Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1967670

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 20 stycznia 2016 r.
VI SA/Wa 1844/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi D. Ś. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) listopada 2014 r. znak (...) w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) czerwca 2015 r. D. Ś. nazywany dalej "skarżącym", wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) listopada 2014 r. znak (...) w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

W skardze zawarł on wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W motywach wniosku podnosił, że z powodu wyjazdu za granicę Polski nie miał wiedzy odnośnie wydania decyzji przez organ II instancji i nie był świadomy też uchybienia terminu do wniesienia skargi do Sądu.

Skarżący został wezwany do wskazania kiedy dowiedział się o wydaniu przez organ zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi, pismem z dnia (...) listopada 2015 r. wskazał, że nie jest w stanie wskazać precyzyjnie dnia, w którym dowiedział się o wydanie przez GITD ww. decyzji. Podkreślił, że korespondencję zawierającą ww. decyzję odebrała inna osoba, gdyż nie przebywał wtedy w Polsce, a następnie podjął służbę jako żołnierz. Wskazał, że składając skargę w dniu (...) czerwca 2015 r. uczynił to niezwłocznie po tym jak dowiedział się o wydaniu przez organ decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.", czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednakże jak stanowi § 3 tego przepisu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Jak stanowi natomiast § 5 omawianego przepisu po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych.

W myśl art. 88 p.p.s.a. zd. pierwsze spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Z przywołanych powyżej przepisów postępowania, wynika, że przystąpienie do merytorycznej oceny wniosku złożonego przez skarżącego, musi zostać poprzedzone sprawdzeniem dopuszczalności i terminowości wniosku. Spełnienie tych warunków jest konieczne do badania zasadności samego wniosku.

W sprawie niniejszej Sąd stwierdza, że istnieje przeszkoda do merytorycznej oceny przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu, gdyż zachodzi jedna z przyczyn wyrażona w art. 88 p.p.s.a., a mianowicie uchybienie siedmiodniowemu terminowi do jego złożenia (art. 87 § 1 p.p.s.a.).

Z analizy akt administracyjnych wynika, że, zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z (...) listopada 2014 r., została odebrana w dniu (...) grudnia 2014 r. przez matkę skarżącego - Dorotę Świątek.

Zgodnie z treścią art. 72 § 1 p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Należy w tym miejscu zauważyć, że przepis powyższy nie wymaga, aby dorosły domownik musiał być upoważniony przez adresata do odbioru jego korespondencji. Ponadto "warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego jest (...) wyrażenie zgody przez odbierającego i wyraźne podjęcie się oddania pisma adresatowi. (...) Doręczenie to opiera się na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i że w ten sposób zostało dokonane prawidłowo." (za: Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 726/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zakładając nawet, że zgodnie z oświadczeniem skarżącego nie przebywał on w Polsce w chwili wydania przez organ II instancji decyzji, to nie wskazał on, w jakiej dacie dowiedział się o wydaniu przez GITD zaskarżonej decyzji. Wskazanie przez skarżącego, że złożył skargę niezwłocznie po dowiedzeniu się o "niekorzystnym dla niego rozstrzygnięciu w sprawie", nie uprawdopodabnia nawet zachowania przez skarżącego siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Powołanie się przez skarżącego na przebywanie poza granicami kraju nie stanowi okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Warto bowiem zauważyć, że osoba należycie dbająca o własne interesy powinna chociażby zawiadomić organ administracji publicznej o swoim wyjeździe lub ustanowić pełnomocnika do doręczeń.

W świetle powyższego, na podstawie art. 88 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.