VI SA/Wa 2053/11 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - OpenLEX

VI SA/Wa 2053/11 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1135247

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r. VI SA/Wa 2053/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki.

Sędziowie WSA: Danuta Szydłowska, Halina Emilia Święcicka (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia (...) sierpnia 2011 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych niespełniających wymagań jakości handlowej

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w S. z dnia (...) maja 2011 r.;

2.

stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu;

3.

zasądza od Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych na rzecz skarżącej S. z siedzibą w W. kwotę 3167 (trzy tysiące sto sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) sierpnia 2011 r. nr (...) Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.) w związku z art. 3 pkt 5 oraz pkt 10 lit. c, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 21 oraz art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a, ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.), art. 3 pkt 8 art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1 lit. c, art. 16 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. z siedzibą w W., uchylił decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia (...) maja 2011 r. nr (...) nakładającą karę pieniężną w wysokości 51.912 zł i wymierzył karę pieniężną w wysokości 25.000 zł w związku z wprowadzeniem do obrotu artykułu rolno-spożywczego o nazwie (...) wielkość partii 100 kg, partia z dnia 12 października 2010 r., należy spożyć do: 28 października 2010 r., o wartości 1.999,00 zł brutto, niespełniającego wymagań jakości handlowej z uwagi na zawyżoną zawartość tłuszczu, świadczącą o zafałszowaniu przedmiotowej partii artykułu rolno-spożywczego.

Rozstrzygnięcia organu zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

W dniach 12-15 oraz 21 października 2010 r. upoważnieni pracownicy (...) Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych przeprowadzili kontrolę w S. z siedzibą w W., dalej zwaną skarżącą, w zakresie jakości handlowej przetworów z mięsa czerwonego, transportu i składowania. W trakcie działań kontrolnych pobrano urzędową próbkę z partii 100 kg artykułu rolno-spożywczego o nazwie (...) partia z dnia 12 października 2010 r., należy spożyć do: 28 października 2010 r., o wartości 1.999,00 zł brutto.

Badania przeprowadzone w Laboratorium Specjalistycznym Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spozywczych (sprawozdanie z badań nr (...)), wykazały zawyżoną zawartość tłuszczu, Stwierdzona zawartość tłuszczu wynosiła 20,9% przy deklarowanej przez producenta nie więcej niż 15% (wymagania wg. opisu produktu (...)

W dniu 25 października 2010 r., organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzenia do obrotu partii omawianego artykułu rolno-spożywczego niespełniającej wymagań jakości handlowej z uwagi na zawyżenie zawartości tłuszczu.

Decyzją z dnia (...) grudnia 2010 r. (...) Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych 2010 r., znak: (...), określono, że zawartość tłuszczu - określona wg. Metody czynnościowej zawartej w PN-ISO 1444:2000 w omawianym artykule rolno-spożywczym jest niezgodna z charakterystyką określoną w deklaracji producenta, tj. opisie produktu oraz ustalono stopień wad ww. artykułu na 35%. Wskazano, że wynik analizy zawartości tłuszczu wykazał jej zawartośc na poziomie 20,9%, podczas gdy deklaracja producenta przewiduje zawartośc tłuszczu na poziomie 15%.

Skarżąca pismem z dnia 8 grudnia 2010 r., odwołała się od ww. decyzji z dnia (...) grudnia 2010 r. W odwołaniu nie kwestionując otrzymanych wyników badań laboratoryjnych podnosiła, iż do oceny porównawczej otrzymanych wyników badania chemicznego pobranej próbki (...) organ kontrolujący wykorzystał jeden z wewnętrznych elementów opisowych tego produktu, tj. kartę charakterystyki produktu z dokumentacji HACCP, który to dokument uznał za deklarację wobec konsumenta w zakresie składu chemicznego omawianego produktu. Zdaniem strony deklaracją producenta jest etykieta lub inne oznaczenie produktu.

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych po rozpatrzeniu ww. odwołania decyzją z dnia (...) stycznia 2011 r. nr (...) uchylił decyzję z dnia (...) grudnia 2010 r. w całości, stwierdził zawyżoną zawartość tłuszczu w omawianej partii artykułu i określił stopień wad przedmiotowej partii kiełbasy na 15,9%.

Organ II instancji pismem z dnia 12 kwietnia 2011 r. poinformował organ I instancji, że powyższa decyzja uprawomocniła się z dniem (...) lutego 2011 r.

Pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r. (...) Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w K. zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego.

Decyzją z dnia (...) maja 2011 r. (...) Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną w wysokości 51.912 zł w związku z wprowadzeniem do obrotu ww. artykułu rolno-spożywczego niespełniającego wymagań jakości handlowej z uwagi na zawyżoną zawartość tłuszczu.

Organ I instancji wskazał, że kontrolowany artykuł rolno-spożywczy nie spełniał wymagań jakościowych ze względu na zawyżoną zawartość tłuszczu, w związku z tym został naruszony art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Produkt nie spełniając wymagań zadeklarowanych przez producenta, był produktem o niewłaściwej jakości handlowej, a stwierdzona nieprawidłowość wykazuje, iż kontrolowany wyrób jest na podstawie definicji zawartej w art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułem rolno-spożywczym zafałszowanym.

Przywołując treść art. 40a ust. 4, ust. 5, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, organ wskazał, że strona skarżąca jest jednym z największych producentów żywności działających na terenie województwa zachodniopomorskiego i jako profesjonalny podmiot trudniący się produkcją artykułów rolno-spożywczych, zdając sobie sprawę z ciążących na niej obowiązkach-w tym obowiązku stosowania się do własnej deklaracji - winna zadbać o to, aby ich wykonanie było rzetelne, odpowiadało normom ustawowym i zasadom wynikającym z norm prawa międzynarodowego. Producent ponosi ryzyko związane z zapewnieniem odpowiedniego wsadu surowcowego do produkcji i odpowiednich warunków aby otrzymać wyrób o pożądanej jakości handlowej. Strona skarżąca jako producent z wieloletnią tradycją i doświadczeniem, wielokrotnie nagradzany za wyróżniające wyniki produkcyjne, winna tak zorganizować proces produkcyjny i kontrolę jakości, aby zagwarantować deklarowaną jakość wyrobu.

Skarżąca do produkcji wyrobów wykorzystuje własny surowiec, tym samym ma wpływ na jego jakość i jest świadoma jego właściwości. Ponadto z danych o stronie skarżącej wynika, iż przy uboju i przetwórstwie zatrudnionych jest ponad 200 wysokokwalifikowanych rzeźników oraz wędliniarzy kierowanych przez doświadczoną i ambitną kadrę specjalistów. Zakład wyposażony jest także w sprzęt i urządzenia renomowanych firm europejskich i krajowych, dających gwarancję produkcji dobrej jakości wyrobów. Pomimo to podmiot wprowadził na rynek wadliwy towar. Z tego względu należy uznać, że nieprawidłowości były przez przedsiębiorcę zawinione w stopniu znacznym.

Podczas kontroli stwierdzono, że inne wyroby spełniały deklarowane wymagania dotyczące zawartości tłuszczu. Wynika z tego, że w warunkach lokalowych producenta możliwa jest produkcja przetworów mięsnych, tak aby otrzymać produkty o właściwych parametrach jakościowych.

Organ podkreślił, że konsument ma niezaprzeczalne prawo do nabywania produktów, których rzeczywista jakość handlowa jest dokładnym odzwierciedleniem jakości handlowej deklarowanej przez producenta. Bezspornym jest fakt, iż konsument nabył towar o właściwościach nieodpowładających tym, jakich według deklaracji producenta, mógł oczekiwać. Podejmując decyzję o zakupie ww. produktu mógł się kierować w szczególności znaną marką (...), która powinna zapewnić odpowiedni poziom jakości. W efekcie otrzymał produkt o nieodpowiedniej jakości, niepełnowartościowy o zawyżonej zawartości tłuszczu, która może świadczyć o użyciu do produkcji mięsa gorszej jakości. Nieprawidłowości te mogą świadczyć o stosowaniu przez producenta przetworów mięsnych nieuczciwych praktyk handlowych. Zawyżona zawartość tłuszczu jest nieuczciwym działaniem producenta, pogarszającym jakość handlową i jednocześnie smakową gotowego produktu. Konsumentowi oferowany jest produkt, który nie spełnia jego oczekiwań odnośnie jakości ze wzgledu na większą niż deklarowana zawartość tłuszczu.

Zdaniem organu zarzucany czyn świadczy o znacznym zakresie naruszenia obowiązujących reguł prawa żywnościowego. Na wysokość kary wpływ ma przede wszystkim znaczny stopień szkodliwości czynu oraz znaczny zakres naruszenia - wprowadzono w błąd konsumenta oraz naruszono jego interesy i prawa. Wzięto pod uwagę również fakt, że pomimo, iż była to pierwsza kontrola producenta, która wykazała nieprawidłowości, to jednak nie dotyczyły one tylko jednego wyrobu. Przeprowadzona kontrola wykazała, iż producent nie dochował należytej staranności również podczas produkcji (...), w związku z tym stopień zawinienia oznaczono na poziomie znaczącym, wobec tego kara pieniężna nie może być minimalna i powinna być zaostrzona.

Wymierzając karę w wysokości 51.912 zł organ wskazał, iż wziął pod uwagę przychód osiągnięty w roku 2010 r. przez stronę skarżącą, tj. 129.784.724,71 zł i uznał że 51.912 zł zł stanowiące około 0,04% rocznego przychodu firmy i około 0,4% kary maksymalnej, jest karą adekwatną do popełnionego czynu.

W piśmie z dnia 30 maja 2011 r. skarżąca odwołała się od ww. decyzji do Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, wnosząc o uchylenie decyzji I instancji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego. Decyzji I instancji zarzuciła:

- naruszenie art. 3 pkt 10 lit. c i art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez uznanie artykułu rolno-spożywczego (...) jako zafałszowanego wskutek występowania niezgodności w zakresie składu procentowego tłuszczu ponad deklarowaną przez producenta,

- naruszenie art. 40a ust. 1 pkt 4 i ust. 5 ww. ustawy poprzez dokonanie bezkrytycznych ustaleń w zakresie wprowadzenia do obrotu zafałszowanych artykułów, a nadto wymierzenie bardzo wysokiej kary.

Skarżąca podniosła, że w decyzji nie wskazano szczegółowej podstawy prawnej uznania (...) za artykuł zafałszowany, co jej zdaniem wskazuje, iż decyzja nie spełnia wymogów decyzji, o której mowa w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie zawiera uzasadnienia prawnego - wyjaśnienia podstawy prawnej.

Ponadto wskazała, że do oceny jakościowej (porównawczej otrzymanych wyników badania chemicznego pobranej próbki) (...) organ i instancji przyjmuje "Kartę produktu z księgi HACCP, tj. opis produktu (...)". Skarżąca nie podziela takiej oceny, gdyż jej zdaniem dokument ten ma charakter dokumentu wewnętrznego, który nie był adresowany do konsumenta, a zatem nie miał możliwości zapoznania się z jego treścią. Ponadto regulacje wskazane w art. 3 pkt 10 ww. ustawy odnoszą się wyłącznie do przepisów dotyczących jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, których wskazania brak w zaskarżonej decyzji. Stwierdziła również, iż organ w decyzji nie określił szczegółowo zarzutów z przypisaniem ich do konkretnej ustawy regulującej.

Strona podniosła również, iż wprowadzenie w błąd konsumenta materializuje się jedynie w przypadku złożenia mu oferty towarowej, z którą się zapoznał, a dokonał zakupu produktu o innych właściwościach. Konsument nie miał informacji o składzie surowcowym produktu (...). W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie miało zatem miejsca wprowadzanie do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego.

Skarżąca zarzucała, iż organ I instancji w uzasadnieniu przywołał art. 10 i 11 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach, które zostały uchylone na podstawie art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 grudnia 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Niezależnie od powyższego strona w odwołaniu wniosła uwagi do decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spozywczych z dnia (...) stycznia 2011 r. korygującej stopień wad partii (...) z 35% na 15,9%.

Ponadto strona skarżąca wskazała, że organ nie uzasadnił kryterów wysokości nałożonej kary, określając jedynie, że w sprawie ma miejsce znaczny stopień szkodliwości i znaczny zakres naruszenia. Pominięta została przy ustalaniu wysokości kary dotychczasowa działalność strony skarżącej na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość obrotów. Także przywołanie w uzasadnieniu decyzji sprawy (...) nie zakończonej w postepowaniu odwoławczym, jako argumentu do zaostrzenia kary jest pobawione zasadności. Jeżeli nawet przyjąc, że w składzie partii (...) której wyprodukowano 100 kg znajdowała się zawyżona ilość tłuszczu, to było to zdarzenie incydentalne o znikomym stopniu szkodliwości czynu i wąskim zakresie naruszenia. Potwierdzeniem powyższego jest fakt, że skarżąca jest dużym ogólnopolskim producentem z wieloletnią tradycją i dużym doświadczeniem wyróżnionym spośród najlepszych firm (...), co przyznano w zaskarżonej decyzji. Taka ocena wyklucza zatem zarzut na poziomie znacznego stopnia szkodliwości czynu i znacznego zakresu naruszenia. Gdyby bowiem występowały w okresie działalności producenta na rynku artykułów rolno-spożywczych przypadki naruszeń m.in. wykazanych w art. 40a ww. ustawy, wykluczałyby one uzyskiwanie wyróżnień wśród najlepszych firm - te fakty są znane organowi kontroli. Powyższe okoliczności potwierdzają zatem troskę producenta w zakresie utrzymywania wysokich standardów produkcji, przestrzegania rygorów kontrolnych a także zachowania właściwej staranności w działaniu.

Zdaniem skarżącej także w odniesieniu do stopnia zawinienia ocena zawarta w decyzji nie jest ani właściwa, ani uzasadniona, co uniemożliwia wskazanie w powyższym zakresie zarzutów. Fakt dotychczasowej niekaralności kontrolowanego podmiotu w okresie jego działalności potwierdza zarówno wysoką dbałość o jakość wytwarzanych produktów rolno-spożywczych jak też przestrzeganie reżimów produkcyjnych. Jeżeli zatem w okresie przed stwierdzeniem nieprawidłowości w długim odstępie czasowym od tego zdarzenia nie występowały naruszenia przepisów, o których mowa w art. 40a ww. ustawy, to okoliczność ta winna mieć walor łagodzący na ustalenie wymiaru kary. Nadto nie bez znaczenia jest ocena celu producenta przy wprowadzaniu do obrotu zafałszowanego produktu, którym z reguły jest osiągnięcie nieuzasadnionego zysku. W przypadku objętym zaskarżoną decyzją producent nie uzyskał żadnych korzyści, było to z całą pewnością działanie niezamierzone, a finalnie konsument otrzymał produkt bez odczuwalnej zmiany walorów smakowych.

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2011 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych uchylił decyzję I instancji w całości i wymierzył karę pienięzną w wysokości 25.000 zł w związku z wprowadzeniem do obrotu artykułu rolno-spożywczego o nazwie (...),niespełniającego wymagań jakości handlowej z uwagi na zawyżoną zawartość tłuszczu, świadczącą o zafałszowaniu przedmiotowej partii artykułu rolno-spożywczego.

Organ podtrzymał argumentację zawartą w decyzji I instancji dotyczącą zafałszowania produktu. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że w toku działań kontrolnych organu strona jako deklarację jakościową przedmiotowego wyrobu o nazwie (...) wskazała - Karty produktu z księgi HACCP, tj. "Opis produktu (...)". Żaden przepis nie reguluje nazwy, ani też formy jaką winien mieć dokument stanowiący deklarację jakościową produktu. To producent decyduje jaką nazwą oraz w jakiej formie określi parametry jakościowe produktu.

Organ odwoławczy wskazał, że w obowiązującym porządku prawnym nie istnieje szczególny przepis prawny regulujący wprost wymagania jakościowe, w tym skład produkowanego przez stronę wyrobu o nazwie (...). Niemniej jednak, ustawodawca w ustawie o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wskazał, iż wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta (art. 4 ust. 1 ustawy). Przepis ten stanowi ogólną regulację dotyczącą wymagań jakościowych jakie winien spełnić wprowadzany na rynek artykuł rolno-spożywczy. W przypadku braku szczegółowych przepisów dotyczących jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych zastosowanie mają przepisy ogólne dotyczące jakości handlowej. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż ww. zarzut strony jest bezpodstawny.

Ponadto wskazano, że organ I instancji w wydanej decyzji nie przywoływał wskazanych przez stronę przepisów art. 10 i 11 ustawy o cenach jako podstawy prawnej wydanej decyzji. Przepisy te zostały przywołane w uzasadnieniu decyzji, w części dotyczącej opisu stanu faktycznego sprawy i w tym stanie faktycznym przepisy art. 10 i 11 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach były obowiązujące. Podkreslono, że stopień określenia wad partii (...) na podstawie ustawy o cenach nie jest przedmiotem omawianej decyzji. Strona miała możliwość wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w terminie 30 dni od otrzymania przedmiotowej decyzji, z przysługującego jej prawa nie skorzystała, wobec czego decyzja Głównego Inspektora Jakości handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia (...) stycznia 2010 r. uprawomocniła się z dniem (...) lutego 2010 r. Formułowanie zarzutów w stosunku do prawomocnej decyzji w obecnym postępowaniu administracyjnym nie znajduje uzasadnienia.

Odnosząc sie do wysokości nałożonej kary, organ odwoławczy wskazał, iż zakwestionowana partia artykułu rolno-spożywczego wyniosła 100 kg, tym samym dokonując sprzedaży ww. produktu przedsiębiorca naruszył interes ekonomiczny znacznej grupy konsumentów. Podkreślono, iż słusznie wskazał organ I instancji, iż konsument podejmując decyzję o zakupie ww. produktu mógł się kierować w szczególności znaną marką (...), która powinna zapewnić odpowiedni poziom jakości. W efekcie konsument otrzymał produkt o nieodpowiedniej jakości, niepełnowartościowy o zawyżonej zawartości tłuszczu, która może świadczyć o użyciu do produkcji mięsa gorszej jakości. Organ podkreslił, iż na rynku oferowany jest szeroki asortyment wędlin podobnej kategorii przez różnych producentów. Konsument podejmując decyzję o wyborze konkretnej marki spodziewa się, że jakość danego produktu (skład) jest niezmienna. Wobec powyższego niezachowanie przez producenta jakości (składu) określonej w deklaracji jakościowej wprowadzonych do obrotu produktów wprowadza konsumenta w błąd co do jego jakości. Wyższa zawartość tłuszczu w wyrobach wędliniarskich nie jest cechą produktu pożądaną przez konsumentów. Niedochowanie należytej staranności wymaganej od przedsiębiorcy w zakresie jakości handlowej wprowadzanych do obrotu artykułów, świadczy o zawinionym działaniu producenta. W związku z powyższym stopień zawinienia należy uznać za wysoki.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji w zakresie oceny dotychczasowej działalności strony skarżącej. Była to pierwsza kontrola producenta w toku której stwierdzono nieprawidłowości, co oznacza, iż producent dotychczas nie wprowadzał do obrotu artykułów rolno-spożywczych nieodpowiadających wymogom jakości handlowej, a tym samym jego dotychczasową działalność należy ocenić pozytywnie.

Wskazał, iż decyzja Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno Spożywczych z dnia (...) marca 2011 r., znak: (...), której przedmiotem była niewłaściwa jakość partii wyrobu o nazwie (...), została uchylona decyzją organu odwoławczego z dnia (...) lipca 2011 r., znak: (...).

W związku z powyższym wskazana przez organ I instancji przesłanka w zakresie oceny dotychczasowej działalności producenta nie może być brana pod uwagę przy określeniu wysokości kary pieniężnej (w znaczeniu negatywnym), w szczególności wpływać na wyższy wymiar kary pieniężnej wymierzanej. W ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 51.912 zł, jest niewspółmierna do stopnia naruszenia jak też stopnia szkodliwości czynu, jakiego dopuścił się producent. Organ podkreślił, że wartość zakwestionowanej partii artykułu rolno-spożywczego to kwota wynosząca 1.999,00 zł, a wielkość zakwestionowanej partii to 100,00 kg, co oznacza, iż zarówno stopień szkodliwości, jak też zakres naruszenia jest nieadekwatny do wysokości wymierzonej przez organ kary pieniężnej.

Biorąc pod uwagę nieprawidłowości stwierdzone w toku działań kontrolnych (...) Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych, świadczące o niewłaściwej jakości handlowej przedmiotowej partii wyrobu, jej wartość (tekst jedn.: 1.999,00 zł) oraz przychód przedsiębiorcy świadczący o dużej skali obrotów osiągnięty w 2010 r. (tekst jedn.: 129.784.724,71 zł), organ II instancji postanowił obniżyć wymierzoną przez organ I instancji karę pieniężną adekwatnie do stopnia zawinienia, zakresu naruszenia oraz stopnia szkodliwości czynu jakiej dopuścił się producent wprowadzając do obrotu artykuł rolno spożywczy zafałszowany. Kara pieniężna w wysokości 25.000,00 zł stanowi 0,02% łącznego przychodu firmy oraz 0,19% kary maksymalnej przewidzianej w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Zdaniem organu wymierzona stronie skarżącej kara pieniężna jest odczuwalną dolegliwością dla producenta, pozostając jednocześnie w jego możliwościach finansowych, jak również jest adekwatna do stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia i zakresu naruszenia, jakiego dopuścił się przedsiębiorca.

W skardze na ww. decyzję złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. z siedzibą w W., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie stwierdzenie jej nieważności i zasądzenie koszów postępowania.

Skarżąca postawiła za zarzuty:

naruszenia art. 3 pkt 10 lit. c i art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez arbitralne uznanie jako zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego o nazwie (...) ze względu na zawyżoną zawartość tłuszczu,

- art. 40a ust. 1 p-kt 4 i ust. 5 wymienionej wyżej ustawy poprzez dokonanie pozbawionych zasadności ustaleń w zakresie wprowadzenia przez skarżącą do obrotu artykułów zafałszowanych, a nadto wymierzenie kary pieniężnej w znacznej wysokości w oparciu o dowolnie określone kryteria, tj. stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów,

- naruszenie art. 6 i 7 k.p.a. przez wydanie decyzji bez podstawy prawnej w odniesieniu do kwalifikacji wprowadzonego do obrotu wyrobu jako zafałszowanego, a także dowolnych ustaleń w zakresie wysokości kary pieniężnej oraz zaniechanie dokonania właściwych w powyższym zakresie ustaleń z naruszeniem zasady legalizmu i prawdy obiektywnej,

- naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione z podaniem w tym zakresie przesłanek i nie określenie przepisów prawnych, na których oparte zostało rozstrzygnięcie, w szczególności w zakresie dokonanych kwalifikacji faktów, które skarżący uważa za dowolne i dokonane tym samym z naruszeniem prawa.

Skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. Dodatkowo wskazała, że oparcie zaskarżonej decyzji na postanowieniach art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności nie jest uzasadnione, gdyż według art. 2 ustawy nie stosuje się do żywności pochodzenia zwierzęcego. Ponadto wskazywane przez organ w zaskarżonej decyzji jako podstawa rozstrzygnięcia przepisy rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. nie zawierają żadnych szczegółowych regulacji sankcjonujących karalność w razie ich naruszenia, a jedynie natury ogólnej obowiązek, definicje i wyjaśnienia w zakresie funkcjonowania Prawa żywnościowego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie aczkolwiek Sąd nie podzielił zasadności wszystkich podniesionych w niej zarzutów.

Na wstępie należy zgodzić się z organem, iż skontrolowany produkt ((...)) jest produktem zafałszowanym.

Zgodnie z art. 3 pkt 10 lit. a ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, artykuł rolno-spożywczy zafałszowany jak produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności, jeżeli: dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej

Zgodnie z art. 3 pkt 5 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jakość handlowa to cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.

Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta.

W świetle powyższego należy się zgodzić z organem, iż z produktem zafałszowanym mamy do czynienia w każdym przypadku, kiedy skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, w tym z deklaracją jakościową producenta. Oznacza to, że produkt, którego skład jest niezgodny z deklaracją jakościową jest artykułem rolno-spożywczym zafałszowanym, o którym mowa w art. 3 pkt 10 lit. a ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Przyjmując nawet, iż działanie producenta było niezamierzone, to produkt, którego skład nie odpowiada deklaracji producenta, jest produktem zafałszowanym. Może to być zafałszowanie świadome bądź nie, ale sam fakt jest bezsporny.

Stosownie do art. 6 ust. 2 ww. ustawy, do znakowania artykułów rolno spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171 poz, 1225 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaku towarowego, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego.

Natomiast zgodnie z art. 46 tejże ustawy oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, a w szczególności, co do charakteru środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie oszukańczym lub podstępnym praktykom, fałszowaniu żywności oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzić konsumenta w błąd.

Ponadto w myśl art. 8 ust. 1 ww. rozporządzenia etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd.

Natomiast stosownie do art. 17 ust. 1 ww. rozporządzenia podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności oraz kontrolowania przestrzegania tych wymogów.

Z powyższych przepisów prawa krajowego i wspólnotowego jednoznacznie wynika, iż przepisy prawa żywnościowego sprzeciwiają się każdej praktyce mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić w błąd konsumenta.

Zdaniem Sądu niezasadny jest zarzut naruszenia art. 3 pkt 10 lit. c i art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. W przedmiotowej sprawie deklarację jakościową przedmiotowego wyrobu o nazwie (...) wskazała - Karty produktu z księgi HACCP, tj. "Opis produktu (...)". Powyższy fakt został odnotowany zarówno w protokole z kontroli z dnia 15 października 2010 r" jak też w protokole z pobrania próbek z dnia 13 października 2010 r. Zastępca Prezesa Zarządu skarżącej spółki udzielający wyjaśnień w toku działań kontrolnych, opatrzył przedmiotowe dokumenty własnoręcznym podpisem potwierdzając tym samym, iż ustalenia w nich zawarte są zgodne ze stanem faktycznym. Podpisując protokół z pobrania próbki, przeznaczonej do badań laboratoryjnych, wyraził zgodę na przeprowadzenie badań i odniesienie wyników analiz do załączonych "Kart produktu księgi HACCP". W przedmiotowym protokole w poz. 14 wskazano deklarowaną jakość wg. załączonych Kart produktu z księgi HACCP.

Należy zgodzić sie z organem, iż żaden przepis nie reguluje nazwy, ani też formy jaką winien mieć dokument stanowiący deklarację jakościową produktu. To producent decyduje jaką nazwą oraz, w jakiej formie określi parametry jakościowe. Jest to jego dobrowolna deklaracja i ustawodawca nie może narzucić producentowi ani formy ani leż treści, przepisy prawa wymagają, aby dodatkowe wymagania wskazane przez producenta zostały przez niego spełnione. Niewątpliwie ww. dokumet odnosi sie do artykułu rolno-spożywczego o nazwie (...) i zawiera informację o faktycznej, szczegółowej wielkości parametrów fizycznych i chemicznych, charakteryzujących wprowadzane do obrotu partie towarów. Bezprzeczne jest, iż badania przeprowadzone w Laboratorium Specjalistycznym Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spozywczych (sprawozdanie z badań nr (...)), wykazały zawyżoną zawartość tłuszczu. Stwierdzona zawartość tłuszczu wynosiła 20,9% przy deklarowanej przez producenta nie więcej niż 15% (wymagania wg. opisu produktu (...)).

Tym samym należy zgodzić sie z organem, iż omawiany produkt nie spełniając wymagań zadeklarowanych przez producenta był produktem o niewłaściwej jakości handlowej, a stwierdzona nieprawidłowość wykazuje, że kontrolowany wyrób jest na podstawie definicji zawartej w art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułem rolno-spożywczym zafałszowanym.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, iż oparcie zaskarżonej decyzji na postanowieniach art. 45 ust. 2, i art. 46 ust. 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie jest uzasadnione, gdyż według art. 2 ust. 1 pkt 2 przedmiotowej ustawy nie stosuje się do żywności pochodzenia zwierzęcego i artykułów rolno-spożywczych w zakresie jakości handlowej tych artykułów określonej przepisami ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, wskazać należy, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, ustawy nie stosuje się do żywności pochodzenia zwierzęcego w zakresie uregulowanym w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r., ustanawiającym szczegółowe przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego, rozporządzeniu (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonego do spożycia przez ludzi i w ustawie z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego. Te akty prawne ustanawiają szczególne przepisy dla przedsiębiorstw sektora spożywczego w zakresie higieny żywności pochodzenia zwierzęcego i nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Co prawda zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3, ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie stosuje się do artykułów rolno-spożywczych w zakresie jakości handlowej tych artykułów określonej przepisami ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, niemniej jednak ustawodawca w art. 6 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych jednoznacznie wskazał delegację wskazującą, że do znakowania artykułów rolno-spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46. ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej, iż regulacje wskazane w art. 3 pkt 10 odnoszą się wyłącznie do przepisów dotyczących jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych a organ nie określił szczegółowo zarzutów z przypisaniem ich do konkretnej ustawy, należy powtórzyć za organem, iż w obowiązującym porządku prawnym nie istnieje szczególny przepis prawny regulujący wprost wymagania jakościowe, w tym skład produkowanego przez skarżącego wyrobu o nazwie (...).

Ustawodawca w ustawie o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wskazał, iż wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta (art. 4 ust. 1). Przepis ten stanowi ogólną regulację dotyczącą wymagań jakościowych jakie winien spełnić wprowadzany na rynek artykuł rolno-spożywczy. W przypadku braku szczegółowych przepisów dotyczących jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych zastosowanie mają przepisy ogólne dotyczące jakości handlowej.

Należy także podzielić stanowisko organu, iż formułowanie zarzutów przez stronę skarżącą w stosunku prawomocnej decyzji Głównego Inspektora jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia (...) grudnia 2010 r. ustalającej stopień wadliwości produktu nie znajduje uzasadnienia, gdyż ustalenie stopnia wadliwości nie było przedmiotem niniejszego postępowania.

Jednakże w ocenie Sądu organy obydwu instancji naruszyły przepisy prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji poprzez niewłaściwą ocenę przesłanek, które organ winien wziąć pod uwagę ustalając wysokość kary pieniężnej wskazanej w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

Zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1.000 zł W myśl art. 40a ust. 5 tej ustawy ustalając wysokość kary, wojewódzki inspektor uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów. Organ nakładając karę pieniężną powinien uwzględnić wszystkie pięć kryteriów (przesłanek) wskazanych w powyższym przepisie, jednocześnie w sposób jasny i wyczerpujący uzasadniając wysokość wymierzonej kary.

Zdaniem Sądu organy obydwu instancji nakładając karę pieniężną nie uzasadniły zgodnie z ww. przesłankami wysokości nałożonej kary, uzasadnienie decyzji jest niejasne i ogólnikowe.

Organ I instancji wskazał na znaczny stopień zawinienia producenta, wskazując, iż jest to jeden z największych producentów żywności w regionie, wielokrotnie nagradzany w regionie, zatrudniający wykwalifikowanych pracowników, a zakład produkcyjny wyposażony jest w sprzęt i urządzenia renomowanych firm europejskich i krajowych. Pomimo to producent wprowadził na rynek wadliwy towar.

Zdaniem Sądu powyższe twierdzenia organu sugerują, iż wprowadzenie do obrotu wadliwego produktu przez producenta niewielkiego, o małej renomie, którego produkty nie cieszą się uznaniem, posiadającego słabą bazę produkcyjną i pracowniczą, mogłoby zostać uznane za czyn o mniejszym stopniu zawinienia niż wprowadzenie takiego artykułu przez producenta renomowany produkujący towary o doskonałej jakości.

Powyższe w ocenie Sądu wskazuje na niezrozumiałe odwrócenie kryterium winy przez organ I instancji. Kara ma być wyższa dla producenta, który dotychczas wprowadzał do obrotu artykuły niewadliwe.

Wskazując, iż zarzucany czyn świadczy o znacznym zakresie naruszenia obowiązujących reguł prawa żywnościowego organ I instancji wskazuje jedynie, iż oferowanie do sprzedaży produktu, którego cechy wprowadzają w błąd konsumentów, to istotny delikt w relacjach konsument - producent. Jednakże w świetle takiego rozumowania każde wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego jest czynem o znacznym zakresie naruszenia. Organ nie zastosował jakiejkolwiek gradacji zakresu naruszenia w przypadku wprowadzenia do obrotu zafałszowanego produktu. Ponadto organ w ogóle nie uzasadnił, dlaczego w jego ocenie czyn charakteryzował się znaczną szkodliwością. Natomiast wskazując na dotychczasową działalność przedsiębiorcy jako dużego i renomowanego oraz potwierdzając, iż była to pierwsza kontrola wykazująca nieprawidłowości, organ nie uznał tego za okoliczność powodującą zmniejszenie kary.

Organ Ii instancji, oceniając stopień szkodliwości czynu i zakres naruszenia na znaczny, wskazał, że zakwestionowana partia towaru wyniosła 100 kg, a zatem dokonując sprzedaży produktu przedsiębiorca naruszył interes ekonomiczny znacznej grupy konsumentów. Ponadto przedsiębiorca wprowadził do obrotu produkt niezgodny z deklaracją jakościową, a zatem stopień zawinienia należy uznać za wysoki. Tym samym organ II instancji powtórzył ocenę czynu zawartą w decyzji I instancji. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, iż nie zgadza się z organem I instancji w zakresie oceny dotychczasowej działalności strony skarżącej. Była to pierwsza kontrola producenta w toku której stwierdzono nieprawidłowości, a tym samym jego dotychczasową działalność należy ocenić pozytywnie. Ponadto, wbrew powyższym twierdzeniom, organ odwoławczy wskazał, iż kara pieniężna w wysokości 51.912. zł jest niewspółmierna do stopnia naruszenia jak i stopnia szkodliwości czynu producenta. Wartość zakwestionowanej partii towaru to kwota 1.999 zł, a wielkość partii to 100 kg.

W ocenie Sądu uzasadnienie przyjętych przez organ II instancji przesłanek wymierzenia kary w kwocie 25.000 zł jest niejasne i pełne sprzeczności. Z jednej strony organ powtarza ocenę czynu przyjętą przez organ I instancji wskazując, iż stopień szkodliwości czynu i zakres naruszenia jest znaczny, a naruszony został interes znacznej grupy konsumentów, a stopień zawinienia należy uznać za wysoki, z drugiej strony wskazuje na niewielką wartość jak i wielkość (co jest sprzeczne z twierdzeniem o naruszeniu interesów znacznej grupy konsumentów) zakwestionowanej partii towaru, co oznacza, że stopień szkodliwości jak też zakres naruszenia jest nieadekwatny do wysokości wymierzonej kary.

W ocenie Sądu z decyzji obydwu instancji bezsprzecznie wynika, iż strona skarżąca to renomowany producent wędlin, które cieszą się dużą popularnością, a wprowadzenie do obrotu zafałszowanej niewielkiej partii towaru miało charakter incydentalny. W takim przypadku wymierzenie kary w wysokości 25.000 zł należy uznać za sprzeczne z powyższym stanem rzeczy.

Dodatkowo podnieść należy, iż według organów obydwu instancji kary pieniężne w wysokości 51.912 zł i 25.000 zł stanowią odpowiednio tylko około 0,04% i 0,02% przychodu strony skarżącej, są odczuwalną dolegliwością dla producenta i adekwatnego stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia i zakresu naruszenia, jakiego dopuścił się przedsiębiorca. Powyższe rozumowanie wskazujące na wysoki przychód strony skarżącej i jak niewielki promil tego przychodu stanowi kara, przy incydentalnym charakterze naruszenia, także wskazuje na pewnego rodzaju faworyzację przedsiębiorstw małych i nierenomowanych.

Z powyższych względów należało uznać, że zaskarżone decyzje wydano z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., co miało wpływ na wynik sprawy.

Organ I instancji, ponownie rozpoznając sprawę, powinien uzupełnić ustalenia faktyczne w podanym wyżej kierunku, tj. poprzez dokonanie pełnej oceny przesłanek wskazanych w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych dotyczących wysokości kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego, biorąc pod uwagę powyższe wskazania i poglądy, w tym m.in. incydentalność czynu zawinionego oraz podać wyczerpujące, jasne i czytelne uzasadnienie rozstrzygnięcia, które będzie odzwierciedlać proces dokonanych ustaleń i zastosowane kryteria.

W tym stanie, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja I instancji podlegają uchyleniu stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie do art. 152 powyższej ustawy, uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.

O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 i art. 205 § 1 wyżej powołanej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.