Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 588563

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 25 listopada 2009 r.
VI SA/Wa 1725/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak.

Sędziowie WSA: Ewa Marcinkowska, Halina Emilia Święcicka (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi "T." Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia (...) lipca 2009 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej

oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) lipca 2009 r. nr (...) Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. i art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577, ze zm.) w związku z art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2 oraz art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, art. 7 ust. 2 lit. a dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (Dz. U. WE L 109/29) oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. Nr 187, poz. 966. z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania "T." Sp. z o.o. z siedzibą w G., utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia (...) kwietnia 2009 r. nr (...) nakładającą karę pieniężną w wysokości 500 zł.

Rozstrzygnięcia organu zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

W dniach 4, 5 i 13 lutego 2009 r. upoważnieni pracownicy Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych przeprowadzili kontrolę w "T." Sp. z o.o. z siedzibą w G., dalej zwana skarżącą, w zakresie jakości handlowej wyrobów mlecznych. W trakcie przeprowadzonych czynności kontrolnych pobrano próbki czterech produktów w celu sprawdzenia prawidłowości oznakowania. tj.:

-

T. - serek twarogowy z czosnkiem i ziołami, z partii 5376 szt. opakowań jednostkowych 150 g (806.4 kg), termin przydatności do spożycia: 27 kwietnia 2009 r.,

-

T. - serek twarogowy z cebulą, z partii 4032 szt. Opakowań jednostkowych 150 g (604.8 kg) - termin przydatności do spożycia: 26 kwietnia 2009 r.,

-

T. - serek twarogowy z orzechami, z partii 4032 szt. opakowań jednostkowych 150 g (604.8 kg) - termin przydatności do spożycia: 26 kwietnia 2009 r.

-

T. - serek twarogowy o smaku łososiowym z koperkiem, z partii 5376 szt. opakowań jednostkowych 150 g (806.4 kg) termin przydatności do spożycia: 27 kwietnia 2009 r.

W wyniku sprawdzenia oznakowania ww. partii artykułów rolno - spożywczych stwierdzono brak podania ilościowej zawartości składnika, tj. sera twarogowego, co stanowiło naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych.

Pismem z dnia (...) marca 2009 r. Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary za wprowadzenie do obrotu handlowego ww. przetworów mleczarskich.

W pismach z dnia (...) marca 2009 r. oraz (...) marca 2007 r. strona skarżąca wskazała, że w jej ocenie ilość sera twarogowego w kontrolowanych produktach nie wpływa na wybór produktu przez konsumenta i w niczym nie różnicuje jej od konkurencji. Jej zdaniem przepis § 9 ust. pkt 1, 2 i 3 omawianego rozporządzenia nie ma w tym przypadku zastosowania, a należy zastosować § 9 ust. 2 pkt 3. Ponadto dołączono pismo Dyrektora Departamentu Rynków Rolnych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z marca 2009 r., zgodnie z którym produkt oznakowany jako ser biały z dodatkami należy traktować jako produkt mleczny zgodny z definicją zawartą w załączniku XII rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz. Urz. L. z 16 listopada 2007 r. Nr 299, z późn. zm.). W związku z tym nie jest konieczne podawanie procentowej zawartości sera w tego typu produktach, nawet w przypadku podkreślania jego obecności w znakowaniu (nazwa, rysunek). Ser w takich produktach musi być podstawowym składnikiem, pozostałe składniki to dopuszczone przepisami substancje dodatkowe dozwolone oraz składniki, które nie mogą zastępować żadnego składnika produktu mlecznego, czyli w tym przypadku sera.

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2009 r. Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną 500 złotych za naruszenie art. 9 ust. 1 ww. rozporządzenia, tj. za brak podania na opakowaniu kontrolowanych produktów ilościowej zawartości składnika - sera twarogowego. Organ wskazał, że składnikiem ww. produktów jest ser twarogowy (w składzie surowcowym jest on wyszczególniony na pierwszym miejscu). Nazwa tego składnika występuje w nazwie ww. artykułów rolno - spożywczych poprzez użycie określenia: "serek twarogowy". Zdaniem organu podanie ilościowej zawartości ww. składnika ma wpływ na wybór konsumenta gdyż składnik ten jest istotny do scharakteryzowania ww. produktów, odróżnienia go od innych środków spożywczych, z którymi może być mylony ze względu na podobieństwo nazwy lub wyglądu. Organ podkreślił, że kontrolowane produkty należą do grupy artykułów wieloskładnikowych, których zasadniczym składnikiem jest ser twarogowy, a jego ilość może decydować o wyborze konsumentów. Nadmieniono, iż w wykazie składników przedmiotowych produktów prócz sera twarogowego podano odpowiednio również inne składniki, np. śmietana, sól, czosnek, zioła i przyprawy.

Odnosząc się do przytaczanego przez stronę skarżąca pisma Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi organ wskazał, że cytowane w tym piśmie rozporządzenie Rady nr 1234/2007 określa w załączniku XII "definicje i nazwy, które dotyczą mleka i przetworów mlecznych i o których mowa w art. 114 ust. 1", jednakże nie reguluje wszystkich kwestii związanych ze znakowaniem artykułów rolno - spożywczych, w tym nie normuje kwestii podawania procentowej zawartości składników. W cytowanym wyżej rozporządzeniu brak jest zapisu, iż nie jest koniecznie podawanie procentowej zawartości składników w "przetworach mlecznych". Zasady podawania procentowego udziału składników w artykułach rolno - spożywczych, w tym i w przetworach mlecznych szczegółowo reguluje rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych.

Organ podkreślił, iż nie podlega wątpliwości, że przedmiotowe partie serków są "przetworami mlecznymi" w myśl definicji zawartej w załączniku XII rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007. Są produktami uzyskiwanymi wyłącznie z mleka, do których dodano substancje konieczne do ich wytworzenia i które nie zastępują w całości lub w części naturalnych składników mleka. Jednakże przy zastosowaniu § 9 ust. 1 omawianego rozporządzenia z dnia 10 lipca 2007 r. mniejsze znaczenie ma to, że dany produkt jest "przetworem mlecznym", natomiast istotne jest czy zachodzą przesłanki § 9 ust. 1 omawianego rozporządzenia. Podawanie procentowej zawartości składnika podkreślonego w nazwie produktu nie jest istotne w przypadku przetworów mlecznych jednoskładnikowych. Jednakże w przypadku produktów wieloskładnikowych produkowanych na bazie sera twarogowego składnik (ser twarogowy) jest istotny dla scharakteryzowania środka spożywczego i odróżnienia go od innych środków spożywczych, z którymi może być mylony ze względu na podobieństwo (w odróżnieniu od serów twarogowych jednoskładnikowych produkowanych bez użycia dodatków - gdzie nie jest wymagane podawanie składu oraz w związku z tym i informacji o procentowej zawartości). Nazwa składnika (sera twarogowego) występuje w nazwie środka spożywczego i nazwa tego środka spożywczego jest zazwyczaj kojarzona przez konsumenta z zawartością składnika. W związku z powyższym zdaniem organu przedsiębiorca był zobowiązany do podania w oznakowaniu ww. partii produktów ilościowej zawartości sera twarogowego.

W piśmie z dnia (...) kwietnia 2009 r. strona skarżąca odwołała się od ww. decyzji do Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, wnosząc o uchylenie decyzji I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie o uchylenie decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzji I instancji zarzuciła obrazę prawa materialnego tj. przepisów: ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych, rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych - poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Strona skarżąca wskazała, że organ I instancji błędnie przyjął, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie przepis § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych. Sprawa dotyczy bowiem produktu oznakowanego jako ser biały z dodatkami, tj. produktu mlecznego zgodnie z definicją zawartą w załączniku XII rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych. W związku z tym nie jest konieczne podawanie procentowej zawartości sera w tego rodzaju produktach, nawet w przypadku podkreślania jego obecności w znakowaniu. Ser w takich produktach musi być i jest - także w przypadku serka twarogowego T. - podstawowym składnikiem, a pozostałe składniki to dopuszczone przepisami substancje dodatkowe oraz składniki, które nie mogą zastępować żadnego składnika produktu mlecznego, czyli w tym przypadku sera. Zdaniem strony skarżącej poprawne jest zatem stanowisko zajęte przez Dyrektora Departamentu Rynków Rolnych Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi z piśmie z marca 2009 r., szczególnie iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi jest organem, który wydał omawiane rozporządzenie z dnia 10 lipca 2007 r.

Dodatkowo skarżąca podniosła, iż przepis § 9 ust. 2 pkt 1 omawianego rozporządzenia w sposób wyraźny przewiduje, że w oznakowaniu produktu nie podaje się ilościowej zawartości składnika lub kategorii składników środka spożywczego, dodanych w celach aromatycznych lub przyprawowych w ilości poniżej 2 % masy środka spożywczego. Przepis ten ma zastosowanie w przypadku produktów jakim są serki twarogowe T., albowiem zawarte w tych produktach dodatki m.in. czosnku, ziół, cebulki, orzechów, łososia i koperku - są dodane wyłącznie w celach aromatycznych i przyprawowych w ilości poniżej 2 % masy środka spożywczego (produktu). W jej ocenie organ I instancji bezzasadnie pominął zatem tę istotną dla sprawy okoliczność, pomimo, iż była ona podnoszona przez stronę w toku postępowania administracyjnego, co stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a.

Dodatkowo strona skarżąca wskazała, iż żaden z innych producentów nie podaje tego rodzaju danych dotyczących zawartości sera w swoich produktach.

Decyzją z dnia (...) lipca 2009 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych utrzymał w mocy decyzję I instancji. Organ, przytaczając treść art. 6 ust. 2, art. 45 ust. 2, art. 46 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, art. 8 ust. 1, art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L. 31 z. 1 lutego 2002. str. 1 z późn. zm.: Dz. Urz. polskie wydanie specjalne, rozdz. 15 t. 6 str. 463 z późn. zm.), podtrzymał argumentację zawartą w decyzji I instancji.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że zastosowana wykładnia prawa krajowego nie jest sprzeczna z regulacjami prawa wspólnotowego. Stanowisko zawarte w piśmie wydanym przez Dyrektora Departamentu Rynku Rolnego Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie zostało wydane w oparciu o całokształt zgromadzonych materiałów dowodowych w tej sprawie, a zatem mogło nie uwzględniać wszystkich dowodów. Zgodnie z zapisami zawartymi w ww. piśmie, Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie posiada uprawnień ustawowych do wydawania wiążącej interpretacji przepisów, o czym została poinformowana strona i dlatego również organ wydający zaskarżoną decyzję nie był związany rozstrzygnięciem zawartym w ww. piśmie. Odnosząc się do twierdzeń strony, iż przy wydaniu decyzji I instancji nie uwzględniono przepisu zawartego w § 9 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia z dnia 10 lipca 2007 r. wskazano, iż składnik podkreślony w nazwie kwestionowanych produktów, tj. "ser twarogowy" nie jest dodawany w celach aromatycznych i przyprawowych, a jego ilość przekracza 2 %. Uznano także, iż nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego.

W skardze na ww. decyzję złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "T." Sp. z o.o. z siedzibą w G., wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie koszów postępowania. Decyzji postawiono zarzuty:

-

naruszenia art. 4 w zw. z art. 46 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że zakwestionowane przez organ oznaczenie produktów skarżącej może wprowadzać konsumentów w błąd co do tożsamości produktu;

-

naruszenia § 9 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych oraz w zw. z pkt II, 3 Załącznika nr XII rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że ser w produktach skarżącej, których oznaczenie zakwestionował organ jest składnikiem, którego ilościową zawartość w środku spożywczym należy podawać w oznakowaniu;

-

naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez pominięcie dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie, sprzeczność ustaleń strony przeciwnej z zebranym w sprawie materiałem dowodowym (w tym zwłaszcza pisma Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z marca

2009 r.) oraz przekroczenie przez organ granic swobodnej oceny tego materiału, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy;

-

naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. - przez sporządzenie uzasadnienia skarżonej decyzji w sposób uniemożliwiający podjęcie z nią wyczerpującej polemiki, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji.

W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jakość handlowa to cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.

Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta.

W związku z tym należy podzielić pogląd organu, iż niespełnienie wymagań w zakresie znakowania artykułu rolno-spożywczego jest niespełnieniem wymagań jakości handlowej.

Stosownie do art. 6 ust. 2 ww. ustawy, do znakowania artykułów rolno spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaku towarowego, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego.

Natomiast zgodnie z art. 46 tejże ustawy oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, a w szczególności, co do charakteru środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Ponadto zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd.

Z powyższych przepisów prawa krajowego i wspólnotowego jednoznacznie wynika, iż przepisy prawa żywnościowego sprzeciwiają się każdej praktyce, m.in. dotyczącej znakowania artykułów rolno-spożywczych, mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić w błąd konsumenta.

Zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotności wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż w wyniku sprawdzenia oznakowania partii czterech produktów rolno-spożywczych, tj. T. - serek twarogowy z czosnkiem i ziołami, T. - serek twarogowy z cebulą, T. - serek twarogowy z orzechami, T. - serek twarogowy o smaku łososiowym z koperkiem, stwierdzono brak podania ilościowej zawartości składnika, tj. sera twarogowego. W związku z powyższym organy Inspekcji Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych stwierdziły naruszenie przez stronę skarżącą § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych, w myśl którego w oznakowaniu opakowanego środka spożywczego podaje się ilościową zawartość składnika lub kategorii składników tego środka spożywczego, jeżeli:

1)

nazwa składnika lub kategorii składników występuje w nazwie środka spożywczego lub nazwa tego środka spożywczego jest zazwyczaj kojarzona przez konsumenta z zawartością składnika lub kategorii składników w tym środku spożywczym,

2)

nazwa składnika lub kategorii składników jest podkreślona w oznakowaniu środka spożywczego w formie pisemnej, przy użyciu obrazków i grafiki,

3)

składnik lub kategoria składników jest istotny dla scharakteryzowania środka spożywczego i odróżnienia go od innych środków spożywczych, z którymi może być mylony ze względu na podobieństwo nazwy lub wyglądu.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego naruszenia § 9 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w zw. z pkt II, 3 Załącznika nr XII rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. Sad podziela pogląd organu, iż ser twarogowy w produktach skarżącej, których oznaczenie zakwestionował organ, jest składnikiem, którego ilościową zawartość w środku spożywczym należy podawać w oznakowaniu produktu. Nie ulega wątpliwości, iż kontrolowane produkty są "przetworami mlecznymi" w myśl definicji zawartej w załączniku XII rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007. Jednakże powyższe rozporządzenie nie reguluje kwestii związanych ze znakowaniem artykułów rolno-spożywczych, brak jest w nim zapisu, iż nie jest konieczne podawanie procentowej zawartości składników w "przetworach mlecznych". Wymagania dotyczące zasad znakowania artykułów rolno- spożywczych, w tym podawania procentowego udziału składników reguluje omawiane rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych. Organ prawidłowo uznał, iż w przedmiotowej w sprawie, z uwagi na zawarcie w nazwach kontrolowanych produktów wyrazów "serek twarogowy", producent powinien zastosować § 9 ust. 1 omawianego rozporządzenia, tj. powinien określić zawartość głównego składnika, tj. sera twarogowego w ww. produktach. Co prawda w myśl § 2 ust. 3 pkt 5 ww. rozporządzenia obowiązek podawania informacji dotyczących składników występujących w środku spożywczym nie dotyczy serów, masła, fermentowanego mleka, śmietany i śmietanki, jeżeli do ich wytwarzania użyto tylko produktów mlecznych, niezbędnych w procesach przetwórczych enzymów lub drobnoustrojów, lub soli spożywczej niezbędnej do produkcji serów innych niż twarogowe i topione, jednakże przepis ten stosuje się do serów twarogowych jednoskładnikowych, wyprodukowanych bez żadnych dodatków. Kontrolowane produkty są natomiast wieloskładnikowe, a ser twarogowy jest co prawda głównym składnikiem, jednakże występuje obok szeregu innych.

Odnosząc się do treści pisma Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z marca 2009 r. wskazać należy, iż pismo to nie zawiera wiążącej interpretacji przepisów, o czym została poinformowana strona skarżąca i dlatego również organ wydający zaskarżoną decyzję nie był związany rozstrzygnięciem zawartym w omawianym piśmie.

Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia przez organ art. 4 w zw. z art. 46 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz argumentacji strony skarżącej, iż w przedmiotowej sprawie powinien mieć zastosowanie § 9 ust. 2 pkt 3 omawianego rozporządzenia, zgodnie z którym § 9 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do składnika lub kategorii składników, które występując w nazwie środka spożywczego, nie wpływają na wybór konsumenta ze względu na fakt, że ich zawartość w środku spożywczym nie jest istotna dla scharakteryzowania tego środka spożywczego lub nie wpływa na odróżnienie go od podobnych środków spożywczych, z którymi może być mylony ze względu na podobieństwo nazwy lub wyglądu. Podanie przez producenta przedmiotowych serków zawartości sera twarogowego w produkcie jest istotne dla konsumentów i pozwoli im wybrać z szerokiej palety produktów podobnego rodzaju te serki, których skład odpowiada ich oczekiwaniom. W związku z powyższym organy prawidłowo zastosowały przepis § 9 ust. 1 omawianego rozporządzenia.

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, iż zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie naruszają przepisy art. 7, art. 8, i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., wskazać należy, iż w opinii Sądu poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów prawa nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.