Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2051005

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 5 lutego 2015 r.
VI SA/Wa 2290/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.).

Sędziowie WSA: Izabela Głowacka-Klimas, Urszula Wilk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi R.D. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia (...) maja 2014 r. nr (...) w przedmiocie udzielenia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Główny Inspektor Farmaceutyczny (zwany dalej organem/GIF) decyzją z (...) maja 2014 r., nr (...), po rozpatrzeniu odwołania R. D. (zwanej dalej stroną/skarżącą) utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w L. (zwany dalej organem I instancji/WIF) z (...) października 2013 r. w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącej zezwolenia na prowadzenia punktu aptecznego.

Dnia (...) października 2013 r. WIF wydał decyzję, w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącej zezwolenia na prowadzeni punktu aptecznego zlokalizowanego w S. (...). Decyzja ta została zaskarżona przez stronę.

GIF decyzją z (...) maja 2014 r. utrzymał w mocy decyzję z (...) października 2013 r. Jego zdaniem, materiał dowodowy zebrany w sprawie uzasadniał odmowę wydania zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego. Wskazał, że art. 70 ust. 4 ustawy z 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 281 z późn. zm. - dalej Pf) prowadzenie punktów aptecznych wymaga uzyskania zezwolenia. Zgodnie ustawą Prawo farmaceutyczne przepisy art. 99 ust. 2 i 3, art. 100 ust. 1-3, art. 101-104 oraz art. 107 Pf stosuje się odpowiednio. Wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 201/08, stwierdził, że odpowiednie stosowanie art. 99 ust. 3 w związku z art. 70 ust. 4 zdania 1 Pf oznacza, że sformułowanie użyli w art. 99 ust. 3 tej ustawy "zezwolenie, o którym mowa w ust. 1" (czyli zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej) należy rozumieć jako zezwolenie, o którym mowa w art. 70 ust. 4 zdanie 1, to jest zezwolenie na prowadzenie punktu aptecznego. Zgodnie z art. 99 ust. 2 udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana, cofnięcie lub stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki należy do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Wśród pozytywnych przesłanek udzielenia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego wskazana jest również konieczność wykazania się rękojmią należytego prowadzenia punktu aptecznego w związku z treścią art. 101 pkt 4 Pf. Przepis art. 101 pkt 4 Pf stanowi, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Powyższe oznacza, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny udziela zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej wtedy, gdy wnioskodawca daje rękojmię należytego prowadzenia apteki. Rękojmia należytego prowadzenia apteki jest warunkiem uzyskania zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Potwierdza to wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 160/12, w którym sąd stwierdził: "w przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, w sposób nie budzący wątpliwości, organy wykazały, iż apteka ogólnodostępna dostarczała produkty lecznicze do innej apteki ogólnodostępnej oraz do hurtowni farmaceutycznej oraz zaopatrywała się w produkty lecznicze w innych aptekach. Ponadto, z apteki były wydawane (sprzedawane podmiotom nieuprawnionym) produkty lecznicze podlegające wydawaniu na receptę. (...) Należy podkreślić, iż skarżąca naruszyła fundamentalne zasady działania apteki ogólnodostępnej.". Rękojmię należytego prowadzenia apteki musi dawać również przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej i podjął działalność gospodarczą w tym zakresie. Postępowanie przedsiębiorcy naruszające przepisy regulujące prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu apteki ogólnodostępnej świadczy o tym, że przedsiębiorca ten nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Utrata rękojmi oznacza, że przedsiębiorca przestał spełniać jeden z warunków określonych przepisami prawa wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu na prowadzenie apteki. Występuje zatem przesłanka uzasadniająca cofnięcie zezwolenia określona w art. 37ap ust. 1 pkt 2 Pf. Jego zdaniem, jak wynika również z zebranego i dołączonego do akt niniejszego postępowania materiału dowodowego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie przez skarżącą apteki ogólnodostępnej położonej w S., naruszyła ona fundamentalne zasady działania apteki ogólnodostępnej. Zaistniały zatem negatywne przesłanki podmiotowe do udzielenia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego na rzecz skarżącej. Dotychczasowa działalność apteki należącej do wnioskodawczyni prowadzona była z naruszeniem wymogów udzielonego zezwolenia, zatem zaistniało przeciwwskazanie co do udzielenia nowego zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego podmiotowi, który naruszał wymogi prawa farmaceutycznego. Z akt sprawy wynika, że apteka ogólnodostępna, zlokalizowana w S., dostarczała produkty lecznicze do hurtowni farmaceutycznych: (...). Jego zdaniem, materiał dowodowy zebrany w sprawie uzasadniał odmowę wydania zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego. Wskazał, że zgodnie z art. 70 ust. 4 Pf prowadzenie punktów aptecznych wymaga uzyskania zezwolenia. Zgodnie z ww. ustawą przepisy art. 99 ust. 2 i 3, art. 100 ust. 1-3, art. 101-104 oraz art. 107 stosuje się odpowiednio.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów:

1.

prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 70 ust. 4 w zw. z art. 101 pkt 4 w zw. z art. 115 pkt 4 Pf;

2.

przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

a.

art. 138 § 2 k.p.a., poprzez brak uchylenia decyzji WIF,

b.

art. 24 § 3 k.p.a. w zw. z art. 25 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego (...) w sytuacji występowania przesłanek do jej wyłączenia, także z urzędu od rozpoznawania sprawy z uwagi na występowanie uzasadnionych wątpliwości, co jej bezstronności,

c.

art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 15, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w szczególności poprzez niedopuszczenie dowodów zgłoszonych w odwołaniu, naruszenie zasady czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania oraz zasad postępowania administracyjnego.

Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Wskazała, że wystąpiła o wygaszenie zezwolenia udzielonego w dniu (...) kwietnia 2010 r. na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w S., z jednoczesnym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego pod tym samym adresem. Jej zdaniem, WIF w oparciu o powyższy wniosek prowadził dwa postępowania oddzielnie w przedmiocie wygaszenia zezwolenia, oddzielnie w przedmiocie udzielenia zezwolenia na punkt apteczny, jednakże całość ustaleń i argumentacji zaczerpnął z trzeciego postępowania, które w pierwszej instancji zakończyło się wydaniem decyzji WIF z (...) września 2013 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia z dnia (...) kwietnia 2010 r. udzielonego na rzecz skarżącej, na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w S. Wskazała, że zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jej zdaniem w przedmiotowej sprawie całość ustaleń i wniosków organów obu instancji rozstrzygających sprawę opartych jest tylko i wyłącznie na dowodach zgromadzonych w sprawie w której doszło do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki zlokalizowanej w S. Jej zdaniem z uwagi na złożony wniosek z dnia 16 września 2013 r. (data wpływu do WIF 18 września 2013 r.) wniosek o wygaszenie zezwolenia, WIF nie miał podstaw do prowadzenia postępowania farmaceutycznego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia i powinien je był umorzyć. Uznaje, że skoro złożyła wniosek o wygaszenie zezwolenia na prowadzenie apteki przed wejściem do porządku prawnego decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki, to organ II instancji rozpoznając odwołanie strony od decyzji WIF powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie w pierwszej instancji.

Uznaje, że skoro złożyła w dniu 18 września 2013 r., czyli przed wejściem do porządku prawnego decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia, wniosek o wygaszenie zezwolenia na podstawie art. 104 § 1 pkt 2 Pf, to z uwagi na deklaratoryjny charakter tej decyzji w przedmiocie wygaszenia, po wniesieniu takiego wniosku organ nie miał podstaw do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki. Jej zdaniem argumentacja ta znajduje pełne potwierdzenie w doktrynie "Wygaśnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, w odróżnieniu od cofnięcia zezwolenia, nie ma charakteru decyzji konstytutywnej. Skutek w postaci wygaśnięcia zachodzi bowiem ex lege w wyniku ziszczenia się określonych zdarzeń faktycznych. Decyzja wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, o której mowa w art. 104 ust. 2 Pf, stanowi wyłącznie stwierdzenie tego faktu, ma więc charakter deklaratoryjny." (v. K. Koremba, Komentarz do art. 104 ustawy - Prawo farmaceutyczne, LEX 2009). Jej zdaniem, skoro idące dalej, dowody i twierdzenia, które stały się obecnie podstawą do wydania decyzji w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego pochodzą z postępowania, które z przyczyn wskazanych powyżej powinno ulec umorzeniu, brak jest podstaw do opierania rozstrzygnięcia w tej sprawie na takich dowodach. Jej zdaniem organ w toku postępowania powinien przeprowadzić postępowanie i samodzielnie zgromadzić materiał dowodowy na którym powinien oprzeć wydaną decyzję. Jak wynika z sentencji zaskarżonej decyzji dotyczy to jedynej przesłanki wskazanej jako podstawa odmowy wydania zezwolenia na prowadzenia punktu aptecznego, czyli art. 101 § 4 Pf w postaci rękojmi należytego prowadzenia apteki.

Zdaniem strony, występowały przesłanki do wyłączenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego (...) od rozpoznania niniejszej sprawy w oparciu o przepis art. 24 § 3 k.p.a w zw. z art. 25 § 1 k.p.a. z uwagi na występowanie uzasadnionych wątpliwości, co jej bezstronności. Występowanie tych przesłanek znajduje potwierdzenie w treści protokołu przesłuchania strony z dnia 14 listopada 2013 r. - str. 3 w którym znalazły się zarzuty dotyczące kontaktów Głównego Inspektora Farmaceutycznego (...) z rodziną skarżącej oraz odmowy na propozycję GIF przekazania jej udziałów w spółce, która miała się zajmować wytwarzaniem produktów leczniczych.

Wskazała, że rozpoznając sprawę organ powinien wziąć pod uwagę wszelkie jej okoliczności dotyczące zarówno stanu faktycznego jak i prawnego, ze szczególnym uwzględnieniem faktu złożenia wniosku o wygaszenie zezwolenia na prowadzenie apteki przed wejściem do obrotu prawnego decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na jej prowadzenie, co powinno doprowadzić do uchylenia decyzję w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki i umorzenia postępowania w pierwszej instancji w całości. Tym samym organ powinien wygasić zezwolenia na prowadzenie apteki i wydać zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego.

Wskazała, że GIF w treści zaskarżonej decyzji nie przeprowadził dowodów, w zakresie wniosku skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., 260 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja GIF z (...) maja 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję z (...) października 2013 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenia punktu aptecznego.

Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 201/08, odpowiednie stosowanie art. 99 ust. 3 w związku z art. 70 ust. 4 zdania 1 Pf oznacza, że sformułowanie użyli w art. 99 ust. 3 tej ustawy "zezwolenie, o którym mowa w ust. 1" (czyli zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej) należy rozumieć jako zezwolenie, o którym mowa w art. 70 ust. 4 zdanie 1, to jest zezwolenie na prowadzenie punktu aptecznego. Zgodnie z art. 99 ust. 2 udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana, cofnięcie lub stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki należy do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Wśród pozytywnych przesłanek udzielenia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego wskazana jest również konieczność wykazania się rękojmią należytego prowadzenia punktu aptecznego w związku z treścią art. 101 pkt 4 Pf. Przepis art. 101 pkt 4 Pf stanowi, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Powyższe oznacza, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny udziela zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej wtedy, gdy wnioskodawca daje rękojmię należytego prowadzenia apteki. Rękojmia należytego prowadzenia apteki jest warunkiem uzyskania zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Potwierdza to wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 160/12, w którym sąd stwierdził: "w przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, w sposób nie budzący wątpliwości, organy wykazały, iż apteka ogólnodostępna dostarczała produkty lecznicze do innej apteki ogólnodostępnej oraz do hurtowni farmaceutycznej oraz zaopatrywała się w produkty lecznicze w innych aptekach. Ponadto, z apteki były wydawane (sprzedawane podmiotom nieuprawnionym) produkty lecznicze podlegające wydawaniu na receptę. (...) Należy podkreślić, iż skarżąca naruszyła fundamentalne zasady działania apteki ogólnodostępnej. Rękojmię należytego prowadzenia apteki musi dawać również przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej i podjął działalność gospodarczą w tym zakresie. Postępowanie przedsiębiorcy naruszające przepisy regulujące prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu apteki ogólnodostępnej świadczy o tym, że przedsiębiorca ten nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Utrata rękojmi oznacza, że przedsiębiorca przestał spełniać jeden z warunków określonych przepisami prawa wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu na prowadzenie apteki. Występuje zatem przesłanka uzasadniająca cofnięcie zezwolenia określona w art. 37ap ust. 1 pkt 2 Pf. Prowadząca aptekę ogólnodostępną położona w S., naruszyła fundamentalne zasady działania apteki ogólnodostępnej. Organ słusznie stwierdza, że zaistniały negatywne przesłanki podmiotowe do udzielenia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego na rzecz skarżącej. Dotychczasowa działalność apteki należącej do wnioskodawczyni prowadzona była z naruszeniem wymogów udzielonego zezwolenia, zatem zaistniało przeciwwskazanie co do udzielenia nowego zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego podmiotowi, który naruszał wymogi prawa farmaceutycznego.

Skarżąca podnosi, "że z uwagi na złożony wniosek z 16 września 2013 r. (data wpływu do WIF 18 września 2013 r.) o wygaszenie zezwolenia, WIF nie miał podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia i powinien je był umorzyć.

Organ słusznie wskazuje na dwie okoliczności przemawiające za kontynuowaniem postępowania.

Po pierwsze: fakt wszczęcia z urzędu w dniu 2 lipca 2013 r. postępowania administracyjnego w przedmiocie:

1.

sprawdzenia prawidłowości wydawania z apteki produktów leczniczych, w szczególności sprzedaży produktów leczniczych na rzecz podmiotów nieuprawnionych przez aptekę ogólnodostępną położoną w S., gm. Wohyń;

2.

wydania decyzji nakazującej zapewnienie obecności farmaceuty w godzinach czynności apteki w aptece ogólnodostępnej położonej w S.

Po drugie fakt wygaszenia działalności ww. apteki.

W ocenie Sądu, z uwagi na fakt, że nie zaszły przesłanki zawieszenia postępowania przewidziane w art. 97 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej miał obowiązek prowadzić wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne. Nie zaistniały również, przesłanki, o których mowa w art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którymi, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Organ słusznie nie kwestionuje prawa przedsiębiorcy do podjęcia decyzji co do rozpoczęcia lub zakończenia prowadzonej działalności, jednakże zasadne jest twierdzenie, że podjęcie decyzji o zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej, w przypadku działalności regulowanej, ze względu na ochronę zdrowia i życia pacjentów, nie może prowadzić do omijania prawa, a tak by się stało w tym przypadku, gdyby organ wygasił działalność w zakresie prowadzenia apteki ogólnodostępnej położonej w S. Przedsiębiorca po uzyskaniu informacji o wszczęciu wobec niego procedury cofnięcia zezwolenia, wygaszałby tę działalność chroniąc się tym samym przed skutkami decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki. Zgodnie z art. 101 pkt 2 Pf, zezwolenia na prowadzenie apteki nie wydaje się, jeżeli wnioskodawcy w okresie trzech lat przed złożeniem wniosku cofnięto zezwolenie na prowadzenie apteki. Gdyby racjonalny prawodawca nie chciał ustanawiać sankcji w postaci zakazu udzielania zezwolenia na prowadzenie apteki przez okres trzech lat, w przypadku naruszenia prawa przez przedsiębiorcę, wówczas nie ustanawiałby takiego zakazu, albowiem przedsiębiorca mógłby zawsze, po wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia, wystąpić do organu o jego wygaszenie, co oznaczałoby konieczność umorzenia postępowania o cofnięcie zezwolenia. Wobec powyższego organ słusznie uznaje, że zarzut strony, że dowody i twierdzenia, które stały się obecnie podstawą do wydarcia decyzji w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego pochodzą z postępowania, które powinno ulec umorzeniu jest niezasadny. Organ w toku postępowania powinien przeprowadzić postępowanie i samodzielnie zgromadzić materiał dowodowy na którym powinien oprzeć wydaną decyzję oraz dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z art. 75 ust. 2 § 1 k.p.a. organ musi dopuścić wszystkie dowody, o ile mają one znaczenie w sprawie i przyczynią się do wyjaśnienia sprawy. Zgodnie z art. 7 k.p.a. na organie spoczywa obowiązek wyjaśnienia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy administracyjnej.

Wobec tego należało ustalić, czy wnioskodawca daje rękojmię należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej. W wyniku przeprowadzonej analizy tych dokumentów organ słusznie doszedł do wniosku, że wnioskodawca nie spełnia powyższej przesłanki, co stało się podstawą do wydania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego. Wobec powyższego, należy uznać, że organ podjął działania, o których strona skarżąca podnosi w skardze, tj. że według niej organ powinien przeprowadzić postępowanie i samodzielnie zgromadzić materiał dowodowy, na którym powinien oprzeć wydaną decyzję.

W ocenie Sądu, organ słusznie wskazał, że zarzuty dotyczące kontaktów Głównego Inspektora Farmaceutycznego (...) z rodziną skarżącej oraz odmowy na propozycję GIF przekazania jej udziałów w spółce, która miała się zajmować wytwarzaniem produktów leczniczych jest bezzasadny. Nie zachodziły okoliczności, które skutkowałyby wyłączeniem organu od prowadzonego przezeń postępowania, zgodnie z art. 25 k.p.a. O rzekomym zaistnieniu przestępstw, do których miało dojść w 2003 r., tj. 11 lat temu skarżąca powinna zgłosić do właściwych organów państwa.

Należy zauważyć, że kwestie dotyczące spełniania przez skarżącą przesłanki w zakresie posiadania przez nią rękojmi należytego prowadzenia punktu aptecznego zostały przez organ ustalone na podstawie dokumentów, a nie uznania administracyjnego, które mogłoby świadczyć o nieobiektywnym nastawieniu organu do strony postępowania administracyjnego.

To skarżąca dokonywała sprzedaży produktów leczniczych - szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji. To skarżąca nie prowadziła zgodnej z przepisami prawa dokumentacji w zakresie przychodu i rozchodu apteki. Skarżąca uniemożliwiła przeprowadzenie kontroli prowadzonej przez siebie apteki, świadomie wprowadzając w błąd inspektorów, co do dalszego trwania kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej. Te działania doprowadziły do uznania, że straciła ona rękojmię należytego prowadzenia apteki, albowiem jej działanie było niezgodne z przepisami prawa.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - dokonały wszechstronnej oceny i oparły się na materiale prawidłowo zebranym. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.