Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2073491

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 15 marca 2016 r.
VI SA/Wa 3020/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski.

Sędziowie WSA: Jacek Fronczyk, Izabela Głowacka-Klimas (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2016 r. sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na uchwałę Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia (...) września 2015 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie opinii w zakresie udzielenia zezwolenia

1.

stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały oraz utrzymanej nią w mocy uchwały Okręgowej Rady Aptekarskiej w C. z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...);

2.

zasądza od Naczelnej Rady Aptekarskiej na rzecz strony skarżącej V. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Uchwałą z dnia (...) sierpnia 2015 r. Prezydium Okręgowej Rady Aptekarskiej w (...) (dalej: Prezydium ORA) nr (...) na podstawie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 29 pkt 1 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 856 z późn. zm.) oraz w zw. z art. 99 ust. 4a i z art. 109 pkt 9 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm.), po rozpatrzeniu pisma nr (...) z dnia (...) sierpnia 2015 r. Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w (...) w sprawie wniosku (...) sp. z o.o. z siedzibą w (...) (skarżąca) o udzielenie opinii w zakresie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "(...)", której planowana lokalizacja znajduje się w (...), przy al. (...), Prezydium ORA postanowiło wyżej wskazany wniosek zaopiniować negatywnie.

W uzasadnieniu uchwały Prezydium ORA stwierdziło, że w bardzo bliskim sąsiedztwie wskazanej lokalizacji znajdują się dwie apteki ogólnodostępne, które w sposób wystarczający zapewniają mieszkańcom dostęp do leków. Usytuowanie kolejnej apteki w tak bliskiej odległości mogłoby - w ocenie Prezydium ORA - przyczynić się do sytuacji, w której to podstawowym celem istnienia sąsiadującej apteki stałoby się podejmowanie działań prowadzących do optymalizacji osiąganego zysku, a nie zapewnienia podstawowych dóbr pacjentów. Prezydium ORA wzięło pod uwagę w szczególności uzasadnienie wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE w połączonych sprawach C-570/07 oraz C-571/07.

W dniu (...) września 2015 r. do Prezydium NrA wpłynęło zażalenie (...) sp. z o. o na uchwałę nr (...) z dnia (...) sierpnia 2015 r. Prezydium Okręgowej Rady Aptekarskiej w (...) w sprawie negatywnego zaopiniowania wniosku w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "(...)" w (...) przy al. (...).

Skarżąca wniosła o uchylenie uchwały Prezydium ORA w całości i umorzenie postępowania przed ORA z uwagi na brak kompetencji ORA do oceny w przedmiocie maksymalnej ilości aptek znajdujących się na danym obszarze w toku postępowania o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki, czyniącą postępowanie to bezprzedmiotowym na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 w zw. z art. 144 k.p.a.

Prezydium NrA uchwałą z dnia (...) września 2015 r. nr (...) postanowiło umorzyć postępowanie zażaleniowe w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "(...)" w (...) przy al. (...). W uzasadnieniu przedmiotowej uchwały wskazało, że Prezydium NrA uzyskało informacje z których wynika, iż zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej "(...)" w (...) przy al. (...) zostało udzielone w dniu (...) sierpnia 2015 r. Wobec powyższego Prezydium NrA stwierdziło, że pomimo wniesienia zażalenia nie ma możliwości zajęcia merytorycznego stanowiska w sprawie, ponieważ postępowanie stało się bezprzedmiotowe w chwili wydania decyzji o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Prezydium NrA wskazało, że w ujęciu procesowym uchwała organu I instancji została wydana na podstawie art. 106 k.p.a. w zw. z art. 29 pkt 1 i art. 28 ust. 2 ustawy o izbach aptekarskich oraz w zw. z art. 99 ust. 4a i art. 109 pkt 9 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Wymienione przepisy, zawierają m.in. upoważnienie dla samorządu aptekarskiego do wyrażenia opinii w przedmiocie udzielania zezwoleń na prowadzenie apteki.

Wskazano, iż umorzenie postępowania zażaleniowego przez Prezydium NrA jest konieczne w sytuacji, gdy nie toczy się już postępowanie główne, zaś przedwczesne wydanie decyzji w postępowaniu głównym spowodowało, że zasada dwuinstancyjności nie mogła być zrealizowana w stosunku do postanowienia zawierającego stanowisko (opinię), a cel postępowania zażaleniowego został zniweczony.

Wskazano także, że z proceduralnego punktu widzenia nieprawidłowe jest wydanie decyzji kończącej postępowanie główne w sytuacji, gdy zaskarżone zostało przez stronę postanowienie organu współdziałającego, decyzja zostaje bowiem wydana na podstawie postanowienia nieostatecznego.

Pismem z dnia (...) października 2015 r. pełnomocnik skarżącej, (...) sp. z o.o., r. pr. T. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Prezydium NrA Nr (...) z dnia (...) września 2015 r.

W niniejszej skardze skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.:

- art. 138 § 1 pkt 3 oraz art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące umorzeniem postępowania zażaleniowego, z uwagi na jego bezprzedmiotowość, a zatem utrzymanie w mocy Uchwały podczas gdy fakt, iż WIF w (...) wydał zezwolenie na prowadzenie apteki nie stał na przeszkodzie merytorycznemu rozstrzygnięciu postępowania zażaleniowego,

- art. 6 i art. 8 oraz art. 19 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy uchwały, podczas gdy brak jest jakichkolwiek przepisów prawa materialnego zezwalających na orzekanie przez okręgową radę aptekarską w drodze opinii wydawanej w sprawach udzielania zezwoleń na prowadzenie apteki o czymkolwiek poza rękojmią dawaną przez farmaceutę będącego kandydatem na kierownika apteki,

- art. 15 k.p.a. poprzez brak wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu zażaleniowym i zamknięciu się przez NrA w ramach postępowania kontrolnego.

Zarzucono także naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 7 oraz art. 29 pkt 1 Ustawy o izbach aptekarskich poprzez utrzymanie w mocy Uchwały i zezwolenie na wyjście przez ORA poza jej kompetencje wynikające z przepisów prawa.

Mając na uwadze powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały Naczelnej Rady Aptekarskiej nr (...) z dnia (...) września 2015 r. oraz zobowiązanie NrA do uchylenia Uchwały i umorzenia postępowania w pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi szczegółowo odniosła się do jej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej uchwały (postanowienia) i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie jednak z innych przyczyn niż w niej wskazano.

Pismem z dnia (...) sierpnia 2015 r. (...) Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w (...) zwrócił się do Okręgowej Izby Aptekarskiej w (...) o udzielenie opinii w sprawie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Jako podstawę tej opinii organ wskazał art. 7 ust. 2 pkt 7 oraz art. 29 pkt 5 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach lekarskich.

Zdaniem Sądu, obie podjęte w sprawie uchwały organów samorządu aptekarskiego zostały wydane bez podstawy prawnej.

Akty administracyjne, w tym przypadku postanowienia, dotknięte taką wadą są nieważne, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.). Wprawdzie uchwały te zostały wydane w trybie art. 106 § 1 k.p.a., jednakże przepis ten znajduje zastosowanie tylko wówczas, gdy istnieje wyraźna norma prawa materialnego, która uzależnia wydanie decyzji w sprawie od zajęcia stanowiska przez inny organ. Zatem istotą niniejszej sprawy, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze, jest zagadnienie, czy w obowiązującym stanie prawnym (...) Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny posiadał uprawnienie, do złożenia wniosku w trybie art. 106 § 1 k.p.a. (jak przyjął organ samorządu aptekarskiego), obligującym do wydania opinii przez organ samorządu zawodowego aptekarzy w sprawie zezwolenia skarżącej na prowadzenie przez nią apteki ogólnodostępnej, a w konsekwencji, czy organ samorządu aptekarskiego - w odpowiedzi na złożony wniosek organu administracji publicznej - był uprawniony do działania w trybie art. 106 § 1 k.p.a. tak jak to uczyniły.

Zgodnie z brzmieniem art. 106 § 1 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W doktrynie przyjmuje się, że przepis art. 106 k.p.a. nie stanowi samoistnej podstawy prawnej współdziałania, bowiem taką podstawą są przepisy szczególne, które uzależniają wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ. Przepis ten określa jedynie zasady i tryb współdziałania, czyli dotyczy wyłącznie kwestii proceduralnych współdziałania (por. J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 1996, s. 467), z uwzględnieniem jednakże pierwszeństwa przepisów szczególnych, ustanawiających inne reguły i zasady współdziałania. Analogiczne stanowisko wyrażane jest także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. uchwała składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 1999 r. o sygn. akt OPK 14/98, publ. ONSA 1999, Nr 3, poz. 80).

Sformułowanie "przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ" należy rozumieć wyłącznie w sensie procesowym, tzn. że stanowisko innego organu jest formalną przesłanką wydania decyzji w tym sensie, iż organ prowadzący postępowanie jest obowiązany uzyskać takie stanowisko przed wydaniem decyzji, zaś organ współdziałający jest obowiązany przed tym dniem przedstawić swoje stanowisko w sprawie. Zwrot powyższy nie może być natomiast odczytywany jako ustanawiający jakąkolwiek zależność treściową (materialną) decyzji administracyjnej od stanowiska innego organu czy też związanie organu wydającego decyzję treścią tego stanowiska, bowiem nie jest ono wiążące dla organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Innymi słowy, przepis art. 106 k.p.a. reguluje jedynie zasady i tryb współdziałania organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji administracyjnej, nie jest natomiast samoistną podstawą takiego współdziałania, bowiem to musi wynikać z przepisów szczególnych. Tym samym obowiązek organu samorządu zawodowego aptekarzy do działania, na żądanie (...) Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego, jako prowadzącego postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, musi wynikać z przepisów prawa materialnego, obligującego go do wydania opinii w tym przedmiocie. Przepis art. 106 k.p.a. nie wyznacza bowiem kompetencji organu samorządu aptekarskiego do wyrażenia opinii w sprawie udzielenia przedsiębiorcy zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, wszak kompetencja ta musi wynikać z przepisu prawa materialnego, który to przepis musi z kolei nakazywać organowi administracji publicznej zasięgnięcie takiej opinii przed wydaniem decyzji udzielającej zezwolenie. Innymi słowy, roli samorządu zawodowego aptekarzy w kwestii opiniowania wniosku organu administracji w trybie art. 106 § 1-6 k.p.a. nie wyznacza zatem sam organ udzielający zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej poprzez swoje żądanie, ale czyni to przepis prawa materialnego, który musi nakazywać temu organowi administracji zasięgnięcie takiej opinii przed wydaniem decyzji.

W ocenie Sądu, na gruncie obowiązującego stanu prawnego przepisami wyznaczającymi tę rolę nie są podstawy prawne wskazane w uchwale Okręgowej Rady Aptekarskiej w (...), a mianowicie art. 28 ust. 2 i art. 29 pkt 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1429 z późn. zm.), bowiem są to jedynie normy kompetencyjne, które statuują ogólne uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni. Jednakże to ogólne uprawnienie nie stwarza dla organu samorządu aptekarskiego podstawy do działania w trybie art. 106 § 1-6 k.p.a., gdyż tylko przepis będący prawną podstawą cofania zezwoleń na prowadzenie aptek ogólnodostępnych mógłby rodzić po stronie organu administracji publicznej obowiązek uzyskania opinii organu samorządu aptekarskiego przed wydaniem decyzji w tym przedmiocie. Tymczasem z art. 99 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm.) nie wynika, by udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki było uzależnione od opinii organu samorządu aptekarskiego. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana, cofnięcie lub stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki należy do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Tak więc decyzję w przedmiocie udzielenia i zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej podejmuje wojewódzki inspektor farmaceutyczny bez współdziałania z organem samorządu aptekarskiego. Istniejące w ww. ustawie o izbach aptekarskich ogólne uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni stwarza jedynie kompetencję w tym zakresie, która jednak musiałaby znaleźć swoje potwierdzenie w ww. przepisie ustawy - Prawo farmaceutyczne lub w innych przepisach. Przepisy ww. ustawy - Prawo farmaceutyczne, jak również inne regulacje nie zawierają jednak normy, która wprowadzałaby obowiązek uzyskania opinii organu samorządu aptekarskiego przed wydaniem decyzji udzielającej zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Skoro więc ustawodawca nie uzależnił podejmowanego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia od opinii organu samorządu aptekarskiego, to nie można przyjąć, że podstawą takiego współdziałania są jedynie generalne normy kompetencyjne i przepis art. 106 § 1 k.p.a. Normy kompetencyjne wyznaczają tylko uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni, ale nie stanowią materialnoprawnych podstaw do podejmowania takich opinii i to w trybie współdziałania organów, o którym mowa w art. 106 § 1 k.p.a. Innymi słowy, to, że ww. ustawa o izbach aptekarskich przewiduje ogólną kompetencję organu samorządu aptekarskiego do podejmowania opinii w sprawach wydania zezwoleń na prowadzenie aptek, nie oznacza, że przepisy art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 tej ustawy stają się materialnoprawnymi podstawami, które uzależniają wydanie decyzji od współdziałania organów.

Należy przypomnieć, że ww. ustawa o izbach aptekarskich weszła w życie w dniu 29 maja 1991 r., natomiast w dniu 20 lutego 1992 r. weszła w życie ustawa z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej (Dz. U. Nr 105, poz. 452 z późn. zm.). Okoliczność ta ma znaczenie prawne o tyle, że na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego kwestię zezwoleń na prowadzenie aptek regulował art. 33 ust. 5 ww. ustawy o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej, który przewidywał, że udzielenie lub cofnięcie koncesji na prowadzenie apteki lub hurtowni farmaceutycznej wymaga zasięgnięcia opinii samorządu aptekarskiego. W ocenie Sądu, przepis ten stanowił materialnoprawną podstawę zobowiązującą do stosowania trybu współdziałania organów w oparciu o procedurę określoną w art. 106 § 1 k.p.a., bowiem zasięgnięcie opinii organu samorządu aptekarskiego wprowadzało obligatoryjny wymóg w tym zakresie przed wydaniem decyzji o udzieleniu lub cofnięciu koncesji. Tym samym to w poprzednio obowiązującym stanie prawnym na mocy art. 33 ust. 5 ww. ustawy o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej istniał obowiązek współdziałania po stronie organu samorządu aptekarskiego w trybie art. 106 § 1 k.p.a., przewidujący wydanie opinii w związku z art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 ww. ustawy o izbach aptekarskich - w formie uchwały - postanowienia właściwej okręgowej rady aptekarskiej, zaskarżalnego w drodze zażalenia do Naczelnej Rady Aptekarskiej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1998 r. o sygn. akt I SA 2137/97 i z dnia 28 kwietnia 2003 r. o sygn. akt II SA 1817/01, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec zmienionego stanu prawnego, obecnie obowiązujący stan prawny nie może być podstawą podejmowania przez organy samorządu aptekarskiego uchwał - postanowień opiniujących kwestie cofania zezwoleń na prowadzenie aptek ogólnodostępnych w trybie art. 106 § 1 k.p.a. Przepis art. 33 ust. 5 ww. ustawy o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej po dniu 1 października 2002 r. nie znalazł bowiem swego "odpowiednika" w ww. ustawie - Prawo farmaceutyczne (ustawa ta weszła w życie z tym dniem, z wyjątkiem jej art. 4 oraz art. 116, które weszły w życie z dniem 31 grudnia 2001 r. - art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo farmaceutyczne, ustawę o wyrobach medycznych oraz ustawę o Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych - Dz. U. Nr 126, poz. 1382), ani też w żadnej innej regulacji, która mogłaby mieć zastosowanie w analizowanym przypadku. Ustawa - Prawo farmaceutyczne nie wróciła do rozwiązania zawartego w poprzedniej ustawie i nie przewiduje obowiązku organów Inspekcji Farmaceutycznej w zakresie zasięgnięcia opinii przed wydaniem decyzji o udzieleniu zezwolenia. Nie przewidują takiego trybu zarówno powołany już wcześniej art. 99 ust. 2 ani art. 103 ww. ustawy - Prawo farmaceutyczne, statuujące zasady wydawania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, ani też inne przepisy tej ustawy.

Istniejące w art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 ww. ustawy o izbach aptekarskich uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni stwarza zatem jedynie generalną kompetencję w tym zakresie, która jednak musiałaby znaleźć swoje potwierdzenie w przepisach ww. ustawy - Prawo farmaceutyczne lub w innych regulacjach. Skoro więc w obowiązującym stanie prawnym brak jest takich materialnoprawnych podstaw zobowiązujących organ Inspekcji Farmaceutycznej do współdziałania z organem samorządu aptekarskiego na podstawie art. 106 § 1 k.p.a., to (...) Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny nie miał obowiązku uruchamiania trybu współdziałania przed wydaniem decyzji w przedmiocie udzielenia skarżącej zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, zaś Okręgowa Rada Aptekarska w (...) w takiej sytuacji nie miała podstaw do podejmowania postanowienia - uchwały opiniującej ten zamiar w trybie art. 106 § 1 k.p.a. Oznacza to, że uchwała (postanowienie) Okręgowej Rady Aptekarskiej w (...) wydana została bez podstawy prawnej i jako taka dotknięta jest wadą nieważności, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 126 k.p.a. Również uchwała - postanowienie Naczelnej Rady Aptekarskiej dotknięte jest tą samą wadą nieważności, bowiem utrzymuje w mocy nieważną uchwałę - postanowienie Okręgowej Rady Aptekarskiej w (...). Dlatego też Sąd zdecydował o wyeliminowaniu z obrotu prawnego obu podjętych w sprawie uchwał (postanowień), stwierdzając ich nieważność.

W zaistniałych okolicznościach Okręgowa Rada Aptekarska w (...) powinna jedynie poinformować (...) Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego o braku materialnoprawnych podstaw do opiniowania przez nią w trybie art. 106 § 1 k.p.a. zamiaru wydania przedsiębiorcy zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Jak wyżej wskazano w niniejszej sprawie nie było podstaw do orzekania we wskazanym trybie administracyjnym, w związku z czym nie było również podstaw do złożenia zażalenia, a co za tym idzie nie było podstaw do orzekania w drugiej instancji. Przedmiot postępowania w jakim organy obu instancji się poruszały dotyczył bowiem wydania opinii w trybie art. 106 k.p.a determinuje to konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego podjętych obu uchwał, jako że brak jest materialnoprawnej podstawy do orzekania w trybie art. 106 k.p.a., a wiec także wniesienia środka zaskarżenia i wydania orzeczenia w drugiej instancji.

Z tych względów, uznając skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 126 k.p.a., orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Obowiązkiem organu samorządu aptekarskiego będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku.

W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził od Naczelnej Rady Aptekarskiej na rzecz strony skarżącej kwotę 357 zł,.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.