało ono wpływ na wynik sprawy. Jak podkreśliła Komisja II Stopnia, egzamin adwokacki jest egzaminem zawodowym, który ma zadanie sprawdzić wiedzę praktyczną i "warsztat" zdającego. Jedną z podstaw owego "warsztatu" jest zasada, że stawianie przez pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego zawsze musi być opatrzone uzasadnieniem dotyczącym wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Co do zarzutów ze sfery prawa materialnego Komisja II Stopnia wskazała, że zdający podniósł nieprawidłowy i niezwiązany w ogóle ze stanem faktycznym zarzut rzekomego naruszenia przepisu art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Przepis ten dotyczy wycofywania z obrotu produktu stwarzającego zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Kazus nie dotyczył takiego produktu, a z treści zarzutu wynika całkowicie błędne zastosowanie tego przepisu dokonane przez zdającego. Zdający utożsamił produkt stwarzający zagrożenie z barem, którego działalność stwarza zagrożenie. Pomimo sięgnięcia do ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zdający nie wykazał się umiejętnością poszukiwania w niej właściwych przepisów i nie zastosował art. 27 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy.

Komisja II Stopnia stwierdziła, że gdyby rozpoznanie sporządzonej przez egzaminowanego skargi zostało ograniczone wyłącznie do zarzutów w niej podniesionych to skarga ta byłaby nieskuteczna. W konsekwencji przyjęła, że zdający nie zabezpieczył w dostatecznym stopniu interesów reprezentowanej przez niego strony, narażając ją na oddalenie skargi.

Zdaniem Komisji II Stopnia, stanowisko zdającego zaprezentowane w odwołaniu, jakoby działał w ewidentnie najlepszym interesie swojego klienta i sformułował najdalej idące i najkorzystniejsze dla niego zarzuty, jest w tym stanie rzeczy nie do zaaprobowania. Brakiem profesjonalizmu i działaniem niezgodnie z interesem reprezentowanej strony jest niedostrzeżenie i niepodniesienie wszystkich naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Świadczy to o nienależytym przygotowaniu do samodzielnego wykonywania zawodu adwokata (art. 78d ust. 1

Poa.).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie uchwały Komisji II Stopnia w zaskarżonej części.

Podniósł zarzuty naruszenia następujących przepisów prawa procesowego, a mianowicie:

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez powołanie się przez komisję odwoławczą na zasady orzekania w postępowaniu administracyjnym, podczas gdy zasady te nie obowiązują w procedurze administracyjnej, lecz są zastrzeżone wyłącznie dla sądu administracyjnego, co skutkowało utrzymaniem zaskarżonej uchwały w mocy;

- art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na powieleniu argumentacji z decyzji pierwszoinstancyjnej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy bowiem Komisja II Stopnia utrzymała w mocy decyzję Komisji Egzaminacyjnej.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 78h ust. 1 i ust. 2 w zw. art. 78h ust. 3 pkt 1 i pkt 2 Poa., poprzez podpisanie zaskarżonej uchwały z dnia 9 września 2015 r. przez ośmiu członków Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami członków powinno być dziewięciu.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzutu.

Skarżący wobec postawionego przez Komisję II Stopnia zarzutu braku podpisania skargi, wskazał, że w informacji dla zdającego nie ma mowy o tym, że ma to być podpis własnoręczny. Zdający zgodnie z instrukcją podpisał się jako adwokat Jan Nowak.

Skarżący wyjaśnił, że dostrzegł zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, wskazując, że organ I instancji przekroczył swoje uprawnienia, gdyż powinien zastosować mniej dolegliwą sankcję niż zamknięcie zakładu.

W odpowiedzi na skargę Komisja II Stopnia wnosząc o jej oddalenie podtrzymała dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania.

Kontrolując zaskarżoną uchwałę pod kątem powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga M. S. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przy wydawaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia przepisów prawa.

Na wstępie należy pokreślić rolę sądu administracyjnego, który nie jest trzecią komisją egzaminacyjną lecz jedynie bada czy organ nie dopuścił się rażących uchybień, czy dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla danego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie uchwały i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Szczegółowy tryb składania egzaminu adwokackiego regulują przepisy art. 78 -79 Poa. Zgodnie z art. 78e ust. 2 do ust. 4 Poa. oceny rozwiązania każdego z zadań z części drugiej do piątej egzaminu adwokackiego dokonują niezależnie od siebie dwaj egzaminatorzy z dziedzin prawa, których dotyczy praca pisemna, jeden spośród wskazanych przez Ministra Sprawiedliwości, drugi spośród wskazanych przez Naczelną Radę Adwokacką biorąc pod uwagę w szczególności zachowanie wymogów formalnych, właściwość zastosowanych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje. Każdy z egzaminatorów sprawdzających pracę pisemną wystawia ocenę cząstkową i sporządza pisemne uzasadnienie wystawionej oceny cząstkowej i przekazuje je niezwłocznie przewodniczącemu komisji egzaminacyjnej, który załącza wszystkie uzasadnienia ocen cząstkowych dotyczące prac zdającego do protokołu z przebiegu egzaminu adwokackiego. Ostateczną ocenę z pracy pisemnej z danego zadania z części drugiej do piątej egzaminu adwokackiego stanowi średnia ocen cząstkowych przyznanych przez każdego z egzaminatorów.

Egzaminatorzy oceniający pracę skarżącego z prawa administracyjnego wstawili oceny cząstkowe niedostateczne, co skutkowało, że łączna ocena była oceną negatywną.

Sąd dokonując kontroli stwierdził, że zaskarżona uchwała została podjęta z uwzględnieniem obowiązującego prawa i stanu faktycznego sprawy.

Podstawą wystawienia skarżącemu oceny niedostatecznej za zadanie z prawa administracyjnego były zbieżne oceny egzaminatorów, którzy właśnie takie oceny wystawili. Dokonując analizy pracy skarżącego i ocen egzaminatorów, zdaniem Sądu, uwagi egzaminatorów są w pełni trafne. W szczególności trafne są uwagi egzaminatorów odnoszące się do błędów popełnionych przez skarżącego w zakresie postawionego zarzutu naruszenia przepisów postępowania jako niepoprawnego konstrukcyjnie i pozbawionego uzasadnienia, jaki miałoby owo naruszenie wpływ na wynik sprawy. Podzielić należy również negatywną ocenę egzaminatorów co do podniesienia przez zdającego nietrafnego, błędnego i niemającego zastosowania w sprawie zarzutu naruszenia prawa materialnego, przy jednoczesnym zaniechaniu podniesienia zarzutu naruszenia art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

W szczególności podkreślono, że brak dostrzeżenia przez skarżącego czterech jednostek redakcyjnych art. 77 k.p.a., a przede wszystkim niedostrzeżenie konieczności powołania tej jednostki, której naruszenie zdający zarzuca, świadczy o braku dołożenia wymaganej od profesjonalnego pełnomocnika dozy staranności i prowadzi do wniosku, że zdający nie zrozumiał istoty tego zarzutu. Skarżący nie dostrzegł również naruszenia zasady dwuinstancyjności oraz zasady reformationis in peius i nie postawił zarzutów naruszenia przepisów art. 15 k.p.a. i art. 139 k.p.a. Egzaminatorzy podnieśli, że postawienie tych zarzutów winno być oczywiste dla każdego, kto ma zamiar zostać adwokatem. Podkreślono, że próba wykazania przez skarżącego jakoby zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. ukryty miał być we wniosku o uchylenie decyzji nie tylko organu odwoławczego, ale decyzji organów obu instancji, nie ma uzasadnionych podstaw. Dodano, że zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. postawione zostały w sposób lakoniczny a ich uzasadnienie nie koresponduje z ich treścią. Zgodzić należy się z egzaminatorami, że zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy z kazusu nie wynikało, aby strona miała ustanowionego pełnomocnika, jest nieprawidłowy. Nadto wskazano, że w pracy zdającego brak jest jakiegokolwiek odniesienia do kwestii zawiadomienia strony o czynności dowodowej w postaci przesłuchania świadka. Skarżący nie dostrzegł podczas sporządzania pracy, że doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w czynności przesłuchania świadka.

Wobec postawionych przez skarżącego zarzutów naruszenia prawa materialnego Komisja II Stopnia wskazała przede wszystkim, że zdający podniósł nieprawidłowy i niezwiązany w ogóle ze stanem faktycznym zarzut naruszenia przepisu art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Jak podała, przepis ten dotyczy wycofania z obrotu produktu stwarzającego zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, przy czym kazus nie dotyczył takiego produktu, a z treści zarzutu wynika błędne zastosowanie tego przepisu dokonane przez zdającego. Komisja II Stopnia wyjaśniła, że w skardze nie podniesiono zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a nadto oparto ją na naruszeniu przepisu prawa materialnego, który w ogóle nie miał w sprawie zastosowania.

W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały organ przeprowadził szczegółową analizę pracy skarżącego z zakresu prawa administracyjnego i uczynił to mając na uwadze ustawowe kryteria oceny oraz treść ocen cząstkowych. Uzasadnienie uchwały wyczerpująco wyjaśnia powody jej podjęcia. Komisja II Stopnia odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego argumentów, dokładnie uzasadniła wadliwości sporządzonej przez niego skargi. Uzasadnienie uchwały zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

Komisja II Stopnia uzasadniając swoje stanowisko wskazała także na konkretne błędy pracy egzaminacyjnej, które podlegały ocenie i rzutowały na podjęte rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu swojej uchwały w sposób precyzyjny i nie budzący wątpliwości Komisja II Stopnia przedstawiła argumenty za uznaniem, że negatywny wynik egzaminu skarżącego był ustalony prawidłowo.

Sąd zauważa, iż w egzaminie adwokackim chodzi przez wszystkim o sprawdzenie umiejętności zdającego w stosowaniu przepisów prawa w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego, stanowiącego zadanie egzaminacyjne. Przecież istotą zawodu adwokata jest umiejętne wykorzystanie swojej wiedzy w interesie swojego przyszłego mocodawcy tak, aby "wygrać" sprawę. Należy podkreślić, że zgodnie z przepisem art. 78d ust. 1 Poa. egzamin adwokacki polega na sprawdzeniu przygotowania prawniczego osoby przystępującej do egzaminu adwokackiego, do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata, w tym wiedzy z zakresu prawa i umiejętności jej praktycznego zastosowania z zakresu: materialnego i procesowego prawa karnego, materialnego i procesowego prawa wykroczeń, prawa karnego skarbowego, materialnego i procesowego prawa cywilnego, prawa rodzinnego i opiekuńczego, prawa gospodarczego, spółek prawa handlowego, prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, materialnego i procesowego prawa administracyjnego, postępowania sądowoadministracyjnego, prawa Unii Europejskiej, prawa konstytucyjnego oraz prawa o ustroju sądów i prokuratur, samorządu adwokackiego i innych organów ochrony prawnej działających w Rzeczypospolitej Polskiej oraz warunków wykonywania zawodu adwokata i etyki tego zawodu.

Cytowany przepis określając zakres przedmiotowy egzaminu adwokackiego, kładzie nacisk na sprawdzenie przygotowania prawniczego zdającego do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata, w tym wiedzy z zakresu prawa i umiejętności jej praktycznego zastosowania. W związku z tym wymagania stawiane zdającemu nie przewidują odmiennego jego traktowania od takiego, jakiemu poddaje się czynnego zawodowo adwokata. Dlatego zdający wykazując się wiedzą prawniczą powinien wykazać się właściwym przygotowaniem do (jak to określa przepis) samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata. Wiedza w zakresie prawidłowego zastosowania odpowiednich przepisów prawa stanowi bowiem gwarancję właściwego wykonywania zawodu. Egzamin adwokacki jest dla predestynującego do zawodu adwokata ostatnim sprawdzianem jego umiejętności.

Sąd podziela stanowisko Komisji II Stopnia uznając, iż wskazane przez egzaminatorów i potwierdzone przez Komisję II Stopnia wady w pracy skarżącego są istotne. W konsekwencji, zdaniem Sądu, Komisja II Stopnia zasadnie uznała, że rozwiązanie sprawy zaproponowane przez skarżącego nie spełnia oczekiwań stawianych profesjonalnemu pełnomocnikowi w postępowaniu sądowoadministracyjnym i prawidłowo została skarżącemu z powyższego egzaminu postawiona ocena niedostateczna.

Wskazać nadto należy, że skarżący błędnie wywodzi o naruszeniu art. 78h ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 78h ust. 3 pkt 1 i pkt 2 Poa., które miałoby polegać na podpisaniu zaskarżonej do Sądu uchwały przez ośmiu z dziewięciu członków tej Komisji. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 78h ust. 10 Poa. uchwały Komisji II Stopnia podejmowane są większością 2/3 głosów w obecności co najmniej połowy członków komisji odwoławczej. Stwierdzić należy, że kwestionowana przez skarżącego uchwała z całą pewnością nie jest obarczona wadą formalną, na którą skarżący wskazuje, bowiem została podpisana przez ośmiu z dziewięciu członków Komisji II Stopnia, stanowiących pełny jej skład, określony w art. 78h ust. 3 Poa.

Reasumując stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawę do wydania uchwały ustalającej negatywny wynik z egzaminu adwokackiego.

Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.