Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1919788

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 6 czerwca 2012 r.
VI SA/Wa 2473/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T. W. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 2473/11 w sprawie ze skargi T. W. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia (...) października 2011 r. nr (...) w przedmiocie wyboru ławników postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym:

1.

zwolnienie od kosztów sądowych,

2.

ustanowienie dla skarżącego radcy prawnego

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 28 listopada 2011 r. T. W. (nazywany dalej "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Nr. Rady Miasta z dnia (...) października 2011 r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 stycznia 2012 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. Uchwałę.

W dniu 23 stycznia 2012 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata.

Pismem z dnia 25 stycznia 2012 r. skarżący sprecyzował wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, wskazując na adwokat E. S. jako pełnomocnika, który miałby reprezentować stronę przed Sądem.

Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów wynikało, że skarżący sam prowadzi gospodarstwo domowe. Jedynym źródłem dochodów skarżącego jest renta socjalna w wysokości 1515,14 zł miesięcznie. Miesięczna opłata za mieszkanie wynosi 593,70 zł, za energię elektryczną, dostarczony gaz i telefon skarżący płaci łącznie około 90 złotych. Pozostałe wydatki obejmujące między innymi żywność i odzież skarżący oszacował na kwotę 700 zł miesięcznie. Z przedstawionego przez skarżącego wyciągu z rachunku bankowego wynikało, iż jedynym wpływem jest otrzymywana przez niego renta socjalna. Saldo na rachunku bankowym oscylowało przy tym przez okres od dnia 27 października 2011 r. do dnia 5 stycznia 2012 r. pomiędzy 20 a 1592 złotymi.

Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu wynikało ponadto, iż nie posiada on poza mieszkaniem żadnego majątku, jak też oszczędności.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 2 marca 2012 r. przyznano skarżącemu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz, uwzględniając przedmiot postępowania zainicjowanego wniesioną skargą, ustanowienie radcy prawnego.

Pismem z dnia 26 marca 2012 r. skarżący złożył sprzeciw od postanowienia z dnia 2 marca 2012 r. w zakresie ustanowienia na jego rzecz radcy prawnego zamiast adwokata, wnosząc o zmianę pełnomocnika z radcy prawnego na adwokat E. S.

Skarżący, powołując się na swój wniosek zawarty w piśmie z dnia 25 stycznia 2012 r. wyjaśnił, że adwokat E. S. reprezentowała go już w analogicznej sprawie. Skarżący wskazał na zbieżność spraw oraz zgodę wskazanej imienne adwokat na reprezentowanie skarżącego w toczącej się przed Sądem sprawie.

Pismem z dnia 29 maja 2012 r. skarżący cofnął sprzeciw w sprawie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 p.p.s.a. (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.

W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W związku z powyższym, stwierdzić należy, że uprawnienie do skorzystania z prawa pomocy przysługuje osobom, które z uwagi na swoją trudną sytuację materialną nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Sytuacja majątkowa wnioskodawcy jest jedynym kryterium branym pod uwagę przy ocenie, czy stronie można przyznać prawo pomocy.

Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.

Użyte w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. określenie "gdy osoba wykaże" oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że jej dochody i sytuacja życiowa nie pozwalają na poniesienie jakichkolwiek czy choćby pełnych kosztów postępowania. Strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2011 r. sygn. akt II OZ 904/11).

W ocenie Sądu, przedstawione przez stronę okoliczności uzasadniają przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie.

Sąd uznał, że uzyskiwany przez skarżącego dochód, przy uwzględnieniu koniecznych dla utrzymania wydatków, nie pozwala na poczynienie oszczędności w bieżących wydatkach, celem pokrycia kosztów postępowania sądowego.

Z przedstawionego przez stronę wyciągu z rachunku bankowego wynikało, że jedynym wpływem są środki uzyskiwane z tytułu renty socjalnej otrzymywanej przez skarżącego w wysokości 1515,14 zł netto miesięcznie. Z kolei wydatki związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych, za energię elektryczną, z opłatami za telefon i gaz pochłaniają około 683 zł miesięcznie. Po odliczeniu tych wydatków od dochodu gospodarstwa domowego, do dyspozycji skarżącego pozostaje około 800 zł miesięcznie.

Mając na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt II OZ 902/10 należy stwierdzić, że aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie i ubranie, jak również mając na względzie ceny leków, należy stwierdzić, że środki we wskazanej wysokości nie pozwalają poczynić skarżącemu niezbędnych oszczędności. Nie posiadając przy tym ani zasobów pieniężnych (oszczędności), ani wartościowych przedmiotów, nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Oceniając zasadność ustanowienia dla strony profesjonalnego pełnomocnika Sąd uznał, że skarżący wykazał, iż jego możliwości płatnicze uniemożliwiają ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.

Z tej przyczyny, zdaniem Sądu, zasadne jest ustanowienie dla skarżącego pełnomocnika z urzędu - radcy prawnego - w celu stworzenia możliwości odpowiedniej obrony przed Sądem jego interesów.

Rozstrzygając kwestię przyznania prawa pomocy w powyższym zakresie, Sąd wziął pod uwagę wniosek skarżącego, jego sprzeciw oraz pismo skarżącego z dnia 29 maja 2012 r., którym cofnął sprzeciw w sprawie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Skoro skarżący nie zgadzał się z postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 2 marca 2012 r. jedynie, co do wyznaczonego pełnomocnika, to cofając sprzeciw zaakceptował to rozstrzygnięcie, mimo formalnej utraty mocy przez nie.

W zaistniałej sytuacji Sąd uznał za wiążącą informację przesłaną przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w W. pismem z dnia 19 marca 2012 r., z której wynika, że na podstawie art. 253 p.p.s.a., art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 z późn. zm.) i § 4 ust. 1 Regulaminu stanowiącego załącznik Nr 1 do Uchwały Nr 152/VII/2010 Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia 15 października 2010 r. w sprawie wyznaczania radców prawnych do prowadzenia spraw z urzędu, wyznaczyła radcę prawnego K. B. pełnomocnikiem dla skarżącego w ramach prawa pomocy.

Na marginesie należy zauważyć, że w myśl art. 244 § 3 p.p.s.a. jeżeli strona we wniosku wskazała adwokata, to nie nakłada takie żądanie ani na Sąd, ani na właściwą okręgową radę adwokacką obowiązku wyznaczenia tego adwokata, gdyż okręgowa rada adwokacka w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym adwokatem wyznaczy adwokata wskazanego przez stronę.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.