Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2975771

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 22 października 2019 r.
VI SA/Wa 2284/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski.

Sędziowie WSA: Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz, Jakub Linkowski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2019 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) września 2018 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia koncesji oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) września 2018 r. nr (...) Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpatrzeniu wniosku strony postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) sierpnia 2018 r. nr (...) cofającą Panu M. C. zam. w B., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "S.- koncesję Nr (...), udzieloną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu (...) marca 2002 r., na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej.

Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniach (...) marca 2018 r., funkcjonariusze Komendy Wojewódzkiej Policji w (...) przeprowadzili kontrolę wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej objętej zakresem koncesji z dnia (...) marca 2002 r., Nr (...).

Ustalenia kontroli - zawarte zostały w stosownym w protokole kontroli podpisanym w dniu (...) marca 2018 r. - wykazały, że:

1. Przedsiębiorca dopuścił do wykonywania zadań członka służby porządkowej osobę nieposiadającą wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej Pana K. K.

2. Przedsiębiorca podczas zabezpieczania imprez masowych wydawał członkom służby porządkowej pałki służbowe.

3. Nadzór nad pracownikami nieposiadającymi wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej sprawowała osoba nieposiadjąca wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - Pan M. O.

4. Przedsiębiorca nie weryfikował karalności pracowników ochrony.

5. Przedsiębiorca nie prowadził wykazu pracowników ochrony.

6. Przedsiębiorca nie prowadził ewidencji legitymacji służbowych pracowników ochrony.

Ponadto, funkcjonariusze Komendy Wojewódzkiej Policji w (...) stwierdzili, że w księgach realizacji umów z lat 2014-2016 (księga realizacji umowy nr: (...)) wpisywano dane pracownika ochrony - A. S., który zmarł w dniu (...) listopada 2013 r.

Na podstawie ustaleń kontroli, pismem z dnia 7 czerwca 2018 r., organ koncesyjny wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia koncesji z powodu rażącego naruszenia warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa oraz dopuszczenia do wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej osób niewpisanych na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Dnia (...) sierpnia 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał decyzję cofającą koncesję Nr (...), na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Podstawą cofnięcia koncesji były ustalenia kontroli przeprowadzonej u przedmiotowego przedsiębiorcy.

Powyższą decyzją z dnia (...) sierpnia 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji cofnął przedsiębiorcy koncesje na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej.

Odnośnie powyższej decyzji do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wpłynął wniosek strony postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zdaniem przedsiębiorcy stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości, w szczególności dotyczące prowadzenia dokumentacji stanowią naruszenie warunków prowadzenia koncesjonowanej działalności, jednakże nie mają charakteru rażącego, uzasadniającego podjęcie decyzji w sprawie obligatoryjnego cofnięcia koncesji.

Strona podniosła również, że dopuszczenie do wykonywania zadań pracownika nieposiadającego wpisu na listę kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej jest niewątpliwie naganne, lecz nie stanowi obligatoryjnej przesłanki do cofnięcia koncesji na gruncie przepisu art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2017 r. poz. 2213, z późn. zm.).

Przedsiębiorca podkreślił, że tego rodzaju nieprawidłowości wystąpiły po raz pierwszy w trakcie prowadzenia koncesjonowanej działalności gospodarczej.

Ponadto, przedsiębiorca poinformował organ koncesyjny o założeniu wykazu pracowników ochrony oraz ewidencji legitymacji, jak również oświadczył, że nadzór nad pracownikami nieposiadającymi wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony oraz wykonywanie zadań członka służby porządkowej przy zabezpieczaniu imprez masowych odbywać będzie wyłącznie przez uprawnionych pracowników. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy załączono kopie ewidencji legitymacji, wykazów pracowników oraz przykładowych oświadczeń o niekaralności pracowników ochrony.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ naczelny swoją decyzją z dnia (...) września 2018 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia (...) sierpnia 2018 r. o cofnięciu koncesji.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że ustalenie przez organ koncesyjny niezgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia z przepisami prawa, stanowi podstawę do zastosowania jednego z dwóch ustawowo zagwarantowanych środków oddziaływania na przedsiębiorców wykonujących koncesjonowaną działalności gospodarczą. Zalicza się do nich:

1) wezwanie przedsiębiorcy do usunięcia nieprawidłowości, w wyznaczonym terminie (art. 23d ustawy o ochronie osób i mienia);

2) wydanie decyzji w sprawie cofnięcia koncesji (właściwy art.

22 ustawy ochronie osób i mienia).

W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania organ koncesyjny nie wezwał przedsiębiorcy do usunięcia nieprawidłowości, w wyznaczonym terminie, ponieważ w toku postępowania administracyjnego ustalono, że stwierdzone nieprawidłowości posiadają cechę kwalifikowaną, a mianowicie są to nieprawidłowości rażące.

Organ podkreślił, że wbrew stanowisku strony, decyzja o cofnięciu koncesji nie została podjęta w związku z naruszeniem jednego przepisu art. 19 ustawy o ochronie osób i mienia. Przedsiębiorca naruszył dwa obowiązki określone w art. 19 ustawy o ochronie osób i mienia: obowiązek prowadzenia dokumentacji dotyczącej pracowników ochrony, tj. wykazu pracowników ochrony (art. 19 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 19 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia) oraz weryfikowania karalności pracowników ochrony (art. 19 ust. ł pkt 7 ustawy ochronie osób i mienia).

Ponadto przedsiębiorca naruszył inne przepisy ustawy o ochronie osób i mienia oraz ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1160, z późn. zm.), co zostało szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu do decyzji z dnia (...) sierpnia 2018 r. w sprawie cofnięcia koncesji.

Argumentacja przedsiębiorcy, zgodnie z którą wcześniejsze kontrole nie doprowadziły do skutku w postaci zaprzestania prowadzenia działalności przez podmiot i wykluczenia go z obrotu oraz twierdzenie, że strona wypełnia zalecenia organu, w sytuacji w której były wydane i uzupełnia wszelkie uchybienia ujawnione w trakcie kontroli - nie stanowi podstawy do zmiany obecnie wydanej decyzji.

Kontrola koncesjonowanej działalności może, lecz nie musi zakończyć się wydaniem przez organ koncesyjny zaleceń. Organ koncesyjny, może wezwać przedsiębiorcę do usunięcia nieprawidłowości, w wyznaczonym terminie (wydać zalecenia pokontrolne). Minister zaznaczył, że organ koncesyjny jest uprawniony do wydania zaleceń pokontrolnych jedynie w ściśle określonym przypadku, tj. stwierdzenia nieprawidłowości. Nie ma to jednak zastosowania w razie ustalenia, że nieprawidłowości stanowią rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa.

Zdaniem organu, na gruncie prowadzenia dokumentacji, o wydaniu zaleceń można mówić np. w przypadku niezgodności w zapisach dokonanych w wykazie pracowników ochrony lub ewidencji legitymacji, a nie sytuacji w której dokumentacja nie była w ogóle prowadzona, Nieprowadzenie dokumentacji określonej wprost w ustawie o ochronie osób i mienia (wykazu pracowników ochrony) i właściwym rozporządzeniem wykonawczym (ewidencja legitymacji) świadczy o nieznajomości przepisów stanowiących podstawę wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia.

W ocenie organu naczelnego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że przedsiębiorca nie przywiązywał należytej staranności do prowadzenia dokumentacji, czego przykładem jest powielanie na listach pracowników biorących udział w zabezpieczeniu imprez masowych w latach 2014-2016 danych osoby, która zmarła w 2013 r.

Dodatkowo analiza przesłanej wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy kopii dokumentacji: wykazu (wykazów) pracowników ochrony oraz przykładowych oświadczeń o niekaralności wykazała błędy w dacie weryfikacji karalności pracowników ochrony ujętych w wykazie. Oświadczenie o niekaralności Pana (...) datowane jest na dzień (...) lipca 2018 r. W wykazie pracowników ochrony wypisana jest natomiast data (...) marca 2018 r.

Ustawa o ochronie osób i mienia - w art. 19 ust. 2 - stanowi, że przedsiębiorca prowadzi wykaz pracowników ochrony. Wyraz "wykaz" oznacza, że przedsiębiorca powinien prowadzić jeden dokument, w którym kolejno będą wpisywani zatrudnieni pracownicy ochrony. Strona przesłała natomiast kopię 3 wykazów pracowników ochrony (na dwóch wykazach umieszczono dane 16 pracowników ochrony, na jednym - 37 pracowników ochrony).

Taki sposób prowadzenia wykazu pracowników ochrony wprowadza utrudnienia w weryfikacji pracowników w zakresie wydanych legitymacji. Tytułem przykładu organ wskazał, że zgodnie z ewidencją legitymacji Pan R. M., posiadający legitymacje nr (...), jest wpisany w wykazie pracowników ochrony pod pozycja nr (...). Informacja znajduje potwierdzenie w odniesieniu do jednego z wykazów. Natomiast w dwóch kolejnych wykazach pod pozycją nr (...) figuruje Pan (...).

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona odwołała się do zasady prowadzenia postępowania administracyjnego przez organy publiczne w sposób budzący zaufanie przez jego uczestników. Zdaniem strony zasada ta została zachwiana, poprzez nieuwzględnienie przez organ interesu strony oraz zastosowanie najdolegliwszej sankcji w postaci cofnięcia koncesji.

Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Niewątpliwie zachowanie koncesji leży w interesie strony, jednakże trzeba mieć na uwadze, że działalność w zakresie usług ochrony osób i mienia jest działalnością o szczególnym charakterze, związaną z koniecznością zachowania szczególnych wymagań co do przestrzegania przepisów prawa. To uzasadnia stosowanie surowych kryteriów oceny podmiotu gospodarczego, który uzyskał koncesję na prowadzenie takiej działalności. Wszak uczestniczy on de facto w realizacji zadań państwa w zakresie zapewnienia ładu i bezpieczeństwa publicznego. Usługi w przedmiocie ochrony osób i mienia łączą się bowiem ze szczególnymi uprawnieniami podmiotu legitymującego się koncesją wydaną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, na którym ciąży odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1256/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1612/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2122/13).

Minister podkreślił, że obowiązkiem organu koncesyjnego jest zatem zastosowanie sankcji polegającej na cofnięciu koncesji w przypadku ustalenia, że działalność gospodarcza w zakresie usług ochrony osób i mienia rażąco narusza warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa. W innym przypadku naraziłby się na naruszenie zasady praworządności wyrażonej w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Bezspornym jest, że przedsiębiorca założył i prowadzi wykaz pracowników ochrony oraz ewidencję legitymacji. Przeprowadził także weryfikację karalności pracowników ochrony, poprzez pobranie oświadczeń w tym zakresie. Jednakże organ koncesyjny ocenia koncesjonowaną działalność gospodarczą na podstawie stanu faktycznego stwierdzonego podczas kontroli, a nie reakcji strony na ujawnione w toku kontroli nieprawidłowości.

Przedsiębiorca nie kwestionował ustaleń kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Odmienna była natomiast ocena co do kwalifikacji prawnej stwierdzonego stanu faktycznego.

Organ naczelny uznał, że Strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wskazała nowych okoliczności uzasadniających zmianę decyzji organu koncesyjnego, wobec powyższego utrzymano w mocy decyzję o cofnięciu koncesji.

Na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, M. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 22 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2017 r. poz. 2213, z późn. zm)

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z treścią tegoż przepisu (art. 22) cofnięcie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia stanowi z formalnego i faktycznego punktu widzenia sposób oddziaływania na przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia, w wypadku ustalenia przez organ koncesyjny wykonywania tych usług niezgodnie z przepisami prawa.

Organ koncesyjny, zdaniem skarżącego w sposób niewłaściwy zastosował ten przepis. Wprawdzie poza dyskusją pozostaje, że w trakcie postępowania kontrolnego przeprowadzonego w dniach (...) marca 2018 r. przez funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji w (...) stwierdzono pewne nieprawidłowości w prowadzeniu działalności w zakresie usług ochrony osób i mienia, ale jak podkreślił skarżący, wszystkie stwierdzone uchybienia przed wydaniem decyzji z dnia (...) września 2018 r. zostały usunięte i obecnie działalność skarżącego w zakresie ochrony osób i mienia prowadzona jest zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Skoro zatem stwierdzone naruszenia nie miały charakteru rażącego, to nieprawidłowe było zastosowanie przez organ koncesyjny najsurowszej sankcji.

Odpowiadając na skargę organ naczelny wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dania 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a.)

Oceniając zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy i właściwie dokonał subsumcji tych ustaleń pod powołane w decyzji normy prawne.

Na wstępie należy zaznaczyć, że działalność w zakresie usług ochrony osób i mienia jest działalnością o szczególnym charakterze, związaną z koniecznością zachowania szczególnych wymagań co do przestrzegania przepisów prawa. To uzasadnia stosowanie surowych kryteriów oceny podmiotu gospodarczego, który uzyskał koncesję na prowadzenie takiej działalności. Wszak uczestniczy on de facto w realizacji zadań państwa w zakresie zapewnienia ładu i bezpieczeństwa publicznego. Usługi w przedmiocie ochrony osób i mienia łączą się bowiem ze szczególnymi uprawnieniami podmiotu legitymującego się koncesją wydaną przez Ministra Spraw Wewnętrznych, na którym ciąży odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Należy stwierdzić, że przedsiębiorcy legitymujący się koncesją na wykonywanie usług ochrony osób i mienia wykonują te usługi, posługując się pracownikami ochrony, którzy w określonych w ustawie sytuacjach mają prawo m.in. do stosowania środków przymusu bezpośredniego oraz do użycia broni palnej. Dlatego działalność ta podlega wszechstronnej kontroli, zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Znalazło to wyraz w przepisach rozdziału 4 ustawy - Zasady prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz kontrola tej działalności.

W ocenie Sądu podjęte w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie znajduje oparcie w okolicznościach ustalonego w sprawie stanu faktycznego Ustalony w toku postępowania administracyjnego stan faktyczny dowodzi, że skarżący przedsiębiorca:

- nie prowadził wykazu pracowników ochrony, co stanowiło naruszenie art. 19 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 19 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia;

- nie prowadził ewidencji legitymacji, co stanowiło naruszenie art. 20 ust. 4 ustawy o ochronie osób i mienia;

- podczas zabezpieczania imprez masowych wydawał pracownikom ochrony pałki służbowe, co stanowiło naruszenie art. 20 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych;

- dopuścił do wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej osobę niewpisaną na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - Pana M. O., co stanowiło naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie osób i mienia;

- dopuścił do wykonywania zadań członka służby porządkowej osobę nieposiadającą wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - Pana K. K., co stanowiło naruszenie art. 3 pkt 13 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych.

Zdaniem Sądu powyższe naruszenia jako całość mają charakter rażący i w pełni uzasadniają zastosowaną przez organ koncesyjny sankcje wobec skarżącego przedsiębiorcy.

Jak już wyżej wskazano działalność w zakresie usług ochrony osób i mienia jest działalnością o szczególnym charakterze, związaną z koniecznością zachowania szczególnych wymagań co do przestrzegania przepisów prawa. To uzasadnia stosowanie surowych kryteriów oceny podmiotu gospodarczego, który uzyskał koncesję na prowadzenie takiej działalności.

Sąd zauważa, że zasadne jest stanowisko organu, że prawidłowo prowadzona dokumentacja jest gwarancją skutecznej kontroli funkcjonowania firmy ochroniarskiej. Z uwagi na znaczenie ww. dokumentacji, od podmiotu, który otrzymał koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia, należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów regulujących problematykę jej prowadzenia i przechowywania. Naruszenie dyspozycji przepisów dotyczących prowadzenia wymaganej dokumentacji powoduje konieczność eliminacji podmiotu gospodarczego z rynku usług ochrony osób i mienia, a to z racji wadliwości działania - wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej o dużym ciężarze gatunkowym. Wadliwość ta jest wynikiem nieprzestrzegania wskazanych przepisów prawa w toku działalności przedsiębiorcy, stanowiąc zaprzeczenie zasad na jakich działalność ta powinna być wykonywana. Objęte tymi przepisami zasady - warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, są natury elementarnej w dziedzinie usług ochrony osób i mienia. Zaniechanie ich przestrzegania oznacza rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej określonych przepisami prawa, o którym mowa w ww. art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy i skutkuje cofnięciem koncesji na wykonywanie tej działalności.

To, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenie tych warunków, wynika z faktu, iż dotyczy przepisów, których treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu skutków tego naruszenia, niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań bezpieczeństwa działania przedsiębiorcy na rynku usług ochrony osób i mienia oraz porządku publicznego.

Sąd jest zdania, że uchybienie obowiązkowi prowadzenia wykazu pracowników ochrony oraz ewidencji legitymacji musiał być ocenione jako rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa, stanowiące podstawę do cofnięcia koncesji na mocy art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Przepis art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy ochronie osób i mienia znajduje również zastosowanie do ustalonego w toku postępowania administracyjnego faktu wyposażania pracowników ochrony (członków służby porządkowej), w pałki służbowe. Nie można bowiem zaakceptować stanu, w którym profesjonalny przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą na podstawie koncesji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wbrew przepisom prawa, przydziela członkom służby porządkowej środki przymusu bezpośredniego, których nie mają prawa posiadać, a tym bardziej używać w czasie wykonywania zadań ochrony w trakcie imprezy masowej.

Odrębną przesłanką uprawniającą organ koncesyjny do cofnięcia koncesji było dopuszczenie do wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej osobę niewpisaną na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, wyrażaną w art. 22 ust. 3 pkt 4 ustawy o ochronie osób i mienia. Sąd stwierdza, że zgromadzony przez organ administracji materiał dowodzi również, że Pan M. O. wykonywał czynności nadzorcze I kontrolne wobec pracowników ochrony, do czego nie był uprawniony.

Wskazane powyżej ustalenia dotyczące dokonanych przez przedsiębiorcę naruszeń prawa uzasadniały zdaniem Sądu cofniecie koncesji.

W toku przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., ani mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia norm prawa materialnego.

Przeprowadzone postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem zaskarżonej decyzji o cofnięciu koncesji, zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym. Ponadto, należy uznać, że uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji organu naczelnego odpowiadają dyspozycji przepisu art. 107 § 3 k.p.a., albowiem wynika z nich ocena faktów, prawa i subsumcji oraz cele i skutki rozstrzygnięcia, co w konsekwencji oznacza, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone z poszanowaniem zasady zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, wyrażonej w art. 8 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.