VI SA/Wa 2535/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3072465

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2020 r. VI SA/Wa 2535/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu dnia 17 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu T. J. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z (...) października 2019 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie nadania uprawnień budowlanych i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala sprzeciw

Uzasadnienie faktyczne

T. J. (dalej "Skarżący"), w oparciu o § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1278), dalej "rozporządzenie z 2014 r.", zwrócił się do Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej Mazowieckiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej "OKK") o nadanie uprawnień budowlanych do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń (dalej "Wniosek"). Skarżący załączył m.in.:

* swój dyplom ukończenia w 2003 r. studiów magisterskich na (...) na kierunku budownictwo i uzyskania tytułu magistra w zakresie konstrukcji budowlanych i inżynierskich;

* decyzję (...) Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z 2006 r. o nadaniu mu uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej;

* oświadczenie mgr inż. R. D. (Patrona), legitymującego się uprawnieniami budowlanymi do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, potwierdzające odbycie przez Skarżącego praktyki zawodowej poprzez uczestniczenie w pracach projektowych wskazany w załączonym do Wniosku zestawieniu, tj. budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym w (...) od 5 czerwca do 31 grudnia 2017 r. oraz budynków mieszkalnych z usługami i garażem podziemnym w (...) od 1 stycznia do 27 lipca 2018 r.; ze wskazaniem wykonanych prac.

OKK, m.in. w oparciu o § 6 ust. 1 rozporządzenia z 2014 r., wezwała Skarżącego do uzupełnienia braków Wniosku poprzez m.in. dostarczenie nowego, zbiorczego zestawienia praktyki (dot. okresu 5 czerwca 2017 r. do 27 lipca 2018 r.) oraz przedłożenie umowy z firmą projektującą obiekty podane w zestawieniu projektów.

Skarżący odmówił złożenia umowy z firmą projektującą wskazując, że praktykę projektową odbył się na zasadach patronatu (art. 14 pkt 4b Prawa budowlanego), a patronat nie wymaga podpisania jakiejkolwiek umowy. Na poparcie przytoczył stanowisko Komisji Kwalifikacyjnej z (...) października 2015 r.

Skarżący przedłożył natomiast nowe zbiorcze zestawienie odbytej praktyki zawodowej, tj. przy sporządzaniu projektów/na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym w (...) od 2 stycznia do 30 września 2017 r. oraz budynków mieszkalnych z usługami i garażem podziemnym w (...) od 1 października 2017 r. do 1 marca 2018 r.; ze wskazaniem wykonanych prac.

OKK, w oparciu o § 6 ust. 1 w zw. z § 5 rozporządzenia z 2014 r., wezwała Skarżącego do przedłożenia wszystkich prac projektowych w ramach odbytej praktyki zawodowej.

Skarżący odmówił przedłożenia żądanych projektów stwierdzając, że nie jest ich właścicielem i nie ma prawa do ich rozpowszechniania. Nadto oświadczył, że nie posiada papierowych wersji tych projektów, a dostęp do nich utracił w zw. z awarią komputera. Dodatkowo podniósł, że przedłożenie projektów wymagałoby poniesienia przez niego wysokich nakładów finansowych, a to w zw. z dużą ilością stron do skopiowania, co przekracza jego możliwości finansowe.

OKK odmówiła Skarżącemu nadania wnioskowanych uprawnień, gdyż uznała, że nie spełnia on warunku przygotowania zawodowego w zakresie wymaganej praktyki, niezbędnej do ich uzyskania bez ograniczeń. Wyjaśniła, że zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.), dalej "p.b." do nabycia wnioskowanych uprawnień wymagane jest odbycie rocznej praktyki projektowej. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 2014 r. do wniosku o nadanie uprawnień budowlanych Skarżący winien był zatem dołączyć m.in. prace projektowe wykonane w ramach odbytej praktyki zawodowej. OKK wskazała przy tym, że możliwość żądania przedłożenia prac projektowych została utrzymana także w nowym rozporządzeniu w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie z dnia 29 kwietnia 2019 r. (§ 5).

W konsekwencji OKK przyjęła, że skoro obowiązek przedłożenia przez Skarżącego ww. prac projektowych wynikał expressis verbis z przepisów prawa, a on tego obowiązku nie dopełnił, to nie było możliwości zweryfikowania, czy faktycznie odbył on stosowną praktykę projektową. Wyjaśniła, że do odmowy nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu wystarczające jest, że kandydat nie wykazał jednej z przesłanek, tj. posiadania odpowiedniego wykształcenia lub odbycia odpowiedniej praktyki - w przypadku Skarżącego tej drugiej.

Skarżący z zachowaniem trybu i terminu odwołał się do decyzji OKK do Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej "KKK") i wskazał, że zgodnie z § 4 pkt 2 ppkt 5 Regulaminu postępowania kwalifikacyjnego w sprawie nadania uprawnień budowlanych z dnia 12.03.205 r. (dalej "Regulamin"), zamieszczonym na stronie internetowej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej "PIIB") "do wniosku należy dołączyć wykaz prac projektowych wykonanych w ramach odbytej praktyki zawodowej". Zatem, mimo że § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 2014 r. nakłada obowiązek przedłożenia prac projektowych, to z Regulaminu wynika, że wystarczające jest jedynie przedłożenie wykazu - zestawienia tych prac projektowych wykonanych w ramach odbytej praktyki zawodowej. Skarżący wskazał, że także na stronie internetowej (...) Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej "(...) OIIB") nie ma wskazanego wymogu dostarczenia prac projektowych, a jedynie przedłożenia zbiorczego ich zestawienia.

Niezależnie od powyższego Skarżący podniósł, że zgodnie z § 5 rozporządzenia z 2014 r. (Sąd zauważa, że jest to § 6 ust. 2) "Izba może zwrócić się do organu administracji architektoniczno-budowlanej lub nadzoru budowlanego albo do autora projektu lub inwestora o przedstawienie prac projektowych wykonanych w ramach praktyki zawodowej lub potwierdzenie zakresu robót budowlanych, w których uczestniczyła osoba ubiegająca się o uprawnienia budowlane".

Reasumując Skarżący podał, że wobec powyższych informacji, zawartych na stronach internetowych PIIB i (...) OIIB, złożył Wniosek o nadanie uprawnień budowlanych załączając do niego wykaz prac projektowych wykonanych w ramach odbytej praktyki zawodowej. Uznał, że spełnia wymagania do uzyskania wnioskowanych uprawnień i wniósł o uchylenie decyzji OKK oraz zakwalifikowanie go do egzaminu na uprawnienia budowlane.

KKK rozpoznawszy odwołanie uchyliła decyzję odmawiającą Skarżącemu nadania uprawnień budowlanych z uwagi na niespełnienie przez niego przesłanki odbycia odpowiedniej praktyk zawodowej i sprawę przekazała OKK do ponownego rozpatrzenia.

KKK podniosła, że w świetle § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 2014 r. dołączenie do wniosku o nadanie uprawnień budowlanych prac projektowych jest obowiązkiem strony. Obowiązek ten nie ma jednak bezwzględnego charakteru z uwagi na treść § 6 rozporządzenia z 2014 r., który w ust. 2 przewiduje możliwość zwrócenia się przez OKK do organu administracji architektoniczno-budowlanej lub nadzoru budowlanego, albo do autora projektu lub inwestora o przedstawienie prac projektowych wykonanych w ramach praktyki zawodowej lub potwierdzenie zakresu robót budowlanych, w których uczestniczyła osoba ubiegająca się o uprawnienia budowlane. Zatem niedołączenie prac projektowych do wniosku nie stanowi bezwzględnej przeszkody do jego rozpatrzenia, a skoro tak, to organ nie może odmówić nadania uprawnień budowlanych tylko z tego tytułu. W ocenie organu odwoławczego z treści § 6 ust. 2 rozporządzenia z 2014 r. należy wnioskować także, że organ może rozpatrzyć wniosek co do meritum bez konieczności sięgania po prace projektowe.

Nadto KKK odwołała się do współbrzmiącego z § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 2014 r. przepisu art. 14 ust. 4 p.b. (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.), gdzie również jest mowa o pracach projektowych. Podniosła, że do wniosku należy dołączyć tylko te elementy projektu, przy wykonaniu których bezpośrednio uczestniczył lub współuczestniczył wnioskodawca, co nie jest równoznaczne z dołączeniem całego projektu.

W tym stanie rzeczy KKK uznała, że OKK nie przeprowadziła adekwatnego postępowania wyjaśniającego co do odbytej przez Skarżącego praktyki zawodowej, czym w istotny sposób naruszyła art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Poleciła, aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, zweryfikowano udokumentowaną praktykę zawodową Skarżącego pod kątem m.in. zgodności z art. 14 ust. 3 i ust. 4 p.b. oraz z ww. przepisami rozporządzenia z 2014 r. Wskazała, że w ramach prowadzonego postępowania należy także rozstrzygnąć, czy do rozpoznania Wniosku konieczne jest zapoznanie się z pracami projektowymi, a jeśli tak, organ powinien skorzystać z prawa przewidzianego w § 6 ust. 2 rozporządzenia z 2014 r.

KKK wyjaśniła także, że w tej sytuacji nie może wydać decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, gdyż oznaczałoby to konieczność przeprowadzenia przez nią postępowania wyjaśniającego w przedmiocie odbytej przez Skarżącego praktyki zawodowej, a przeprowadzenie takiego postępowania, jedynie przez nią, jako organ odwoławczy, pozbawiłoby Skarżącego prawa do dwuinstancyjnego postępowania. W rezultacie postępowanie to w istocie rzeczy miałoby jednoinstancyjny charakter, dlatego uznała, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.

Skarżący sprzeciwił się stanowisku Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawa i wniósł o "wydanie wyroku, na podstawie którego zostanę zakwalifikowany do egzaminu na uprawnienia budowlane" do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej.

W uzasadnieniu sprzeciwu, przedstawiwszy stan faktyczny sprawy oraz przywołując, że zarówno w Regulaminie zamieszczonym na stronie internetowej PIIB, jak i informacjach zamieszczonych na stronie internetowej (...) OIIB wskazano, że "do wniosku należy dołączyć wykaz prac projektowych wykonanych w ramach odbytej praktyki zawodowej", stwierdził, że jego Wniosek jest kompletny, a z przedłożonych dokumentów wynika, że spełnia wszystkie warunki do zakwalifikowania do egzaminu na uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Wobec tego uznał, że KKK nie powinna była przekazywać sprawy do ponownego rozpoznania OKK, ale wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty. Skarżący wyjaśnił jednocześnie, że gdyby nie ww. informacje ze stron internetowych nie wnioskowałby o nadanie uprawnień, gdyż konieczność przedłożenia przez niego prac projektowych przekracza jego możliwości finansowe.

Do sprzeciwu Skarżący załączył zdjęcia ww. stron internetowych PIIB i (...) OIIB, na których widoczne są zapisy, że do wniosku o nadanie uprawnień budowlanych wymagane jest załączenie, odpowiednio - "wykaz prac projektowych wykonanych w ramach odbytej praktyki zawodowej"; - "oświadczenia potwierdzające odbycie praktyki zawodowej wraz ze zbiorczym zestawieniem odbytej praktyki zawodowej". Nadto dołączył dwie decyzje Prezydenta (...) zatwierdzające projekty budowlane i udzielające pozwoleń budowlanych na inwestycje wskazane w załączonym do Wniosku zestawieniu odbytej praktyki zawodowej.

KKK w odpowiedzi na sprzeciw, wnosząc o oddalenie sprzeciwu, powtórzyła argumentację wyrażoną w decyzji kasacyjnej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kasacyjna decyzja KKK nie narusza art. 138 § 2 k.p.a., a tym samym nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Na wstępie wypada zauważyć, że stosownie do art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści takiej decyzji może wnieść od niej sprzeciw.

Taki sprzeciw został wniesiony w niniejszej sprawie.

W myśl art. 64e p.p.s.a. Sąd rozpoznając sprzeciw ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. W żadnym razie, kontrolując rozstrzygnięcie kasacyjne, nie jest władny odnosić się do meritum sprawy. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się bowiem wyłącznie do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw (art. 151a § p.p.s.a.). Natomiast, jeżeli stwierdzi zasadność decyzji kasacyjnej, oddala sprzeciw w oparciu o art. 151a § 2 p.p.s.a. Uwzględniając lub oddalając sprzeciw, Sąd nie jest uprawniony do badania innych ewentualnych naruszeń prawa, jakie mogły mieć miejsce w sprawie, a zwłaszcza naruszeń prawa materialnego.

W ramach badania przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej mieści się ocena materialnoprawna warunkująca przyjęcie, że zaistniała przesłanka konieczności wyjaśnienia zakresu sprawy, mającego wpływ na rozstrzygnięcie. Doprecyzować warto, że sytuacja ta ma miejsce, gdy naruszenie procesowe stanowiące pierwszą z wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. przesłanek, skutkuje niewyjaśnieniem istotnych okoliczności sprawy. Ten wzajemny związek obu przesłanek potwierdza określenie o koniecznym do wyjaśnienia zakresie sprawy. Zatem oceniając, czy w sprawie zaistniały podstawy do wydania decyzji kasacyjnej, wskazać należy, że stosownie do przepisu art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przytoczony przepis określa dwie, kumulatywne przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, tj.: przesłankę stwierdzenia przez organ odwoławczy, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz przesłankę uznania przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W świetle powyższego, organ odwoławczy wydając decyzję kasacyjną, musi wykazać, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania i jednocześnie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sytuacji nieprzeprowadzenia w ogóle przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego lub przeprowadzania go w takim zakresie i w taki sposób, że sprawa została niewyjaśniona w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15, LEX nr 2292208).

Wskazać należy także, że regulacja art. 138 § 2 k.p.a. stanowi wyjątek od naczelnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, określonej w art. 15 k.p.a., na podstawie której, każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega, w wyniku wniesienia odwołania, ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji w jej całokształcie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 października 2019 r. (sygn. akt I GSK 1714/19) "Treść przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. należy interpretować łącznie z przepisem art. 136 § 1 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym. Zaznaczyć przy tym trzeba, że przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego nie może godzić w zasadę dwuinstancyjności. Jeżeli jego zakres wskazuje, że organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie do kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji, przyjęcie koncepcji, że organ odwoławczy jest władny wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do jej istoty, będzie prowadzić do sytuacji, w której sprawa byłaby rozstrzygana de facto w jednej instancji. To pozbawiałoby natomiast stronę postępowania prawa do dwukrotnego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administracji".

Rozpoznając przedmiotową sprawę, w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że KKK zasadnie zastosowała w niej art. 138 § 2 k.p.a., z powołaniem się w uzasadnieniu badanej decyzji na przyczyny takiego stanu rzeczy, z jednoczesnym wskazaniem OKK sposobu i celu dalszego prowadzenia postępowania.

Z treści badanej decyzji, od której wniesiono sprzeciw wynika, że KKK, jako organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w całości uchyliła decyzję OKK, odmawiającą nadania Skarżącemu wnioskowanych uprawnień budowlanych i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez OKK z uwagi na dostrzeżone braki w postępowaniu dowodowym, czym - w jej ocenie, OKK w istotny sposób naruszyła przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., które to braki, w myśl § 6 rozporządzenia z 2014 r., poleciła uzupełnić OKK.

KKK, wybierając drogę kasacyjną, zasadnie podniosła, że konsekwencją naruszenia przez OKK przepisów postępowania nie mogła wydać decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, gdyż oznaczałoby to konieczność przeprowadzenia przez nią postępowania wyjaśniającego w zasadniczym zakresie, tj. w całości w przedmiocie odbytej przez Skarżącego praktyki zawodowej, a przeprowadzenie takiego postępowania, jedynie przez nią, jako organ odwoławczy, pozbawiłoby Skarżącego prawa do dwuinstancyjnego postępowania. Rzeczywiście, w rezultacie takie postępowanie, w istocie rzeczy, miałoby jednoinstancyjny charakter. Stąd KKK prawidłowo przyjęła, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.

Bez wątpienia, na dzień orzekania zarówno przez OKK, jak i KKK (17 października 2019 r.), w aktach sprawy nie znajdowały się żadne prace projektowe wykonane przy współudziale Skarżącego, w oparciu o które można by było badać spełnienie przez niego warunku odbycia stosownej praktyki zawodowej. Wobec tego, na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, w powyższym zakresie nie zgromadzono żadnych dowodów koniecznych do jej rozstrzygnięcia, a w konsekwencji nie ustalono jej rzeczywistego stanu faktycznego. Decyzja odmowna została wydana wszak z tego względu, że Skarżący - pomimo wezwania, nie przedłożył prac projektowych wykonanych w ramach swojej praktyki zawodowej. Zasadnie podniosła KKK, że OKK rozpoznając sprawę nie wykorzystała drugiej możliwości pozyskania dowodów koniecznych do rozpoznania Wniosku, tj. wynikającej z § 6 ust. 2 rozporządzenia z 2014 r. - nie zwróciła się do któregoś z pomiotów w nim wymienionych "o przedstawienie prac projektowych wykonanych w ramach praktyki zawodowej lub potwierdzenie zakresu robót budowlanych, w których uczestniczyła osoba ubiegająca się o uprawnienia budowlane".

Na marginesie Sąd zauważa, że OKK, na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia z 2014 r., o ww. projekty inwestycji wskazanych przez Skarżącego w załączonym do Wniosku zestawieniu prac projektowych wykonanych w ramach odbytej praktyki zawodowej, zwróciła się do B. w W. (dalej "B.") pismem z 29 październiku 2019 r. i otrzymała je w listopadzie 2019 r.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy, na dzień orzekania przez KKK, istniały zatem zasadnicze wątpliwości, co do jej stanu faktycznego, tj. tego, czy Skarżący, żądając nadania uprawnień budowlanych spełnił jedną z dwóch obligatoryjnych i kumulatywnych przesłanek, tj. odbycia rocznej praktyki zawodowej w projektowaniu. Sąd stwierdza, że jest to - jak prawidłowo przyjęła KKK, kwestia fundamentalna dla prawidłowego rozpoznania żądania Skarżącego i powinna ona zostać wyjaśniona w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym.

Reasumując powyższe Sąd uznał, że KKK, jako organ drugiej instancji, nie była w stanie wyeliminować wskazanych braków i wątpliwości sama w oparciu o art. 136 k.p.a., gdyż wiązałoby się to z przeprowadzeniem przez nią postępowania dowodowo-wyjaśniającego w zakresie praktyki zawodowej Skarżącego w całości. Dlatego też stwierdziwszy, że odmowa została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, wydała decyzję kasacyjną, w której wyjaśniła jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. KKK wskazała także, o jakie dowody i w jakim trybie należałoby rozszerzyć postępowanie wyjaśniające.

Biorąc powyższe pod rozwagę, działając na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., Sąd sprzeciw oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.