Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3025771

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 7 marca 2019 r.
VI SA/Wa 2127/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.).

Sędziowie: WSA Jakub Linkowski, NSA Zdzisław Romanowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia (...) września 2018 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) września 2018 r., Prezes Głównego Urzędu Miar, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku z dnia 18 czerwca 2018 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez M. G. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą G. ul. L. (...) S., (zwana dalej "stroną" lub "skarżącą"), od decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia (...) maja 2018 r., Nr (...), cofającej zezwolenie z dnia (...) listopada 2009 r., Nr (...), udzielonego przez Prezesa Głównego Urzędu Miar na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji, utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym.

Decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar (zwanego dalej "Prezesem GUM"), z dnia (...) listopada 2009 r., Nr (...), strona otrzymała zezwolenie na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji, zwane dalej "Zezwoleniem".

Pismem nr (...) z dnia 27 lutego 2017 r., (...) Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, (zwany dalej "(...) WITD"), przekazał Prezesowi GUM informacje dotyczące wyników kontroli drogowej pojazdu marki D. o nr rej. (...), VIN (...), przeprowadzonej w dniu 27 lutego 2017 r. w miejscowości S. Z ustaleń kontroli wynikało, że:

1) w kontrolowanym pojeździe zainstalowany był tachograf cyfrowy, w skład którego wchodziły:

a) przyrząd rejestrujący prod. Stoneridge Electronics o oznaczeniu (...), nr (...), znak homologacji typu e5 0002,

b) czujnik ruchu prod. Continental Automotive o oznaczeniu (...), nr (...), znak homologacji typu e1175;

2) w tachografie cyfrowym, zainstalowanym w pojeździe, wprowadzono zmiany konstrukcyjne, które polegały na wprowadzeniu do jego instalacji urządzenia do manipulacji niezależnym sygnałem ruchu (IMS) oraz wprowadzeniu zmian konstrukcyjnych w czujniku ruchu, będącym jego elementem składowym (tj. wmontowaniu wewnątrz dodatkowego układu scalonego). Zmiany te umożliwiały manipulowanie danymi dotyczącymi czasu pracy kierowców;

3) na połączeniu czujnika ruchu ze skrzynią przekładniową pojazdu stwierdzono plombę z odciśniętym wizerunkiem (...). Plomba wraz z drutem plombowniczym nie była uszkodzona;

4) warsztatem, który potwierdził zgodność zainstalowanego w pojeździe tachografu z wymaganiami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. L 60 z 28.2.2014, s. 1), zwanego dalej "rozporządzenie nr 165/2014", był warsztat prowadzony przez stronę na podstawie ww. zezwolenia.

(...) WITD wskazał, że zbadany w wyniku kontroli tachograf cyfrowy nie spełnia wymagań określonych w obowiązujących przepisach prawa, z uwagi na wprowadzenie do instalacji tachografu cyfrowego urządzenia do manipulacji niezależnym sygnałem ruchu (IMS) oraz wprowadzone zmiany konstrukcyjne w czujniku ruchu, będącym elementem składowym tachografu cyfrowego, polegające na wmontowaniu wewnątrz dodatkowego układu scalonego.

Wskazane przez (...) WITD dopuszczenie do użytkowania wadliwie działającego tachografu cyfrowego stanowi rażące naruszenie warunków prowadzenia warsztatu, określonych w art. 13 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494, ze zm, dalej: "ustc", co spowodowało, że Prezes GUM był zobowiązany wszcząć z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie odwołującej udzielonego zezwolenia na prowadzenie warsztatu.

W dniu 29 maja 2018 r., opierając się na zgromadzonych w sprawie dowodach, tj.: wyjaśnieniach udzielonych przez stronę w piśmie z dnia 25 kwietnia 2017 r., kopii karty księgi rejestrowej prowadzonej przez stronę na podstawie § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 19 kwietnia 2006 r. w sprawie wymagań niezbędnych do prowadzenia warsztatu w zakresie napraw, instalacji lub sprawdzania tachografów cyfrowych oraz zakresu i sposobu dokumentowania czynności przy wykonywaniu tych usług (Dz. U. poz. 511), przesłanych przez stronę wydruków danych technicznych z tachografu cyfrowego, wykonanych zgodnie z § 10 ust. 3 ww. rozporządzenia, przesłanych przez stronę pliku danych elektronicznych pobranych z karty warsztatowej na podstawie § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia, fotografii czujnika ruchu z widocznymi zabezpieczeniami, fotografii wprowadzonych zmian w instalacji (wyłącznik IMS), fotografii wydruków danych z tachografu, raportu z analizy plików danych pobranych z przedmiotowego tachografu podczas kontroli drogowej w dniu 27 lutego 2017 r., Prezes GUM decyzją z dnia (...) maja 2018 r., cofnął stronie zezwolenie Nr (...), udzielone przez Prezesa Głównego Urzędu Miar w dniu (...) listopada 2009 r. na prowadzenie warsztatu.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, iż analiza plików danych przedmiotowego tachografu pobranych z pamięci masowej podczas kontroli drogowej w dniu 27 lutego 2017 r. (plik o nazwie (...)) wykazała, że w dniu 26 czerwca 2015 r. doszło do odłączenia zasilania przyrządu rejestrującego. W chwili rozpoczęcia zdarzenia o godzinie 18:30 i w trakcie jego trwania przez 10 minut 18 sekund w tachografie nie była zalogowana żadna karta do tachografu. Krótki czas trwania przerwy w zasilaniu oraz nieuszkodzenie drutu plombowniczego zabezpieczającego połączenie czujnika ruchu ze skrzynią przekładniową pojazdu, pozwoliło wykluczyć wprowadzenie przeróbek konstrukcyjnych w czujniku ruchu w czasie trwania tej przerwy.

Przyjęcie takiego stanowiska potwierdza zdaniem organu fakt, że w przedziale czasu od ostatniego sprawdzenia w warsztacie strony do dnia kontroli nie stwierdzono żadnych zarejestrowanych zdarzeń i usterek dotyczących nieprawidłowego działania czujnika ruchu, jak również w ww. przedziale czasu nie stwierdzono regulacji czasu zegara tachografu, która mogłaby zafałszować dane dotyczące długości czasu w którym odłączono zasilanie. Nałożone na czujniku ruchu zabezpieczenia, w szczególności plomba zawieszona na drucie plombowniczym łącząca skrzynię przekładniową z otworami plombowniczymi czujnika ruchu, pozwalały zdaniem organu wykluczyć możliwość fizycznego odłączenia czujnika ruchu od skrzyni przekładniowej bez uszkodzenia tej plomby. Oznacza to, że zmiany konstrukcyjne w czujniku ruchu nie mogły zostać wprowadzone w przedziale czasu od jego zaplombowania (data sprawdzenia), do daty wykrycia tych zmian w wyniku kontroli dokonanej przez (...) WITD. Nieuszkodzenie nałożonych zabezpieczeń wyklucza w ocenie organu, wprowadzenie zmian po dacie zaplombowania czujnika ruchu co wskazuje, że w warsztacie strony sprawdzono z wynikiem pozytywnym tachograf ze zmanipulowanym czujnikiem ruchu.

W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż urządzenie do manipulacji niezależnym sygnałem ruchu (IMS), stwierdzone przez (...) WITD podczas kontroli, było zainstalowane poza konstrukcją tachografu objętą zabezpieczeniami. Powyższe prowadzi do wniosku, że umożliwiające manipulacje zmiany konstrukcyjne w czujniku ruchu zostały wprowadzone przed ostatnim sprawdzeniem tachografu w warsztacie strony. Oznacza to, że warsztat prowadzony przez stronę nie dochował należytej staranności podczas sprawdzania tachografu w dniu 25 czerwca 2015 r., potwierdził zgodność tachografu z wymaganiami przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 i tym samym dopuścił wadliwy tachograf do użytkowania w pojeździe. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje zatem na to, że wskutek wykonania czynności związanych ze sprawdzeniem tachografu w warsztacie strony, został dopuszczony do użytkowania wadliwie działający i niespełniający wymagań tachograf cyfrowy. Zakres ingerencji w budowę tachografu cyfrowego wykryty w toku kontroli pojazdu przeprowadzonej przez (...) WITD, w powiązaniu z faktem nienaruszenia cech zabezpieczających nałożonych przez stronę, wskazują w ocenie organu jednoznacznie, że czujnik ruchu był wyposażony w urządzenie do manipulowania jego wskazaniami już w chwili sprawdzania tachografu przez stronę.

Strona odwołała się od powyższej decyzji wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu swojego wniosku zanegowała stanowisko organu, iż zmiany konstrukcyjne w tachografie zostały wprowadzone przed ostatnim sprawdzeniem tachografu w warsztacie prowadzonym przez stronę. Oświadczyła, że w dniu 25 czerwca 2015 r., dokonała wnikliwej weryfikacji prawidłowości działania tachografu, a w chwili zakończenia czynności serwisowych tachograf cyfrowy nie posiadał niedozwolonych modyfikacji. Strona zarzuciła organowi, że brak przeprowadzenia wnioskowanych przez nią dowodów spowodował ustalenie błędnego stanu faktycznego sprawy, jak również wskazała na inną datę kiedy mogło dojść do manipulacji w czujniku ruchu tachografu kontrolowanego pojazdu. Zdaniem strony, nawet przyjmując, że niedozwolone modyfikacje przedmiotowego tachografu były wykonane przed dniem 25 czerwca 2015 r. nie uzasadnia to stanowiska organu, że dopuściła się rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia (...) września 2018 r., Prezes GUM utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji.

W uzasadnieniu organ uznał, iż doszło do rażącego naruszenia przez stronę warunków prowadzenia warsztatu, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2 ustc i podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących zaniechania zebrania całego materiału dowodowego i nieuwzględnienia jej wniosków dowodowych, organ uznał, że są one bezzasadne i szczegółowo odniósł się do każdego z wniosków skarżącej.

Na ww. decyzję strona pismem z dnia 15 października 2018 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podtrzymała dotychczasowe stanowisko i zarzuciła wydanej decyzji następujące naruszenia:

1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny dowodów zgromadzonych w sprawie w sposób dowolny, a nie swobodny i w konsekwencji stwierdzenie, że:

a. nie jest prawdopodobne, aby wprowadzenie niedozwolonych zmian w tachografie cyfrowym mogło mieć miejsce w dniu 26 czerwca 2015 r., ze względu na krótki okres trwania przerwy w zasilaniu, w sytuacji, gdy w toku postępowania nie wykazano jakie niedozwolone zmiany w rzeczywistości zostały dokonane;

b. jest wykluczone aby w czasie, gdy zasilanie przyrządu rejestrującego w dniu 26 czerwca 2015 r. było odłączone, nie mogło dojść do wprowadzenia niedozwolonych modyfikacji w tachografie cyfrowym oraz że nie mogło do tych modyfikacji dojść w późniejszym okresie, co doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego w sprawie;

2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania całego materiału dowodowego w sprawie, który jest niezbędny do wydania prawidłowej decyzji, w sytuacji gdy dowody te były dostępne i zabezpieczone przez (...) WITD do celów postępowania, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie;

3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ wniosków dowodowych strony zawartych w piśmie jej pełnomocnika z dnia 27 lutego 2018 r., ponowionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w sytuacji, gdy przedmiotem tych dowodów były okoliczności mające fundamentalne znaczenie dla przedmiotu postępowania, nie były one jeszcze stwierdzone innymi dowodami, a organ zaprzecza tym okolicznościom;

4. art. 13 ust. 1 pkt 4 oraz art. 13 ust. 2 pkt 2 ustc poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że strona rażąco naruszyła warunki prowadzenia warsztatu, podczas gdy działanie strony nie nosi znamion rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu.

W odpowiedzi na skargę Prezes GUM wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej także: "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się bowiem w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar cofająca skarżącej zezwolenie na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych.

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji było ustalenie, że w warsztacie należącym do strony podczas sprawdzania tachografu cyfrowego w dniu 25 czerwca 2015 r. potwierdzono zgodność tachografu z wymaganiami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. L 60 z 28.2.2014, s. 1), który nie spełniał zawartych w tym akcie wymagań. W tachografie cyfrowym zainstalowanym w kontrolowanym pojeździe, wprowadzone zostały bowiem zmiany konstrukcyjne, polegające na wprowadzeniu do instalacji tachografu urządzenia do manipulacji niezależnym sygnałem ruchu (IMS) oraz wprowadzeniu zmian konstrukcyjnych w czujniku ruchu, tj. wmontowaniu wewnątrz dodatkowego układu scalonego. Zmiany te miały na celu manipulowanie danymi dotyczącymi czasu pracy kierowców. Niesłuszny jest zatem zarzut skarżącej, iż nie wykazano jakie niedozwolone zmiany w rzeczywistości zostały dokonane. Skarżąca stoi na stanowisku, że powyższe zmiany zostały wprowadzone już po przeprowadzonej kontroli, kiedy to doszło do odłączenia zasilania przyrządu rejestrującego. Organ w skarżonej decyzji przeprowadził w tym zakresie analizę czasową, która wykazała, iż nie było możliwe wprowadzenie modyfikacji, które zostały wykazane podczas kontroli, w czasie ok 11 minut (kiedy doszło do awarii). Strona nie przedstawiła przy tym żadnych dowodów (co ewentualnie mogłoby uzasadnić przedstawioną przez nią tezę) wskazujących, w jaki sposób można w tak krótkim czasie wykonać kolejno poniższe czynności, konieczne dla wprowadzenia zmiany konstrukcyjnej tachografu, tj.:

1) odłączenie przewodów łączących czujnik ruchu z przyrządem rejestrującym (początek rejestracji przerwy w zasilaniu);

2) rozłączenie prawidłowo założonego zabezpieczenia (nie uszkadzając plomby i drutu plombowniczego);

3) wymontowanie czujnika ruchu ze skrzyni przekładniowej;

4) rozmontowanie czujnika (rozłączenie części metalowej z częścią plastikową, w sposób umożliwiający ponowne złożenie bez uszkodzenia fabrycznych zabezpieczeń). Jest to możliwe poprzez zamocowanie czujnika w dwóch współosiowych uchwytach i po ogrzaniu go. Rozłączenie tej części następuje poprzez użycie siły osiowo w przeciwnych kierunkach;

5) oczyszczenie wyjętej z czujnika płytki elektroniki (wnętrze czujnika jest zatopione w żelu). Następnie podłączenie do tej płytki urządzenia do manipulacji. Podłączenie należy wykonać poprzez lutowanie elementów do płytki elektroniki z montażem powierzchniowym;

6) poddanie metalowej części modyfikacji poprzez rozgięcie kołnierza zaciśniętego fabrycznie, w sposób umożliwiający włożenie zmodyfikowanej elektroniki (bez śladu można to wykonać np. w uchwycie tokarskim lub przy użyciu specjalnego trzpienia);

7) po połączeniu dwóch części czujnika należy przy użyciu siły (np. w uchwycie tokarskim) zagiąć część metalową czujnika zamykając czujnik do stanu faktycznego;

8) zamontowanie czujnika w skrzyni przekładniowej;

9) założenie zabezpieczenia (odtworzenie zabezpieczenia z pkt 2);

10) podłączenie przewodów łączących czujnik ruchu z przyrządem rejestrującym (koniec rejestracji przerwy w zasilaniu).

W tym kontekście, jak słusznie zauważył organ, można wskazać, że przy tworzeniu załącznika do rozporządzenia z dnia 30 sierpnia 2018 r. Ministra Przedsiębiorczości i Technologii w sprawie dodatkowych badań tachografu i doprowadzenia go do prawidłowego działania (Dz. U. poz. 1678), jako podstawę ustalenia kosztu demontażu i montażu czujnika ruchu w tachografie cyfrowym przyjęto 0,4 roboczogodziny, gdzie na sam montaż i demontaż czujnika potrzebny jest przedział czasu około 24 minut. To pośrednio potwierdza, że przyjęte przez Prezesa GUM założenie, że czas niespełna 11 minut jest niewystarczający na przeprowadzenie manipulacji w tachografie cyfrowym jest prawidłowe. Przyjęcie takiego stanowiska potwierdza również fakt, że w przedziale czasu od ostatniego sprawdzenia w warsztacie strony do dnia kontroli przez (...) WITD nie stwierdzono żadnych zarejestrowanych zdarzeń i usterek dotyczących nieprawidłowego działania czujnika ruchu, jak również w ww. przedziale czasu nie stwierdzono regulacji czasu zegara tachografu, która mogłaby zafałszować dane dotyczące długości czasu, w którym odłączono zasilanie.

Sąd podziela argumentacją organu, że powyższe potwierdza fakt, iż nałożone na czujniku ruchu zabezpieczenia, w szczególności plomba zawieszona na drucie plombowniczym, łącząca skrzynię przekładniową z otworami plombowniczymi czujnika ruchu - jak ustalono podczas kontroli (...) WITD - nie były uszkodzone, a nie jest fizycznie możliwe odłączenie czujnika ruchu od skrzyni przekładniowej bez uszkodzenia tej plomby. Oznacza to, że zmiany konstrukcyjne w czujniku ruchu nie mogły zostać wprowadzone w przedziale czasu od chwili jego zaplombowania (data sprawdzenia w warsztacie strony) do chwil wykrycia tych zmian przez (...) WITD (data kontroli). Brak uszkodzenia nałożonych zabezpieczeń wyklucza wprowadzenie zmian po dacie zaplombowania czujnika ruchu. Wskazuje to, że zmiany konstrukcyjne w tachografie cyfrowym umożliwiające manipulacje zostały wprowadzone przed ostatnim sprawdzeniem tachografu w warsztacie strony, a to z kolei prowadzi do konkluzji, że w warsztacie strony sprawdzono z wynikiem pozytywnym przedmiotowy tachograf cyfrowy ze zmanipulowanym czujnikiem ruchu.

Odnosząc siew tym kontekście sprawy do zarzutu skargi naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 k.p.a., polegających na zaniechaniu zebrania całego materiału dowodowego w sprawie oraz nieuwzględnienie przez organ wniosków dowodowych strony zawartych w piśmie pełnomocnika strony z dnia 27 lutego 2018 r., Sąd stoi na stanowisku, iż wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył określonych w art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. zasad regulujących postępowanie administracyjne, ponieważ dokonał wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego sprawy oraz w sposób prawidłowy ocenił zebrany materiał dowodowy.

Organ ustalając stan faktyczny oparł się m.in. na wyjaśnieniach udzielonych przez stronę w piśmie z dnia 25 kwietnia 2017 r., kopii karty księgi rejestrowej, prowadzonej przez stronę na podstawie § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 19 kwietnia 2006 r. w sprawie wymagań niezbędnych do prowadzenia warsztatu w zakresie napraw, instalacji lub sprawdzania tachografów cyfrowych oraz zakresu i sposobu dokumentowania czynności przy wykonywaniu tych usług (Dz. U. poz. 511), przesłanych przez stronę wydruków danych technicznych z tachografu cyfrowego, wykonanych zgodnie z § 10 ust. 3 ww. rozporządzenia oraz przesłanych przez stronę plików danych elektronicznych pobranych z karty warsztatowej na podstawie § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia, protokołu kontroli oraz materiałach przesłanych przy piśmie z dnia 17 maja 2018 r.

Wskazać należy, że wprowadzenie nieprawidłowych zmian konstrukcyjnych badanego tachografu zostało stwierdzone przez (...) WITD i udokumentowane w protokole i dokumentacji fotograficznej. W skład przesłanych przez (...) WITD materiałów wchodziły fotografie czujnika ruchu z widocznymi zabezpieczeniami, fotografie wprowadzonych zmian w instalacji (wyłącznik IMS), oraz raporty z analizy plików danych pobranych z przedmiotowego tachografu podczas kontroli drogowej w dniu 27 lutego 2017 r.

Skarżąca zarzuca, iż plik o nazwie (...), nie może stanowić podstawy do podjęcia ustaleń takich jak w zaskarżonej decyzji. Wskazuje, że protokół kontroli nr (...) z dnia 27 lutego 2017 r., nie ujawnia, wśród przeprowadzonych czynności dowodowych i zabezpieczających, faktu pozyskania przedmiotowych plików, w związku z tym nie można na obecnym etapie postępowania stwierdzić, kiedy zostały one pozyskane, w jakich warunkach oraz przez kogo. Dalej skarżąca argumentuje, że żaden z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania nie określa za pomocą jakiego oprogramowania lub innych narzędzi pozyskano przedmiotowe pliki danych. Nie ma w związku z tym informacji, kto jest twórcą oprogramowania lub urządzenia, za pomocą którego wygenerowało wydruk stanowiący dowód, czy owo oprogramowanie zawierało odpowiednie aktualizacje, czy posiada ono odpowiednie licencje, atesty, aprobaty lub homologacje. Informacje te są niezbędne dla oszacowania wartości dowodowej wydruków tj. ich precyzyjności, rzetelności i przydatności dla postępowania dowodowego.

Tymczasem zgodnie z wymaganiami rozporządzenia 165/2014 oraz specyfikacjami technicznymi dotyczącymi sposobu zabezpieczeń i szyfrowania danych pobieranych z tachografów, plik ten posiada wszystkie zabezpieczenia i certyfikaty potwierdzające jego wiarygodność, autentyczność oraz zawartość zgodną z wymaganiami. Dane zawarte w pliku są wiarygodne, albowiem są rejestrowane bezpośrednio w urządzeniu rejestrującym - zaś użyte zabezpieczenia i poświadczenia cyfrowe potwierdzają ich wiarygodność. Plik (...) zawiera dane źródłowe do przeprowadzenia czynności kontrolnych w transporcie drogowym i jest pobierany w celu przeniesienia danych do urządzenia odczytującego. Takie postępowanie jest działaniem standardowym służb kontrolnych - rozpoczyna kontrolę. Proces zaś jego pobrania nie jest dokumentowany w raportach. Dowodem pobrania jest sam plik, w którym zawarte są również poświadczone cyfrowo dane dotyczące pobrania (data i godzina pobrania) oraz numer karty kontrolnej identyfikującej pobierającego dane. W świetle powyższego zarzut dotyczący sposobu pozyskania ww. pliku jest więc bezzasadny.

Odnosząc się do podważanego przez stronę oprogramowania do pobierania, otwierania oraz wizualizacji danych przechowywanych w pamięci tachografu cyfrowego, należy podkreślić, iż oprogramowanie to nie ingeruje i nie zmienia treści danych, pliki, co już wyjaśniono, są bowiem podpisane cyfrowo. Samo oprogramowanie jest narzędziem do wykonania czynności wizualizacji danych. W tachografie zapisywane są dane dotyczące czynności wykonywanych w pojeździe (okresy jazdy, pracy, dyspozycji, odpoczynków), zdarzenia i usterki (przekroczenia prędkości, odłączenie zasilania, błędy czujnika ruchu, itp.), dane szczegółowe dotyczące prędkości, dane techniczne (tj. informacje o przeglądach tachografu, kalibracjach, itp.). Jakakolwiek, nawet najmniejsza, ingerencja w instalację tachografu jest możliwa do zidentyfikowania w oparciu o dane rejestrowane przez tachograf. Dowodem w postępowaniu są dane zapisane w pamięci masowej tachografu - wydruk jest zaś formą ilustrującą owe dane.

Dane te są więc wiarygodne, albowiem rejestrowane są bezpośrednio w urządzeniu rejestrującym, zaś użyte zabezpieczenia i poświadczenia cyfrowe potwierdzają ich wiarygodność. Kwestionowanie ich wartości dowodowej nie znajduje oparcia w przepisach prawa ani wiedzy technicznej dotyczącej sposobu budowy i działania tachografów cyfrowych. Brak jest więc podstaw do kwestionowania materiału uzyskanego w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych z użyciem oprogramowania powszechnie stosowanego przez służby krajowe i zagraniczne.

Strona w piśmie z dnia 27 lutego 2018 r. oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zaproponowała przeprowadzenie dowodów, które umożliwiłyby wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia opartego na rzeczywistym stanie faktycznym. Były to wnioski o przeprowadzenie dowodów z:

* dokumentu w postaci wydruku zdarzeń i usterek tachografu z okresu od jego kalibracji dokonanej przez stronę w dniu 25 czerwca 2015 r., do dnia kontroli w dniu 27 lutego 2017 r.;

* oględzin czujnika ruchu (...);

* opinii biegłego z zakresu budowy urządzeń rejestrujących;

* oględzin plomby;

* zeznań świadka Przemysława Stefańczuka.

Przedmiotem tych dowodów miało być wykazanie okoliczności mających znaczenie dla sprawy tj. stwierdzenie:

* występowania w okresie od dnia 25 czerwca 2015 r. do 27 lutego 2017 r. zdarzeń, podczas których mogło dojść do ingerencji w urządzenie rejestrujące, w tym czujnik ruchu (wydruk zdarzeń i usterek tachografu);

* zakresu przeróbek czujnika ruchu, czynności niezbędnych do ich wprowadzenia (oględziny czujnika ruchu, opinia biegłego);

* autentyczności plomby umieszczonej na czujniku ruchu (oględziny plomby);

* wykonywania czynności objętych zezwoleniem z należytą starannością i wnikliwością właściwą dla tych czynności (zeznania świadka).

Nieuwzględnienie powyższych wniosków dowodowych strona uczyniła przedmiotem zarzutów, należy jednak mieć na uwadze, iż organ nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu. W takim przypadku powinien jednak wskazać konkretne motywy takiego stanowiska (por. wyroki NSA: z dnia 5 maja 1998 r., sygn. akty III SA 193/97; z dnia 17 marca 1986 r. sygn. akt III SA 1160/85; z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 470/15; z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2747/15).

Tymczasem w skarżonej decyzji organ szczegółowo odniósł się do każdego wniosku dowodowego strony i wyjaśnił przyczyny dla których odmówił ich uwzględnienia. Organ dokonał ustaleń faktycznych na podstawie zebranych w sprawie dowodów, które w sposób pewny i wyczerpujący pozwoliły ustalić stan faktyczny i dokonać jego oceny pod kątem przepisów prawa materialnego - przepisów ustawy o systemie tachografów cyfrowych. Dowody te były wystarczające i wiarygodne i nie wymagały powoływania biegłych lub przeprowadzania dowodów, o których mówi pełnomocnik Strony. Uznanie ich bowiem za niewiarygodne podważałoby funkcjonowanie całego systemu tachografów cyfrowych w UE, który opiera się na wiarygodności i trwałości danych rejestrowanych przez tachograf cyfrowy oraz danych gromadzonych na kartach warsztatowych.

Odnosząc się także do zarzutu skargi naruszenia art. 13 ust. 1 pkt 4 oraz art. 13 ust. 2 pkt 2 ustawy o systemie tachografów cyfrowych poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że strona rażąco naruszyła warunki prowadzenia warsztatu, podczas gdy działanie strony nie nosi znamion rażącego naruszenia takich warunków, w związku ze zmianą ww. ustawy, należy odnieść się do uregulowań zawartych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego.

Zgodnie z ww. rozporządzeniem, tachografy muszą spełniać obowiązujące wymogi pod względem budowy, instalacji, użytkowania i sprawdzania. Tachografy, w tym ich zewnętrzne elementy składowe, karty do tachografu i wykresówki, spełniają surowe wymagania techniczne i inne wymagania, tak aby umożliwić właściwe stosowanie rozporządzenia. W rozdziale IV tego rozporządzenia zostało uregulowane m.in. zagadnienie instalacji i przeglądów, przeglądu tachografów oraz zatwierdzanie instalatorów, warsztatów i producentów pojazdów. Art. 22 ust. 2 rozporządzenia wskazuje, że upoważnieni instalatorzy, warsztaty lub producenci pojazdów plombują tachograf, zgodnie ze specyfikacjami zawartymi w świadectwie homologacji, o którym mowa w art. 15, po zweryfikowaniu prawidłowości jego działania, w szczególności w sposób zapewniający, aby żadne urządzenie manipulacyjne nie mogło naruszyć lub zmienić zarejestrowanych danych. Z kolei art. 23 ust. Rozporządzenia stwierdza, że tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata. Zakres przeglądów, o których mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej sprawdzenie: czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu, czy tachograf działa prawidłowo, czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu, czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna, (...) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej (...), czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję, czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń, rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon.

Wreszcie art. 24 ust. 6 rozporządzenia reguluje, iż właściwe organy państw członkowskich cofają zatwierdzenia, czasowo lub na stałe, instalatorom, warsztatom oraz producentom pojazdów niewykonującym swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia. Brzmienie przedmiotowego rozporządzenia obliguje zatem organ do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu w przypadku niewykonywania obowiązków, które nakłada rozporządzenie na warsztat. Tachografy są objęte szczególnym rodzajem kontroli, gdyż za ich pomocą możliwe jest sprawdzenie czy firmy transportowe i ich kierowcy pracują zgodnie z prawem. Dzięki zastosowaniu tachografów możliwe jest ponadto zminimalizowanie ryzyka wypadków wynikających z nadmiernego przemęczenia kierowców, którzy zmuszeni do zbyt długiej jazdy, mogą stanowić zagrożenia dla bezpieczeństwa ładunków, pojazdu i co najważniejsze życia i zdrowia siebie oraz innych uczestników ruchu drogowego. Każde przedsiębiorstwa oferujące transport różnego rodzaju podlegają licznym kontrolom, które dzięki tachografom gromadzącym cenne informacje pozwalają określić prawidłowość ich pracy. Prawidłowe działanie tachografów jest zatem kluczowe dla bezpieczeństwa i właściwej kontroli przebytych tras, czasu pracy i prędkości kierowców.

W rozpoznawanej sprawie, w praktyce zastosowanie niewłaściwego przyrządu rejestrującego oznacza, że informacje z czujnika ruchu nie są potwierdzane przez informacje dotyczące ruchu pojazdu pochodzące z co najmniej jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu, co utrudnia wykrycie manipulowania danymi dotyczącymi ruchu pojazdu. Jest to zatem istotna funkcja urządzenia rejestrującego, której brak skutkuje dopuszczeniem do użytkowania wadliwie działającego tachografu cyfrowego. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z niewłaściwie funkcjonującym urządzeniem, co stanowi rażące naruszenie warunków prowadzenia warsztatu, w rozumieniu art. 13 ust. 2 pkt 2 ustc. W takim przypadku Prezes Głównego Urzędu Miar, z mocy prawa - na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, niezwłocznie wydaje decyzję o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie warsztatu.

W rozpoznawanej sprawie taka decyzja została wydana wobec skarżącej, w związku ze stwierdzonymi przez organ przesłankami, których ustalenie nastąpiło po wyczerpującym zbadaniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz przeprowadzeniem dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Sądu, organ administracji rozstrzygnięcie niniejszej sprawy oparł na prawidłowo zebranym w toku kontroli materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny i uzasadniając, w sposób wymagany przez normę prawa określoną w art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.