Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2165877

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 7 stycznia 2015 r.
VI SA/Wa 2451/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas.

Sędziowie WSA: Zbigniew Rudnicki, Urszula Wilk (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi "C." Sp. z o.o. z siedzibą w U. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) maja 2014 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") zaskarżoną decyzją z dnia (...) maja 2014 r. nr (...), po rozpatrzeniu odwołania Spółki z o.o. "(...)" z siedzibą w U. (dalej: "spółka", "skarżąca") od decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "(...) WITD") z dnia (...) kwietnia 2014 r. nr (...) o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.; dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414; dalej: "u.t.d.") oraz lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 10 ust. 2 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3832/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UR L 102 z 11 kwietnia 2006 r.) - (dalej: "Rozporządzenie (WE) nr 561 /2006"), art. 13, art. 15 ust. i ust. 8, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE. L.370 z 31 grudnia 1985 r., dalej: "Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85"), utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Podstawą faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na samowolnej ingerencji w pracę urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe w skutek którego nastąpiła zmiana wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi.

Powyższe naruszenie ustalono podczas kontroli przeprowadzonej w dniu (...) maja 2012 r. w miejscowości G., na drodze krajowej autostrada (...). Kontrolowanym zespołem pojazdów złożonym z ciągnika siodłowego marki (...) o nr rejestracyjnym (...) oraz przyczepy marki (...) nr rejestracyjnym (...) kierował I. T., wykonując międzynarodowy transport drogowy rzeczy z H. na L. W toku kontroli sporządzono wydruk z karty kierowcy oraz z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe marki (...) o numerze rejestracyjnym (...). Analiza ww. wydruków wykazała, że kierowca przed zatrzymaniem do kontroli drogowej prowadził pojazd posługując się niedozwolonym urządzeniem w postaci magnesu przyłożonego do impulsatora skrzyni biegów, w celu zafałszowania zapisów swojej aktywności. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z dnia (...) maja 2012 r., nr (...).

Decyzją z dnia (...) czerwca 2012 r. nr (...) nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za naruszenie lp. 6.3.14 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") decyzją z dnia (...) września 2012 r. nr (...) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Na skutek złożonej przez spółkę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r. wydanym w sprawie VI SA/Wa 2428/12 ww. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję GITD z dnia (...) września 2012 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję (...) WITD z dnia (...) czerwca 2012 r.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, (...) WITD decyzją z dnia (...) kwietnia 2014 r. nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za naruszenie lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Na wstępie uzasadnienia decyzji organ powołał się na przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie tj. art. 92a ust. 1 i ust. 6, art. 93 ust. 1 u.t.d., lp. 11.1 ust. 2 lit. c załącznika do ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym od dnia 31 grudnia 2011 r., art. 13, art. 15 ust. 2 i ust. 8, art. 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz art. 10 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Organ I instancji odwołując się do stanu faktycznego ustalonego w sprawie wyjaśnił, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy podjął decyzję o zmianie kwalifikacji prawnej czynu z naruszenia lp. 6.3.14 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. samowolna ingerencja w dane zapisane w cyfrowym urządzeniu rejestrującym na karcie kierowcy lub na karcie przedsiębiorstwa, na naruszenie lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Spółka złożyła odwołanie, w którym wnosiła o umorzenie postępowania w sprawie. Zarzuciła organowi brak obiektywizmu oraz złą interpretację stosowanych przepisów. Podniosła, że (...) IITD zmienił kwalifikację popełnionego przez kierowcę wykroczenia, błędnie interpretując zapisy ustawy o transporcie drogowym. W ocenie spółki, powołany przez organ przepis ma zastosowanie w sytuacji całkowitego odłączenia cyfrowego urządzenia rejestrującego, w sprawie natomiast winien mieć zastosowanie przepis lp. 6.3.14 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym.

Decyzją z dnia (...) maja 2014 r. nr (...) Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na art. 92a ust. 1, 2 i 6, art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h u.t.d. art. 10 ust. 2 10 ust. 2 i ust. rozporządzeni nr 561/2006, art. 13, art. 15 ust. 2 i ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci: protokołu kontroli, wykresówek z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. (...) oraz dokumentacji fotograficznej, zostało udowodnione że w dniu kontroli bezpośrednio przed zatrzymaniem przez inspektorów transportu drogowego, kierowca I. T. prowadził pojazd z magnesem przymocowanym do czujnika ruchu urządzenia rejestrującego, skutkiem czego tachograf cyfrowy rejestrował zamiast okresu aktywności "jazda" okres aktywności "odpoczynek" oraz nierejestrował prędkości pojazdu oraz przebytej przez ten pojazd drogi.

Powyższe zachowanie stanowi naruszenie art. 15 ust. 2 i ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 sankcjonowane karą pieniężną. Organ odwoławczy stwierdził, że (...) WITD wyczerpująco ustalił stan faktyczny w sprawie i wbrew twierdzeniom strony dokonał właściwej kwalifikacji prawnej czynu. Wyjaśnił, że zachowania polegającego na wykonywaniu przewozu pojazdem ciężarowym z magnesem przymocowanym do impulsatora skrzyni biegów nie można kwalifikować jako samowolnej ingerencji w dane cyfrowe tj. lp. 6.3.14 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Wykładnia językowa ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, iż obejmuje on takie przypadki w których dokonuje się np. usunięcia, uszkodzenia bądź zmiany danych już zapisanych w pamięci urządzenia rejestrującego. W przypadku jazdy z urządzeniem w rodzaju magnesu przymocowanym do czujnika ruchu dochodzi do nieprawidłowego i niezgodnego z rzeczywistością wytworzenia danych cyfrowych w pamięci urządzenia, tj. przyłączenie i jazda na magnesie nie powoduje zmiany bądź usunięcia danych powstałych wcześniej w niniejszej sprawie zastosować lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. GITD podniósł, że takiej klasyfikacji wykroczenia dokonał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2428/12.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy ustosunkował się do przesłanek wynikających z art. 92b i art. 92c u.t.d. oraz odniósł się do dokumentów przedłożonych przez spółkę na rozprawie w dniu 28 lutego 2013 r. przed WSA w Warszawie tj.: oświadczenia kierowcy z dnia (...) kwietnia 2012 r. deklarującego, iż nie będzie używał żadnych urządzeń zakłócających pracę tachografu i wpływających na fałszowanie danych o czasie pracy i przerw w rozumieniu przepisów rozporządzenia 561/2006 oraz Umowy Europejskiej AETR, za co odpowiada osobiście, jak również podania kierowcy o rozwiązanie umowy o pracę z dniem (...) czerwca 2012 r. oraz świadectwa pracy I. T. w spółce za okres od (...) września 2007 r. do dnia (...) czerwca 2012 r. W ocenie organu ww. oświadczenie kierowcy świadczy o spełnieniu jedynie wstępnych warunków w zakresie organizacji i dyscypliny pracy tzn. o zobowiązaniu kierowcy do przestrzegania przepisów prawa i posiadaniu przez niego wiedzy co do zasad stosowania urządzeń rejestrujących, natomiast w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego przez organy w sprawie nie sposób wyciągnąć wniosku, iż rozwiązanie stosunku pracy pomiędzy spółką a kierowcą I. T. wynikało z okoliczności związanych z nadzorem przedsiębiorcy nad pracą kierowcy.

Zdaniem GITD powyższe dokumenty w żaden sposób nie pozwalają na ustalenie, że organizacja pracy w okresie objętym kontrolą tj.m.in. wyznaczanie miejsc i terminów załadunków bądź rozładunków rzeczywiście umożliwiała kierowcy wywiązanie się z obowiązków przewidzianych przepisami prawa i nie zmuszała do łamania przepisów. Strona w tej kwestii ograniczyła się wyłącznie do złożenia wyjaśnień, iż właściwie organizuje czas pracy zatrudnionych przez siebie kierowców, nie przedstawiła natomiast żadnych dokumentów np. listów przewozowych CMR i zleceń transportowych, z których można wywnioskować, że I. T. mógł przestrzegać przepisów rozporządzenia WE nr 561/2006. Odnosząc się natomiast do argumentu o utrudnionych kontrolach kierowców wykonujących przewozy na terenie Federacji Rosyjskiej, organ zauważył, że niedozwolony czyn został popełniony i ujawniony na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, a sam przewóz odbywał się na trasie H. - L. a więc państw członkowskich Unii Europejskiej.

Dodatkowo organ wskazał, że zgodnie z informacjami znanymi mu z urzędu, a uzyskanymi przez organ I instancji w postępowaniu administracyjnym, w okresie od dnia (...) stycznia 2012 r. do dnia (...) marca 2013 r. Inspekcja Transportu Drogowego przeprowadziła 30 kontroli spółki. W toku tych kontroli wielokrotnie stwierdzano, że kontrolowani różni kierowcy spółki, dopuszczali się zabronionych prawem zachowań fałszujących bądź zniekształcających zapisy tachografu np.: wykonywania przewozów z niedozwolonym urządzeniem dodatkowym, używania kart do tachografów cyfrowych należących do innych kierowców bądź wykonywania przewozów bez karty w tachografie cyfrowym pomimo istniejącego w tym zakresie obowiązku.

W ocenie GITD powyższe świadczy jednoznacznie o tym, że działalność gospodarcza prowadzona przez spółkę co najmniej od dnia 1 stycznia 2012 r. nie odbywała się z poszanowaniem właściwej organizacji i dyscypliny pracy, a fałszowanie zapisów tachografu bądź ich usuwanie przez kierowców wykonujących przewozy na rzecz spółki dowodzi, że wielokrotnie mieli oni zbyt małą ilość czasu na wykonanie zadań przewozowych w związku z czym musieli prowadzić pojazd z naruszeniem obowiązujących norm a to skłaniało ich do niedozwolonych prawem zachować tj. używania kart innych osób bądź wykorzystywania niedozwolonych urządzeń.

Reasumując organ wskazał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 92b i 92 c u.t.d.

Spółka pismem z dnia (...) czerwca 2014 r. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając rozstrzygnięcie organu odwoławczego w całości i zarzucając brak obiektywizmu organu niższej instancji oraz niewłaściwą interpretację przepisów. W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu dotyczącą błędnej klasyfikacji przez organ czynu jako naruszenie lp. 6.2.1 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym.

W konsekwencji strona wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wedle norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej.

Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (por. art. 145 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: jako "p.p.s.a.").

Ponadto w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia (...) kwietnia 2014 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 13 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 i ust. 3 ww. rozporządzenia, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy chyba, że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Zgodnie z art. 15 ust. 8 Rozporządzenia nr 3821/85, zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach".

W niniejszej sprawie bezspornie zostało ustalone, że w dniu kontroli, bezpośrednio przed zatrzymaniem inspektorów transportu drogowego, kierowca I. T. prowadził pojazd z magnesem przymocowanym do czujnika ruchu urządzenia rejestrującego, skutkiem czego tachograf cyfrowy rejestrował zamiast okresu aktywności "jazda" okres aktywność "odpoczynek" oraz w trakcie ruchu nie rejestrował prędkości pojazdu oraz przebytej przez ten pojazd drogi. Powyższa okoliczność nie była kwestionowana przez skarżącą.

Zarzut skarżącej dotyczy błędnej klasyfikacji czynu jako naruszenie lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z art. 10 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim.

Konsekwencją naruszenia ww. normy jest art. 92a ust. 1 u.t.d., który stanowi, że kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów o czasie pracy kierowców oraz wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych. Konkretyzacją tej normy jest pozycja lp. nr 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, która karą w wysokości 5000 zł sankcjonuje naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

W związku z powyższym organ na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł.

W ocenie Sądu zgodzić się należy z organem, iż zachowanie polegające na wykonywaniu przewozu pojazdem ciężarowym z magnesem przymocowanym do impulsatora skrzyni biegów należy kwalifikować jako naruszenie lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W przypadku jazdy z urządzeniem tego rodzaju dochodzi do nieprawidłowego i niezgodnego z rzeczywistością wytworzenia danych cyfrowych w pamięci urządzenia, nie powoduje natomiast zmiany bądź usunięcia danych powstałych wcześniej. Takiego zachowania nie można zatem kwalifikować jako samowolnej ingerencji w dane cyfrowe tj. lp. 6.3.14 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Wykładnia językowa ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, iż obejmuje on takie przypadki w których dokonuje się np. usunięcia, uszkodzenia bądź zmiany danych już zapisanych w pamięci urządzenia rejestrującego, co w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Ponadto należy podkreślić, że sprawa była już wcześniej rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2451/14, uznał, że w sprawie doszło do naruszenia o którym mowa w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Przy ponownym rozpoznaniu skargi Sąd był związany dyspozycją z art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którą ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Tym samym Sąd w obecnym składzie orzekającym uznał, że organ dokonał prawidłowej klasyfikacji naruszenia, a zarzut skarżącej w tym przedmiocie należało uznać za niezasadny.

Organ odwoławczy zasadnie również uznał, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające wyłącznie odpowiedzialności skarżącej. Zgodnie z art. 93 ust. 3 u.t.d. organ (...) wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 92b ust. 1 lub art. 92c. tj.: w myśl art. 92b ust. 1 u.t.d nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1)

właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a)

rozporządzenia (WE) nr 561/2006,

b)

rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2)

prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

2. Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

Natomiast zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Sąd w pełni podziela stanowisko, że jeżeli przedsiębiorca mógł przewidzieć naruszające prawo zachowanie kierowcy, którym posługiwał się przy wykonaniu transportu drogowego, to miał wpływ na to naruszenie, jeśli nie podjął działań zapobiegających takim naruszeniom.

Oczywistym jest również w ocenie Sądu, że praktyka fałszowania czasu pracy powoduje większą elastyczność kierowcy i tym samym zwiększa konkurencyjność przedsiębiorstwa transportowego. Kierując się zasadami logiki, trudno przyjąć, że kierowca bezinteresownie, z własnej woli i bez wiedzy podmiotu wykonującego przewóz przekracza normy czasu pracy i ukrywa własną pracę, za którą należy mu się wynagrodzenie i po której przysługuje mu odpowiedni odpoczynek.

Reasumując trafnie organ podniósł, iż skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na zaistnienie sytuacji, o których mowa w art. 92b ust. 1 pkt 1b i pkt 2 u.t.d., które stanowią kiedy nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku oraz, że strona nie wykazała zaistnienia sytuacji, w której można by zastosować przepis art. 92c u.t.d., który określa kiedy nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz kiedy postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się.

Zdaniem Sądu rozpoznając po raz kolejny sprawę w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za naruszenie ustawy o transporcie drogowym, wskazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2428/12 uchybienia zostały przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego prawidłowo usunięte, uzupełnione i uzasadnione. Organ dokonał pełnej i wnikliwej oceny przesłanek o których mowa w art. 92c u.t.d. Ponadto dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, klasyfikacji naruszenia a kara pieniężna za stwierdzone naruszenie została wymierzona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Organ podjął w ramach postępowania wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i na podstawie całego zebranego materiału dowodowego wydał prawidłowe rozstrzygnięcie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.