Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2043910

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 11 stycznia 2016 r.
VI SA/Wa 1984/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.).

Sędziowie WSA: Piotr Borowiecki, Izabela Głowacka-Klimas.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi "M." Sp. z o.o. z siedzibą w (...) na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia (...) maja 2015 r. nr (...) w przedmiocie opinii w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej oddala skargę w całości

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem Ministra Gospodarki z dnia (...) maja 2015 r. nr (...), wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) i art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 282) utrzymane zostało w mocy postanowienie nr (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r. Z. stanowiące negatywną opinię w sprawie zmiany zezwolenia Nr (...) z dnia (...) czerwca 2014 r. na prowadzenie przez M. sp. z o.o. z siedzibą w S. (zwana dalej "skarżącą") działalności na terenie S.

Do wydania niniejszych postanowień doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżąca w dniu (...) czerwca 2014 r. uzyskała zezwolenie Nr (...) na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie S. Zgodnie z zezwoleniem przedsiębiorca powinien w terminie do dnia (...) grudnia 2018 r. ponieść na terenie strefy wydatki inwestycyjne w wysokości co najmniej 28,5 mln zł oraz zakończyć inwestycję, a także w terminie do dnia (...) grudnia 2017 r. zwiększyć dotychczasowe zatrudnienie kształtujące się na poziomie 435 pracowników poprzez zatrudnienie 6 nowych pracowników. W zezwoleniu określono również maksymalną wysokość kosztów kwalifikowanych z tytułu nowej inwestycji oraz z tytułu tworzenia nowych miejsc pracy.

Pismem z dnia (...) stycznia 2015 r. uzupełnionym pismami z dnia (...) stycznia i (...) marca 2015 r. skarżąca zwróciła się do Ministra Gospodarki z wnioskiem o zmianę zezwolenia poprzez zwiększenie kwoty minimalnych wydatków inwestycyjnych określonych w pkt I ppkt 1 zezwolenia i zwiększenie liczby nowych pracowników. W związku z żądaniem dotyczącym zwiększenia minimalnych wydatków inwestycyjnych i nowych miejsc pracy przedsiębiorca wystąpił także o odpowiednie podwyższenie maksymalnych nakładów inwestycyjnych, określonych w pkt II ppkt 1 zezwolenia jako maksymalna wysokość kosztów kwalifikowanych oraz zwiększenie liczby pracowników, których koszty zatrudnienia mogą stanowić maksymalną wysokość kosztów kwalifikowanych z tytułu tworzenia nowych miejsc pracy. Konieczność zmian ww. parametrów zezwolenia skarżąca argumentowała nieprzewidzianymi zmianami technologicznymi i koniecznością zwiększenia powierzchni hali produkcyjnej, które wiążą się z większymi niż planowano kosztami inwestycji.

Pismem z dnia (...) marca 2015 r. Minister Gospodarki zgodnie z art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 282), zwanej dalej "ustawą o sse", zwrócił się do Z., zwanego dalej "Zarządzającym", z prośbą o przedstawienie opinii w sprawie wnioskowanej przez skarżącą zmiany ww. zezwolenia. Zarządzający postanowieniem Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r. wydał negatywną opinię w sprawie zmiany zezwolenia.

Skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie, w którym zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 4 pkt 2 ustawy o sse poprzez jego błędną wykładnię. Zdaniem skarżącej, Zarządzający orzekając w sprawie błędnie ocenił, że zwiększenie nakładów inwestycyjnych pociągnie za sobą zwiększenie pomocy publicznej. Wielkość pomocy publicznej pozostanie na dotychczasowym poziomie - do 50% ekwiwalentu dotacji brutto w stosunku do kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą.

W ocenie skarżącej, zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 465), maksymalna intensywność regionalnej pomocy inwestycyjnej liczona jako stosunek ekwiwalentu dotacji brutto do kosztów kwalifikujących się do objęcia tą pomocą, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, wynosi 50% na obszarach należących do województw: lubelskiego, podkarpackiego, warmińsko-mazurskiego, podlaskiego, świętokrzyskiego, opolskiego, małopolskiego, lubuskiego, łódzkiego i kujawsko-pomorskiego. Powołując się na powyższy zarzut skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wyrażenie pozytywnej opinii.

Minister Gospodarki rozpoznając zażalenie wskazał, że opinia zarządzającego strefą w sprawie niniejszej powinna zawierać takie informacje (uzyskane w ramach uprawnień Zarządzającego Strefą), które ułatwią Ministrowi Gospodarki podjęcie decyzji w przedmiocie zmiany zezwolenia w oparciu o przepis art. 19 ust. 4 ustawy o sse. Tym samym opinia powinna wskazywać, czy: a) zmiana będzie dotyczyć obniżenia poziomu zatrudnienia, określonego w zezwoleniu w dniu jego udzielenia, o więcej niż 20%, b) będzie skutkować zwiększeniem pomocy publicznej, c) będzie dotyczyć spełnienia wymagań odnoszących się do inwestycji realizowanej na gruntach stanowiących własność lub użytkowanie wieczyste podmiotów innych niż wymienione w art. 5 ust. 1 ustawy o sse.

Organ uznał, że w postanowieniu Zarządzającego Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r. prawidłowo wskazano, że proponowana zmiana zezwolenia będzie skutkowała zwiększeniem pomocy publicznej. Zarządzający dokonał właściwej subsumcji stanu faktycznego do ww. przepisu. W postanowieniu użyte zostało wprawdzie stwierdzenie, że zmiana zezwolenia zwiększyłaby wydatki inwestycyjne i tym samym skutkowałaby zwiększeniem pomocy publicznej, a powinno być odniesienie do żądania zwiększenia maksymalnych nakładów inwestycyjnych stanowiących w praktyce maksymalne koszty kwalifikowane z tytułu nowej inwestycji, niemniej konkluzja postanowienia jest prawidłowa. Zarządzający negatywnie bowiem odniósł się do możliwości zmiany zezwolenia, uznając, że w świetle art. 19 ust. 4 pkt 2 ustawy o sse zmiana zezwolenia zgodnie z wnioskiem spowodowałaby zwiększenie pomocy publicznej. W ocenie Ministra Gospodarki odmienna opinia byłaby niezgodna z prawem.

Odnosząc się do zarzutu zażalenia dotyczącego naruszenia art. 19 ust. 4 pkt 2 ustawy o sse poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zmiana zezwolenia polegająca na zwiększeniu wydatków inwestycyjnych skutkowałaby zwiększeniem pomocy publicznej, organ uznał go za bezzasadny. Zdaniem organu, uwzględnienie żądania skarżącej w zakresie zmiany zezwolenia poprzez zwiększenie określonych w pkt II zezwolenia maksymalnych wysokości kosztów kwalifikowanych z tytułu nowej inwestycji oraz z tytułu tworzenia nowych miejsc pracy, oznaczałoby zwiększenie limitu pomocy, z jakiej przedsiębiorca mógłby skorzystać. Minister Gospodarki wyjaśnił, że limit pomocy publicznej udzielanej na podstawie zezwolenia wyliczany jest bowiem jako iloczyn kosztów kwalifikowanych z tytułu nowej inwestycji oraz maksymalnej intensywności pomocy regionalnej lub iloczyn intensywności i dwuletnich kosztów pracy nowo zatrudnionych pracowników. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w brzmieniu obowiązującym w dniu udzielenia skarżącej zezwolenia pomoc publiczna udzielana przedsiębiorcy w formie zwolnień podatkowych stanowi pomoc regionalną z tytułu kosztów nowej inwestycji, której wielkość jest liczona jako iloczyn maksymalnej intensywności pomocy określonej dla danego obszaru i kosztów inwestycji kwalifikujących się do objęcia pomocą określonych w § 6 lub tworzenia nowych miejsc pracy, której wielkość jest liczona jako iloczyn maksymalnej intensywności pomocy określonej dla danego obszaru i dwuletnich kosztów pracy nowo zatrudnionych pracowników. W przypadku inwestycji skarżącej objętej ww. zezwoleniem maksymalna wysokość kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą określona została w pkt II zezwolenia. Dla województwa podlaskiego, na którym zlokalizowana jest inwestycja, maksymalna intensywność regionalnej pomocy inwestycyjnej wynosi 50%. Podwyższenie kwoty maksymalnej wysokości kosztów kwalifikowanych skutkowałoby w istocie zwiększeniem pomocy publicznej. Zmiana taka w świetle art. 19 ust. 4 pkt 2 ustawy o sse jest niedopuszczalna. Dlatego też w ocenie organu nieuzasadnione było oczekiwanie, aby przyjęto odmienną interpretację przepisu art. 19 ust. 4 pkt 2 ustawy o sse, która zdaniem skarżącej winna znaleźć odzwierciedlenie w pozytywnej opinii Zarządzającego.

Zdaniem organu, pojęcie wielkości pomocy publicznej udzielonej przedsiębiorcy w formie zwolnień podatkowych nie może być utożsamiane wyłącznie z maksymalną intensywnością regionalnej pomocy inwestycyjnej. Wielkość pomocy stanowi iloczyn dwóch wartości, tj. maksymalnej intensywności regionalnej pomocy inwestycyjnej dla danego obszaru i kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą lub dwuletnich kosztów pracy nowo zatrudnionych pracowników. Taki sposób obliczania wielkości pomocy zawarto w przepisie § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w brzmieniu obowiązującym w dniu udzielenia skarżącej zezwolenia. Pierwszym z elementów ww. iloczynu jest intensywność regionalnej pomocy inwestycyjnej wynikająca z mapy pomocy regionalnej. W dniu (...) czerwca 2014 r., tj. w dacie udzielenia skarżącej zezwolenia Nr (...) obowiązywała mapa pomocy regionalnej ustanowiona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 13 października 2006 r. w sprawie ustalenia mapy pomocy regionalnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 190, poz. 1402, z późn. zm.). Regulacje dotyczące intensywności określone w ww. mapie pomocy znalazły odzwierciedlenie w przepisie § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zezwolenia, który określa maksymalną intensywność dla województwa podlaskiego, w którym zlokalizowana jest inwestycja skarżącej objęta ww. zezwoleniem, na poziomie 50%. Poziom ten obowiązuje z mocy prawa i nie jest możliwa jego zmiana w drodze decyzji administracyjnej. W treści zezwolenia nie wskazuje się intensywności pomocy. Drugim elementem stanowiącym podstawę do obliczenia wielkości/limitu pomocy publicznej jest wysokość kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą poniesionych w związku z nową inwestycją, która została objęta zezwoleniem. W przypadku inwestycji skarżącej objętej zezwoleniem Nr (...) maksymalną wysokość tych kosztów określono w pkt II, wskazując, że w przypadku korzystania ze zwolnienia podatkowego z tytułu kosztów nowej inwestycji maksymalna wysokość kosztów kwalifikowanych inwestycji wyniesie 42 750 000 zł, a w przypadku korzystania ze zwolnienia podatkowego z tytułu tworzenia nowych miejsc pracy do obliczenia maksymalnej wysokości dwuletnich kosztów pracy przyjmuje się koszty 6 nowo zatrudnionych pracowników. Oznacza to, że ww. wielkości zostały zdefiniowane dla tego projektu i stanowią nieprzekraczalne poziomy, uwzględniane do obliczenia pomocy. Organ wyjaśnił, że podwyższenie maksymalnej wysokości kosztów kwalifikowanych w przypadku korzystania ze zwolnienia podatkowego z tytułu kosztów nowej inwestycji do poziomu 51 300 000 zł i podwyższenie do 12 liczby nowo zatrudnionych pracowników, których koszty pracy przyjmuje się do obliczenia maksymalnej wysokości dwuletnich kosztów pracy spowodowałoby w rzeczywistości zwiększenie wielkości pomocy publicznej, a to w świetle przepisu art. 19 ust. 4 pkt 2 ustawy o sse jest niedopuszczalne.

Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. wniosła o uchylenie w całości postanowień organów obu instancji oraz na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzucono w niej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 4 pkt 2 sse w zw. z § 3 ust. 1 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. 2015.465 j.t.) poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że zmiana zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej w zakresie podwyższenia kwoty maksymalnych kosztów kwalifikowanych oraz zatrudnienia skutkuje zwiększeniem pomocy publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. Minister Rozwoju przejął obowiązki Ministra Gospodarki i obecnie organem właściwym jest Minister Rozwoju. Niniejsza zmiana obowiązuje z dniem 17 listopada 2015 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne - art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 1 § 1 wymienionej ustawy, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej nie jest sprawowana przez sąd według kryteriów słuszności, lecz dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Gospodarki nr (...) z dnia (...) maja 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie nr (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r. wydane przez Z., stanowiące negatywną opinię w sprawie zmiany zezwolenia nr (...) z dnia (...) czerwca 2014 r. na prowadzenie przez skarżącą działalności na terenie S. Zaskarżone postanowienia zapadły w trybie art. 106 § 1 k.p.a., który stanowi, że "jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenie opinii lub zgody albo wyrażenie stanowiska w innej formie) decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ". Przepisem zaś prawa materialnego, który nakłada obowiązek współdziałania organów w niniejszej sprawie jest art. 19 ust. 5 ustawy o sse, zgodnie z którym Minister właściwy do spraw gospodarki zasięga opinii zarządzającego strefą przed wydaniem decyzji w sprawie udzielenia, cofnięcia lub zmiany zezwolenia.

Organ współdziałający nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej. Jest on powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed jakimś organem administracyjnym a jego stanowisko jest zajmowane przez wydanie postanowienia, które nie załatwia zawisłej sprawy administracyjnej, albowiem ani nie rozstrzyga o jej istocie, ani jej nie kończy w instancji administracyjnej, jego stanowisko wyrażone w formie postanowienia rozstrzyga co do sprawy nie mającej bytu samodzielnego, bo związanej ze sprawą główną. Organ współdziałający w granicach swojej właściwości i kompetencji ocenia dopuszczalność rozstrzygnięcia sprawy głównej co do jej istoty, mając na uwadze jedynie niektóre występujące w niej okoliczności.

W niniejszej sprawie na Zarządzającym S. w związku z wystąpieniem Ministra Gospodarki, ciążył obowiązek wydania opinii odnośnie wniosku skarżącej o zmianę uzyskanego przez nią w dniu (...) czerwca 2014 r. zezwolenia nr (...) na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie S. Należy zaznaczyć, że skarżąca wnioskiem z dnia (...) stycznia 2015 r., uzupełnionym pismami z dnia (...) stycznia 2015 r. i (...) marca 2015 r. zwróciła się do Ministra Gospodarki o zmianę zezwolenia w kwestii zmiany warunku dotyczącego nakładów inwestycyjnych oraz zatrudnienia poprzez:

- zwiększenie minimalnych nakładów inwestycyjnych do kwoty 34200000 złotych,

- zwiększenie dotychczasowego zatrudnienia kształtującego się na poziomie 435 osób poprzez zatrudnienie 12 pracowników i utrzymanie zatrudnienia w wymiarze 447 pracowników w okresie 2 lat od daty osiągnięcia ww. poziomu zatrudnienia a poprzez powyższe:

- zwiększenie maksymalnych nakładów inwestycyjnych do kwoty 51300000 złotych,

- zwiększenie do obliczenia maksymalnej wysokości kosztów pracy, koszty pracy 12 nowo zatrudnionych pracowników.

Zadaniem organu współdziałającego było zaopiniowanie powyższego wniosku, przy czym był on zobowiązany do zbadania z urzędu, czy nie zachodzą ujemne przesłanki zmiany zezwolenia, o których mowa w art. 19 ust. 4 ustawy o sse. Z. uznał, że brak jest możliwości pozytywnego zaopiniowania wniosku skarżącej, albowiem proponowana przez nią zmiana zezwolenia skutkowałaby zwiększeniem pomocy publicznej. Stanowisko to zostało podtrzymane przez organ wyższej instancji tj. Ministra Gospodarki.

Strona w skardze na postanowienie nr (...) z dnia (...) maja 2015 r. zarzuca naruszenie prawa materialnego tj. art. 19 ust. 4 pkt 2 ustawy o sse w zw. z § 3 ust. 1 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. z 2015.465 j.t.) poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że zmiana zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej w zakresie podwyższenia kwoty maksymalnych kosztów kwalifikowanych oraz zatrudnienia skutkuje zwiększeniem pomocy publicznej. Sąd zarzut ten uznał za bezzasadny, podzielając w całości argumentację prawną przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

W niniejszej sprawie zasady i warunki prowadzenia działalności gospodarczej na terenie S. zostały określone ustawą z 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015.282) oraz rozporządzeniem wykonawczym do tej ustawy tj. rozporządzeniem Rady Ministrów z 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 232, poz. 1548 z późn. zm.). Wielkość pomocy stanowi iloczyn dwóch wartości tj. maksymalnej intensywności regionalnej pomocy inwestycyjnej dla danego obszaru i kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą lub dwuletnich kosztów pracy nowo zatrudnionych pracowników. Taki sposób obliczania wielkości pomocy zawarto w przepisie § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 grudnia 2008 r. w wersji obowiązującej na datę wydania zezwolenia.

Pierwszym z elementów ww. iloczynu jest intensywność regionalnej pomocy inwestycyjnej wynikająca z mapy pomocy regionalnej. W dacie wydania skarżącej zezwolenia nr (...) obowiązywała mapa pomocy regionalnej ustanowiona rozporządzeniem Rady Ministrów z 13 października 2006 r. w sprawie ustalenia mapy pomocy regionalnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 190, poz. 1402 z późn. zm.). Z przepisu § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 grudnia 2008 r. wynika maksymalna intensywność dla województwa podlaskiego, w którym zlokalizowana jest inwestycja spółki objęta ww. zezwoleniem na poziomie 50%. Drugim elementem stanowiącym podstawę do obliczenia wielkości/limitu pomocy publicznej jest wysokość kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą poniesionych w związku z nową inwestycją, która została objęta zezwoleniem. W przypadku inwestycji skarżącej objętej zezwoleniem nr (...) maksymalną wysokość tych kosztów określono w pkt II wskazując, że w przypadku korzystania ze zwolnienia podatkowego z tytułu kosztów nowej inwestycji maksymalna wysokość kosztów kwalifikowanych inwestycji wyniesie 42750000 zł, a w przypadku zwolnienia podatkowego z tytułu tworzenia nowych miejsc pracy do obliczenia maksymalnej wysokości dwuletnich kosztów pracy przyjmuje się koszty 6 nowo zatrudnionych pracowników. Przekroczenie tych wielkości, które zostały zdefiniowane dla tego projektu spowodowałoby, jak zasadnie wywodzi Minister Gospodarki, zwiększenie wielkości pomocy publicznej, a to w świetle przepisu art. 19 ust. 4 pkt 2 ustawy o sse jest niedopuszczalne.

Sąd podzielił pogląd organu, że strona interpretując pojęcie "zwiększenie pomocy publicznej" w sposób nieuzasadniony odwołuje się do definicji wielkości pomocy publicznej określonej w art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. a postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 z późn. zm.) stworzonej na potrzeby tejże ustawy.

W niniejszej sprawie dla określenia "wielkości pomocy publicznej" należy stosować wyłącznie przepisy ustawy o sse i przepisy rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy. Przyjęcie interpretacji skarżącej prowadziłoby do konkluzji, że przepis art. 19 ust. 4 pkt 2 ustawy o sse jest martwy i nie stanowi przeszkody do nieograniczonego zwiększania kwoty maksymalnych kosztów kwalifikowanych inwestycji skutkującego zwiększeniem pomocy publicznej.

W tym stanie rzeczy skargę strony należało uznać za bezzasadną, co skutkowało oddaleniem jej w całości na mocy art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.