Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 787279

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 10 listopada 2010 r.
VI SA/Wa 1764/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.).

Sędziowie WSA: Pamela Kuraś-Dębecka, Andrzej Wieczorek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w (...) na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia (...) czerwca 2010 r. nr (...) (...) w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) czerwca 2010 r., nr (...) Komendant Policji, po rozpatrzeniu odwołania z dnia (...) maja 2010 r. wniesionego przez skarżącą spółkę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Komendanta Policji z dnia (...) maja 2010 r. nr (...) o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu (...) stycznia 2010 r., ok. godz. (...) w W., przy (...) przeprowadzono kontrolę pojazdu marki (...) o nr rej. (...) kierowanego przez R. D. W trakcie kontroli stwierdzono, że pojazd wyposażony jest w urządzenie techniczne w postaci baneru, na którym widniał napis (...), Nowa jakość usług - sprawdź nas!!! oraz taksometr (...) o nr fabrycznym (...). W toku kontroli kierujący samochodem przedstawił funkcjonariuszom Policji: wypis nr (...) z licencji nr (...) na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej A. Sp. z o.o., zaświadczenie o zatrudnieniu i spełnianiu wymagań określonych ustawą wystawione przez A. Sp. z o.o. oraz książkę kasy rejestracyjnej, gdzie w miejscu użytkownika kasy wpisana była ww. spółka. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną pojazdu oraz przesłuchano w charakterze świadka kierowcę.

Po uprzednim zawiadomieniu spółki A. o wszczęciu postępowania administracyjnego a także wydaniu w dniu (...) kwietnia 2010 r. postanowienia o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę Komendant Policji decyzją z dnia (...) maja 2010 r., na podstawie m.in. art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej zwaną u.t.d.) nałożył na skarżącą karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000 złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania i używania w pojeździe taksometru (kara 5.000 zł) oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (kara 5.000 zł).

W odwołaniu od powyższej decyzji spółka A., wnosząc o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia stwierdziła, że organ nie wykazał okoliczności wskazujących na naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a i c u.t.d., gdyż samo umieszczenie taksometru w pojeździe lub lamp i innych urządzeń technicznych na jego dachu nie stanowi naruszenia, które mogłoby być podstawą do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 w związku z art. 93 u.t.d. Niezależnie od powyższego, zdaniem skarżącej, przepisy art. 18 ust. 5 u.t.d. mogą zostać uznane za sprzeczne z przepisami art. 2, 20 i 22 Konstytucji. Ponadto, pozostają w kolizji z zasadami wynikającymi z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) oraz kolidują z przyjętymi w prawie Unii Europejskiej zakazami podejmowania działań ograniczających podaż usług transportowych oraz różnicowania warunków działania przewoźników świadczących usługi równoważne.

Skarżąca Spółka podkreśliła, iż organ odmawiając uwzględnienia żądania strony co do przeprowadzenia dowodów naruszył art. 78 k.p.a. Ponadto z ostrożności procesowej podniosła zarzut naruszenia art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dna 2 września 2009 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego oraz art. 73 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o transporcie drogowym. W opinii skarżącej, dowód w postaci przesłuchania świadka kierowcy przeprowadzono z naruszeniem § 2 ust. 2 ww rozporządzenia oraz art. 73 u.t.d., gdyż kierowca jako reprezentujący skarżącą powinien być przesłuchany w charakterze strony. Skarżąca podkreśliła, iż powyższy dowód jest jedynym, z którego wynika, że na rzecz skarżącej w dniu kontroli mógł zostać wykonany przewóz okazjonalny, zatem wobec ustalenia przesłanki przewozu okazjonalnego za pomocą dowodu sprzecznego z prawem zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz przekazania sprawy organowi I instancji w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Policji, powołując się na przepisy prawa materialnego, w tym art. 5 i art. 18 ust. 5 oraz art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz L.p. 2.9.1, 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, a także na wyniki przeprowadzonej w dniu (...) stycznia 2010 r. kontroli pojazdu należącego do skarżącej Spółki, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż wyniki kontroli pozwoliły bezspornie uznać, że strona skarżąca, wykonując krajowy transport drogowy osób naruszyła zakaz, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) u.t.d., gdyż skontrolowany pojazd nie będąc taksówką osobową został wyposażony w taksometr, jak również urządzenie techniczne w postaci podświetlanego baneru. Podane naruszenia przepisu ustawy o transporcie drogowym potwierdzają dowody znajdujące się w aktach sprawy, w tym dokumentacja fotograficzna oraz zeznania świadka. Zdaniem organu, zgromadzony w sposób wyczerpujący materiał dowodowy pozwalał stwierdzić wskazane powyżej naruszenia, uzasadniające nałożenie na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w łącznej wysokości 10.000 złotych, zgodnie z L.p. 2.9.1 oraz L.p. 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję spółka A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając organom Policji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:

-

art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. poprzez bezzasadne przyjęcie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż w pojeździe był zamontowany i używany taksometr w rozumieniu definicji legalnej tego urządzenia zawartej w § 3 pkt 20 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych, a nie drogomierz oraz, że na dachu pojazdu była zamontowana podświetlana lampa;

-

art. 4 ust. 11u.t.d, poprzez przyjęcie, iż strona wykonywała przewóz okazjonalny w ramach krajowego transportu drogowego, podczas gdy w aktach sprawy brak jest ustaleń wskazujących, że pojazdem był wykonywany przewóz jakiejkolwiek osoby i ustalenia na czym miałaby polegać usługa wykonana przez skarżącą.

-

naruszenia art. 20, art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP poprzez nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 18 ust. 4 u.t.d., podczas gdy powyższy przepis jest sprzeczny z ww. przepisami konstytucji.

Skarżąca zarzuciła również:

-

naruszenie art. 75 i art. 89 ust. 5 u.t.d. z uwagi na to, że art. 75 u.t.d. zawierając zamknięty katalog postępowań, które mogą być wszczynane na podstawie wyników kontroli, nie pozwala na wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego w związku z naruszeniem art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) u.t.d. Ponadto, w art. 89 ust. 5 u.t.d. ustawodawca nie zawarł umocowania ustawowego do określenia w drodze rozporządzenia prawa organu administracyjnego do wszczęcia i prowadzenia postępowania o naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wykraczającego poza katalog określony w art. 75 u.t.d. oraz nie zawarł umocowania do wszczęcia postępowania administracyjnego oraz nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia ustawy o transporcie na podstawie protokołu kontroli,

-

naruszenie art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 4 i 5 u.t.d. poprzez ustalenie rodzaju usługi, wyłącznie na podstawie zeznań świadka-kierowcy skontrolowanego pojazdu, podczas gdy powyższy dowód przeprowadzono z naruszeniem art. 73 ust. 1 pkt 4 i 5 u.t.d., gdyż kontrolowany kierowca w toku kontroli drogowej reprezentował faktycznie skarżącego (udostępniał w toku kontroli dokumenty, pojazd, wnosił uwagi do protokołu, udzielał wyjaśnień w imieniu skarżącego), zaś jego czynności jako podejmowane w imieniu skarżącego były wiążące dla skarżącego, zatem winien zostać przesłuchany w charakterze strony po przeprowadzeniu wszystkich dostępnych dowodów, a nie w charakterze świadka w toku postępowania administracyjnego. W konsekwencji dowód z przesłuchania świadka kierowcy skontrolowanego pojazdu dopuszczono, jako dowód sprzeczny z art. 73 ust. 1 pkt 4 i 5 u.t.d., z mającym wpływ na wynik postępowania art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a.

-

naruszenia art. 142 k.p.a., art. 140 w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 78 § 2 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez pominięcie i nierozpatrzenie zarzutu odwołania (art. 142 k.p.a.) odnoszącego się do postanowienia w zakresie oddalenia wniosków dowodowych strony, złożonych w trakcie postępowania przed organem I instancji.

-

naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. poprzez mocy decyzji organu I instancji podczas, gdy decyzja organu i instancji została wydana z naruszeniem art. 78 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a., gdyż z całokształtu materiału dowodowego nie wynikał rodzaj wykonywanej usługi oraz okoliczność wydawania przewozu okazjonalnego osób, a także poprzez oddalenie wniosków dowodowych strony podczas gdy organ nie ustalił okoliczności istotnych w sprawie oraz oddalił wnioski dowodowe strony.

-

naruszenie przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo braku ustaleń co do wystąpienia przesłanki przewozu okazjonalnego osób, przesłanki wykonywania tego przewozu w krajowym transporcie drogowym, przesłanki umieszczenia i używania w pojeździe taksometru oraz przesłanki umieszczenia na pojeździe lampy lub urządzenia technicznego.

Skarżąca wniosła także o zawieszenie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie dotyczące stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 u.t.d. (sygn akt TS 224/09)

W odpowiedzi na skargę Komendant Policji, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga A. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., art. 10 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił, że w chwili kontroli spółka A. sp z o.o. wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) u.t.d.

W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d., wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga odpowiedniej licencji, której udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto st. Warszawę - związek komunalny (art. 6 ust. 4 u.t.d.).

Według ustaleń organów Policji dokonanych w niniejszym postępowaniu, skarżąca spółka A. Sp. z o.o. posiadała licencję nr (...), uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem (w aktach administracyjnych sprawy kserokopia wypisu Nr (...) z licencji nr (...)).

Licencja ta niewątpliwie nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie była bowiem wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzowała, zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportowych osób. Zatem przedstawiona do wglądu organom kontrolnym licencja uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d., jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, gdyż nie odpowiadała warunkom licencji "taksówkowej".

W art. 5 ust. 1 u.t.d. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) - c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a)

umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b)

umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także,

c)

umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W ten sposób ustawodawca opowiedział się za potrzebą wyraźnego odróżnienia pojazdów nie będących taksówką od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 u.t.d., przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji "taksówkowej" i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 u.t.d.

Na gruncie powołanych przepisów, umieszczanie w pojeździe taksometru i umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, a także umieszczanie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy to cechy charakterystyczne dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji "taksówkowej". W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji "taksówkowej", nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami przypomina, czy też sugeruje, transport drogowy osób taksówką.

Z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach niniejszej sprawy administracyjnej wynika, że samochód m-ki (...) nr rej. (...) był wyposażony w urządzenie umocowane na dachu pojazdu, przypominające urządzenie charakterystyczne dla pojazdów wykonujących transport drogowy taksówką.

W ocenie Sądu, dla wyjaśnienia użytego przez ustawodawcę pojęcia "urządzenie techniczne" zamieszczonego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. konieczne jest sięgnięcie nie tylko do wykładni językowej lecz również celowościowej i funkcjonalnej. Jak już wspomniano, celem zakazów wprowadzonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. jest, aby pojazdy wykonujące przewozy okazjonalne nie były upodobnione oznakowaniem do taksówek i przez to oznakowanie nie wprowadzały w błąd potencjalnych klientów, co do rodzaju przewozu.

Biorąc pod uwagę powyższe należy jednoznacznie stwierdzić, że umieszczone na dachu pojazdu należącego do skarżącej urządzenie służyło wymienionym celom i niewątpliwie upodobniało zatrzymany pojazd do pojazdów przewoźników wykonujących transport drogowy osób taksówką.

W tym stanie rzeczy organ zasadnie nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za naruszenie zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. Wysokość kary określona jest w załączniku do ustawy o transporcie drogowym pod pozycją lp. 2.9 pkt 3.

Odnosząc się do zarzutu błędnego, zdaniem strony, utożsamienia taksometru z drogomierzem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie.

W pojeździe poddanym kontroli był zamontowany drogomierz "(...)", co wynika wprost z załącznika do protokołu kontroli nr (...) z dnia (...) stycznia 2010 r., dokumentacji fotograficznej pojazdu wykonanej przez kontrolującego.

Kwestia różnic pomiędzy taksometrem a drogomierzem (dalmierzem), która w opinii skarżącej powinna zaważyć na wydanym rozstrzygnięciu, była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie sygn. akt. II GSK 911/08 uznał, że "nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej, że kontrolowany samochód nie był wyposażony w taksometr, lecz drogomierz (dalmierz), a więc urządzenie, którego nie wymienia art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. (...) Dalmierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż urządzenie to służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania należności za wykonywany taksówką przewóz osób, na co wymagana jest licencja, której skarżący nie posiadali". Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 202/09.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę powyższy pogląd podziela.

Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Zajęte stanowisko w sprawie dokładnie uzasadniono. Nie doszło więc do naruszenia art. 7,77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem Sądu, organ prawidłowo odmówił postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2010 r. uwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącą. W opinii Sądu nie budzi wątpliwości okoliczność, że strona wykonywała działalność gospodarczą polegającą na okazjonalnym przewozie osób pomimo, że w czasie kontroli nie w pojeździe nie znajdował się żaden pasażer. Odpowiednie oznakowanie pojazdu świadczy o tym, że usługa przewozu była oferowana i możliwa do wykonania. Potwierdził to kierowca pojazdu poddanego kontroli, który zeznał, że wykonuje przewozy drogowe osób na rzecz skarżącej, otrzymuje zlecenia na przewóz telefonicznie z centrali. Ze względu na to, że stroną niniejszego postępowania jest spółka A., gdyż to na jej rzecz wykonywane były przewozy okazjonalne, za niezasadne należało uznać żądanie przesłuchania w charakterze strony kierującego pojazdem - R. D. Z kolei oględziny pojazdu przy udziale strony nie były konieczne z uwagi na brak zanegowania przez skarżącą prawdziwości dowodu w postaci dokumentacji fotograficznej na której uwidoczniono sporny baner. Żądanie uzyskania zaświadczenia właściwego operatora sieci telefonicznej na okoliczność stwierdzenia czy nr telefonu (...) jest numerem przynależnym spółce nie ma znaczenia dla sprawy ponieważ na stronę nie została nałożona kara pieniężna z tytułu naruszenia zakazu umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem przedsiębiorcy. Z tych samych względów, za pozbawiony znaczenia prawnego na gruncie niniejszej sprawy, należy uznać wnioskowany przez stronę dowód z odpisu KRS na okoliczność ustalenia, czy nazwa widniejąca na samochodzie jest tożsama z nazwą spółki A.

Zarzut skargi koncentrujący się na analizie art. 75 oraz art. 89 ust. 5 utd jest również niezasadny. Odnosząc się do tego zarzutu podkreślenia wymaga, że stwierdzone podczas kontroli naruszenia powodują przede wszystkim odpowiedzialność przedsiębiorcy określoną przepisami ustawy o transporcie drogowy (vide art. 92). Ponadto, uregulowanie zawarte w art. 75 utd stanowi o możliwości wykorzystania wyników kontroli do wszczęcia postępowania w zakresie określonym w tym przepisie. Innymi słowy, możliwość wszczęcia postępowania o jakich mowa w art. 75 utd jest niezależna od wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 93 utd uprawnieni do kontroli mają prawo nałożyć na przedsiębiorcę karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej m.in. za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających (m.in.) z ustawy o transporcie drogowym (art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 utd).

W świetle powyższego należy stwierdzić, że interpretacja przepisu art. 75 utd w zw. z art. 89 ust. 5 utd dokonana przez skarżącą oraz wyprowadzone w tym zakresie wnioski nie są pełne, gdyż pomijają uregulowanie zawarte w art. 92 utd. Tymczasem, co należy zaakcentować, kara pieniężna w niniejszej sprawie została nałożona na podstawie przepisu art. 92 utd w zw. z art. 18 ust. 5 utd.

Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o zawieszenie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie w sprawie TS 224/09. W tym zakresie Sąd miał na uwadze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 189/09. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w tym wyroku pogląd, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż skarga do Trybunału została złożona w trybie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, natomiast Sąd nie powziął wątpliwości, co do zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie również nie podziela wątpliwości skarżącej, co do zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP. Zdaniem Sądu, przedsiębiorcy mają równie prawa w doborze formy prawnej wykonywanej działalności gospodarczej (czy na podstawie licencji taxi czy też na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego osób), a więc ograniczenia przewidziane w art. 18 ust. 5 u.t.d. nie naruszają zasady wolności prowadzenia działalności gospodarczej w świetle art. 20 i 22 Konstytucji RP.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.