Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2073483

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 12 maja 2016 r.
VI SA/Wa 2866/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas.

Sędziowie WSA: Piotr Borowiecki, Ewa Frąckiewicz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2016 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w (...) na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie 20 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę w całości

Uzasadnienie faktyczne

Minister Administracji i Cyfryzacji, na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., po z. 267, z późn. zm.), decyzją z dnia (...) sierpnia 2015 r., nr (...) uchylił decyzję z dnia (...) lipca 2015 r. nr (...) Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w części dotyczącej nakazania rejestracji dwudziestu używanych odbiorników telewizyjnych i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji.

Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu (...) kwietnia 2015 r. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. (...) w miejscowości (...) zajmowanym przez K. z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w (...) (dalej zwana "skarżącą"). Kontrola została przeprowadzona w obecności Pani D. L. W trakcie przeprowadzonej kontroli ujawniono w lokalu 20 odbiorników telewizyjnych, które odbierały program: dołączono oświadczenie. Do odbiornika doprowadzona jest telewizja naziemna. Stwierdzono, że 20 szt. odbiorników telewizyjnych jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu i są one używane od stycznia 2015 r. Fakt ten został ustalony na podstawie ustnej wypowiedzi D. L. Protokół został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i D. L.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ I instancji decyzją z dnia (...) lipca 2015 r. nakazał rejestrację 20 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie 20 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 12900,00 zł.

Następnie skarżąca wniosła odwołanie od decyzji z dnia (...) lipca 2015 r., w którym zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co skutkowało niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności leżących u podstaw wydanej decyzji, w szczególności brakiem dokładnego ustalenia czy odbiorniki telewizyjne znajdują cię w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu oraz liczby odbiorników, a także poprzez oparcie decyzji wyłącznie na protokole kontroli co doprowadziło do pominięcia dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego będącego podstawą orzekania w sprawie i przyjęcia, iż strona używała odbiorników w chwili kontroli. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 268a k.p.a. poprzez niewykazanie, iż osoba podpisana pod decyzją posiadała upoważnienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, co może mieć istotny wpływ na ważność decyzji. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 79 ust. 1, art. 79 ust. 4 i art. 79 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez zaniechanie poinformowania kontrolowanego przedsiębiorcy o zamiarze przeprowadzenia u niego kontroli. W ocenie skarżącej organ swoim działaniem naruszył również art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przeprowadzenie czynności kontrolnych z pominięciem obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej. Skarżąca podniosła, iż w dniu kontroli odbiorniki nie były podpięte do instalacji antenowej z uwagi na niezainstalowanie jej na terenie obiektu, prowadzone były prace zmierzające do zamontowania takiej instalacji. Telewizory znajdowały się w pokojach, jednak pełniły funkcję ekranów wyświetlających informacje reklamowe oraz umożliwiających klientom podpięcie do nich personalnych komputerów. Centralna instalacja antenowa zamontowana została dopiero w dniu (...) lipca 2015 r. Dopiero od tej daty można było w jej ocenie uznać odbiorniki za zdolne do odbioru programu. Wobec tego odbiorniki zostały zarejestrowane w dniu (...) lipca 2015 r. Skarżąca zarzuciła brak zweryfikowania przez organ oświadczenia recepcjonistki, podjęcie ustaleń wyłącznie w oparciu o jej twierdzenia, podczas gdy była ona niezorientowana w stanie faktycznym z uwagi na cały czas trwające przygotowania do wykonania instalacji antenowej. Kontrolerzy nie wytłumaczyli recepcjonistce znaczenia pojęć użytych w oświadczeniu w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych. Ponadto podniosła, iż także strona internetowa nie może być dowodem w sprawie bowiem przygotowana została wcześniej, zgodnie z planowanym montażem instalacji antenowej. Strona zarzuciła brak uruchomienia odbiorników.

Rozpatrując odwołanie organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5.

Organ wskazał na ustalenia kontroli w lokalu zajmowanym przez skarżącą i w oparciu o nie stwierdził, że okoliczność używania przez skarżącą w dniu przeprowadzonej kontroli 20 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu nie budzi wątpliwości.

Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu organ na wstępie wyjaśnił, że w świetle art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej udzielił M. S. do wydawania decyzji administracyjnych stosownego upoważnienia. Udzielenie upoważnienia jest czynnością o charakterze wewnętrznym, jest udzielane na piśmie, z określeniem daty, od której obowiązuje. Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie niniejszej nie jest sporne, iż M. S., podpisując zaskarżoną decyzję w imieniu marszałka województwa, legitymował się odpowiednim upoważnieniem, a kopia upoważnienia znajdowała się w aktach sprawy.

Minister odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 79 ust. 1, art. 79 ust. 4, art. 79 ust. 6 i 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stwierdził, że uregulowania zawarte w ustawie o opłatach abonamentowych, w szczególności postanowienia art. 7 tej ustawy, nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej. Kontrola ta nie jest kontrolą działalności gospodarczej i w związku z tym nie jest konieczne aby brała w niej udział osoba uprawniona do reprezentowania podmiotu kontrolowanego. Powołane w odwołaniu przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej odnoszą się do kontroli działalności gospodarczej, a nie kontroli przedsiębiorcy jako podmiotu ją wykonującego. Obowiązek zarejestrowania odbiorników telewizyjnych i radiowych oraz uiszczenia za nie opłaty wynika z ustawy o opłatach abonamentowych. Dotyczy on zarówno osób fizycznych posiadających odbiorniki w gospodarstwach domowych jak i przedsiębiorców. Zatem uregulowania zawarte w ustawie o opłatach abonamentowych, w szczególności postanowienia art. 7 ustawy, nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej, a tym samym powołane w odwołaniu przepisy nie mają do niej zastosowania. Przepisy rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dotyczą czynności organów kontroli polegających na bezpośrednim poznaniu działalności przedsiębiorcy i związane są m.in. z zapoznaniem się z dokumentacją i zabezpieczeniem dokumentów, akt oraz innych środków dowodowych znajdujących się u kontrolowanego. Bez wątpienia za czynność tego rodzaju nie można uznać kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV ponieważ nie wpływa ona na bieżące funkcjonowanie przedsiębiorstwa i nie jest związana z bezpośrednim badaniem prowadzonej działalności gospodarczej. Organ nie miał zatem obowiązku powiadamiania skarżącej o terminie przeprowadzenia kontroli, przeprowadzania jej w obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej, udzielania pouczeń przewidzianych przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jak również przedstawienia upoważnienia do przeprowadzenia kontroli spełniającego wymagania określone w art. 79 ust. 6 tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. stwierdził, że zarzuty podniesione w treści odwołania, nie znalazły uzasadnienia w materiale sprawy. Zdaniem Ministra, organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zapewnił skarżącej udział we wszystkich etapach postępowania. Wziął pod uwagę, przy wydawaniu decyzji, wszystkie okoliczności stwierdzone podczas kontroli. Zatem jego działanie było zgodne z zasadami wyrażonymi w k.p.a. Sposób w jaki dokonano ustaleń faktycznych nie naruszał obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalały na zastosowanie domniemania co do używania odbiorników telewizyjnych. Organ odwoławczy podkreślił, że w trakcie kontroli na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez pracownika skarżącej D. L. ustalono, iż skarżąca posiadała wskazaną w protokole i oświadczeniu ilość odbiorników telewizyjnych, jak również, iż są one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Sposób w jaki dokonano tych ustaleń nie naruszał obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalały na zastosowanie domniemania, iż odbiorniki są używane.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że nie ma podstaw, żeby kwestionować oświadczenie osoby uczestniczącej w kontroli, albowiem nie sposób zakładać, żeby wiedza recepcjonistki (kierownika recepcji) nie obejmowała tak elementarnych dla funkcjonowania hotelu wiadomości, jak rodzaj i standard oferowanych w nim usług, który wyznaczają m.in. składniki wyposażenia udostępnianych klientom pomieszczeń a telewizory są istotnym elementem tych składników. Organ dokonując oceny wiarygodności oświadczeń Pani D. L. składanych do protokołu kontroli w kontekście twierdzeń zawartych w odwołaniu dał wiarę spontanicznym twierdzeniom osoby uczestniczącej w kontroli, tym bardziej, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów podważających ustalenia kontroli.

Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii, iż w dniu kontroli odbiorniki nie były podpięte do instalacji antenowej z uwagi na niezainstalowanie jej na terenie obiektu, organ odwoławczy stanął na stanowisku, zgodnie z którym skarżąca nie przedstawiła dokumentu, który by poza wszelką wątpliwością potwierdzał fakt, iż w skontrolowanym lokalu wcześniej nie istniała żadna instalacja umożliwiająca odbiór programów telewizyjnych. Kopie faktur zakupu instalacji antenowej nie stanowią potwierdzenia, iż przed dniem ich zakupu odbiorniki nie były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu na innej podstawie.

Organ odwoławczy odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie w oparciu o art. 136 k.p.a. uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie opisanym w uzasadnieniu odwołania podkreślił, iż w mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanych odbiorników podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli, zasadniczo, bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy istotnie w jej przypadku doszło do sytuacji używania niezarejestrowanego odbiornika. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie. W protokole kontroli utrwala się bowiem przebieg i wyniki kontroli, sporządzony jest on przez kontrolującego, a w sytuacji, gdy w czynnościach kontrolnych bierze udział przedstawiciel podmiotu kontrolowanego - przedstawia się go do podpisu tej osobie. Organ uznał, że w toku postępowania odwoławczego nie zostały przedstawione żadne dowody podważające ustalenia kontroli. Jakkolwiek skarżąca podniosła, iż w dniu kontroli 20 odbiorników nie było w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu to na tę okoliczność nie przedstawiła żadnych dowodów. W ocenie organu II instancji w świetle zebranego i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie obaliła ustaleń kontroli w zakresie używania w dniu kontroli wskazanych w protokole odbiorników. Ustalenia kontroli przeprowadzonej w obecności pracownika skarżącej, który dodatkowo swoim podpisem potwierdził sprawność odbiorników telewizyjnych i okres ich używania, pomimo pouczenia zamieszczonego także w protokole nie zostały przez skarżącą obalone ani w terminie przewidzianym na wypowiedzenie się co do tych ustaleń, ani po wszczęciu postępowania, ani w odwołaniu. Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości potwierdził, że zastane w lokalu odbiorniki znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. W ocenie organu II instancji dokonana przez organ I instancji ocena materiału dowodowego, a w szczególności protokołu z kontroli nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów wobec czego nie miał podstaw do podważenia dokonanych w ten sposób ustaleń.

Organ uzasadniając częściową zmianę decyzji organu I instancji wskazał, że w myśl postanowień art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora wyznaczonego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 ww. ustawy, opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Przepisy powołanej ustawy nie dają, organowi administracji publicznej, podstaw prawnych do miarkowania wysokości nałożonej opłaty, czy też odstąpienia od jej nałożenia jeśli zostały spełnione przesłanki do jej ustalenia. Zarejestrowanie przez skarżącą odbiorników po przeprowadzonej kontroli nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji wydanej przez organ I instancji, niemniej jednak okoliczność ta spowodowała, że decyzja w części dotyczącej nakazania rejestracji odbiorników stała się bezprzedmiotowa.

Na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia (...) sierpnia 2015 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej:

1)

rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., co spowodowało wydanie decyzji dotkniętej wadą nieważności w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,

2)

naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez bezpodstawne zastosowanie domniemania, że strona skarżąca posiadała i używała w dniu kontroli 20 odbiorników telewizyjnych znajdujących się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu;

3)

naruszenie art. 5 ust. 3 w zw. z art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i uznanie za prawidłowe pobranie od skarżącej trzydziestokrotności miesięcznej opłaty abonamentowej, podczas gdy skarżąca nie tylko nie jest posiadaczem odbiorników ale także - stosownie do treści art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy - odbiorniki nie podlegają obowiązkowi rejestracji

4)

naruszenie art. 6, 7, 8, 77, 78 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez:

a.

nieprzeprowadzenie przez organ zawnioskowanych przez skarżącą dowodów, niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego, wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego sprawy poprzez niezgodne z rzeczywistością przyjęcie, iż odbiorniki w dniu kontroli znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów oraz, iż skarżąca była w ich posiadaniu,

b.

oparcie ww. decyzji na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na nierzetelną kontrolę oraz niezweryfikowanie prawidłowości treści protokołu w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione i nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji;

c.

wadliwe ustalenie stanu faktycznego w zakresie udostępniania przez skarżącą odbiorników osobom trzecim na podstawie umów i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

5)

naruszenie art. 77 i następnych ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez ich niezastosowanie.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie jej uchylenie wraz z decyzją wydaną w I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej własności ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności bądź też jej uchylenie.

Uzasadniając pierwszy zarzut skargi strona podniosła, że mimo, że zaskarżyła w całości decyzję wydaną w I instancji Minister w decyzji z dnia (...) sierpnia 2015 r. odniósł się jedynie do jednego nakazu - nakazu rejestracji odbiorników, pomijając całkowicie rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Rozstrzygnięcie takie w świetle art. 138 § 1 k.p.a. jest niekompletne i powoduje istotne naruszenie prawa skutkujące nieważnością tej decyzji. Według jej oceny art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie przewiduje możliwości uchylenia decyzji przy jednoczesnym niewypowiedzeniu się co do sprawy w zakresie wyznaczonym rozstrzygnięciem organu I instancji.

Zarzut ten należy uznać za niezasadny. Zaskarżoną decyzją Minister Administracji i Cyfryzacji uchylił decyzję wydaną przez organ I instancji w części dotyczącej nakazania rejestracji używanych odbiorników telewizyjnych w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w związku ze zmianą stanu faktycznego, jaka zaszła pomiędzy wydaniem decyzji w I instancji a postępowaniem odwoławczym, mianowicie strona w dniu (...) lipca 2015 r. dokonała rejestracji posiadanych odbiorników telewizyjnych, a więc w tym zakresie postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Niemniej jednak Minister Administracji i Cyfryzacji rozpoznał sprawę w jej całokształcie, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. W świetle powyższego przepisu organ odwoławczy nie jest obowiązany do stwierdzenia w sentencji decyzji, że w pozostałej części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Sytuacja prawna strony, jak to słusznie podniósł organ odwoławczy, określona jest decyzją II instancyjną, w której uchylona została zaskarżona decyzja i w tej części orzeczono co do istoty sprawy bądź umorzono postępowanie oraz decyzję organu pierwszej instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy.

Ustosunkowując się do drugiego zarzutu skargi Sąd stwierdza, że wbrew twierdzeniom strony nie doszło do naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych. Ilość oraz czas używania odbiorników telewizyjnych organ ustalił w oparciu o oświadczenie recepcjonistki, która podpisała również protokół kontroli. Sąd zgadza się z oceną organu, iż ww. dokumenty są wiarygodne albowiem Pani D. L. jako recepcjonistka, która kontaktuje się z klientami i udziela im informacji o pokojach z pewnością posiadała wiedzę o ich wyposażeniu. Podała ona, że w hotelu od stycznia 2015 r. znajduje się 20 sztuk odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu telewizji naziemnej. Uruchomienie tych odbiorników w celu sprawdzenia ich technicznej sprawności nie było możliwe z uwagi na to, że pokoje były zajęte.

Nie zasługuje również na uwzględnienie trzeci zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 5 ust. 3 w zw. z art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych.

Strona uzasadniając powyższy zarzut podała, że przedmiotem prowadzonej przez nią działalności gospodarczej jest zawieranie krótkoterminowych umów najmu apartamentów wyposażonych w odbiorniki telewizyjne. Odbiorniki takie jako przekazywane na podstawie umowy do używania osobom trzecim zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych nie podlegają rejestracji. Sąd podzielił w tym zakresie argumentację organu, iż ww. przepis nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem strona prowadzi działalność hotelową tj. wynajmuje pokoje z całym wyposażeniem.

Przedmiotem umowy o świadczenie usług hotelarskich nie jest sprzedaż lub przekazywanie do używania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Odbiorniki te stanowią element wyposażenia pokoi i są wraz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji gości.

Sąd uznał również, że nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji dysponowały bowiem dostatecznym materiałem dowodowym, pozwalającym na wydanie rozstrzygnięć o treści jak w decyzjach I i II instancji. Głównymi dowodami w sprawie były: protokół kontroli, który jako dokument urzędowy w myśl art. 76 § 1 k.p.a. korzysta z domniemania prawdziwości oraz oświadczenie Pani D. L.

Na podkreślenie zasługuje okoliczność, iż recepcjonistka w toku postępowania administracyjnego nie odwołała wyjaśnień udzielonych w toku kontroli. Strona nie obaliła domniemania prawdziwości dokumentu w postaci protokołu kontroli. Złożony przez nią protokół zdawczo-odbiorczy oraz faktura montażu centralnej instalacji antenowej, podłączenie 20 sztuk odbiorników tv, udostępnienie możliwości odbioru sygnału TV w pokojach nie podważyły ustaleń poczynionych w czasie kontroli, że znajdujące się odbiorniki odbierają telewizję naziemną.

Jak trafnie zauważył organ są to dwie różne technologie.

Według oceny Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły zebrany materiał dowodowy i na tej podstawie ustaliły, że strona używała 20 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych przez okres dłuższy niż 14 dni od momentu wejścia w ich posiadanie. Tak więc były pełne podstawy do zastosowania art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora publicznego wydaje decyzję, w której nakazuje ich rejestrację (jeśli nie została ona dokonana do dnia wydania decyzji) i ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników, której wysokość wynika wprost z art. 5 ust. 3 ww. ustawy.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi tj. naruszenia art. 77 i n. ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej Sąd stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie była przeprowadzona kontrola wywiązywania się z obowiązku uiszczania opłat abonamentowych, który wynika z przepisów ustawy o opłatach abonamentowych. Nie jest to zatem kontrola działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą, a więc przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie mają do niej zastosowania. Potwierdza to przytoczony przez organ wyrok NSA z 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 92/12.

Sąd nie przeprowadził dowodów wskazanych w skardze z uwagi na fakt, że okoliczności, na potwierdzenie których zostały zgłoszone wynikają z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Z tych wszystkich względów wobec bezskuteczności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.