Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2090226

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 17 maja 2016 r.
VI SA/Wa 2855/15
Charakter prawny opinii komendanta wojewódzkiego Policji, właściwego ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania przedsiębiorcy dotyczącej udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany, ograniczenia zakresu działalności gospodarczej lub formy usług oraz cofania koncesji na działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Zalewski.

Sędziowie WSA: Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Urszula Wilk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2016 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia koncesji

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia (...) czerwca 2015 r.;

2.

zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego P. K. kwotę 5 257 (pięć tysięcy dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) czerwca 2015 r. nr (...) Minister Spraw Wewnętrznych cofnął przedsiębiorcy P.K. koncesję Nr (...) z dnia (...) września 2009 r. wydaną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wpisanemu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako: S.P.K, na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej.

W dniu 16 lipca 2015 r. do organu koncesyjnego wpłynął wniosek P.K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych cofającą koncesję. Strona zarzuciła organowi koncesyjnemu, że przy wydaniu decyzji cofającej koncesję w I instancji nie uwzględnił, że w terminie odwołałem się do WSA od postanowienia nr (...) wydanego przez Komendanta Głównego Policji w dniu (...) stycznia 2015 r. w sprawie utrzymania w mocy postanowienia (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) dnia listopada 2014 r. pozytywnie opiniującej wniosek w przedmiocie cofnięcia koncesji MSWiA nr (...).

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) Minister Spraw Wewnętrznych, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - po rozpatrzeniu wniosku P.K., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia (...) czerwca 2015 r., nr (...), orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Powodem wydania ww. decyzji był fakt, że podczas kontroli działalności gospodarczej wykonywanej przez P.K., przeprowadzonej w dniach od 12 do 13 maja 2014 r., przez upoważnionych pracowników Departamentu Zezwoleń i Koncesji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ujawniono m.in., iż przedsiębiorca nie zrealizował, w wyznaczonym terminie, 2 zaleceń pokontrolnych, które zostały sformułowane w piśmie organu koncesyjnego z dnia 25 września 2013 r., a o wykonaniu których przedsiębiorca poinformował w piśmie z dnia 4 października 2013 r., które wpłynęło do organu koncesyjnego w dniu 14 listopada 2013 r. 

Organ wskazał, że zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1099), organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca w wyznaczonym terminie nie usunął stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami określonymi w koncesji lub z przepisami regulującymi działalność gospodarczą objętą koncesją.

Ponadto, w trakcie kontroli przedsiębiorca nie okazał umów, które powinny być zawarte w formie pisemnej i okazane kontrolującym w związku z wykonywaniem koncesjonowanej działalności gospodarczej w okresie od dnia 4 października 2013 r. do dnia 1 stycznia 2014 r.

Art. 19 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie osób i mienia stanowi, że przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia jest obowiązany zachowywać formę pisemną umów w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej oraz przechowywać zawarte umowy i dotyczącą ich dokumentację, a także przedstawić przedmiotową dokumentację na żądanie organu uprawnionego do kontroli.

Niespełnienie przez przedsiębiorcę ww. obowiązku stanowiło rażące naruszenie warunków określonych w ustawie o ochronie osób i mienia i wyczerpało przesłanki dające podstawę do cofnięcia posiadanej koncesji, również na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Minister wskazał, że jako organ właściwy do cofania koncesji, zasięga opinii właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, na podstawie przepisu art. 16 ustawy o ochronie osób i mienia. W omawianej sprawie, postanowieniem z dnia (...) listopada 2014 r., nr (...), Komendant Wojewódzki Policji w K. wyraził pozytywną opinię w sprawie cofnięcia przedsiębiorcy posiadanej koncesji. Na powyższe postanowienie strona złożyła zażalenie. W dniu 15 stycznia 2015 r. do organu koncesyjnego wpłynęło postanowienie Komendanta Głównego Policji, nr (...), w którym Komendant utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Minister stwierdził, że opinia wydana przez właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, nie posiada charakteru wiążącego dla organu koncesyjnego w sensie merytorycznym i organ koncesyjny może, ale nie musi jej uwzględnić w końcowym rozstrzygnięciu sprawy. Organ koncesyjny, podejmując końcowe rozstrzygnięcie w sprawie, bierze pod uwagę wszystkie zebrane materiały i na tej podstawie ocenia legalność działań przedsiębiorcy koncesjonowanego oraz jego wiarygodność w kontekście udzielonej koncesji i warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia.

Ponadto dla organu koncesyjnego nie może mieć znaczenia fakt, iż w toku kontroli skarbowej odtworzono dokumenty na podstawie ksiąg rachunkowych, gdyż są to dokumenty finansowo-księgowe i nie stanowią materiału podlegającemu ocenie przez organ koncesyjny. Dokumentacją umożliwiającą ocenę legalności działalności przedsiębiorcy oraz ustalenie, czy właściwie korzysta z przysługujących mu uprawnień, jest dokumentacja określona w ustawie o ochronie osób i mienia oraz w aktach wykonawczych do ww. ustawy.

Nadesłane w terminie późniejszym dokumenty zostały uwzględnione przed wydaniem przedmiotowej decyzji, jednakże nie zmieniły one zaistniałych okoliczności dotyczących niewykonania zaleceń pokontrolnych przez przedsiębiorcę. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, iż umów zawartych z pracownikami ochrony w formie pisemnej nie nadesłano do chwili obecnej. Działanie przedsiębiorcy uniemożliwiło ustalenie, czy zaprzestał on naruszać art. 19 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie osób i mienia, dający podstawę do stwierdzenia, iż rażąco naruszał warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej.

W tej sprawie kluczowe było stwierdzenie, iż przedsiębiorca naruszył przepisy ustawy o ochronie osób i mienia w sposób nie dający organowi koncesyjnemu możliwości wyboru innego rozstrzygnięcia, jak cofnięcie posiadanej koncesji. Stąd też, uwzględniając przytoczone wyżej argumenty wskazać należy, iż fakt złożenia przez Stronę skargi do sądu nie wstrzymuje czynności organu koncesyjnego.

Pismem z 29 września 2015 r. P.K. reprezentowany przez adwokata R.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając:

1.

naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. okoliczności sprawy, nie wzięcie pod uwagę całego materiału dowodowego przy rozpatrywaniu sprawy, w tym udowodnionych twierdzeń skarżącego oraz uznanie okoliczności faktycznych przedstawionych przez skarżącego za nieistotne w sprawie;

- art. 106 k.p.a. poprzez nieuwzględnieni faktu, iż na postanowienie wydane na przez Komendanta Głównej Policji w W. utrzymujące w mocy postanowienie wydane na podstawie art. 106 k.p.a. przez (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji, została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie przedmiotowego postanowienia, a wszczęte w tej sprawie postępowanie nie zakończyło się jeszcze prawomocnym wyrokiem.

2.

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 22 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji z dnia (...) czerwca 2015 r. i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych. W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty podnosząc, że organ rozstrzygając w kwestii utrzymania w mocy decyzji cofającej koncesję skarżącemu nie rozpatrzył wszystkich okoliczności sprawy, uznając rozstrzygnięcie postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w wyniku wniesionej skargi na postanowienie Komendanta Główny Policji w W. za nieistotne. Ponadto organ administracyjny uznał okoliczności faktyczne podstawione i udowodnione przez skarżącego za nieistotne w sprawie. Skarżący wielokrotnie informował organ, że nie może sprostać obowiązkom wynikającym z art. 19 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie osób i mienia nie wynika ze świadomego działania skarżącego, a z faktu iż akta przedsiębiorstwa prowadzonego pod firmą S. zaginęły. Skarżący przedstawił potwierdzenie zgłoszenia utraty dokumentacji, którego dokonał w Komisariacie III Policji w C. Co więcej, skarżący przedstawił swoją sytuację osobistą związaną z rozwodem i towarzyszącymi problemami w celu całościowego wyjaśnienia okoliczności zaginięcia akt. W odpowiedzi organ stwierdził, iż "sytuacja osobista przedsiębiorcy nie może mieć wpływu na sposób wykonywania koncesjonowanej działalności". Organ nie uwzględnił faktu, iż fakt złamania prawa przejawiające się w postaci niemożliwość wypełnienia obowiązku przedstawienia dokumentacji organom uprawnionym do kontroli wynika właśnie z okoliczności zaginięcia dokumentów, co z kolei jest skutkiem problemów osobistych skarżącego.

Ponadto organ administracyjny jako podstawę cofnięcie koncesji nr (...) na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej wskazuje art. 22 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Organ w przedmiotowych decyzjach zarzuca skarżącemu, iż w wyznaczonym terminie nie usunął stanu faktycznego i prawnego niezgodnego z warunkami określonymi w koncesji i z przepisami regulującymi działalność gospodarczą objętą koncesją, a także iż rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa, to jest art. 19 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie osób i mienia.

Zdaniem strony skarżącej organ oparł się na błędnym domniemaniu, że skoro fizycznie dokumenty są w momencie kontroli niedostępne, należy stwierdzić ich brak w ogóle. Potwierdza to również twierdzenia organu, że działanie przedsiębiorcy uniemożliwiło ustalenie, czy zaprzestał on naruszać art. 19 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie osób i mienia, dający podstawę do stwierdzenia, iż rażąco naruszał warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej. Organ uznał, że skarżący wspomnianej wyżej dokumentacji, nie prowadził bądź prowadził częściowo, co zostało szczegółowo opisanej w uzasadnieniu decyzji wydanej w I instancji. W związku z faktem, iż kwestia braku umów nie została dostatecznie wyjaśniona, zgodnie w ocenie strony skarżącej, nie można uznać, iż miało miejsce rażące naruszenie przez nią warunków wykonywania koncesjonowanej działalności.

Skarżący powołał się m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2001 r. (sygn. akt: II SA 2274/00), w którym Sąd stwierdził iż przepis art. 22 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o ochronie osób i mienia uzasadnia cofnięcie koncesji w przypadku, gdy brak prowadzenia dokumentacji wymaganej rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (...) ma charakter trwały tj. przedsiębiorca nie zamierza dostosować się wymagań założonych tak ustawą, jak i wyżej powołanym rozporządzeniem. (...) Dokumentacja wymagana ustawą była prowadzona, jedynie jej forma i sposób nie były zgodnie z powoływanym wyżej rozporządzeniem. W ocenie Sądu takie naruszenie prawa tj. niezachowanie formy i sposobu prowadzenie dokumentacji, nie uzasadnia jeszcze cofnięcia koncesji. Ponieważ w treści decyzji organ powołuje się na nieprzestrzeganie przez skarżącego wymogów nałożonych przez ustawę i rozporządzenia cytowane orzeczenie może znaleźć zastosowanie w drodze analogii. Zatem należy uznać, że cofnięcie koncesji na podstawie art. 22 było niezgodne z przedmiotowym artykułem i jego wykładnią prezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż skarżący nie tylko prowadził dokumentację zgodnie z warunkami koncesjonowanej działalności, ale również dokładał największych starań aby wyjaśnić nieprawidłowości, które wynikły w trakcie kontroli i udowodnić organom kontrolnym, iż niemożność fizycznego przedstawienia dokumentacji nie oznacza jej braku, a ponadto, iż jej brak nastąpił przez okoliczności na które Skarżący nie miał wpływu. Skarżący wielokrotnie wskazywał, iż zaistniałe braki w dokumentacji nie oznaczają niedostosowanie do wymagań założonych ustawą, tym bardziej nie świadczą o ich trwałym charakterze i braku zamiaru do zmiany zaistniałej sytuacji. Jak już zostało wspomniane skarżący dokłada wszelkich starań aby odnaleźć zaginione dokumenty i w konsekwencji mieć możliwość okazania ich organowi.

Mając na uwadze wykładnię art. 22 prezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz fakty dotyczące zaginięcia dokumentów przedsiębiorstwa zdaniem skarżącego należy stwierdzić, iż naruszenie art. 19 ust. 1 pkt 3 i 4 nie nosi cech rażącego naruszenia, a tym samym nie został również naruszony przepis art. 22 ust. 2 pkt 2. Oparcie decyzji na niewłaściwej wykładni przepisu prowadzi do jego błędnego zastosowania i w przedmiotowej sprawie ma zasadniczy wpływ na wynik sprawy - cofnięcie skarżącemu koncesji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych utrzymująca w mocy decyzję tego organu, którą cofnięto skarżącemu P.K. koncesję Nr (...) z dnia 11 września 2009 r. wydaną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wpisanemu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako: S.P.K., na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej.

Zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1099) organem koncesyjnym, właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany, ograniczenia zakresu działalności gospodarczej lub formy usług oraz cofania koncesji na działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia jest minister właściwy do spraw wewnętrznych. Jak stanowi ust. 2 przed udzieleniem koncesji organ koncesyjny zasięga opinii komendanta wojewódzkiego Policji, właściwego ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania przedsiębiorcy, a przed wydaniem decyzji, o których mowa w ust. 1, innych niż udzielenie koncesji, organ koncesyjny może zasięgnąć opinii tego komendanta.

W przedmiotowej sprawie organ koncesyjny przed wydaniem decyzji, którą cofnięto skarżącemu P.K. koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej pismem z dnia 13 sierpnia 2014 r., wystąpił do (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji o wydanie opinii, o której stanowi art. 16 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. Postanowieniem z dnia (...) listopada 2014 r. nr (...)(...) Komendant Wojewódzki Policji pozytywnie zaopiniował wniosek w sprawie cofnięcia P.K. koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia podkreślając, iż nie daje on rękojmi należytego wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej jako S.P.K. Na postanowienie to skarżący złożył zażalenie.

Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2015 r. nr Komendant Główny Policji orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.

Pismem z dnia 25 lutego 2015 r. P.K. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 979/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji. Wyrok uprawomocnił się z dniem 1 kwietnia 2016 r.

Sąd administracyjny podziela stanowisko organu koncesyjnego, że opinia wydawana w trybie art. 16 ustawy o ochronie osób i mienia, nie wiąże organu koncesyjnego i podlega ona ocenie przez organ wydający decyzję koncesyjną, takiej samej jak pozostałe dowody znajdujące się w materiale dowodowym, a będące przedmiotem oceny organu koncesyjnego.

Nie zmienia to jednak faktu, że o taką opinię organ koncesyjny musi wystąpić aby nie narazić się na zarzut istotnego naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 1 oraz art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Opinia te jest bowiem niezbędnym elementem stanu faktycznego. Uchylenie przez Sąd postanowienia Komendanta Głównego Policji pozwala na stwierdzenie, że nie było możliwe na dzień wydawania zaskarżonej decyzji ustalenie stanu faktycznego sprawy.

Niezależnie od powyższego podzielić należy zarzuty skarżącego dotyczące niewyjaśnienia, w sposób nie budzący wątpliwości przez organ koncesyjny naruszenia przez P.K. obowiązków określonych w art. 19 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy. Organ nie odniósł się w sposób dostateczny do zarzutów skarżącego i nie wyjaśnił czy wymagane prawem dokumenty w ogóle były przez skarżącego sporządzane, ale zostały skradzione jak twierdzi skarżący, a tym samym czy jest możliwe przedstawienie kopii żądanych i dokumentów.

Obowiązkiem organu jest przedstawienie w uzasadnieniu decyzji ustalonego stanu faktycznego i wskazanie przepisów prawa, na których oparto rozstrzygnięcie. W szczególności organ powinien odnieść się do tych faktów i okoliczności, które strona uważa za decydujące dla rozstrzygnięcia sprawy. W wyroku z dnia 11 lipca 2001 r. (sygn. akt IV SA 703/99, LEX nr 51234) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 października 2007 r. (VI SA/Wa 1132/07 LEX nr 501315) podkreślił, że "w sytuacji w której, strona postępowania przypisuje określonym zdarzeniom, faktom czy okolicznościom decydujące dla wyniku sprawy znaczenie, będzie naruszać prawo i uchybiać zasadzie przekonywania i wyjaśniania sformułowanej w art. 11 k.p.a. takie niekorzystne dla strony rozstrzygnięcie organu, które w uzasadnieniu nie będzie odnosiło się w sposób rzeczywisty do przedstawionych argumentów. Działanie takie naruszać będzie również przepisy art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a.".

Mając na uwadze, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy organowi administracji publicznej.

Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Jednocześnie Sąd - działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym zwrot uiszczonego wpisu sądowego, a także postanowił o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego na podstawie przepisu art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.