Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2073476

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 14 kwietnia 2016 r.
VI SA/Wa 2663/15
Ciężar dowodu wykazania przesłanek uzasadniających zwolnienie przedsiębiorcy z odpowiedzialności za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka.

Sędziowie WSA: Ewa Frąckiewicz (spr.), Andrzej Wieczorek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości

Uzasadnienie faktyczne

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6, art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm.), lp. 5.2.1, lp. 5.3.1, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 7, art. 8, art. 10, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L 102 z 11.04.2006), art. 13, art. 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, P.0008-0021 z późn. zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tekst jedn.: Dz.U.UE.L 2014 60.1 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...).04.2015 r., nr (...) o nałożeniu na N. Sp. z o.o. z siedzibą w (...) (zwaną dalej "skarżącą") kary pieniężnej w wysokości 5.250 (słownie: pięć tysięcy dwieście pięćdziesiąt) złotych.

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu (...) października 2014 r. w (...) na ul. (...) zatrzymany został do kontroli drogowej samochód marki (...) o nr rej. (...) wraz z naczepą marki (...) o nr rej. (...), którym w imieniu przedsiębiorcy N. Sp. z o.o. kierował Pan S. K. Powyższym pojazdem realizowany był krajowy transport drogowy rzeczy na podstawie licencji nr (...) na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy ważnej do dnia (...).03.2024 r. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono stosowny protokół.

Pismem z (...) października 2014 r. skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego, oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego na podstawie art. 10 k.p.a. W toku postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił:

1)

przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - o czas powyżej 15 minut do 30 minut;

2)

skrócenie dziennego czasu odpoczynku - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny;

3)

nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia (...) kwietnia 2015 r. organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5.250 złotych.

Pismem z (...) maja 2015 r. strona wniosła odwołanie. Skarżąca podniosła, iż nie miała wpływu na powstałe naruszenia, a odpowiedzialność za to ponosi wyłącznie kierowca. Skarżąca podniosła, iż przewozy w jego firmie są zlecane w ten sposób, aby pracownicy nie musieli przekraczać norm czasu pracy oraz są zobligowani do korzystania z karty kierowcy. Jej zdaniem w trakcie wykonywania przewozu nie jest w stanie kontrolować kierowcy. Zdaniem strony polityka spółki nastawiona jest na bezwzględne przestrzeganie przepisów o transporcie drogowym. W związku z powyższym spółka nie miała wpływu na wystąpienie naruszenia oraz nie mogła przewidzieć, że kierowca spowoduje naruszenia. Dlatego też skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz umorzenie postępowania na podstawie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie uznał, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał na przepisy ustawy o transporcie drogowym, w szczególności na art. 92a i art. 92b, art. 92c. Zdaniem organu odwoławczego z zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, oraz danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy i z urządzenia rejestrującego wynika, iż kierowca prowadził pojazd w okresie od godz. (...) dnia (...).10.2014 r. do godz. (...) dnia (...).10.2014 r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Zatem kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 50 minut i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 20 minut. Powyższe zdarzenie zostało zarejestrowane w tachografie cyfrowym jako jazda bez prawidłowej karty. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. Dlatego też, w ocenie organu zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 150 złotych za stwierdzone naruszenia określone lp. 5.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Organ odwoławczy odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny lp. 5.3.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym uznał, że z analizy zapisów z protokołu kontroli, karty kierowcy, oraz karty pojazdu po uwzględnieniu zdarzeń, lub błędów w postaci przerwy napięcia wynika, że kierowca Pan S. K. o godz. (...) dnia (...).10.2014 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 2 minuty tj. od godz. (...) do godz. (...) dnia (...).10.2014 r. Zatem kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 36 minut. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. Dlatego też zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał podstawy do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 100 złotych za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ stwierdził, że w tym zakresie mają zastosowanie przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz.UE.L Nr 60, str. 1). Organ odwoławczy uznał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci: protokołu kontroli, protokołu przesłuchania świadka kierowcy, oraz danych cyfrowych pobranych z urządzenia rejestrującego i z karty kierowcy, wynikało iż kierowca w okresie od godz. (...) do godz. (...) dnia (...).10.2014 r. nie rejestrował na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Kierowca włożył kartę kierowcy do tachografu o godz. (...) i rozpoczął jazdę o godz. (...) dnia (...).09.2014 r., którą zakończył o godz. (...). W dniu (...).10.2014 r. kierowca włożył kartę do tachografu o godz. (...) i prowadził pojazd do godz. (...) tj. do momentu zatrzymania do kontroli. Zgodnie z protokołem przesłuchania kierowcy Pan S. K. pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania, zeznał: "W dniu (...).09.2014 r. rozpocząłem pracę około godz. (...). Pracę rozpocząłem w (...) w firmie (...). Wsiadłem do samochodu i włożyłem kartę do tachografu. Po zalogowaniu ruszyłem w drogę pojazdem bez ładunku do (...). Do składowiska odpadów (...) dojechałem przed godziną (...), skąd zabrałem ładunek do (...). Po rozładowaniu w (...) wróciłem do (...) do składowiska (...). Całą drogę z (...) do (...) i z powrotem do (...) przebyłem bez włożenia mojej karty do tachografu". Ponadto w wyniku podjętego postępowania wyjaśniającego, organ odwoławczy ustalił okresy, w których pojazd o nr rej. (...) był prowadzony z wyjętą kartą kierowcy. Materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwolił organowi na stwierdzenie, że w ustalonych okresach wymieniony pojazd był prowadzony przez S. K. Analiza zebranego materiału dowodowego pozwoliła organowi na stwierdzenie, że w okresach tych wymieniony kierowca prowadził pojazd z wyciągniętą kartą kierowcy. Zatem zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych za stwierdzone naruszenia określone lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu uznał, iż są niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione. Organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym bowiem skarżąca nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Organ odwoławczy wskazał, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za sprawdzanie kierowcy i nie może się z tego ustawowego obowiązku zwolnić poprzez przerzucenie odpowiedzialności administracyjnej na inny podmiot. Organ odwoławczy podkreślił, iż strona jako profesjonalny przedsiębiorca powinna mieć nadzór i kontrolę nad sposobem wykonywania pracy przez zatrudnionych pracowników, oraz nad pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa. Przedmiotowy przejazd wykonywany był w imieniu i na rzecz strony, tak więc w tym zakresie nie wykazała się należytą starannością w organizacji pracy. Dzięki właściwej organizacji nie dochodziłoby do sytuacji, gdy pojazdy przedsiębiorstwa są prowadzone z naruszeniem przepisów o transporcie drogowym. Dlatego też przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę, jak również czynności przewidziane w trakcie załadunku i rozładunku pojazdu. Ponadto, obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu. Należy wskazać, iż przedsiębiorca powinien każdorazowo sprawdzać pojazd przed wysłaniem kierowcy w zadanie przewozowe oraz mieć kontakt telefoniczny z kierowcą, który znajduje się w trasie. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć, oraz na które nie miała wpływu. Wobec powyższego argumentacja strony, iż popełnione naruszenie zostało dokonane przez kierowcę, bez wiedzy skarżącego, nie może zostać uwzględniony.

Organ ponadto wyjaśnił, iż zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym za naruszenie tych przepisów, odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca jak i kierowca. Kierujący pojazdem może zgodnie z art. 92 ust. 1 i ust. 2 zostać ukarany karą grzywny w wysokości do 2000 złotych za naruszenia wymienione w załączniku nr 1 do ww. ustawy, natomiast podmiot wykonujący przewóz drogowy może zostać ukarany zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 2 karą pieniężną w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie wskazane w załączniku nr 3 do ww. ustawy, lecz suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych. W sprawie niniejszej kierowcę ukarano mandatem karnym, co nie oznacza zwolnienia z odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy z tytułu stwierdzonych naruszeń. Odpowiedzialność przedsiębiorcy nie ma charakteru akcesoryjnego, lecz jest niezależna od odpowiedzialności prawnej innych podmiotów.

Zdaniem organu odwoławczego, skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji, w tym również te oparte na protokole zeznań kierowcy. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 5.2.1, lp. 5.3.1 i lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Wpływ przedsiębiorcy przejawia się w braku kontroli nad kierowcą, oraz braku reakcji na popełniane przez niego naruszenia. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych innych okoliczności, na które nie miał wpływu, lub których nie mógł przewidzieć.

W odwołaniu skarżąca wskazywała na konieczność zastosowania art. 92c, nie wskazując jednak żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń i ograniczając się do obwiniania kierowcy. Organ wyjaśnił, że nawet gdyby - jak twierdzi strona - do naruszenia doszło wyłącznie z winy kierowcy, okoliczność ta nie stanowiłaby podstawy do zastosowania art. 92c.

W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Wyjaśnienia skarżącej złożone w toku postępowania w I instancji nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Następnie skarżąca złożyła skargę do Sądu, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualne rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1)

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

a)

art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie w sposób wyczerpujący materiału, dowodowego, w szczególności poprzez brak ustalenia czy zadania przewozowe powierzone kierowcy kolidowały z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców oraz czy do naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć, a w konsekwencji ustalenie, że skarżąca ponosi odpowiedzialność za naruszenie ustawy o transporcie drogowym oraz niewywiązywanie się z obowiązku nadzoru;

b)

art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie i uznanie, że z materiału tego nie wynika, aby skarżąca nie miała wpływu na popełnione przez kierowcę naruszenie a powstanie naruszenia nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć;

c)

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie wadliwej decyzji organu I instancji w mocy;

2)

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci:

a)

art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na skarżącą kary w wysokości 5.250,00 zł;

b)

art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że z okoliczności sprawy i zebranych dowodów wynika brak wpływu skarżącej na popełnienie naruszenia bądź właściwą organizację pracy, a w konsekwencji że nie zachodzą przesłanki do tego, aby postępowanie umorzyć podczas gdy z zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika, że skarżąca rzeczywiście nie miała wpływu na powstałe naruszenie.

c)

art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez jego błędną wykładnię skutkującą jego niezastosowaniem, co doprowadziło do przyjęcia, że odpowiedzialność za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego ponosi przedsiębiorca zatrudniający kierowcę pojazdu.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Poza tym, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej "p.p.s.a.".

Rozpoznając skargę "N." Sp. z o.o. w świetle powyższych kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie.

Zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych.

Stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Zgodnie z art. 92b ust. 1-2 ustawy o transporcie drogowym, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1)

właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a)

rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b)

rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2)

prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych - naruszeń.

Zgodnie z art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1)

okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2)

za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21).

W niniejszej sprawie na skarżącą została nałożona kara pieniężna w wysokości 5250 złotych za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut, za skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut od jednej godziny za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

W skardze spółka kwestionuje swoją odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia. Według jej oceny do przekroczenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy doszło wyłącznie za sprawą S. K. Podniosła, że zapewniła właściwą organizację pracy w związku z czym nie miała ona wpływu na powstanie ustalonych naruszeń.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń zatem brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Należy podkreślić, że to na stronie spoczywał ciężar dowodu wykazania przesłanek uzasadniających zwolnienie jej od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Skarżąca powinna zatem udowodnić, że dołożyła należytej staranności, to znaczy uczyniła wszystko, czego można było od niej rozsądnie wymagać przy organizacji przewozu a jedynie wskutek niezależnych od niej okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa.

Taka wykładnia przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym znalazła odzwierciedlenie w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. II SA/Ol 1402/12 oraz z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. II SA/Ol 1328/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 806/13).

Trafnie organ podniósł, że przesłanki, od których uzależnione jest zastosowanie przepisu art. 92c ust. 1 zostały wyjaśnione na gruncie poprzednio obowiązującej, analogicznej regulacji przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08, w którym stwierdzono, że "okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć".

W niniejszej sprawie skoro skarżący ograniczył się do gołosłownych twierdzeń, że nie odpowiada albowiem zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych tak, aby były przestrzegane obowiązujące przepisy nie mogło to zwolnić go do odpowiedzialności zatem kara pieniężna została prawidłowo na niego nałożona stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Z tych samych względów Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. albowiem organy obu instancji wszechstronnie zebrały i oceniły materiał dowodowy w sprawie zaś uzasadnienia wydanych decyzji zostały sporządzone zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec bezskuteczności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu w całości na mocy art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.