VI SA/Wa 2315/19, Przeprowadzanie postępowania dowodowego przez sąd administracyjny. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3015118

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2020 r. VI SA/Wa 2315/19 Przeprowadzanie postępowania dowodowego przez sąd administracyjny.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska.

Sędziowie WSA: Danuta Szydłowska (spr.), Jakub Linkowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi H. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) sierpnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) sierpnia 2019 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania H. I. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia (...) kwietnia 2019 r. orzekającą o wymierzeniu H. L. kary pieniężnej w wysokości 23 452,00 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. (...) w rej. ul. (...) w dniach od 1 stycznia 2019 r. do dnia 2 kwietnia 2019 r. poprzez umieszczenie w nim kiosku handlowego o powierzchni 25,00 m.kw. i zadaszenia o powierzchni 8,00 m.kw. i od dnia 27 lutego 2019 r. do dnia 2 kwietnia 2019 r. pod inny obiekt (toaletę przenośną) bez zezwolenia zarządcy drogi.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że decyzją nr (...) z dnia (...) listopada 2018 r. Prezydent W. zezwolił H. L. na zajęcie odcinka pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. (...) w rej. ul. (...) poprzez umieszczenie w nim kiosku handlowego o powierzchni 33,00 m.kw. w okresie od dnia 2 września 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. oraz odmówił wydania zezwolenia w dalszym okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. Do decyzji dołączono lokalizację szczegółową oraz warunki zajęcia pasa drogowego i umieszczenia w nim kiosku handlowego. Decyzja powróciła z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie."

Zawiadomieniem z dnia 4 marca 2019 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. (...) w rej. ul. (...) bez zezwolenia zarządcy drogi.

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2019 r. Prezydent W. orzekł o wymierzeniu H. L. kary pieniężnej w wysokości 23 452,00 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. (...) w rej. ul. (...) w dniach od 1 stycznia 2019 do dnia 2 kwietnia 2019 r. poprzez umieszczenie w nim kiosku handlowego o powierzchni 25,00 m.kw. i zadaszenia o powierzchni 8,00 m.kw. i od dnia 27 lutego 2019 r. do dnia 2 kwietnia 2019 r. pod inny obiekt (toaletę przenośną) bez zezwolenia zarządcy drogi.

Rozpatrując wniesione przez stronę odwołanie Kolegium przytoczyło treść przepisów stanowiących materialno prawną podstawę rozstrzygnięcia i wyjaśniło, że kiosk handlowy zajmował część pasa drogowego ul. (...) w rej. ul. (...). Jest to okoliczność bezsporna, wynikająca z decyzji organu I instancji udzielających wnioskodawczyni zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wraz z załącznikiem stanowiącym jej integralną część oraz treści wniosków wraz z załącznikami składanych przez samą wnioskodawczynię ubiegającą się o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

Organ zwrócił uwagę, że strona począwszy co najmniej od 2 września 2017 r. dokonuje zajęcia pasa drogowego na podstawie stosownych zezwoleń. Do każdej decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia zarządca dołączył warunki zajęcia pasa drogowego i umieszczenia kiosku handlowego regulujące obowiązku podmiotu na rzecz którego udzielone zostało stosowne zezwolenie.

W pkt 10 warunków, w obowiązkach właściciela obiektu podano, iż jest on zobowiązany do usunięcia z terenu wszelkich naniesień związanych z funkcjonowaniem kiosku handlowego po wygaśnięciu decyzji oraz doprowadzenie po wygaśnięciu decyzji zajmowanego terenu do stanu umożliwiającego korzystanie z zajmowanego terenu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Strona miała więc świadomość obowiązków, jakie na niej ciążą w związku z wydaniem zezwoleń na zajęcie pasa drogowego oraz czynności, jakie należy spełnić po jego wygaśnięciu.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego doręczenia decyzji nr (...) z dnia 21 listopada 2018 r. Prezydenta W. organ wskazał, iż adres na który decyzja ta została przesłana został podany przez wnioskodawczynię w złożonym wniosku o udzielenie zezwolenia. Na żadnym etapie pomiędzy złożeniem wniosku a wydaniem decyzji strona nie wskazywała aby korespondencję należało kierować pod inny adres. Okoliczności tej organy administracji nie mogą domniemywać. To strona wskazując konkretny adres do doręczeń określa miejsce, gdzie należy kierować korespondencję. Konsekwencje braku odbioru korespondencji pod wskazanym przez siebie adresem ponosi sama strona. Powyższa decyzja została uznana za doręczoną. Strona zaś przywołanej decyzji nie kwestionowała.

Niezależnie od powyższego Kolegium wyjaśniło, że wiadomym jest z urzędu, że decyzją z dnia (...) lipca 2019 r. nr (...) Prezydent W. odmówił zmiany wskazanej decyzji, czego strona żądała we wniosku z dnia 24 kwietnia 2019 r. W konsekwencji powyższa decyzja jest ostateczna i funkcjonuje w obrocie prawnym.

Kolegium stwierdziło, że w dniu 27 lutego 2019 r. została przeprowadzona kontrola pasa drogowego, która wykazała funkcjonowanie kiosku handlowego o powierzchni 25 m.kw., zadaszenia o powierzchni 9 m.kw. oraz przenośnej toalety o pow. 1,44 m.kw. Z kontroli tej została wykonana dokumentacja zdjęciowa oraz sporządzony protokół kontroli pasa drogowego. Ponowna kontrola pasa drogowego dokonana w dniu 2 kwietnia 2019 r. potwierdziła funkcjonowanie kiosku handlowego, zadaszenia oraz toalety.

Zajęcie pasa drogowego przez kiosk handlowy o powierzchni 25,00 m.kw. w okresie 1 stycznia 2019 do dnia 2 kwietnia 2019 r. oraz zadaszenie jest w niniejszej sprawie niesporne, wynikające z ostatecznych decyzji administracyjnych, wniosków strony wraz z załącznikami, dokumentacji zdjęciowej oraz protokołów kontroli. Datę początkową słusznie organ I instancji określił jako 1 stycznia 2019 r. Jest to pierwszy dzień po dniu wygaśnięcia udzielonego odwołującej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Biorąc pod uwagę, że mamy do czynienia z budowlą i połączonym z nią zadaszeniem słusznie uznano, iż w tym kształcie zajęcie pasa drogowego występuje począwszy od wskazanej daty. Odnosząc się zaś do toalety przenośnej to zdaniem Kolegium słusznie uznano, iż okres zajęcia pasa drogowego występuje od 27 lutego 2019 r. do 2 kwietnia 2019 r. Ze sporządzonej dokumentacji, w tym zwłaszcza dokumentacji fotograficznej wynika, iż toaleta ta w dniu 27 lutego 2019 r. znajdowała się w tym samym miejscu co w dniu 2 kwietnia 2019 r. Jako, że organ nie miał możliwości ustalenia, czy toaleta zajmowała pas drogowy we wcześniejszym okresie zasadnym było z uwagi na sporządzoną dokumentację uznanie, iż znajduje się ona w tym samym miejscu co najmniej począwszy od 27 lutego 2019 r. do 2 kwietnia 2019 r.

Odnosząc się do zastosowanej przez organ I instancji wysokości stawki Kolegium wyjaśniło, iż wynika ona jednoznacznie z zastosowanej w sprawie uchwały nr (...) Rady W. z dnie (...) maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze W. w brzmieniu obowiązującym w dacie zajęcia pasa drogowego, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Organ I instancji zastosował przy wydawaniu kwestionowanej decyzji prawidłową stawkę 0,90 zł jeśli chodzi o zajęcie pasa drogowego przez kiosk handlowy oraz stawkę 0,10 zł za zajęcie pasa drogowego przez zadaszenie.

Odnosząc się zaś do zajęcia pasa drogowego przez posadowienie w jego granicach przenośnej toalety to w wyniku niemożności zakwalifikowania tego rodzaju urządzenia jako obiektu budowlanego oraz reklamy organ I instancji uznał, iż zajęcie pasa rogowego na zasadach wyłączności nastąpiło w innych celach aniżeli wskazane w § 1 pkt 1 -3 przywołanej uchwały, a mianowicie nie nastąpiło w związku z prowadzeniem robót w pasie drogowym, umieszczaniem w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, ani umieszczaniem w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Stąd sięgając do załącznika nr 4 uchwały uznano prawidłowo, że posadowienie przenośnej toalety nastąpiło na terenie "pozostałych elementów pasa drogowego" drogi powiatowej z uwzględnieniem rodzaju/celu zajęcia przewidzianego w pkt 16a mianowicie "inne cele". W konsekwencji prawidłowo ustalona została stawka na poziomie 4,00 zł.

Odnosząc się do możliwości odstąpienia od nałożenia na stronę kary pieniężnej, Kolegium wskazało, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż wobec strony toczyły się co najmniej dwa postępowania administracyjne dotyczące wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Pomimo tego faktu, iż strona mając świadomość warunków wydanego zezwolenia oraz obowiązków związanych z jego wygaśnięciem nie dokonała w stosownym terminie czynności usunięcia dokonanych naniesień, co doprowadziło do bezprawnego zajęcia pasa drogowego w okresie nieposiadania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Strona nie wskazała jakichkolwiek okoliczności przemawiających za odstąpieniem od wymierzenia kary pieniężnej. Na marginesie organ wskazał, iż wnioskodawczyni uzyskiwała zezwolenie na posadowienie w pasie drogowym wyłącznie kiosku handlowego o powierzchni 33 m.kw., nie zaś dokonywania innych naniesień, czy też zajmowania dodatkowej powierzchni, co miało miejsce w wyniku posadowienia w pasie drogowym toalety.

W konsekwencji przepis art. 189f § 1 k.p.a. nie znajduje zastosowania.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. L. wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji organu I instancji, tj. decyzji Prezydenta W. z dnia (...) kwietnia 2019 r., znak: (...),

2. przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci:

a) decyzji Prezydenta W. z dnia (...) lutego 2019 r. Nr (...) zezwalającej innemu podmiotowi na zajęcie pasa drogowego ul. (...) róg ul. (...) oraz umieszczenia w nim kiosku handlowego,

b) duplikatu decyzji Prezydenta W. z dnia (...) listopada 2018 r. Nr (...), wniosku skarżącej o zmianę tej decyzji, decyzji organu I instancji odmawiającej zmiany decyzji, odwołania skarżącej,

c) decyzji decyzji Prezydenta W. z dnia (...) lutego 2019 r. Nr (...), odwołania skarżącej od tej decyzji oraz decyzji organu II instancji z dnia (...) maja 2019 r.

3. zasądzenie kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych na podstawie art. 200 p.p.s.a.

4. połączenie niniejszej sprawy wraz z postępowaniem toczącym się przed tut. Sądem, za sygn. akt VI SA/Wa 1596/ 19,2019-11-27 w celu ich łącznego rozpoznania na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. z uwagi na to, że obie sprawy dotyczą skarżącej i pozostają ze sobą w związku wynikającym z zbliżonego stanu faktycznego i takiej samej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania tj:

a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszelkich okoliczności faktycznych sprawy, biorąc pod uwagę interes społeczny i słuszny interes obywateli, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez nie uwzględnienie znanych z urzędu organowi II instancji okoliczności dotyczących dwóch innych toczących się przed tym organem postępowań, a dotyczących wydania zezwolenia skarżącej na zajęcie pasa drogowego pod kiosk handlowy i jego zadaszenie.

b) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez ogólnikowe sformułowanie uzasadnienia decyzji, a w szczególności - brak wyczerpującego uzasadnienia, dlaczego organ odmówił wiarygodności przytaczanych przez skarżącą zarzutów, uznania, że skarżąca miała świadomość obowiązków jakie na niej ciążą po wygaśnięciu udzielonego jej zezwolenia, pomijając fakt, że skarżąca dowiedziała się o odmowie udzielenia jej zezwolenia dopiero w kwietniu 2019 r., oraz uznania, że skarżąca przedmiotowej decyzji nie kwestionowała, podczas gdy podjęła niezbędne kroki prawne by decyzję tę wzruszyć i wnosiła o umożliwienie jej zajmowania pasa drogowego do końca 2019 r. co miałoby dać jej czas na znalezienie w niedalekim sąsiedztwie innej lokalizacji dla prowadzenia działalności handlowej.

c) art. 8 w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez nie dopatrzenie się przez organ II instancji naruszenia przez organ I instancji obowiązku informowania skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, w szczególności zaniechanie poinformowania skarżącej przez pracowników organu I instancji podczas wykonywanych kontroli o fakcie wydania decyzji administracyjnej z dnia 21 listopada 2018 r., pominięcia przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji Prezydenta W. z dnia 5 lutego 2019 r. odmawiającej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod zadaszenie kiosku informacji o wydaniu decyzji z dnia 21 listopada 2018 r.

d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podczas gdy ze względu na to, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzuty podniesione przez skarżącą były zasadne, organ II instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji w całości,

e) art. 189f § 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i nierozpoznanie sprawy w oparciu o cały materiał dowodowy, błędnie uznając, że w przedmiotowej sprawie nie spełniły się przesłanki pozwalające na odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

oraz przepisów prawa materialnego tj: a) art. 40 ust. 12 Ustawy o drogach publicznych (Dz. U. 2018 r. oz. 2068) poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakładającej karę pieniężna, w przypadku, w stosunku do powierzchni 8 m.kw. pod zadaszeniem kiosku w sytuacji gdy postępowanie administracyjne dotyczące zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod tym zadaszeniem było jeszcze w toku, w w konsekwencji uznanie, że skarżąca zajmowała ww. powierzchnię bez wymaganego zezwolenia począwszy od dnia 1 stycznia 2019 r.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i uzasadniła podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest bezzasadna Materialnoprawną podstawą do wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Zgodnie z art. 39 ww. ustawy ustawodawca wprowadza generalną zasadę zakazu dokonywania w pasie drogowym czynności nie związanych z ruchem drogowym w tym lokalizowania obiektów i urządzeń nie związanych z ruchem drogowym.

Wyjątek od tej zasady został ustanowiony w art. 40, który w ust. 1 stanowi, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1. prowadzenia robót w pasie drogowym, 2. umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, 3. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, 4. zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1 - 3. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (ust. 3). Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (ust. 6). Za zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2 stosuje się takie stawki jak za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (ust. 10).

Za zajęcie pasa drogowego: 1. bez zezwolenia zarządcy drogi; 2. z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi; 3. o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10 -krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6 u.d.p.

Termin uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 3 oraz kary, o której mowa w art. 40 ust. 12 u.d.p., wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca ich wysokość stała się ostateczna.

Dla rozstrzygnięcia w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, istotne znaczenie ma ustalenie czy zajęty został pas drogowy drogi publicznej, kto dokonał zajęcia, w jaki sposób i w jakim okresie czasu, oraz czy miał do tego podstawę w postaci stosownego zezwolenia zarządcy drogi.

W rozpatrywanej sprawie zarówno sam fakt zajęcia przez skarżącą pasa drogowego oraz powierzchnia zajęcia tego pasa drogowego zostały ustalone prawidłowo i znajdują pełne potwierdzenie w materialne dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. Skarżąca nie legitymuje się zezwoleniem właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasa drogi, co nie jest sporne.

Zajęcie pasa drogowego podlega reglamentacji, a naruszenie tego obowiązku jest sankcjonowane karą pieniężną. W obu tych przypadkach zajęcie stanowiska przez organ wymaga wydania decyzji administracyjnej. Zezwolenie na zajęcie pasa drogowego jest udzielane na konkretny okres i dotyczy wyznaczonej powierzchni, a każdy dalszy okres zajęcia pasa drogowego wymaga nowego zezwolenia. Zezwolenia na zajęcie pasa drogowego są bowiem zezwoleniami czasowymi. Każde wystąpienie z wnioskiem o zajęcie pasa drogowego, niezależnie od tego, czy w danym miejscu posadowiony jest jakiś obiekt, czy też pas drogowy we wcześniejszym okresie zajęty był na inne cele, stanowi odrębną sprawę administracyjną, a posiadanie wcześniejszego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie rodzi żadnych praw na przyszłość dla adresata tego zezwolenia. Wymaga podkreślenia, że decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego, oparta o wcześniejszą decyzję zezwalającą na lokalizację, może być wydana na różne okresy. Każdorazowo, przed upływem terminu, na który opiewa zezwolenie, podmiot zainteresowany dalszym bytem obiektu w pasie drogowym winien uzyskać kolejne zezwolenie. Organ natomiast każdorazowo bada, czy w dalszym ciągu istnieją ustawowe przesłanki wydania przedmiotowego zezwolenia oraz czy brak jest przesłanek negatywnych wymienionych w art. 39 ust. 1 u.d.p. Organ, do którego obowiązków należy ochrona drogi, uznając, iż szczególne warunki, o których mowa w art. 39 ust. 3 u.d.p., jakie istniały w dacie wydania decyzji na zlokalizowanie obiektu w pasie drogowym, przestały istnieć, może odmówić wydania zezwolenia na dalsze zajęcie pasa drogowego. Należy przy tym zauważyć, że zarządca drogi nie może być ograniczany w uprawnieniach zarządzania drogami i pasami drogowymi, jeżeli ograniczenia takie nie są warunkowane przepisami prawa, a wynikają z wniosku strony który może być rozpatrzony pozytywnie tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

Dla porządku wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy jest to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca uzyskała wnioskowane zezwolenie na okres od dnia 2 września 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., odmowa dotyczyła okresu od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. Do decyzji dołączono lokalizację szczegółową oraz warunki zajęcia pasa drogowego i umieszczenia w nim kiosku handlowego. Decyzja-przesłana na adres wskazany we wniosku przez skarżącą-powróciła z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie." W takiej sytuacji zasadnie organ uznał, że decyzja ta została doręczona skarżącej prawidłowo.

Kara pieniężna jest sankcją za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia albo niezgodnie z określonymi w nim warunkami. Decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa bez zezwolenia na zarządcy drogi spoczywa obowiązek wymierzenia kary pieniężnej. Odpowiedzialność ta ma charakter zobiektywizowany, a ustawową przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest zajęcie pasa drogowego. Dla powstania odpowiedzialności z tego tytułu niezbędne jest jedynie wykazanie zaistnienia określonych w tym przepisie znamion działania lub zaniechania przez sprawcę tego deliktu administracyjnego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt II GSK 2326/13 oraz wyrok z 14 października 2016 r. sygn. akt II GSK 773/15).

Wbrew argumentacji skarżącej okresy zajęcia pasa drogowego prawidłowo ustalono w postępowaniu administracyjnym na podstawie danych znajdujących się w aktach sprawy.

Z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. nie wynikają jakiekolwiek dodatkowe warunki nałożenia kary, oprócz stwierdzenia, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Z przepisu tego wynika też, że nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest obligatoryjne. Opłata za zajęcie pasa drogowego ustalana jest m.in. w zależności od okresu zajęcia pasa drogowego, a co za tym idzie w taki sam sposób obliczana i nakładana jest kara pieniężna będąca jej 10-krotnością. Zatem okolicznościami istotnymi w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia są: ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia.

Mając na uwadze argumentację skarżącej należy wskazać także, że sprawa o sygn. akt VI SA/Wa 1596/ 19 została zakończona wyrokiem oddalającym skargę w dniu 27 listopada 2019 r. Wyrok ten stał się prawomocny.

Wbrew przekonaniu skarżącej w sprawie nie mają też zastosowania przepisy art. 189f § 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 k.p.a. Jak już wyżej wskazano kara za zajęcie pasa drogowego jest nakładana decyzją związaną, tzn. że organ nie dysponuje w tym zakresie żadną swobodą, nie działa w ramach uznania administracyjnego, lecz w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wymierzenie kary jest z woli ustawodawcy obligatoryjne, a jej wysokość została wprost określona w ustawie. Organ administracji publicznej nie może w takim wypadku ani odstąpić od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, ani też nie może jej miarkować. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony w wyroku tut. Sądu z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 205/18, że dyrektywy wymiaru kar administracyjnych przewidziane w k.p.a. nie znajdują zastosowania w przypadku kar nakładanych decyzjami związanymi, czyli takimi w stosunku do których ustawodawca nakazuje stosować pewien jednoznaczny mechanizm - sankcji pieniężne.

W ocenie Sądu organy administracji rozpatrzyły całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego i oceniły go w kontekście przesłanek nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Przed wydaniem decyzji umożliwiły stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, realizując w ten sposób prawo skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu i dając możliwość zajęcia końcowego stanowiska w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia.

Sąd uznał, że wydając rozstrzygnięcie organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego oceny. Ponadto stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd nie stwierdził więc naruszenia podnoszonych przez skarżącą przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Także wysokość nałożonej kary pieniężnej została wyliczona w sposób określony w art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych z uwzględnieniem postanowień Uchwały Rady W. Nr (...) z dnia (...) maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych.

Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze.

Sąd administracyjny, co do zasady, nie przeprowadza postępowania dowodowego, albowiem kontrolę legalności decyzji administracyjnej opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżone rozstrzygnięcie (art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wyjątek od tej zasady zawiera art. 106 § 3 p.p.s.a. jednakże nie służy on do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2004 r. FSK1186/04 nie publ.). Należy zwrócić uwagę, iż postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Należy zauważyć, iż przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest niezbędne, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości. Podkreślić zatem należy, że zakres kognicji sądu administracyjnego jest ograniczony do kontroli legalności zaskarżonego aktu i wyłącza możliwość czynienia przez ten sąd ustaleń faktycznych, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Celem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest bowiem ponownie ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej (zob. NSA w wyroku z 6 października 2005 r. sygn. akt II GSK 164/05), lecz zbadanie, czy ustalenia dokonane przez organy administracyjne, których akty zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r. II FSK 72/06).

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.