VI SA/Wa 1625/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3014659

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2019 r. VI SA/Wa 1625/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka.

Sędziowie WSA: Jakub Linkowski (spr.), Agnieszka Łąpieś-Rosińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) czerwca 2019 r. nr (...) w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia (...) czerwca 2019 r. nr (...), którą organ ten działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.) oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2018 r. poz. 2142, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. W., od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) kwietnia 2019 r. nr (...), orzekającej o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Komendant Wojewódzki Policji w (...) decyzją z dnia (...) kwietnia 2019 r. skreślił M. W. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Do wszczęcia postępowania doszło z uwagi na fakt, że organ wojewódzki uzyskał informację, iż M. W. została skarżona o popełnienie czynu z art. 35 ust. 1a w zw. z art. 4 ust. 8 i 11 oraz art. 6 ust. 1a i 2 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, tj. o to, że w okresie od miesiąca czerwca 2016 r. do 15 sierpnia 2016 r. znęcała się nad zwierzętami 19 psów i 3 koty, poprzez utrzymywanie zwierząt w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa, w brudzie, w pomieszczeniach z zalegającymi odchodami, w przewlekłym stanie nieleczonych chorób (akt oskarżenia z dnia (...).09.2017 r. - k.23 akt adm.).

W tej sytuacji organ wojewódzki na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia skreślił skarżącą z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Od decyzji, pełnomocnik strony złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając jej naruszenie art. 42 ust. 3 Konstytucji poprzez jego niezastosowanie oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie osób i mienia, poprzez przyjęcie, że skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej jest obligatoryjne w przypadku toczącego się przeciwko jego mocodawczym postępowania karnego. Ponadto, decyzji organu I instancji zarzucono naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 98 § 1 k.p.a., poprzez odmowę zawieszenia postępowania, podczas gdy dokonanie tej czynności było konieczne z uwagi na okoliczności i stan faktyczny przedmiotowej sprawy. Z uwagi na powyższe, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy oraz przychylenie się do wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w (...), postępowania karnego dotyczącego zainteresowanej.

Do kwestii zawieszenia postępowania, organ odwoławczy odniósł się w odrębnym postanowieniu.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia (...) czerwca 2019 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu wojewódzkiego o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w przypadku, gdy został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo.

Organ podkreślił, że z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że ustawodawca ustalił, iż przesłankę skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej stanowi, nie tylko skazanie pracownika ochrony za popełnienie przestępstwa umyślnego, ale również wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego o takie przestępstwo. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, wystarczy zatem ustalenie, że w stosunku do danej osoby wszczęte zostało postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego. Co więcej, decyzja o skreśleniu z listy podlega natychmiastowemu wykonaniu (art. 29 ust. 9 ustawy). Wobec powyższego ustalenie, że w stosunku do strony postępowania wszczęto postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 35 ust. 1a w zw. z art. 4 ust. 8 i 11 oraz art. 6 ust. 1a i 2 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt było dla organów Policji wiążące w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, choć do chwili wydania decyzji postępowanie to nie zostało zakończone.

Wobec jednoznacznego brzmienia przepisu, organy Policji nie były zobowiązane do przeprowadzenia jakichkolwiek czynności wyjaśniających w zakresie ustalania czy strona dopuściła się zarzucanego przestępstwa. W postępowaniu administracyjnym nie jest bowiem ustalana wina lub niewinność strony, ani też nie jest badana zasadność zastosowanej kwalifikacji prawnej zarzucanego jej czynu prawem zabronionego. Obowiązkiem właściwego organu administracji było jedynie ustalenie, czy wobec konkretnego pracownika ochrony fizycznej zachodzą przesłanki do skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Wystarczające w tym zakresie było bowiem ustalenie, że w stosunku do pracownika ochrony wszczęto postępowanie, o którym mowa jest w art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia.

Zdaniem organu odwoławczego zarzuty pełnomocnika strony dotyczące naruszenia przepisów ustawy o ochronie osób i mienia, nie były zasadne.

Organ wskazał, że zasada domniemania niewinności, wskazana w art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, obowiązuje w procesie karnym. Natomiast w przypadku sprawy administracyjnej dotyczącej pracownika ochrony, fakt prowadzenia postępowania karnego uniemożliwia dopuszczenie go do możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego i broni. Skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie przekreśla możliwości zatrudnienia tej osoby - do czasu wydania prawomocnego wyroku w sprawie karnej - jako pracownika ochrony niekwalifikowanego (art. 31 tej ustawy), tj. w obszarze ochrony, gdzie nie występuje konieczność pracy z bronią oraz bez możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego.

Organ podkreślił, że pracownicy ochrony realizują swoje czynności w formie bezpośredniej ochrony fizycznej (art. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia), nie może być więc żadnych wątpliwości co do praworządnego zachowania takich osób, wykluczona jest też możliwość choćby podejrzenia ich o popełnienie przestępstwa umyślnego. W odniesieniu do tej grupy osób, ustawodawca świadomie zastosował ograniczenia w zakresie korzystania z wolności i praw, o których jest mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Wskazano ponadto, że organ Policji wydając decyzję o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie uznał strony za winną popełnienia zarzucanego jej czynu ponieważ nie ma takich kompetencji, zaś wyrok w jej sprawie jeszcze nie zapadł. Nie zmienia to jednak faktu, że sam fakt toczącego się przeciwko niej postępowania karnego o przestępstwo umyślne, wywołuje dla strony skutki określone w przepisach prawa materialnego (art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie...)

Komendant Główny Policji nie stwierdził również naruszenia przez organ I instancji art. 97. § 1 pkt 4 k.p.a. Podkreślono, że zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie tego przepisu, zasadne jest jedynie w sytuacji, gdy na przeszkodzie rozpatrzeniu sprawy administracyjnej co do jej istoty, staje problem prawny (zagadnienie wstępne), od którego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zależne jest wydanie decyzji w sprawie administracyjnej. W sprawie strony sytuacja taka nie zachodziła, gdyż żaden z przepisów ustawy o ochronie osób i mienia, nie uzależnia wydania decyzji od prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej osoby wpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, co wskazano również w postanowieniu Komendanta Głównego Policji z dnia (...).06.2019 r. nr (...). Ponadto, w niniejszej sprawie nie mógł zostać zastosowany art. 98 § 1 k.p.a., bowiem postępowanie w przedmiocie skreślenia zainteresowanej z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej toczyło się z urzędu, a nie na jej wniosek, co wskazał organ I instancji w postanowieniu z dnia (...).04.2019 r. (k.39 akt adm.). Do kwestii zawieszenia postępowania, organ odwoławczy odniósł się w odrębnym postanowieniu. Nie znajdując zatem podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji, Komendant Główny Policji orzekł o utrzymaniu decyzji w mocy.

Na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji dnia (...) czerwca 2019 r., strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Decyzji zarzucono:

- naruszenie prawa materialnego tj. art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie;

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 29 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej jest obligatoryjne w przypadku toczącego się postępowania karnego przeciwko skarżącej;

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez wydanie postanowienia z dnia (...) kwietnia 2019 r. o odmowie zawieszenia postępowania na wniosek strony, kiedy to dokonanie ww. czynności jest konieczne z uwagi na okoliczności i stan faktyczny w przedmiotowej sprawie.

Mając na względzie wskazane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

Odpowiadając na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji nie narusza prawa.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, w myśl którego pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo.

Przepis ten został wprowadzony do ustawy o ochronie na mocy art. 9 pkt 12 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r. poz. 829, dalej: ustawa zmieniająca) i zaczął obowiązywać od dnia 1 stycznia 2014 r. (art. 50 ustawy zmieniającej).

Co do motywów zmian w ustawie o ochronie zasad wykreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony w projekcie ustawy zmieniającej (druk sejmowy VII.806) wskazano, że: "Za przesłankę do wykreślenia uznano toczenie się przeciwko pracownikowi postępowania karnego za przestępstwo umyślne. Mimo obowiązującej zasady domniemania niewinności fakt prowadzenia postępowania karnego uniemożliwia dopuszczenie pracownika ochrony do możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego i broni. Wykreślenie z listy nie przekreśla możliwości zatrudnienia tej osoby jako pracownika ochrony niekwalifikowanego, tj. w obszarze ochrony, gdzie nie występuje konieczność pracy z bronią oraz bez możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego. Obszar ochrony osób i mienia - gdzie ustawa wymaga zatrudnienia pracowników kwalifikowanych - jest mocno ograniczony. Zdecydowana większość zadań ochrony mienia nie wymaga kwalifikacji, zatem na czas trwającego postępowania pracownik byłby "przesuwany" z obszaru kwalifikowanej ochrony na obszar, gdzie wpis na listę pracowników kwalifikowanych nie jest konieczny, co ze względu na szczególny charakter pracy jest uzasadnione". Zmiana ta korespondowała z ogólnymi założeniami zmian wprowadzonych ustawą zmieniającą: "Zwolnienie państwa z obowiązku weryfikacji osób dopuszczonych do wykonywania zadań ochrony z wykorzystaniem środków przymusu bezpośredniego i broni palnej i przekazanie tego uprawnienia koncesjonowanym przedsiębiorcom musi iść w parze ze zwiększeniem kontroli (i nadzoru) państwa dotyczącej wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Ponadto wprowadzenie przepisu zatrudniania w charakterze pracowników ochrony osób nie karanych za popełnienie przestępstw umyślnych oraz obowiązek zawierania przez przedsiębiorców umów OC z jednej strony spowoduje wzrost bezpieczeństwa chronionego mienia, z drugiej zaś zapewni poszkodowanemu obywatelowi rekompensatę za nieuprawnione działania pracownika ochrony." (druk sejmowy VII.806).

Należy przy tym zauważyć, że na listę kwalifikowanych pracowników ochrony, w myśl art. 26 ust. 3 ustawy o ochronie wpisuje się osobę, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne i nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwo (pkt 5) oraz posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji (pkt 6).

Zdaniem Sądu nie można w taki sposób interpretować przepisów przedmiotowej ustawy o ochronie, że te same przesłanki odnoszące się do wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony oraz do skreślenia z tej listy byłyby odmiennie wykładane.

W świetle przedstawionych uregulowań prawnych na właściwych komendantach wojewódzkich Policji ciąży obowiązek wydania m.in. decyzji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo.

Sąd stwierdza, że z treści przepisu prawa wynika, że decyzje w przedmiocie skreślenia mają charakter związany. Należy także zauważyć, że przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie nie stopniuje, ani nie różnicuje przesłanek skreślenia w nim określonych. Wobec tego wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo umyślne zobowiązuje właściwego komendanta wojewódzkiego Policji do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. W stosunku do skarżącej doszło do wszczęcia postępowania karnego odnośnie popełnienia czynu z art. 35 ust. 1a w zw. z art. 4 ust. 8 i 11 oraz art. 6 ust. 1a i 2 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (znęcanie się nad zwierzętami).

Skoro w stosunku do skarżącej wszczęto postępowanie karne o przestępstwo umyślne to organ Policji obowiązany był do skreślenia skarżącej z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej biorąc za podstawę art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia.

Sąd podziela stanowisko organu, że w toku postępowania administracyjnego o skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony organy administracyjne nie ustalają winy czy też niewinności osoby wpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Fakt związania skutku w postaci obligatoryjnego skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony z przesłanką samego tylko wszczęcia postępowania karnego przeciwko osobie o przestępstwo umyślne w żaden sposób nie niweluje zasady domniemania niewinności, bowiem nie ingeruje w tę sferę, zastrzeżoną dla sądów karnych. Jest rzeczą oczywistą, że przedstawienie zarzutów nie wiąże się z przesądzeniem kwestii dotyczącej ani sfery przedmiotowej (okoliczności popełnienia czynu zabronionego), ani też przedmiotowej (stwierdzenie winy w jakiekolwiek postaci). Pojęcie winy w prawie administracyjnym ma charakter zobiektywizowany, polegający na samym stwierdzeniu naruszenia przepisów i obowiązków przypisanych podmiotowi bez konieczności oceny stopnia winy w rozumieniu prawnokarnym, czy też czysto subiektywizowany - natężenie złej woli, brak świadomości, czy też wiedzy - (vide: Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 21 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 1424/10 i z 29 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1812/11 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwestia oceny zachowania skarżącej w postępowaniu administracyjnym nie ma przełożenia na ocenę winy w postępowaniu karnym.

Wobec powyższego, za bezzasadny Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Jak już wskazano powyżej, o winie lub niewinności skarżącej orzeknie sąd karny, a w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony znaczenie ma sam fakt toczącego się postępowania karnego. Zasada domniemania niewinności jest zasadą procedury karnej i nie doznaje ona uszczerbku w postępowaniu administracyjnym. Z faktem wszczęcia postępowania przeciwko osobie wiążą się istotne skutki nie tylko w sferze prawa karnego, ale także innych gałęzi prawa. Określone decyzjami sankcje administracyjne są jedynie administracyjnoprawnym skutkiem zachowania strony. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2003 r., sygn. akt SK 15/02) wskazał, że konstytucyjna zasada domniemania niewinności musi być rozumiana jako wykluczająca uznanie winy i odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem karnym. Natomiast nie może być rozumiana w sposób, który wykluczałby wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych oddziaływujących na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. Dopuszczalność takich konsekwencji powinna być "ważona" nie w płaszczyźnie zasady domniemania niewinności, ale w płaszczyźnie zasady proporcjonalności. Organ wydając decyzję kieruje się jedynie oceną wystąpienia w sprawie przesłanek określonych w przepisie, do zastosowania którego jest zobligowany po stwierdzeniu ich istnienia.

Sąd jeszcze raz podkreśla, że przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie ma charakter obligatoryjny, a zatem organy Policji mają obowiązek skreślenia danej osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w każdym przypadku ujawnienia, że osoba ta należy do grupy osób wymienionych we wskazanej regulacji ustawowej. Ustawodawca nie przewidział możliwości, aby kwalifikowany pracownik ochrony fizycznej, wobec którego zostało wszczęte postępowanie karne za przestępstwo umyślne (a taka sytuacja miała miejsce w kontrolowanej przez Sąd sprawie) nie został skreślony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania jego dyspozycji w razie stwierdzenia stanu faktycznego w nim opisanego (vide: Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 24 października 2007 r., sygn. akt II GSK 181/07; z 24 września 2008 r., sygn. akt II GSK 358/08; z 9 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1221/10 oraz z 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 109/12, opubl.: www. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy zauważyć, że w przypadku sprawy administracyjnej dotyczącej kwalifikowanego pracownika ochrony, fakt prowadzenia postępowania karnego uniemożliwia dopuszczenie go do możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego i broni (art. 26 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy o ochronie). Skreślenie z listy nie przekreśla natomiast możliwości zatrudnienia tej osoby jako pracownika ochrony niekwalifikowanego (art. 31 tej ustawy), tj. w obszarze ochrony, gdzie nie występuje konieczność pracy z bronią oraz bez możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego. Jednocześnie przypomnienia wymaga, że wykonywanie zawodu kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej, należy do kręgu zawodów zaufania publicznego, a wiążące się z tym obowiązki polegają na podejmowaniu bezpośrednich działań w celu ochrony życia, zdrowia ludzkiego oraz mienia (por. rozdział 6 ustawy o ochronie pt. Środki ochrony fizycznej osób i mienia oraz prawa i obowiązki pracownika ochrony). Stąd zarówno dostęp do tego zawodu, jak i jego wykonywanie podlegają ścisłej reglamentacji oraz nadzorowi Państwa, do którego sprawowania zostały ustawowo wyznaczone organy Policji.

Odnosząc się do zarzutu strony w kwestii niezawieszenia postępowania Sąd stwierdza, że kwestia ta została rozstrzygnięta odrębnymi postanowieniami organów administracji.

Sąd zauważa, że w niniejszej sprawie okoliczność wydania wyroku przez sąd karny nie miała znaczenia bowiem sam fakt wszczęcia przeciw skarżącej postępowania karnego był wystarczający do zastosowania art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia i skreślenia skarżącej z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Reasumując, Sąd stwierdza, że orzekające w sprawie organy Policji, podejmując decyzje, prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego (ustawy o ochronie) i ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 k.p.a. Nie można też organom zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona przez organy argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca.

Stan faktyczny opisany w zaskarżonej decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.