Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2073479

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 22 kwietnia 2016 r.
VI SA/Wa 2771/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Wieczorek.

Sędziowie WSA: Ewa Frąckiewicz (spr.), Marzena Milewska-Karczewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie sprostowania wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oddala skargę w całości

Uzasadnienie faktyczne

Minister Gospodarki na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584 z późn. zm.) postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2015 r., odmówił sprostowania wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) dotyczącego przedsiębiorcy P. S. (zwanego dalej "skarżącym"), wykonującego działalność gospodarczą pod firmą: (...).

Do wydania postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Minister Gospodarki otrzymał wniosek przedsiębiorcy P. S., nr NIP: (...), w którym przedsiębiorca wniósł o sprostowanie danych wpisanych do CEIDG. Podstawę żądania przedsiębiorcy stanowił przepis art. 35 ust. 3 w zw. z art. 33 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584 z późn. zm.). Z treści złożonego wniosku wynikało, iż przedmiotem żądania jest dokonanie zmian w CEIDG poprzez wycofanie zaznaczenia w formularzu CEIDG-1 pola nr 18 pkt 1 (opodatkowanie na zasadach ogólnych) i oznaczenie pola nr 18 pkt 2 (podatek liniowy) w okresie począwszy od dnia (...) stycznia 2014 r. do dnia (...) lipca 2015 r. Skarżący uzasadniając wniosek wskazał, że złożył w Urzędzie Dzielnicy (...) wniosek, którego przedmiotem było dokonanie zmiany polegającej na zmianie trybu wpłacania zaliczek na podatek dochodowy z trybu miesięcznego na tryb kwartalny.

Zatem intencją skarżącego było dokonanie zmian w rubryce nr 19 poprzez zaznaczenie właściwego pola. Jak wskazał Pan P. S. przyczyną nieprawidłowego wypełnienia wniosku CEIDG-1 i w konsekwencji dokonanie zmian także w rubryce nr 18 pkt 1 był błąd systemu operacyjnego CEIDG bądź też błąd pracownika Urzędu, przetwarzającego złożony w dniu (...) stycznia 2014 r. wniosek. W konsekwencji powyższego, uzupełniono nie tylko rubrykę nr 19, ale również rubrykę nr 18. Zasadność złożonego w dniu (...) lipca 2015 r. wniosku, przedsiębiorca argumentował wypełnieniem formularza CEIDG-1 niezgodnie z jego wolą i w sposób nie odpowiadający oświadczeniu złożonemu w trakcie procesu zgłoszenia zmiany.

Po rozpatrzeniu wniosku Minister Gospodarki uznał, że w sprawie niniejszej nie zaszły przesłanki do sprostowania wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał na brzmienie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. W ocenie organu, z przepisu tego wynika, że sprostowaniu w drodze postanowienia podlegają jedynie dane wpisane do CEIDG. Oznacza to, że Minister Gospodarki jest uprawniony do skorzystania z instytucji "sprostowania" jedynie w stosunku do danych, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1-19) ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. W dalszej kolejności należy podkreślić, iż w przypadku ustalenia, że przedmiotem sprostowania są dane wymienione w art. 25 ust. 1 pkt 1-19) powołanej ustawy, Minister Gospodarki dokonuje oceny, czy zachodzi jedna z trzech przesłanek określonych w przepisie art. 35 ust. 3 komentowanej ustawy, czyli dokonuje weryfikacji czy dokonany do CEIDG wpis zawiera oczywiste błędy, niezgodność z treścią wniosku przedsiębiorcy lub stanem faktycznym wynikającym z innych rejestrów publicznych.

Analizując dostępny w sprawie materiał dowodowy, Minister Gospodarki uznał, iż brak jest podstaw do sprostowania danych we wpisie skarżącego w CEIDG w żądanym przez przedsiębiorcę zakresie. Minister Gospodarki uzyskał z Urzędu Dzielnicy (...) formularz CEIDG-1, który w dniu (...) stycznia 2014 r. złożył skarżący. Z treści przekazanego formularza wynikało jednoznacznie, że uzupełniono zarówno rubrykę nr 18 pkt 1 jak i rubrykę nr 19. Oznacza to w ocenie organu, że formularz CEIDG-1 przetworzono zgodnie z wolą i wiedzą przedsiębiorcy. Brak było zatem podstaw, aby wywodzić, iż doszło do błędu systemu teleinformatycznego CEIDG jak i do uznania, że wprowadzony zakres zmian nastąpił z winy upoważnionego pracownika, bowiem wniosek został złożony osobiście w siedzibie organu.

W świetle powyższych ustaleń organ uznał, że dane dotyczące opodatkowania jak i forma wpłaty zaliczki na podatek, nie należą do zamkniętego katalogu danych podlegających sprostowaniu w myśl art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Dane te nie należą do danych wpisowych w CEIDG. Dane te nie są także publikowane w CEIDG. Stanowią one jedynie część formularza CEIDG-1, którego treść w tym zakresie jest przekazywana właściwemu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego. Wobec powyższego organ uznał, że dokonanie sprostowania poprzez wycofanie zaznaczenia w formularzu CEIDG-1 rubryki nr 18 pkt 1 (opodatkowanie na zasadach ogólnych) i oznaczenie rubryki 18 pkt 2 (podatek liniowy) w okresie począwszy od dnia (...) stycznia 2014 r. do dnia (...) lipca 2015 r., jest niedopuszczalne. Tym samym, zgłoszony zakres żądania skarżącego nie spełniał żadnej z przesłanek określonych w przepisie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając mu naruszenie:

1)

art. 25 ust. 1, art. 25 ust. 4, oraz art. 25 ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni prowadzącej do uznania, że wpis do CEIDG danych dotyczących wyboru formy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych nie jest wpisem w rozumieniu ustawy;

2)

art. 35 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie;

3)

art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego i ustalenia okoliczności faktycznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r.p. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r.p. 270 z późn. zm.) dalej p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżone postawienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Gospodarki z dnia (...) sierpnia 2015 r., którym organ ten odmówił sprostowania wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) dotyczącego przedsiębiorcy P. S. wykonującego działalność gospodarczą pod firmą P. S. (...) nr NIP (...) w zakresie wycofania zaznaczenia w formularzu CEIDG-1 rubryki 18 pkt 1 (opodatkowanie na zasadach ogólnych) i oznaczenie rubryki nr 18 pkt 2 (podatek liniowy) w okresie począwszy od dnia (...) stycznia 2014 r. do dnia (...) lipca 2015 r.

Podejmując powyższe rozstrzygnięcie organ uznał, że w okolicznościach danej sprawy nie zachodzi żadna z przesłanek z art. 35 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, która uprawniałaby sprostowanie wpisu zgodnie z wnioskiem skarżącego, a poza tym art. 25 ust. 1 ww. ustawy zawiera w pkt 1-19 zamknięty katalog danych, które mogą być określone jako wpis do CEIDG i podlegać sprostowaniu.

Według oceny Sądu powyższe stanowisko organu jest zgodne z prawem.

Nieuprawniony jest pogląd skarżącego, że dane dotyczące wyboru formy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych są wpisem w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Należy się zgodzić z Ministrem Gospodarki, że przepis art. 25 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej tworzy w pkt 1-19 numerus clausus tj. zamknięty katalog danych podlegających wpisowi do CEIDG, a następnie w niej publikowanych.

Wykładnia językowa tego przepisu ("wpisowi do CEIDG podlegają") świadczy, że dane te ustawodawca wymienił enumeratywnie, a nie przykładowo. W katalogu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie ma informacji o zakresie wyboru formy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych (rubryka nr 18 wniosku formularza CEIDG-1) czy formy opłaty zaliczki na ten podatek (rubryka 19 wniosku, formularza CEIDG-). Niezależnie od powyższego należy wskazać, że w myśl art. 25 ust. 5 pkt 4 oprócz danych podlegających wpisowi, integralną częścią wniosku o wpis jest żądanie przyjęcia oświadczenia o wyborze przez przedsiębiorcę formy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych albo wnioskiem o zastosowanie opodatkowania w formie kary podatkowej.

Informacje te w myśl art. 28 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie są wpisywane do CEIDG ale są przekazywane za pośrednictwem systemu teleinformatycznego CEIDG Naczelnikowi Urzędu Skarbowego. Takie rozwiązanie zostało wprowadzone nowelą ustawy, które weszło w życie z dniem 1 lipca 2011 r. i miało na celu przyspieszenie rejestracji przedsiębiorców w ewidencji przedsiębiorców.

W myśl art. 35 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej minister właściwy do spraw gospodarki z urzędu, w formie postanowienia, sprostuje wpis zawierający oczywiste błędy, niezgodności z treścią wniosku przedsiębiorcy lub stanem faktycznym wynikającym z innych rejestrów publicznych. Sąd zgodził się z organem, że przepis ten nie znajduje zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy albowiem wniosek o wpis do CEIDG z dnia (...) stycznia 2014 r. został opatrzony własnoręcznym, czytelnym podpisem skarżącego tj. P. S. Skarżący nie wykazał, że błędu dopuścił się urzędnik przyjmując jego wniosek, a zatem nie obalił domniemania wynikającego z art. 33 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

W tym stanie rzeczy Sąd stanął na stanowisku, że Minister Gospodarki prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie oraz zastosował przepisy prawa materialnego. Z powyższych względów podniesione zarzuty przez stronę skarżącą są niezasadne zaś skarga podlega oddaleniu w całości na mocy art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.