Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2073470

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 14 kwietnia 2016 r.
VI SA/Wa 2552/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.).

Sędziowie WSA: Pamela Kuraś-Dębecka, Aneta Lemiesz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia (...) lipca 2015 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w części dotyczącej nakazania zaprzestania prowadzenia reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości

Uzasadnienie faktyczne

Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia (...) lipca 2015 r. nr (...), na podstawie art. 112 ust. 3 i art. 115 pkt 4 w związku z art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w (...) z dnia (...) marca 2015 r., znak: (...), którą organ:

1)

stwierdził naruszenie przez przedsiębiorcę F. Sp. z o.o. z/s w S. zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, poprzez prowadzenie reklamy działalności aptek ogólnodostępnych o nazwie: "(...)" (...), "(...)" (...), (...) oraz "(...), (...), za pomocą ośmiostronicowej gazetki reklamowej zatytułowanej "(...)" - numer (...) lipiec 2014, w której zamieszczono artykuł pod tytułem "(...)", zdjęcia produktów leczniczych, suplementów diety, kosmetyków, wyrobów medycznych oraz ich sugerowaną cenę dla pacjenta, porównanie cen trzech produktów leczniczych oraz ich zamienników z podaną ceną 1 grosz, a także dane adresowe i godziny otwarcia dziesięciu aptek, w tym trzech ww. aptek i umorzył niniejsze postępowanie w części dotyczącej nakazania spółce F. Sp. z o.o. z siedzibą w S. zaprzestania prowadzenia ww. reklamy powyższych aptek;

2)

na podstawie art. 129b ust. 1 i 2 ustawy, nałożył na przedsiębiorcę F. Sp. z o. o z siedzibą w S. karę pieniężną w wysokości 400 zł (słownie: czterysta złotych).

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W lipcu i sierpniu 2014 r. do (...) Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego wpłynęły zawiadomienia o kolportowaniu na terenie (...) zabronionych reklam (...). Do zawiadomień dołączono egzemplarze gazetki zatytułowanej "(...)" - numer (...) z lipca 2014 r., gazetkę reklamową (...) w S. przy ul. (...) (egzemplarz numeru (...) ww. gazetki "(...)"), egzemplarz gazety reklamującej działalność (...) (egzemplarz numeru (...) ww. gazetki "(...)").

(...) Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w dniu (...) sierpnia 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne przeciwko przedsiębiorcy F. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (zwaną dalej "skarżącą"), prowadzącego apteki ogólnodostępne o nazwie:

1)"(...)" (...),

2)"(...)" (...), (...),

3)"(...), (...),

- w związku z podejrzeniem naruszenia art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne przez prowadzenie reklamy powyższych aptek i ich działalności. W dniu (...) września 2014 r. do Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w (...) wpłynęło pismo, w którym pełnomocnik strony wskazał, iż przepisy ustawy - Prawo farmaceutyczne wyraźnie oddzielają prowadzenie działalności reklamowej odnoszącej się do aptek ogólnodostępnych oraz odnoszącej się do produktów leczniczych. Zdaniem pełnomocnika strony, treści reklamowe zamieszczone w gazetce "(...)" należy uznać za reklamę produktów leczniczych, której nie sposób utożsamiać z pojęciem reklamy apteki i jej działalności.

Dnia (...) marca 2015 r., (...) Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w (...) wydał decyzję, znak: (...), którą:

1.

stwierdził naruszenie przez skarżącą zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, poprzez prowadzenie reklamy działalności aptek ogólnodostępnych:

1)"(...)" (...),

2)"(...)" (...), (...),

3)"(...), (...),

- za pomocą ośmiostronicowej gazetki reklamowej zatytułowanej "(...)" - numer (...) lipiec 2014, w której zamieszczono artykuł pod tytułem "(...)", zdjęcia produktów leczniczych, suplementów diety, kosmetyków, wyrobów medycznych oraz ich sugerowaną cenę dla pacjenta, porównanie cen trzech produktów leczniczych oraz ich zamienników z podana ceną 1 grosz, a także dane adresowe godziny otwarcia dziesięciu aptek, w tym trzech ww. aptek i umorzył postępowanie w części dotyczącej nakazania skarżącej zaprzestania prowadzenia ww. reklamy powyższych aptek;

2.

na podstawie art. 129b ust. 1 i 2 ustawy, nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 400 zł (słownie: czterysta złotych).

Skarżąca złożyła od powyższej decyzji odwołanie do Głównego Inspektora Farmaceutycznego, w którym zarzuciła decyzji organu pierwszej instancji naruszenie przepisów: art. 6, 8, 9, 11, 76 ust. 1, 105 i 107 ust. 3 k.p.a. oraz 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Jednocześnie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Po zapoznaniu się z treścią odwołania oraz pozostałą dokumentacją zgromadzoną w niniejszym postępowaniu, Główny Inspektor Farmaceutyczny podzielił ocenę (...) Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego co do umorzenia postępowania w części dotyczącej nakazania skarżącej zaprzestania prowadzenia ww. reklamy powyższych aptek oraz nałożenia kary pieniężnej w wysokości 400 zł (słownie: czterysta złotych).

W ocenie organu odwoławczego, umieszczenie danych przedmiotowych aptek na zlecenie strony postępowania w czasopiśmie "(...)" stanowiło działanie podjęte w celu zwiększenia poziomu sprzedaży w prowadzonych przez spółkę aptekach. Czasopismo, z perspektywy przeciętnego czytelnika, jawi się przecież jako jeden (całościowy, złożony) przekaz. Stąd, odbiorca może skojarzyć reklamy przedstawionych w niej produktów z ofertą (asortymentową, jak również cenową) aptek przedstawionych na jednej ze stron.

Organ drugiej instancji uznał, że samo odzwierciedlenie cen rzeczywiście obowiązujących w aptekach, bądź jego brak, nie przesądza o reklamowym charakterze przekazu. Istotne jest natomiast, aby działanie miało niejako zachęcać do zakupu w danej aptece. W czasopismach badanych przez organy Inspekcji Farmaceutycznej przy cenach produktów podawana jest informacja: "sugerowana dla Pacjenta" oraz znaczek "*", którego wyjaśnienie znajduje się w dolnej części każdego z modułów: "Sugerowana cena producenta w wybranych aptekach w okresie promocji". Taki komunikat, zdaniem organu, przemawiał za powiązaniem przez przeciętnego odbiorcę przedstawionej w gazecie oferty z ofertą aptek, których dane są w niej umieszczone. Promocja nie obowiązuje przecież w stosunku do określonego produktu w jakiejkolwiek placówce, w której jest dostępny, ale w punktach danego przedsiębiorcy.

W ocenie organu, nie sposób było przyjąć, że w czasopiśmie "(...)" mamy do czynienia jedynie z reklamą prezentowanych w niej produktów - tylko w miejscach oznaczonych słowem "reklama". Takiego rodzaju oznaczenia nie determinują, czy dana aktywność jest reklamą apteki i jej działalności w rozumieniu nadanym przez art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne i orzecznictwo sądów administracyjnych. Ponadto, w obowiązującym stanie prawnym, prowadzenie reklamy produktów leczniczych, o której mowa w art. 52 ustawy - Prawo farmaceutyczne, w żaden sposób nie wyklucza, że jednocześnie może ona (realnie) stanowić reklamę apteki lub jej działalności, zakazaną przez art. 94a wspomnianej ustawy. Ponadto, przeciętny klient apteki nie posiada stosownej wiedzy z zakresu prawa farmaceutycznego, pozwalającej na odróżnienie reklamy produktów leczniczych od reklamy aptek w ich ustawowym rozumieniu. Prawne rozróżnienie tych reklam nie wpływa zatem na całościową ocenę czasopisma przez przeciętnego odbiorcę.

Odnosząc się do argumentacji spółki dotyczącej jej ograniczonego wpływu na treść gazety organ odwoławczy stwierdził, że umowa zlecenia zawarta między stroną a spółką (...) Sp. z o.o. z siedziba w (...) nie wyłącza w żaden sposób ciążącego na zezwoleniobiorcy obowiązku przestrzegania zakazu reklamy apteki, ani też odpowiedzialności za ewentualne naruszenia. Spółka jako profesjonalny uczestnik obrotu, mając na uwadze rygorystyczny zakaz reklamowania aptek i ich działalności, powinna weryfikować sposób realizacji zawieranych przez niego umów. Wydanych zostało kilka numerów czasopisma "(...)", spółka mogła zatem zapoznać się z treścią kolejnych wydań i dążyć do ewentualnej zmiany treści lub układu informacji zamieszczanych w gazecie. Ze stanowiska strony wynika natomiast że akceptowała ona działania wydawcy.

W ocenie Głównego Inspektora Farmaceutycznego, działania strony miały na celu obejście przepisów prawa dotyczących zakazu prowadzenia reklamy aptek i ich działalności. Przedmiotowe materiały, pod pozorem neutralnej informacji rzekomo dotyczącej reklamy produktów leczniczych i suplementów diety, jak również przedstawienia cen sugerowanych przez producenta, służyły wzbudzeniu zainteresowania ofertą handlową prowadzonej przez stronę apteki. Organ odwoławczy nie podzielił zatem argumentacji strony w zakresie naruszenia art. 94a ust. 1 ustawy przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego.

Główny Inspektor Farmaceutyczny nie zgodził się z zarzutem naruszenia przepisów proceduralnych, tj. art. 107 k.p.a. i art. 8 k.p.a. Zdaniem organu, decyzję administracyjną należy oprzeć o stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji oraz o stan faktyczny ustalony do dnia wydania decyzji, tj. powinien uwzględnić całokształt istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, które zaistniały do momentu wydania decyzji. Przepis art. 94 ust. 3 ustawy - Prawo farmaceutyczne nakłada na Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego obowiązek wydania decyzji, w której nakazuje zaprzestania prowadzenia reklamy. Z uwagi na fakt, że w dniu wydania przez organ decyzji skarżąca nie prowadziła już zakazanej praktyki, ewentualna decyzja nakazująca skarżącej zaprzestanie prowadzenia reklamy aptek ogólnodostępnych byłaby bezprzedmiotowa, ale jedynie w zakresie owego zakazu. Dlatego tez organ wziął pod uwagę brzmienie art. 105 § 1 k.p.a. i umorzył postępowanie, określając dokładnie zakres umorzenia.

Na decyzję z dnia (...) lipca 2015 r. strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o jej uchylenie w całości wraz z decyzją wydaną w I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1)

prawa materialnego, tj. art. 94a ust. 1 w zw. z art. 129b ust. 1 Prawa farmaceutycznego, polegające na zastosowaniu tego przepisu pomimo braku istnienia przesłanek dla jego zastosowania, poprzez przypisanie skarżącej odpowiedzialności za rzekome działania reklamowe (i nałożenie na nią kary pieniężnej) pomimo, że numer gazety będący przedmiotem postępowania został wydany już po rozwiązaniu umowy łączącej skarżącą z wydawcą, niezależnie od strony i pomimo braku zlecenia w tym zakresie,

2)

prawa materialnego, tj. art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, polegające na niewłaściwej wykładni tego przepisu, co skutkowało błędnym przyjęciem, że opublikowanie na łamach dwumiesięcznika "(...)" ogłoszeń informacyjnych o lokalizacji i godzinach pracy aptek prowadzonych przez stronę stanowi naruszenie zakazu prowadzenia działalności reklamowej aptek i punktów aptecznych, podczas gdy przepis ten wyraźnie wyłącza spod zakazu reklamy aptek informację o lokalizacji i godzinach pracy apteki,

3)

przepisów postępowania, tj. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie pomimo istnienia przesłanek dla jego zastosowania, co skutkowało brakiem uchylenia decyzji organu I instancji i nieumorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego, pomimo, że postępowanie pozostawało bezprzedmiotowe w całości,

4)

przepisów postępowania, tj. art. 140 w zw. z art. 107 § 1-3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu od decyzji organu I instancji lub lakoniczne, bardzo generalne odniesienie się do nich, które w żaden sposób nie wyjaśnia przyczyn, dla jakich organ uznał zarzuty podniesione przez stronę za niezasługujące na uwzględnienie,

5)

przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy i tym samym nieusunięcie wadliwości postępowania prowadzonego przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w (...) pozostającego w sprzeczności z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegającego na braku zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i braku analizy, czy ceny danych produktów oferowanych w aptekach prowadzonych przez stronę pozostają tożsame z cenami tych produktów wskazanymi w modułach reklamowych w gazecie "(...)", która to okoliczność pozostaje znamienna dla oceny, iż działanie nie stanowiło zabronionej reklamy,

6)

przepisów postępowania, tj. art. 107 k.p.a. poprzez sprzeczne wewnętrznie uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie wymiaru nałożonej na stronę kary pieniężnej,

7)

art. 6, 7, 8, 9, 11 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym, jak i procesowym, nie bierze natomiast pod uwagę kryterium ich celowości czy słuszności.

Poza tym, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

W myśl art. 94a ust. 1 ustawy Prawo Farmaceutyczne Zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego,

1a. (pominięto) ust. 2 Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny sprawuje nadzór nad przestrzeganiem przepisów ustawy w zakresie działalności reklamowej aptek, punktów aptecznych i placówek obrotu pozaaptecznego. ust. 3 W razie stwierdzenia naruszenia przepisu ust. 1 lub 1a Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny nakazuje, w drodze decyzji, zaprzestanie prowadzenia takiej reklamy. ust. 4 Decyzji, o której mowa w ust. 3, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Z kolei zgodnie z art. 129b ust. 1 i 2 ww. ustawy Karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności (ust. 1).

Karę pieniężną, określoną w ust. 1, nakłada Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w drodze decyzji administracyjnej. Przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów (ust. 2). 

Powołany w uzasadnieniach decyzji obu instancji przepis art. 94a Prawa farmaceutycznego został wprowadzony ustawą z dnia 30 marca 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 75, poz. 492) w konsekwencji implementacji m.in. dyrektywy 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu dotyczącego produktów leczniczych stosowanych u ludzi i obowiązywał od dnia 1 maja 2007 r. Sformułowany w nim zakaz dotyczył reklamy działalności aptek lub punktów aptecznych, skierowanej do publicznej wiadomości, która w sposób bezpośredni odnosi się do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach.

Następnie przepis art. 94a Prawa farmaceutycznego został zmieniony z dniem 1 stycznia 2012 r. przez art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. Nr 122, poz. 696). Obecnie zatem (również w dacie wydania obu decyzji), art. 94a ust. 1 p.f. przewiduje zakaz reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności, jednocześnie wskazując, że nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego.

Oznacza to, że zakaz ten został rozszerzony w kierunku jakiejkolwiek reklamy aptek, punktów aptecznych oraz - co istotne - ich działalności. W poprzednio wskazanym stanie prawnym, czyli przed datą 1 stycznia 2012 r., był niejako zawężony do spełnienia łącznie trzech przesłanek, gdy: działalność ta nosiła cechy reklamy, była skierowana do publicznej wiadomości oraz odnosiła się w sposób bezpośredni do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach. Zauważyć należy, że w aktualnym w sprawie stanie prawnym także nie zawarto definicji reklamy apteki i jej działalności, tak jak uczyniono w art. 52 ust. 1 Prawa farmaceutycznego - w zakresie reklamy produktu leczniczego.

Posiłkując się definicjami reklamy zawartymi w publikacjach słownikowych wskazać trzeba, że za reklamę uważa się każde działanie, mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (vide Wielki Słownik Wyrazów Obcych pod red M.  Bańki, wyd. PWN, Warszawa 2003). Zatem na gruncie niniejszej sprawy reklamą apteki może być także każde działanie skierowane do publicznej wiadomości, zmierzające do zwiększenia sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych w niej oferowanych. Objęcie zakazem "każdego działania" wyłącza z tej dyspozycji tylko jeden stan faktyczny, określony w zdaniu 2 art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego - kierowanie do publicznej wiadomości informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego.

Nie ulega wątpliwości, że reklama może przyjmować różne formy zachęcania: poprzez ulotki, foldery, czy gazetki temu służące, nie tylko wręczane przez farmaceutów klientom apteki, ale także zachęcające poprzez Internet do korzystania z usług programu, który biorącym w nim udział daje określone bonusy.

Powyższa definicja reklamy działalności apteki została przyjęta w szeregu orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (vide: m.in. wyroki w sprawach o sygn. akt: VII SA/Wa 1985/07, VII SA/Wa 2215/07, VII SA/Wa 1739/07, czy też VII SA/Wa 1914/07) oraz wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07 (LEX nr 307127). Reklama nie musi zawierać wyraźnych elementów ocennych ani też zachęcających do zakupu. Wystarczy, że wywoła u odbiorców zainteresowanie produktem i chęć jego nabycia.

Warto nadmienić, że pewne formy działalności promocyjnej mogą stanowić zarówno reklamę produktu leczniczego zgodnie z art. 52 P.f., jak i reklamę działalności apteki w opisanym wyżej rozumieniu. Jak wskazał Sąd Najwyższy w powołanym wyżej wyroku z dnia 2 października 2007 r., stanowi reklamę zarówno leków, jak i sprzedającej je apteki przedstawienie listy leków o obniżonej, promocyjnej cenie, wykazanej przez porównawcze zestawienie ceny niższej, stosowanej przez aptekę, obok ceny wyższej, określonej jako "cena typowa", "cena stara" lub w inny sposób sugerujący, że apteka okresowo sprzedaje lek po obniżonej, promocyjnej cenie.

Mając na uwadze przedstawione wyżej poglądy doktryny i orzecznictwa Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że skarżąca naruszyła zakaz, o którym mowa w art. 94a ust. 1 Prawo farmaceutyczne poprzez prowadzenie reklamy działalności aptek ogólnodostępnych o nazwie "(...)" w (...), "(...)-(...)" w (...) oraz "(...)" w S. za pomocą ośmiostronicowej gazetki reklamowej zatytułowanej "(...)" - numer (...) lipiec 2014 r. Mimo, że w gazetce tej podane są dane o lokalizacji i godzinach pracy aptek, należy mieć na uwadze, że informacje te są elementem szerszego przekazu, mającego na celu zachęcać do zakupu w konkretnych aptekach. Analizując treść zakwestionowanej gazety należy stwierdzić, że moduły reklamowe produktów leczniczych, suplementów diety, kosmetyków i wyrobów medycznych oraz dane dotyczące aptek stanowią praktycznie całą jej zawartość.

Artykuł "(...)" przekazuje wraz z zamieszczonym obok porównaniem cen niespotykanie korzystną ofertę - możliwość zakupu leków za symboliczną cenę 1 grosza. Zamieszczenie w jednej gazecie dużej ilości danych o lekach, suplementach i innych artykułach oraz ich cenach, o ofercie zakupu leków po 1 grosz oraz zamieszczenie danych dotyczących aptek ułatwia pacjentowi identyfikację miejsca, gdzie może nabyć prezentowane w gazecie towary. Sąd nie zgodził się również z zarzutem strony, że nie można przypisać jej odpowiedzialności za prowadzenie reklamy, albowiem rozwiązała umowę z wydawcą gazety ze skutkiem natychmiastowym w dniu (...) czerwca 2014 r. bez okresu wypowiedzenia. Strona żądając bowiem rozwiązania umowy z wydawcą w ostatnim dniu miesiąca poprzedzającego miesiąc obowiązywania kolejnego numeru gazety powinna liczyć się z tym, że przygotowanie treści gazety, jej wydruk, czy przygotowanie do kolportażu muszą być podjęte odpowiednio wcześniej. Wydawca nie miał możliwości opracowania oraz druku, w tak krótkim czasie, nowego wydania uwzględniającego fakt rozwiązania stosunku prawnego łączącego wydawcę ze stroną.

W tym stanie rzeczy prawidłowo Główny Inspektor Farmaceutyczny po rozpoznaniu odwołania skarżącej od decyzji organu I instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Brak było podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego w całości. W sprawie wykazane zostało, że strona prowadziła niedozwoloną reklamę należących do niej aptek. Wobec jej zaprzestania w dacie wydania decyzji przez organ I instancji zasadne było umorzenie postępowania w zakresie nakazania spółce F. Sp. z o.o. z siedzibą w S. zaprzestania prowadzenia reklamy powyższych aptek (art. 94a ust. 3 Prawa farmaceutycznego).

Nie stanowiło to przeszkody w nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej stosownie do art. 129b ust. 1 i 2 Prawa farmaceutycznego. Przepis ten stanowi odzwierciedlenie art. 94a ww. ustawy i nie ma żadnych przeszkód do jego zastosowania w jednej decyzji tzn. w przypadku stwierdzenia, że zakaz zostanie naruszony. Przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów. Oznacza to, że wymiar kary jest ściśle uzależniony od ustaleń faktycznych związanych z naruszeniem zakazu reklamy apteki i jej działalności, jest bezpośrednią konsekwencją tych ustaleń. W niniejszej sprawie organy należycie uzasadniły wysokość nałożonej na spółkę kary.

Sąd uznał także, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania, podniesione przez skarżącą w skardze, nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślić należy, że sprawę rozstrzygnięto po wnikliwym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Nie doszło również do naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej obowiązany był do działania na podstawie i w granicach przepisów prawa i wydając w niniejszej sprawie administracyjnej decyzję prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego obowiązuje w dacie jej wydania. Oznacza to, że wskazana w decyzji podstawa prawna wynika z obowiązującego prawa materialnego i nie została naruszona zasada praworządności określona w art. 6 k.p.a. Wbrew zarzutom skarżącej nie można organom odmówić respektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Przeprowadzone postępowanie administracyjne jednocześnie zakończyło się wydaniem decyzji o nałożeniu kary, ale organ dowiódł w sposób niewątpliwy naruszenie zakazu określonego w art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego.

W tym stanie rzeczy wobec niezasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu w całości na mocy art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.