Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 707217

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 27 kwietnia 2010 r.
VI SA/Wa 1877/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Grzelak.

Sędziowie WSA: Pamela Kuraś-Dębecka, Halina Emilia Święcicka (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia (...) sierpnia 2009 r. nr (...) w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) sierpnia 2009 r. Minister Gospodarki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy przedsiębiorców: J. M. i K. M., działających pod firmą M. s.c. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia (...) czerwca 2009 r. odmawiającą zmiany zezwolenia Nr (...) z dnia (...) września 2005 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej, udzielone tym przedsiębiorcom.

Z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia (...) września 2005 r. wydaną przez S. S.A. udzielono J. M. i K. M., działających pod firmą M. s.c. zezwolenie Nr (...) na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (zwanej dalej: SSE) w zakresie wskazanych w zezwoleniu usług i wyrobów wytworzonych na terenie strefy. Zgodnie z zezwoleniem przedsiębiorcy powinni ponieść na terenie strefy wydatki inwestycyjne w wysokości co najmniej 2.375.000,00 zł nie później niż do dnia (...) grudnia 2008 r. oraz zatrudnić na terenie strefy co najmniej 32 osoby w terminie do (...) grudnia 2008 r. i utrzymać zatrudnienie na tym poziomie do dnia (...) grudnia 2013 r.

Wnioskiem z dnia (...) grudnia 2008 r. przedsiębiorcy wystąpili o zmianę zezwolenia prosząc o wydłużenie terminu realizacji poniesienia wydatków inwestycyjnych oraz terminu zatrudnienia 32 osób na dzień (...) grudnia 2010 r. W uzasadnieniu wniosku przedsiębiorcy oświadczyli, że powodem trudności w realizacji warunków zezwolenia jest zły stan techniczny budynku, w którym prowadzą działalność gospodarczą, uniemożliwiający uruchomienie w całości planowanej produkcji oraz kryzys na rynku finansowym.

Zarządzający SSE negatywnie zaopiniował wniosek przedsiębiorców w postanowieniu z dnia (...) lutego 2009 r. Minister Gospodarki postanowieniem Nr (...) z dnia (...) maja 2009 r. utrzymał w mocy to postanowienie. Złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga na ww. postanowienie prawomocnym postanowieniem z dnia 11 grudnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1405/09 została odrzucona.

Decyzją z dnia (...) czerwca 2009 r. Minister Gospodarki na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 16 ust. 4-6 i art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274 z późn. zm.) w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 118, poz. 746) odmówił zmiany zezwolenia Nr (...) z dnia (...) września 2005 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej, udzielone tym przedsiębiorcom.

W uzasadnieniu stwierdził, że wniosek przedsiębiorcy o zmianę zezwolenia nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych, tylko okoliczności niezależne może być podstawą do ustalenia dla przedsiębiorcy warunków korzystniejszych niż dotychczas zapisane w zezwoleniu. Wskazał, iż przedsiębiorcy mieli znajomość stanu technicznego przedmiotowej nieruchomości bowiem była ona dzierżawiona przez nich od (...) lutego 2005 r., a więc jeszcze przed uzyskaniem zezwolenia. Ponadto, w specyfikacji warunków przetargu znajdował się dokładny i szczegółowy opis wydzierżawionych obiektów wraz z opisem ubytków i wad technicznych oraz wskazaniem konieczności wykonania szeregu prac remontowych i modernizacyjnych. Podpisując umowę dzierżawy przedsiębiorcy zaakceptowali jej warunki. Również druga podnoszona we wniosku okoliczność, tj. gwałtowna zmiana sytuacji na rynku finansowym nie może stanowić podstawy do zmiany zezwolenia. Podkreślił, iż kryzys na rynku finansowym nastąpił w II połowie 2008 r., przedsiębiorcy uzyskując we wrześniu 2005 r. zezwolenie mieli wskazane warunki zrealizowania całego projektu inwestycyjnego do końca 2008 r., zatem 3 lata. Minister Gospodarki powołał się na wyniki kontroli przeprowadzonej w dniach (...) i (....) stycznia 2009 r. u przedsiębiorców, która wykazała, iż ponieśli jedynie 6% wymaganych nakładów inwestycyjnych i nie zatrudnili żadnego pracownika. Taki znikomy stopień realizacji zobowiązań w ocenie organu, daje podstawy do uznania, że to nie kryzys był przyczyną uniemożliwiającą zrealizowanie warunków zezwolenia. Podniósł ponadto, iż wnioskowane przesunięcie o dwa lata terminu na zatrudnienie co najmniej 32 pracowników spowodowałoby skrócenie, w takim samym rozmiarze, okresu utrzymania zatrudnienia na takim samym poziomie. Podkreślił, iż w świetle art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych, skrócenie okresu utrzymania zatrudnienia jest niedopuszczalne.

Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli J. M. i K. M. wnosząc o jej uchylenie i dokonanie wnioskowanej zmiany. Zarzucili naruszenie przepisów postępowania wymieniając art. 7, 77 § 3, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz naruszenie art. 19 ust. 4 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych. Podnosili, iż po rozstrzygnięciu przetargu przekazany im budynek nie spełniał wymogów prawa budowlanego: brak było instalacji odgromowej, elektrycznej i kanalizacyjnej, ponadto przeciekały dachy. Okoliczności te uniemożliwiały jakąkolwiek działalność i cała ich aktywność była skierowana na usunięcie tych usterek, a nie na wykonywanie zezwolenia. Zarzucali brak ustosunkowania się do argumentacji podniesionej we wniosku o zmianę zezwolenia.

Po ponownym przeanalizowaniu sprawy Minister Gospodarki uznał, że nie ma podstaw do uchylenia decyzji bowiem nie zostały spełnione przesłanki zmiany zezwolenia określone w art. 19 ust. 4 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych. Stwierdził, iż przedsiębiorcy kwestionując prawidłowość dokonanych ustaleń nie przedstawili nowych okoliczności istotnych dla postępowania. Nie podzielił zarzutów odnośnie naruszenia przepisów postępowania podkreślając, iż działał zgodnie z zasadą praworządności wyrażonej w art. 7 k.p.a.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie przepisów art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego wymieniając art.: 7, 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu powtórzył zarzuty z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podkreślając, iż istotną okolicznością jest to, iż dzierżawione obiekty od daty podpisania umowy nie nadawały się do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej jako: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa.

Stosownie do art. 16 ust. 6 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, do postępowania w sprawie udzielania, cofania i zmiany zezwolenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Postępowanie w sprawie zmiany posiadanego zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej zostało wszczęte na wniosek skarżącego z dnia 9 grudnia 2008 r.

Z dniem 4 sierpnia 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 118, poz. 746), jednakże stosownie do przepisów przejściowych zawartych w art. 4 ustawy zmieniającej, do zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie stref wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy, które zachowują moc, stosuje się przepisy art. 19 ust. 4 w brzmieniu dotychczasowym.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, podstawą do korzystania z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy, uprawniające do korzystania z pomocy publicznej. W myśl ust. 2 komentowanego przepisu, zezwolenie określa przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki dotyczące w szczególności: zatrudnienia przez przedsiębiorcę przy prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie strefy przez określony czas określonej liczby pracowników, dokonania przez przedsiębiorcę inwestycji na terenie strefy o wartości przewyższającej określoną kwotę. W myśl natomiast art. 19 ust. 4 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych minister właściwy do spraw gospodarki może, na wniosek przedsiębiorcy, po zasięgnięciu opinii zarządzającego strefą, zmienić zezwolenie, z tym że ustalenie dla przedsiębiorcy korzystniejszych niż dotychczasowe warunków prowadzenia działalności gospodarczej może nastąpić, jeżeli niemożność ich dotrzymania jest spowodowana wykazanymi przez przedsiębiorcę okolicznościami od niego niezależnymi, rozszerzenie zaś przedmiotu działalności określonej w zezwoleniu może nastąpić tylko z zachowaniem warunków określonych w art. 16 ust. 3. Zmiana warunków zezwolenia nie może dotyczyć obniżenia określonego w zezwoleniu poziomu zatrudnienia, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 1.

Z treści zacytowanych przepisów wynika, że zmiana zezwolenia w zakresie dotychczasowych warunków na warunki korzystniejsze dla przedsiębiorcy, mogła nastąpić tylko wówczas, gdy przedsiębiorca wykazał niemożność ich dotrzymania okolicznościami od niego niezależnymi i nie mogła obejmować poziomu zatrudnienia określonego w zezwoleniu.

Wydanie decyzji zmieniającej powinno być poprzedzone zasięgnięciem opinii zarządzającego strefą (art. 16 ust. 5 ustawy).

W przedmiotowej sprawie Minister Gospodarki zasięgnął opinii, która była negatywna dla wniosku skarżącego.

Skarżący wnosił o zmianę obu warunków zezwolenia w zakresie wydłużenia terminu poniesienia wydatków inwestycyjnych oraz terminu zatrudnienia wymaganej ilości pracowników.

W zezwoleniu warunek dotyczący zatrudnienia skarżący miał określony dwojako: miał obowiązek zatrudnienia określonej liczby pracowników we wskazanym terminie i utrzymywania tego zatrudnienia do dnia 31 grudnia 2013 r., tj. przez okres 5 lat. Wnosząc o zmianę terminu na zatrudnienie określonej liczby pracowników bez jednoczesnego wydłużenia okresu utrzymania tego poziomu zatrudnienia - wnosił o dokonanie zmiany, która jest niedopuszczalna w świetle art. 19 ust. 4 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych bowiem prowadziłaby do skrócenia okresu utrzymania zatrudnienia. Zasadnie zatem organ uznał, iż wnioskowana zmiana jest niedopuszczalna. Wnioskowana zmiana drugiego warunku uzasadniana złym stanem technicznym budynków oraz kryzysem finansowym, w ocenie Sądu, prawidłowo została uznana przez organ, iż nie są to okoliczności niezależne. Skarżący przed przystąpieniem do postępowania przetargowego dzierżawił (razem z drugim przedsiębiorcą) przedmiotową nieruchomość, podpisując umowę dzierżawy zaakceptował jej warunki więc miał świadomość istniejącego stanu technicznego nieruchomości, trudno więc uznać, iż okoliczność złego stanu technicznego była okolicznością niezależną, skoro była mu znana wcześniej.

Zdaniem Sądu, okoliczność niezależna to zdarzenie, na które przedsiębiorca nie miał wpływu, było trudne do przewidzenia, któremu przedsiębiorca nie mógł się przeciwstawić a jednocześnie mająca znaczący wpływ na prowadzoną działalność gospodarczą.

Należy również zgodzić się z oceną organu, że kryzys finansowy z racji wystąpienia jego pierwszych symptomów w II połowie 2008 r., a więc po upływie blisko trzyletniego okresu czasu nie mógł być uznany za okoliczność niezależną.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż Minister Gospodarki wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W tym stanie rzeczy nie znajdując podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji Sąd orzekł o oddaleniu skargi na mocy art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.