Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2598529

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 23 listopada 2017 r.
VI SA/Wa 2366/16
Rola gwarancyjna art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Przesłanki naruszenia „res iudicata”.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.).

Sędziowie WSA: Jakub Linkowski, Marzena Milewska-Karczewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Ministra Rozwoju z dnia (...) września 2016 r., nr (...) w przedmiocie sprostowania decyzji

1.

stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia;

2.

zasądza od Ministra Rozwoju na rzecz skarżącego J. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Minister Rozwoju (zwany dalej organem) postanowieniem z dnia (...) września 2016 r. nr (...) postanowił z urzędu sprostować wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: "CEiIDG") dotyczący przedsiębiorcy: J.J. (...).

W dniu (...) września 2015 r. Skarżący złożył w Urzędzie Miasta K. wniosek o wykreślenie z CEIDG, wskazując w nim jako wolę trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej na dzień (...) października 2006 r.

Z przekazanych przez Ministerstwo Finansów informacji wynikało, że data zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej określona w CEiIDG przez przedsiębiorcę na dzień (...) października 2006 r., jest nieprawidłowa i niezgodna z danymi zgromadzonymi w bazie Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników (CRP KEP). Wyjaśniono, że skarżący po dacie (...) października 2006 r., którą wskazał w CEiIDG jako datę zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej, rozliczał się z właściwym Urzędem Skarbowym, jako przedsiębiorca z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej - składał zeznania roczne PlT-28 za lata 2007-2014 oraz deklaracje VAT za okres od listopada 2006 r. do sierpnia 2015 wykazując w nich przychody z wykonywanej działalności gospodarczej. Nadto dodano, że w dniu (...) września 2015 r. złożył we właściwym Urzędzie Skarbowym zgłoszenie zaprzestania wykonywania czynności podatkowych podatkiem od towarów i usług (VAT-Z) z datą (...) września 2015 r., wskazując, że data ta jest konsekwencją zaprzestania wykonywanej działalności gospodarczej. Wobec powyższego, Ministerstwo Finansów poinformowało, że dane zgromadzone aktualnie w bazie CRP KEP w zakresie daty zaprzestania przez Skarżącego wykonywania działalności gospodarczej, kształtują się w sposób odmienny od danych wskazanych samodzielnie przez przedsiębiorcę w CEiIDG.

Minister Rozwoju, dysponując przekazanymi informacjami wszczął postępowanie w przedmiocie ustalenia, czy przesłanka uprawniająca organ do zastosowania art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, na gruncie niniejszej sprawy nastąpiła. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe zainicjowane wezwaniem organu z dnia (...) czerwca 2016 r., w tym argumentacja Skarżącego, doprowadziła do wydania w dniu (...) września 2016 r. postanowienia w przedmiocie sprostowania wpisu Skarżącego. Przedmiotem sprostowania wpisu była zmiana w zakresie daty zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej z dnia (...) października 2006 r. na dzień (...) września 2015 r.

Skarżący z zachowaniem ustawowego terminu, złożył skargę na postanowienie Ministra Rozwoju z dnia (...) września 2016 r. w przedmiocie sprostowania wpisu w CEiIDG w zakresie daty zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej. Podniósł, że wydanie postanowienia w przedmiocie sprostowania wpisu w CEiIDG w zakresie daty zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej i jej zmiany z daty (...) października 2006 r. na dzień (...) września 2015 r. było przedwczesne. Co więcej, rozstrzygnięcie organu w tym zakresie, może w opinii Skarżącego generować negatywne skutki.

Minister Rozwoju i Finansów, ustalił, że w przedmiocie sprostowania wpisu skarżącego w CEiIDG prowadził równolegle dwa postępowania w dwóch odrębnych Wydziałach. Obydwa postępowania zakończyły się postanowieniem w przedmiocie sprostowania wpisu w CEiIDG. Pierwsze z postanowień Minister Rozwoju wydał w dniu (...) września 2016 r., znak: (...), natomiast drugie rozstrzygnięcie w tym samym zakresie wydano w dniu (...) września 2016 r. (...). Postanowienie z dnia (...) września 2016 r. stało się ostateczne w dniu wydania, tj. dnia (...) września 2016 r.

Organ wobec braku podstawy prawnej do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z dnia: (...) września 2016 r. (...) z obrotu prawnego z urzędu, przekazał akta sprawy wraz z zaskarżonym postanowieniem oraz stanowiskiem organu.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, wnosząc o konieczności wykreśleniu w CEiIDG zapisu daty "2006.10. (...)" i zastąpienie jej datą "2015.09. (...)" i wskazując, że jest ono przedwczesne.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest postanowienie organu z (...) września 2016 r. na mocy, którego Organ z urzędu sprostował wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dotyczący przedsiębiorcy: J.J. (...).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd uznaje, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonego postanowienia.

Minister Rozwoju i Finansów, ustalił, że w przedmiocie sprostowania wpisu skarżącego w CEiIDG prowadził równolegle dwa postępowania w dwóch odrębnych Wydziałach. Obydwa postępowania zakończyły się postanowieniem w przedmiocie sprostowania wpisu w CEiIDG. Pierwsze z postanowień Minister Rozwoju wydał w dniu (...) września 2016 r., natomiast drugie rozstrzygnięcie w tym samym zakresie wydano w dniu (...) września 2016 r. Postanowienie z dnia (...) września 2016 r. stało się ostateczne w dniu wydania, tj. dnia (...) września 2016 r. Organ wobec braku podstawy prawnej do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z dnia (...) września 2016 r. z obrotu prawnego z urzędu, przekazał akta sprawy wraz z zaskarżonym postanowieniem oraz stanowiskiem organu.

Niesporne w sprawie jest, że obydwie sprawy zakończone postanowieniami z dnia (...) września 2016 r. i z dnia (...) września 2016 r. dotyczyły tego samego problemu a tym samym mamy do czynienia z tożsamością sprawy rozpoznanej przez Wydziały tego samego organu. W związku z powyższym postanowienie późniejsze dotyczy sprawy już rozstrzygniętej przez organ.

W obrocie prawnym istniały dwa tożsame postanowienia dotyczące tego samego podmiotu i przedmiotu. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Powołany przepis spełnia rolę gwarancyjną w stosunku do zasady trwałości decyzji administracyjnej ostatecznej wyrażonej w art. 16 k.p.a., rozciągając tę gwarancję na samą decyzję oraz na sprawę, którą ona załatwia. Jest to konstrukcja polegająca na ochronie powagi rzeczy osądzonej - res iudicata. Obejmuje ona sytuacje, gdy kolejno po sobie wydane zostały dwie decyzje załatwiające sprawę co do istoty, z których pierwsza ma charakter ostateczny. Dla stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie res iudicata koniecznym jest więc ustalenie tożsamości spraw - rozstrzygniętej poprzednio decyzją mającą walor decyzji ostatecznej i następną decyzją. Tożsamość będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Oczywiście chodzi o te elementy stanu faktycznego, które mają znaczenie dla subsumcji przepisów prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawach rozstrzygniętych kolejnymi decyzjami. Niewątpliwie problem tożsamości wymaga analizy w odniesieniu do okoliczności konkretnej, będącej przedmiotem rozpatrzenia sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.