Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1967715

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 2 grudnia 2015 r.
VI SA/Wa 2154/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Szydłowska.

Sędziowie WSA: Pamela Kuraś-Dębecka (spr.), Urszula Wilk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Krajowej Rady Izby Architektów RP z dnia (...) czerwca 2015 r. nr (...) w przedmiocie uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu architekta oddala skargę w całości

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) czerwca 2015 r. Krajowa Rada Izby Architektów RP (dalej KRIA RP) ponownie odmówiła M. S. (dalej skarżący) uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu architekta w zakresie odpowiadającym uprawnieniom budowlanym w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń w rozumieniu polskiego prawa budowlanego.

Jako podstawę zaskarżonej decyzji wskazano art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2008 r. Nr 63, poz. 394 z późn. zm.), dalej ustawa o uznawaniu kwalifikacji zawodowych w UE w zw. z art. 33 pkt 9 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1946 z późn. zm.),dalej ustawa samorządowa oraz art. 104 i art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 3 ustawy o uznawaniu kwalifikacji zawodowych w UE oraz w zw. z § 6 ust. 8 Regulaminu postępowania w sprawie uznawania kwalifikacji do wykonywania zawodu architekta w stosunku do osób będących obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej oraz państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy nabyli w tych państwach, poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, kwalifikacje do wykonywania zawodu architekta (stanowiącego Załącznik nr 1 do uchwały nr O - 15A - III - 2014 Krajowej Rady Izby Architektów RP z dnia 10 kwietnia 2014 r.), dalej Regulamin.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W listopadzie 2014 r. skarżący złożył do KRIA RP wniosek o uznanie na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o uznawaniu kwalifikacji zawodowych w UE jego kwalifikacji do wykonywania zawodu architekta. We wniosku tym wskazał m.in., że w grudniu 2011 r. uzyskał na Politechnice (...), na Wydziale Architektury i Urbanistyki, w specjalności Architektura dyplom "mgr. inż. arch." oraz, że w S. jego kwalifikacje do wykonywania zawodu zostały we wrześniu 2014 r. uznane poprzez wpisanie go do rejestru SIA pod nr (...) oraz do rejestru REG A pod nr (...). Do wniosku załączył m.in. swój życiorys oraz ww. dyplom ukończenia studiów na uczelni polskiej oraz przebieg praktyki zawodowej.

Jednocześnie na prośbę skarżącego (...) Okręgowa Izba Architektów RP przesłała do KRIA RP duplikaty wszystkich dokumentów złożonych w toku postępowania w sprawie nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń.

Krajowa Rada Izby Architektów RP decyzją z (...) marca 2015 r. odmówiła uznania kwalifikacji skarżącego do wykonywania przez niego zawodu architekta w zakresie odpowiadającym uprawnieniom budowlanym w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń w rozumieniu polskiego prawa budowlanego. Organ uznał, że skarżący nie spełnia wymogów niezbędnych do uznania jego kwalifikacji zarówno w systemie automatycznym, jak i w systemie ogólnym, tj. nie spełnia wymogów określonych w przepisach dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (wskazanych w Załączniku nr V.7.1. oraz w Załączniku nr Vl.6. do dyrektywy (Dz.U.UE.L z 2005 r. Nr 255, poz. 22), dalej dyrektywa 2005/36/WE, gdyż nie ukończył on uczelni w S., co stanowi podstawowy warunek do uznania kwalifikacji nabytych w tym kraju.

Z zachowaniem terminu skarżący wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy i uznanie jego kwalifikacji do wykonywania zawodu architekta, a to stosownie do dyspozycji § 6 ust. 8 Regulaminu.

W pierwszej kolejności zakwestionował dokonaną przez KRIA RP ocenę spełniania przez niego przesłanek określonych w przepisach dyrektywy 2005/36/WE wskazując, że ukończenie przez niego uczelni w Polsce, a następnie nostryfikowanie tego polskiego dyplomu w S. nadaje mu uprawnienie do uznania jego kwalifikacji jedynie w oparciu o nostryfikowany w innym kraju (S.) polski dyplom, w którym to państwie posiadanie dyplomu ukończenia studiów automatycznie daje prawo do wykonywania zawodu architekta (bez konieczności odbycia praktyki zawodowej oraz zdania egzaminu zawodowego).

Nadto wskazując na fakt dysponowania przez siebie zaświadczeniem o wpisie do rejestru REG A skarżący stwierdził, że przesądza to o możliwości uznania jego kwalifikacji zgodnie z wnioskiem.

Krajowa Rada Izby Architektów RP ponownie rozpoznała sprawę i stwierdziła, że posiadane przez skarżącego doświadczenie i wiedza - udokumentowana przedłożonymi zaświadczeniami, uniemożliwiały uznanie jego kwalifikacji do wykonywania zawodu architekta zarówno w systemie automatycznym, jak i w systemie ogólnym. Ponownie wskazała, że skarżący nie spełnia wymogów określonych w przepisach dyrektywy 2005/36/WE bowiem nie ukończył on uczelni w Szwajcarii, co stanowi podstawowy warunek do uznania kwalifikacji nabytych w tym kraju.

Zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy KRIA RP uznała za bezpodstawne.

Stwierdziła, że obowiązujące przepisy prawa, w tym przepisy prawa unijnego oraz przepisy wewnętrzne Izby Architektów RP, nie uprawniają do automatycznego uznania kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu architekta osobie posiadającej dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku architektura i urbanistyka uzyskany na polskiej uczelni, która następnie nabyła kwalifikacje do wykonywania zawodu architekta zgodnie z przepisami innego państwa. Wyjaśniła, że podstawowe znaczenie dla oceny dopuszczalności uznawania kwalifikacji zawodowych mają przepisy dyrektywy 2005/36/WE. W stosunku do skarżącego, kwestie wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych reguluje umowa międzynarodowa podpisana między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi a Konfederacją Szwajcarską, dalej Umowa. Obowiązującym w tym zakresie aktem prawnym jest aktualnie Decyzja nr 2/2011 z dnia 30 września 2011 r. Wspólnego Komitetu UE - Szwajcaria, utworzonego na mocy art. 14 Umowy, w sprawie swobodnego przepływu osób zastępująca załącznik III (Wzajemne uznawanie kwalifikacji zawodowych) do tej umowy (2011/702/UE), dalej decyzja 2/2011. Na mocy tej decyzji 2/2011 dodano w pkt 5.7.1 załącznika V do dyrektywy 2005/36/WE wymagania dotyczące osób, które nabyły kwalifikacje w S. w zakresie dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji przez architektów uznawanych zgodnie z art. 46 dyrektywy 2005/36/WE. Powyższa regulacja wskazuje, że wystarczającym wymogiem do uznania kwalifikacji jest posiadanie dyplomu ukończenia wskazanych w ww. dokumencie uczelni w S. (nie jest wymagane żadne zaświadczenie). Natomiast stosownie do wymogów określonych w załączniku nr Vl.6 dyrektywy 2005/36/WE, do uznania kwalifikacji niezbędne jest posiadanie dyplomu nadania tytułu architekta w S. oraz wpis do rejestru REG A.

Mając powyższe na uwadze KRIA RP stwierdziła, że możliwość automatycznego uznawania kwalifikacji dotyczy wyłącznie osób, które uzyskały wykształcenie na uczelni w S., a nie na polskiej uczelni. Sama nostryfikacja dyplomu polskiego (uznanie go za równoważny z dyplomem szwajcarskim) nie powoduje w ocenie organu możliwości powoływania się na ten dyplom jako dokument wskazany albo w pkt 5.7.1 załącznika V do dyrektywy 2005/36/WE lub w załączniku nr Vl.6 do dyrektywy 2005/36/WE, tj. jako dyplom ukończenia uczelni w S. Występowanie z wnioskiem o uznanie kwalifikacji zawodowych przez osobę posiadającą wykształcenie zdobyte na polskiej uczelni, a następnie wpisaną jako członek instytucji zrzeszającej architektów w S., uniemożliwia więc uznanie kwalifikacji na podstawie ww. przepisów. Dyrektywa 2005/36/WE wymaga bowiem posiadania dyplomu ukończenia uczelni w S. (jednej ze wskazanych w dyrektywie 2005/36/WE), zaś skarżący ukończył polską uczelnię, na której to uzyskał dyplom.

W ocenie organu przedłożone w sprawie dokumenty nie uprawniają skarżącego także do uznania jego kwalifikacji do wykonywania zawodu architekta w systemie automatycznym na zasadzie praw nabytych zgodnie z 49 dyrektywy 2005/36/WE, a to z uwagi na brak wymaganego czasu wykonywania zawodu architekta.

W kwestii zaświadczenia o wpisie do rejestru "REG A", które to, zdaniem skarżącego, przesądza o możliwości uznania jego kwalifikacji, KRIA RP stwierdziła, że zaświadczenie to nie stanowi podstaw do uznania kwalifikacji. Z dokumentu tego nie wynika bowiem czy skarżący przeszedł szkolenie i zdał egzamin, oraz jaki ewentualny zakres wiedzy był wymagany do pozytywnego zdania takiego egzaminu. Jednocześnie KRIA RP wyjaśniła, że w stosunku do osób, które nie spełniają warunków do uznania kwalifikacji w systemie automatycznym, może zostać przeprowadzone postępowaniu o uznanie kwalifikacji w systemie ogólnym, do którego stosuje odpowiednio przepisy ustawy o uznawaniu kwalifikacji. Zdaniem organu skarżący jednak nie spełnia także wymogów w zakresie minimalnego kształcenia, co uniemożliwia uznanie jego kwalifikacji również w owym systemie ogólnym. Załączone bowiem zaświadczenia o członkostwie skarżącego w S. Stowarzyszeniu Inżynierów i Architektów SIA, jak również o wpisie do rejestru "REG A" nie mogą stanowić podstawy do uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu architekta. Zaświadczenie o członkostwie w SIA nie ma znaczenia w postępowaniu w sprawie uznawania kwalifikacji, ponieważ jest wystawione przez prywatne stowarzyszenie. S. Stowarzyszenie Inżynierów i Architektów SIA nie jest właściwym organem do potwierdzania kwalifikacji i nie odgrywa żadnej roli w zakresie dostępu do zawodu architekta. Członkostwo to nie ma zatem znaczenia dla stosowania przepisów dyrektywy 2005/36/WE. Również zaświadczenie o wpisie w rejestrze "REG A" nie stanowi podstaw do uznania kwalifikacji zgodnie z żądaniem skarżącego, gdyż dokument ten stwierdza jedynie, że skarżący jest wpisany do rejestru architektów w S. Brak jest więc podstaw prawnych, aby taki dokument mógł stanowić podstawę do uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu architekta w Polsce, skoro wystawienie tego dokumentu w przypadku skarżącego nie było poprzedzone jakimkolwiek egzaminem sprawdzającym wiedzę i praktykę wykonywania przez niego zawodu architekta. KRIA RP podniosła, że taka procedura prowadziłaby do ominięcia polskich wymogów w zakresie postępowania kwalifikacyjnego w sprawie nadania uprawnień budowlanych. Wyjaśniła przy tym, że według obowiązujących aktualnie w Polsce przepisów kandydat na architekta (nabycie uprawnień w specjalności architektonicznej do projektowania), po uzyskaniu dyplomu, powinien odbyć praktykę - wykonawczą i projektową (trwającą w sumie 2 lata), która musi spełniać wymogi dotyczące m.in. charakteru prac i czynności wykonywanych przez praktykanta pod kierownictwem osoby posiadające uprawnienia budowlane, wpisanej na listę architektów RP. Następnie, jeżeli praktyka zostanie zaliczona przez okręgową izbę architektów RP, możliwe jest przystąpienie do egzaminu składającego się z 2 części - pisemnej oraz ustnej. Dopiero pozytywny wynik owego egzaminu umożliwia wpisanie na listę Izby Architektów RP i tym samym, wykonywanie zawodu architekta.

Na koniec organ wskazał, że nie bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy jest fakt, że skarżący dwukrotnie występował w Polsce z wnioskiem o przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego oraz nadanie mu uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń, które to postępowania skończyły się negatywnym wynikiem z egzaminu oraz decyzją odmawiającą nadania mu uprawnień budowlanych. Tym samym KRIA RP uznała, że skarżący nie spełnia warunków umożliwiających wykonywanie zawodu architekta w kraju z powodu braku dostatecznej wiedzy. Mając to na uwadze stwierdziła, że w tym przypadku istnieje podejrzenie, że skarżący stara się obejść przepisy prawne obowiązujące w Polsce regulujące nabycie uprawnień budowlanych, powołując się na nabycie kwalifikacji w S., które to kwalifikacje nie spełniają wymogów w zakresie minimalnego kształcenia.

Skarżący niezgadzając się z odmową w terminie zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wnosząc o uchylenie obu decyzji KRIA RP oraz o udzielenie organowi - w oparciu o art. 153 p.p.s.a., wiążących wytycznych do uznania jego kwalifikacji zawodowych w trybie automatycznym lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucił naruszenie:

1.

art. 49 dyrektywy 2005/36/WE w zw. z załącznikiem tej dyrektywy nr VI ust. 6 oraz w zw. z art. 2 decyzji 2/2011 poprzez wadliwą wykładnię tych regulacji i brak uznania przedłożonego dyplomu ukończenia Politechniki (...) za równoważny z dyplomem uczelni szwajcarskiej, co stanowiło bezpośrednią przyczynę odmowy uznania kwalifikacji zawodowych;

2.

art. 12 i art. 49 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską w zw. z art. 9, art. 87 i art. 91 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zakazu dyskryminacji obywateli ze względu na pochodzenie oraz naruszenie zakazu stosowania ograniczeń w swobodzie świadczenia usług z uwagi na nieprawidłową wykładnię innych przepisów skutkującą potraktowaniem dyplomu polskiej uczelni jako "gorszego" od dyplomu tożsamej uczelni szwajcarskiej, a w konsekwencji odmową uznania kwalifikacji zawodowych z uwagi na brak ukończenia uczelni s.;

3.

art. 33a ust. 10 ustawy samorządowej poprzez brak jego zastosowania i niewydanie decyzji o uznaniu kwalifikacji zawodowych w trybie automatycznym pomimo spełnienia warunków określonych w ustawie;

4.

art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy samorządowej poprzez przyjęcie apriorycznego założenia, iż jego celem jest "obejście przepisów prawnych" i uwzględnienie tego chybionego założenia przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a nawet wykładni przepisów prawa materialnego stosowanej odmiennie w zależności od stanu faktycznego.

W uzasadnieniu skarżący na wstępie podniósł, że jest absolwentem Politechniki (...) i posiada uprawnienia architekta w S., gdzie został wpisany do rejestru architektów REG A, co potwierdza jego uprawnienia zawodowe na terenie S. Nadto podał, że posiada kilkuletnią praktykę zawodową zdobyta również w S., gdzie z powodzeniem wykonuje zawód architekta. W swojej ocenie w toku postępowania przed KRIA RP udokumentował również swoje członkostwo w SIA, która jest ekwiwalentem polskiego SARP-u, w celu zilustrowania aktywnego zaangażowania w lokalnej społeczności architektów i inżynierów budownictwa w Z. Dodatkowo skarżący podniósł, ze przed wystąpieniem z wnioskiem o uznanie kwalifikacji zawodowych w Polsce konsultował się z KRIA RP i składając ów wniosek kierował się wytycznymi wskazanymi w piśmie Przewodniczącej Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej IARP (L.dz. (...) z (...) lipca 2015 r.).

Odnosząc się do zarzucanego mu w sprawie braku stosownego wykształcenia, tj. ukończenia przez niego uczelni polskiej, a nie szwajcarskiej wskazał, że taka interpretacja przepisów narusza istotę regulacji dotyczących praw nabytych i stawia go w mniej korzystnym świetle jako absolwenta polskiej uczelni w stosunku do absolwentów uczelni zagranicznej, co nie znajduje żadnej podstawy prawno-faktycznej i stanowi przejaw dyskryminacji. Powołując się na załącznik do dyrektywy 2005/36/WE nr VI.6"-5" podniósł, że jest tam wskazana "Politechnika (...), Wydział Architektury w (...); tytuł zawodowy architekta: inżynier architektury; inżynier architekt; magister inżynier architekt (od 1945 r. do 1955 r. Szkoła Inżynierska, Wydział Architektury tytuł: inżynier architektury; od 1978 r. tytuł: magister inżynier architekt i od 1999 r., tytuł: inżynier architekt", a wobec tego jego wykształcenie i uzyskany dyplom na uczelni polskiej winien być traktowany na równi z dyplomem uczelni szwajcarskiej. Wątpliwości w tym zakresie nie miała S. Izba Architektów, która wpisując go do rejestru REG A potwierdziła, że spełniła wszystkie wymagania, a zdobyty przeze niego dyplom uczelni wyższej polskiej został notyfikowany w obliczu s. prawa i uznany za równoznaczny z dyplomem uzyskanym na uczelni wyższej s. (załącznik V.7.1 dyrektywy 2005/36/WE). Powyższe w ocenie skarżącego powoduje, że chybiona jest argumentacja KRIA RP jakoby ukończenie przez niego polskiej uczelni uniemożliwiało uznanie jego kwalifikacji zawodowych w trybie automatycznym. Na dowód poprawności ww. twierdzenia przywołał wyrok Trybunału (szósta izba) z 24 maja 2007 r. w sprawie Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 listopada 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1529/07 i z 23 października 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1362/07.

Skarżący wyjaśnił, że rejestr REG A stanowi jedyny i wiążący rejestr uprawniający do wykonywania zawodu architekta w S. Dla uzyskania wpisu w tym rejestrze wymagane jest spełnienia szeregu surowych kryteriów związanych m.in. z ukończeniem uczelni wyższej równoważnej uczelniom s., jak również zdobyciem odpowiedniego doświadczenia zawodowego pod opieką architekta wpisanego do tego rejestru. W ocenie skarżącego jego członkostwo w REG A potwierdza więc uzyskanie przez niego odpowiedniego doświadczenia zawodowego i kwalifikacji zawodowych, a to w zgodzie z interpretacją art. 46 dyrektywy 2005/36/WE oraz wymaganiami zawartymi w ww. piśmie L.dz. (...) z (...) lipca 2015 r. Nadto stwierdził, że jako pełnoprawny członek s. Izby Architektów, jego dyplom uzyskany na polskiej uczelni uznano za równoważny z dyplomem uczelni szwajcarskiej. W tej sytuacji de facto jedynym pretekstem do odmowy uznania kwalifikacji w trybie automatycznym była nieprawidłowa interpretacja prawa w zakresie bezpodstawnej deprecjacji znaczenia jego dyplomu i traktowanie uczelni polskiej jako uczelni nierównoważonej z uczelnią szwajcarską, co uznała za o tyle absurdalne, że same instytucje szwajcarskie respektują dyplomy Politechniki (...). Dodatkowo stwierdził, że interpretacja decyzji 2/2011 dokonana przez KRIA RP, jakoby wpis REG A nie stanowił podstawy do uznania kwalifikacji, jest wręcz kategorycznym zaprzeczeniem dyrektywy 2005/36/WE.

W kwestii braku podstaw do uznania jego kwalifikacji zawodowych w systemie ogólnym podniósł, że w jego ocenie w sprawie doszło do wyinterpretowania przez organ ponad normy powszechnie obowiązującego prawa nieistniejącego, a to poprzez ustalenie nieistniejącego kryterium w postaci obowiązku zdania egzaminu. Wskazał, że taki wymóg istnieje wyłącznie w zakresie uzyskania uprawnień w normalnym trybie w Polsce, a nie w zakresie uznania kwalifikacji w systemie ogólnym. Nie istnieją żadne podstawy do założenia, że osoba posiadająca kwalifikacje w S. odbiega w zakresie umiejętności od osoby, która uzyska takie kwalifikacje w Polsce. W tym właśnie celu wprowadzono przepisy dot. praw nabytych i uznawania kwalifikacji. Zatem stworzenie nieistniejącego kryterium, niewskazanego w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, uznał za stanowiące naruszenie prawa.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Izby Architektów RP wnosząc o oddalenie skargi podtrzymała stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Do akt załączono dowody;

- pismo z (...) lutego 2015 r. Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, z którego wynika, że jeśli wpis do rejestru REG nie wiązał się ze spełnieniem dodatkowych warunków i został dokonany tylko na podstawie polskiego dyplomu, to zgodnie z art. 12 Dyrektywy 2005/36/WE taka osoba nie może ubiegać się o uznanie kwalifikacji zawodowych w Polsce,

- pismo z (...) czerwca 2015 r. otrzymane z Konfederacji S. (Federalnego Departamentu Spraw Gospodarczych i Badań), z którego wynika, że w S. skarżący nie zdawał żadnych egzaminów aby zostać członkiem REG. W piśmie tym wyjaśniono, że możliwość powołania się na załącznik VI Dyrektywy 2005/36/WE dotyczy osób, które zdały w REG egzamin kwalifikujący je do prowadzenia samodzielnej działalności zawodowej architekta, do czego wymagane jest ośmioletnie doświadczenie i zdanie egzaminów.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał na bezpodstawność zarzutu naruszenia przepisu art. 49 dyrektywy w związku z załącznikiem nr VI.6 do dyrektywy w zw. z art. 2 decyzji nr 2/2011 Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria utworzonego na mocy art. 14 umowy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją S., z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób z dnia 30 września 2011 r. zastępująca załącznik III (Wzajemne uznawanie kwalifikacji zawodowych) do tej umowy (2011/702/UE), (dalej: Decyzja nr 2/2011). Zdaniem organu skarżący błędnie zarzuca wadliwą wykładnię ww. przepisów z uwagi na nieuznanie posiadanego przez niego dyplomu ukończenia Politechniki (...) za równoważny z dyplomem uczelni s. Organ wskazał, że przepisy prawa powszechnie obowiązującego, w tym przepisy prawa unijnego oraz przepisy wewnętrzne IARP nie uprawniają do automatycznego uznania kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu architekta osobie posiadającej dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku architektura i urbanistyka uzyskany na polskiej uczelni, która następnie, nabyła kwalifikacje do wykonywania zawodu architekta zgodnie z przepisami innego państwa. Przede wszystkim, podstawowe znaczenie dla oceny dopuszczalności uznawania kwalifikacji zawodowych, mają przepisy dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych z dnia 7 września 2005 r. Organ wyjaśnił, że w stosunku do skarżącego, kwestie wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych reguluje umowa międzynarodowa podpisana między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi a Konfederacją S. Obowiązującym w tym zakresie aktem prawnym jest aktualnie Decyzja nr 2/2011. Na mocy tego dokumentu dodano w pkt 5.7.1 załącznika V oraz do załącznika nr VI.6 do dyrektywy wymagania dotyczące osób, które nabyły kwalifikacje w S. w zakresie dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji przez architektów. Regulacja wynikająca z pkt 5.7.1 zał. V wskazuje, iż wystarczającym wymogiem do uznania kwalifikacji jest posiadanie dyplomu ukończenia wskazanych w ww. dokumencie uczelni w S. (nie jest wymagane żadne zaświadczenie). Natomiast stosownie do wymogów określonych w załączniku nr VI.6, do uznania kwalifikacji niezbędne jest posiadanie dyplomu nadania tytułu architekta w S. oraz wpis do rejestru REG A. Zatem, możliwość automatycznego uznawania kwalifikacji dotyczy osób, które uzyskały wykształcenie na uczelni w S., a nie na polskiej uczelni. Załącznik nr Vl.6. do dyrektywy w odniesieniu do S. - do automatycznego uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu architekta wymaga spełnienia obu przesłanek wskazanych w tabeli - tak ukończenia uczelni s., jak i wpisu do rejestru REG A. Konieczne jest spełnienie tych przesłanek łącznie. Dyrektywa uniemożliwia wybiórcze spełnianie poprzez osoby ubiegające się o uznanie kwalifikacji wymagań określonych w dyrektywie i załącznikach do niej. Oznacza to, że nie można powoływać się np. na dyplom ukończenia uczelni w Polsce oraz na wpis do rejestru REG A. Przykładowo, od obywateli RP, którzy nabyli kwalifikacje w kraju i chcą uzyskać uznanie kwalifikacji w innym Państwie Członkowskim w trybie automatycznym, wymagane jest ukończenie jednej ze wskazanych w dyrektywie uczelni polskich oraz jednocześnie (równolegle) przedstawienie zaświadczenie o członkostwie w OIA lub zaświadczenia KRIA RP potwierdzającego kwalifikacje. W przypadku natomiast, gdy dana osoba nie spełnia wszystkich wymogów wskazanych w danej tabeli w odniesieniu do konkretnego Państwa Członkowskiego miejsca nabycia kwalifikacji, wówczas na podstawie posiadanych dokumentów może ubiegać się o nadanie kwalifikacji w systemie ogólnym.

Zdaniem organu sama nostryfikacja dyplomu polskiego (uznanie go za równoważny z dyplomem szwajcarskim) nie powoduje możliwości powoływania się na ten dyplom - jako dokument wskazany w pkt 5.7.1 załącznika V do dyrektywy lub w załączniku nr Vl.6 do dyrektywy - jako dyplom ukończenia uczelni w S.

Występowanie z wnioskiem o uznanie kwalifikacji zawodowych przez osobę posiadającą wykształcenie zdobyte na polskiej uczelni, a następnie wpisaną jako członek instytucji zrzeszającej architektów w S., uniemożliwia uznanie kwalifikacji na podstawie ww. przepisów - dyrektywa wymaga bowiem posiadania dyplomu ukończenia uczelni w S. (jednej ze wskazanych w dyrektywie). Skarżący natomiast ukończył uczelnię w Polsce i uzyskał dyplom Politechniki (...). Tym samym, nie spełnia warunków do automatycznego uznawania kwalifikacji.

Odnośnie braku podstaw do uznania kwalifikacji do wykonywania przez skarżącego zawodu architekta w systemie ogólnym, organ wskazał na następujące okoliczności;

Po pierwsze, występowanie z wnioskiem o uznanie kwalifikacji zawodowych przez osobę posiadającą wykształcenie zdobyte na polskiej uczelni, a następnie wpisaną jako członek instytucji zrzeszającej architektów w S. (REG A), bez właściwej praktyki zawodowej oraz wymaganego egzaminu, uniemożliwia uznanie kwalifikacji na podstawie przepisów Dyrektywy w systemie ogólnym. W przypadku S. sytuacja jest szczególna, gdyż zawód architekta jest regulowany jedynie w 6 kantonach. W 20 kantonach nie jest w ogóle regulowany. Najczęściej oprócz wykształcenia, nie trzeba spełnić żadnych wymogów aby móc wykonywać czynności projektowe z zawodu architekta. Osoby wykonujące ten zawód w S. nie zdobywają więc tam kwalifikacji (poza tymi, które spełniają wymogi zał. 5.7.1) odpowiadających kwalifikacjom koniecznym do wykonywania tego zawodu niemalże w każdym innym kraju europejskim. Polacy, którzy uzyskali wykształcenie w Polsce, rozpoczynają wykonywanie zawodu w S. i często tak jak w przypadku Skarżącego po 3 latach pracy wpisują się na listę REG A (S. Stowarzyszenie Architektów), do którego przynależność jest fakultatywna w kontekście prawa do wykonywania zawodu. Dlatego też można byłoby uznać kwalifikacje takiej osoby, gdyby wpis do REG A został poprzedzony egzaminem. Skarżący takiego egzaminu nie odbył co było bezsporne w niniejszym postępowaniu. Gdyby uznać kwalifikacje zawodowe skarżącego nastąpiłoby bowiem ominięcie prawa - każdy obywatel polski, omijając wymogi praktyki zawodowej oraz egzaminu mógłby po pobycie w S. i rozpoczęciu tam bez dodatkowych wymogów (oprócz wykształcenia) pracy zawodowej żądać uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu architekta w Polsce tylko na tej podstawie, że rozpoczął jego wykonywanie w S. - a nie taki jest cel Dyrektywy. Gdyby uznać argumentację skarżącego sytuacja obywateli Polski czy Niemiec którzy nabywają uprawnienia w swoim kraju, na podstawie których mogą zdobyć uznanie kwalifikacji w innym kraju członkowskim stawiałaby ich w dużo gorszej sytuacji w zakresie koniecznych do spełnienia wymogów.

Gdyby wpis skarżącego do rejestru REG A poprzedzony był egzaminem w S. mogło to umożliwić zrównanie wymogów i uznanie kwalifikacji w systemie ogólnym. W toku postępowania ustalono, że skarżący nie odbył egzaminu, wobec czego Krajowa Rada miała pełne prawo do zakończenia postępowania i wydania decyzji odmownej.

Znamiennym dla rozstrzygnięcia ewentualnych wątpliwości w niniejszym postępowaniu jest treść pisma Koordynatora ds. uznawania kwalifikacji zawodowych w S. z Federalnego Departamentu Spraw Gospodarczych, Edukacji i Badań EAER, zgodnie z którym Pan M. S. zarejestrował się w REG A tylko na podstawie stopnia akademickiego, nie zdawał żadnych dodatkowych egzaminów, oraz że przynależność do REG jest fakultatywna. Zgodnie z ww. stanowiskiem Federalnego Departamentu w S. przywołanie REG A w załączniku nr VI Dyrektywy (na który powołuje się skarżący) nie ma istotnego znaczenia. Możliwość powołania się na ww. załącznik dotyczy osób, które zdały w REG egzamin uprawniający do prowadzenia samodzielnej działalności zawodowej architekta, do czego konieczne jest posiadanie 8 letniego doświadczenia zawodowego oraz zdanie egzaminu.

Z uwagi na powyższe zdaniem organu, brak jest podstaw do stwierdzenia naruszeń przez Organ przepisów art. 12 i 49 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską w zw. z art. 9, art. 87 i art. 91 ust. 1 Konstytucji RP; oraz naruszenia art. 33a ust. 10 ustawy samorządowej. Nie można też mówić o jakiejkolwiek działaniach organu, mających na celu dyskryminowanie skarżącego.

Organ wskazał, że fakt wpisania skarżącego do REG A, a w szczególności podstawy do dokonania takiego wpisu nie były oceniane przez Krajową Radę, ponieważ nie należy to do jej kompetencji. Zarzut skarżącego, że jeżeli S. Izba Architektów uznała jego dyplom i dokonała wpisu do REG A to też Krajowa Rada powinna tak postąpić - jest nieuzasadniony. Krajowa Rada nie zna przesłanek wpisu do REG A, a fakt wpisania skarżącego do takiego rejestru nie jest wiążący dla Krajowej Rady, ponieważ w sposób niezależny dokonuje ona oceny spełnienia przez wnioskodawcę warunków do uznania kwalifikacji (zgodnie z przepisami m.in. Dyrektywy).

Powołany przez skarżącego wyrok Trybunału z 24 maja 2007 r. nie ma żadnego odniesienia do przedmiotowej sprawy, ponieważ dotyczy innego stanu faktycznego oraz innych przesłanek uznania kwalifikacji niż w stosunku do skarżącego. Z kolei powoływane w skardze wyroki WSA w Warszawie nie mają jakiegokolwiek znaczenia praktycznego dla niniejszej sprawy bowiem dotyczą innych zagadnień m.in. zasady transgraniczności.

W replice skarżący wniósł o oddalenie dowodów z dokumentów załączonych do odpowiedzi na skargę. Wskazał, że decyzja została wydana (...) czerwca 2015 r., gdy tymczasem pismo załączone do odpowiedzi na skargę sporządzono dnia (...) czerwca 2015 r., więc nie mogło ono stanowić podstawy rozstrzygnięcia.

Podtrzymał również swoje stanowisko w sprawie, że dokonana przez organ wykładnia przepisów dyrektywy 2005/36/WE znacznie wykracza poza treść tego aktu prawnego. Jego zdaniem wskazanie wpisu do REG A w załączniku nr VI tej dyrektywy stanowi samodzielną przesłankę nieuzupełnioną o dodatkowe zastrzeżenia w postaci konieczności posiadania 8-letniego doświadczenia. Takie kryterium nie zostało przepisane ani wprost, ani w sposób dorozumiany przez akty prawne będące podstawą do uznania kwalifikacji. Wykładnia aktu prawnego tak dalece wykracza poza jego literalną treść, że powoduje dopisanie nieistniejących kryteriów do aktu prawnego wyłącznie w oparciu o swobodną ocenę materii prawnej przez organy.

W kwestii drugiego dowodu załączonego do odpowiedzi na skargę, tj. pisma z (...) lutego 2015 r. wskazał, że w jego przypadku procedura kwalifikacyjna do rejestru REG A nie została dokonana tylko i wyłącznie na podstawie posiadanego przez niego polskiego dyplomu, ale musiał spełnić szereg dodatkowych warunków dotyczących praktyki zawodowej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący M. S. wystąpił - stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 63, poz. 394), do Krajowej Rady Izby Architektów RP z wnioskiem o uznanie jego kwalifikacji do wykonywania zawodu architekta.

Z akt sprawy wynika, że skarżący w grudniu 2011 r. uzyskał na Politechnice (...), na Wydziale Architektury i Urbanistyki, w specjalności Architektura dyplom ukończenia studiów. W S. we wrześniu 2014 r. uzyskał wpis do rejestru SIA pod nr (...) oraz wpis do rejestru REG A pod nr (...). Bezsporna była także okoliczność, że skarżący dwukrotnie nie zdał egzaminu zawodowego w Polsce.

Stanowisko zajęte w niniejszej sprawie przez skarżącego sprowadza się w dużym uproszczeniu do tezy, że skoro jest absolwentem Politechniki (...) i posiada uprawnienia architekta w S., gdzie został wpisany do rejestru architektów REG A, co potwierdza jego uprawnienia zawodowe na terenie S., zatem spełnia wszelkie przesłanki do uwzględnienia wniosku. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołuje m.in. decyzję 2/2011 oraz przepisy dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, która znajduje zastosowanie do wszystkich obywateli Państw Członkowskich zamierzających wykonywać zawód regulowany w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym uzyskali kwalifikacje zawodowe.

Natomiast organ wywodził, że gdyby wpis skarżącego do rejestru REG A w S. poprzedzony był egzaminem w S., mogło to umożliwić zrównanie wymogów i uznanie kwalifikacji w systemie ogólnym. Natomiast w toku postępowania ostateczne ustalono, że skarżący nie odbył egzaminu, wobec czego organ odmówił uznania kwalifikacji zawodowych. Z kolei w systemie automatycznym skarżący nie spełnia wymogów bowiem nie ukończył uczelni w S.

Stosownie do treści art. 12a prawa budowlanego samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, określone w art. 12 ust. 1, mogą również wykonywać osoby, których odpowiednie kwalifikacje zawodowe zostały uznane na zasadach określonych w przepisach odrębnych.

Przepis art. 12a p.b. w obecnym brzmieniu został wprowadzony ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów i ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 210, poz. 1321), która weszła w życie 13 grudnia 2008 r. Ustawą tą dokonano implementacji dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.Urz.UE.L 255 z 30.09.2005, s. 22, z późn. zm.). Dyrektywa niniejsza ustanawia zasady, na podstawie których każde państwo członkowskie, które uzależnia dostęp do zawodu regulowanego lub jego wykonywanie na swoim terytorium od posiadania szczególnych kwalifikacji zawodowych, uznaje, dla celów dostępu do tego zawodu i jego wykonywania, kwalifikacje zawodowe uzyskane w innym lub innych państwach członkowskich, które umożliwiają posiadaczowi wymienionych kwalifikacji wykonywanie w tych państwach tego samego zawodu.

Powoływana w sprawie Decyzja nr 2/2011 z dnia 30 września 2011 r. Wspólnego Komitetu UE - S., utworzonego na mocy art. 14 Umowy, w sprawie swobodnego przepływu osób zastępująca załącznik III (Wzajemne uznawanie kwalifikacji zawodowych) do tej umowy (2011/702/UE) przewiduje w art. 2, że Szwajcaria stosuje bez ograniczeń prawa nabyte przewidziane w dyrektywie 2005/36/WE.

Przepisami szczególnymi są przepisy ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz powołana wyżej ustawa samorządowa. Ustawa o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej określa sposób uznawania kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych lub działalności obywatelom państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji S. lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy nabyli w tych państwach, poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, kwalifikacje do wykonywania zawodów regulowanych lub działalności, o których mowa w załączniku nr IV do dyrektywy 2005/36/WE (art. 1 ust. 1 ustawy o uznawaniu kwalifikacji zawodowych).

Ustawa zapewnia obywatelom państw członkowskich, których kwalifikacje zostały uznane, prawo do wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej zawodu regulowanego lub działalności na takich samych zasadach jak osobom, które kwalifikacje do ich wykonywania uzyskały w Rzeczypospolitej Polskiej (art. 1 ust. 2 ustawy o uznawaniu kwalifikacji zawodowych w UE).

Uznanie kwalifikacji zawodowych wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie uznania kwalifikacji, które zostało uregulowane w rozdziale 2 ustawy. Zgodnie z art. 33a ust. 1 ustawy samorządowej postępowanie w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych na wniosek obywatela państwa członkowskiego wszczyna właściwa Krajowa Rada Izby. Postępowanie to kończy się wydaniem decyzji (art. 33a ust. 3 ustawy samorządowej). Do zasad uznawania kwalifikacji zawodowych lub świadczenia usług transgranicznych w zakresie nieuregulowanym w ustawie o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów stosuje się przepisy ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich UE.

W ocenie Sądu rozpoznawana sprawa należy niewątpliwie do spraw wspólnotowych co oznacza, że sąd administracyjny - jako jednocześnie sąd wspólnotowy rozpoznający skargę - ma obowiązek zbadania kontrolowanej decyzji nie tylko pod kątem zgodności z polskim porządkiem prawnym ale również sprawdzenia czy zaskarżone orzeczenie zostało wydane na podstawie prawa polskiego zastosowanego zgodnie z prawem wspólnotowym. Przepisy prawa wspólnotowego, w tym także implementowana Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, która znajduje zastosowanie do wszystkich obywateli Państw Członkowskich zamierzających wykonywać zawód regulowany w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym uzyskali kwalifikacje zawodowe - nie różnicują statusu wnioskodawcy w zależności od posiadanego obywatelstwa. Potwierdza to również orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który wielokrotnie podkreślał (np. w tzw. sprawie J. Knoors), iż beneficjentami Dyrektywy są obywatele wszystkich państw członkowskich, niezależnie od miejsca ich zamieszkania i obywatelstwa, jednakże przy założeniu, że znajdują się (obiektywnie) w sytuacji przewidzianej w dyrektywie. Ponadto Trybunał podkreślił konieczność przestrzegania zasady transgraniczności i unikania tzw. "odwróconej dyskryminacji" tj. takiego traktowania ze strony państwa członkowskiego, które stawia w gorszej sytuacji swych własnych obywateli w stosunku do obywateli innych państw członkowskich. W ten sposób w sytuacji, w której obywatele państwa członkowskiego przez swoje działanie znaleźli się w jednej z sytuacji regulowanych przez prawo wspólnotowe, takiej jak uzyskanie kwalifikacji zawodowych w innym państwie członkowskim, mogą oni powołać unormowania traktatowe dotyczące swobodnego przepływu osób niejako "przeciwko" regulacji państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiadają. Obywatele ci bowiem znajdują się w stosunku do państwa, z którego pochodzą w sytuacji podobnej do sytuacji wszystkich innych osób korzystających z praw i wolności gwarantowanych przez Traktat. W wyżej powołanej ustawie transponowano część przepisów dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dotyczących tak zwanego "ogólnego systemu" uznawania kwalifikacji zawodowych oraz świadczenia usług transgranicznych.

Przepis art. 49 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską - dotyczący swobodnego świadczenia usług stanowi, że w ramach poniższych postanowień ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług wewnątrz Wspólnoty są zakazane w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich mających swe przedsiębiorstwo w państwie Wspólnoty innym niż Państwo odbiorcy świadczenia. Oznacza to, że każdy obywatel państwa członkowskiego ma prawo udać się do innego państwa członkowskiego w celu świadczenia usługi lub skorzystania z niej, przy czym nie wolno wówczas stosować wobec niego warunków mniej korzystnych, niż obowiązujące w przypadku podobnej działalności prowadzonej w tym kraju. Zakaz wszelkiej dyskryminacji dotyczy nie tylko jej przejawów w sposób jaskrawy, opartych na względach narodowościowych lub w przypadku osób prawnych, związanych z ich siedzibą, lecz także takich jej form, które - choć pozornie oparte są na neutralnych kryteriach - faktycznie prowadzą do tego samego rezultatu.

W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której skarżący ukończył Politechnikę (...), by następnie podjąć pracę w S. i uzyskał tamże wpis do rejestru REG A. Jak ustalił organ; "Pan M. S. zarejestrował się w REG A tylko na podstawie stopnia akademickiego, nie zdawał żadnych dodatkowych egzaminów, oraz że przynależność do REG jest fakultatywna." Po drugie, w S. zawód architekta jest regulowany jedynie w 6 kantonach. W 20 kantonach nie jest w ogóle regulowany. "Najczęściej oprócz wykształcenia, nie trzeba spełnić żadnych wymogów aby móc wykonywać czynności projektowe z zawodu architekta. Osoby wykonujące ten zawód w S. nie zdobywają więc tam kwalifikacji (poza tymi, które spełniają wymogi zał. 5.7.1) odpowiadających kwalifikacjom koniecznym do wykonywania tego zawodu niemalże w każdym innym kraju europejskim. Polacy, którzy uzyskali wykształcenie w Polsce, rozpoczynają wykonywanie zawodu w S. i często tak jak w przypadku Skarżącego po 3 latach pracy wpisują się na listę REG A (S. Stowarzyszenie Architektów), do którego przynależność jest fakultatywna w kontekście prawa do wykonywania zawodu. Dlatego też można byłoby uznać kwalifikacje takiej osoby, gdyby wpis do REG A został poprzedzony egzaminem."

Powyższe okoliczności wynikają z ustaleń dokonanych w oparciu o pismo z (...) lutego 2015 r. Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz z (...) czerwca 2015 r. otrzymane z Konfederacji S. (Federalnego Departamentu Spraw Gospodarczych i Badań) - k. 26 - 31 akt sądowych. Kopie tych dokumentów zostały doręczone przez skarżącemu przez Sąd. Na rozprawie Sąd dopuścił dowód z tych dokumentów na podstawie art. 106 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Sąd podzielił argumentację organu zawartą w wydanej decyzji oraz uzupełnioną w odpowiedzi na skargę. Co prawda, opisane wyżej dokumenty w postaci pisma z (...) lutego 2015 r. Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Konfederacji S. (Federalnego Departamentu Spraw Gospodarczych i Badań) z (...) czerwca 2015 r. zostały przedstawione dopiero wraz z odpowiedzią na skargę lecz potwierdzają one w całości stanowisko organu o braku uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia wniosku M. S.

Inaczej mówiąc, co prawda, do zasady odpowiedź na skargę nie może zastępować uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Jednakże w rozpoznawanej sprawie zaistniała sytuacja wyjątkowa, w której treść wspomnianych pism dotyczyła, oprócz skarżącego także innych osób, co wyjaśnił organ na rozprawie. Ponadto, w rozpoznawanej sprawie powody odmowy uznania kwalifikacji zawodowych skarżącego zostały wystarczająco wyjaśnione w zaskarżonej decyzji, zaś w odpowiedzi na skargę te argumenty zostały jedynie doprecyzowane i rozwinięte. W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzut skarżącego dotyczący tej kwestii był niezasadny bowiem skarżący w toku postępowania sądowego miał możliwość ustosunkowania się do tych okoliczności, czemu dał wyraz w replice.

Idąc tym tokiem rozumowania nie można podzielić stanowiska skarżącego co do tego, że sam fakt wpisania go do rejestru REG A jest wystarczający do uwzględnienia jego wniosku.

Sąd zauważa, że w przypadku skarżącego sytuacja była o tyle skomplikowana, iż skarżący ukończył studia architektoniczne w Polsce, a następnie podjął praktykę zawodową lecz nie udało mu się zdać egzaminu zawodowego w Polsce aby nabyć stosowne uprawnienia. Z kolei praktykując w S. uzyskał wpis do rejestru, mimo, że nie zdał tam żadnego egzaminu. Jak wynika z ustaleń organu przynależność do REG A jest fakultatywna. Natomiast co do S., to możliwość powołania się na załącznik VI Dyrektywy 2005/36/WE dotyczy osób, które zdały w REG egzamin kwalifikujący je do prowadzenia samodzielnej działalności zawodowej architekta, do czego wymagane jest ośmioletnie doświadczenie i zdanie egzaminów.

Zestawienie tych okoliczności faktycznych doprowadziło Sąd do przekonania, że trafne wywody organu przeprowadzone w sprawie, iż; "Regulacja wynikająca z pkt 5.7.1 zał. V wskazuje, iż wystarczającym wymogiem do uznania kwalifikacji jest posiadanie dyplomu ukończenia wskazanych w ww. dokumencie uczelni w S. (nie jest wymagane żadne zaświadczenie). Natomiast stosownie do wymogów określonych w załączniku nr VI.6, do uznania kwalifikacji niezbędne jest posiadanie dyplomu nadania tytułu architekta w S. oraz wpis do rejestru REG A. Zatem, możliwość automatycznego uznawania kwalifikacji dotyczy osób, które uzyskały wykształcenie na uczelni w S., a nie na polskiej uczelni."

W konsekwencji wpis uzyskany przez skarżącego do ww. rejestru nie daje podstawy do żądania uznania kwalifikacji zawodowych odpowiadających w Polsce uprawnieniom budowlanym w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń w rozumieniu polskiego prawa budowlanego bez zdania egzaminu. Dlatego też, w ocenie Sądu nie doszło w rozpoznawanej sprawie do naruszenia prawa poprzez stworzenie nieistniejącego kryterium w postaci obowiązku zdania egzaminu zawodowego w Polsce czy też w S. Z analizowanych pod tym kątem przepisów i ich trafnej interpretacji dokonanej przez organ wynika, że bez zdania egzaminu zawodowego w którymkolwiek z państw, a mianowicie Polsce, czy też S. nie jest możliwe uzyskanie uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu architekta przez skarżącego.

W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów wskazanych w petitum skargi bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia zakazu dyskryminacji ani też nie nastąpiło obejście przepisów prawnych zawartych w Traktacie Ustanawiającym Wspólnotę Europejska, dyrektywie 2005/36/WE, Konstytucji RP, ustawie samorządowej oraz w kodeksie postępowania administracyjnego.

Wobec powyższego skarga została oddalona w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.