Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2195862

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 16 grudnia 2016 r.
VI SA/Wa 1519/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.).

Sędziowie WSA: Marzena Milewska-Karczewska, Andrzej Wieczorek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 16 grudnia 2016 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Naczelnej Rady Aptekarskiej z (...) marca 2016 r. nr (...) w przedmiocie zaopiniowania cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej

1.

stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały oraz utrzymanej nią w mocy uchwały Prezydium Okręgowej Rady Aptekarskiej w (...) z (...) stycznia 2016 r. nr (...);

2.

zasądza od Naczelnej Rady Aptekarskiej na rzecz skarżącej L. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną uchwałą z (...) marca 2016 r. Prezydium Naczelnej Rady Aptekarskiej (dalej NrA) utrzymało w mocy uchwałę Prezydium Okręgowej Rady Aptekarskiej Okręgowej Izby Aptekarskiej w (...) (dalej ORA) z (...) stycznia 2016 r., którą pozytywnie zaopiniowano cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Jako podstawę prawną skarżonej uchwały wskazano m.in. art. 39 ust. 1 pkt 10 oraz art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1429), dalej u.i.a.

W październiku 2015 r. (...) Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny (dalej WIF), w oparciu o art. 29 pkt 5 u.i.a., zwrócił się do ORA o wyrażenie przez nią opinii w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w (...), przy ul. (...) (dalej apteka), a prowadzonej przez L. sp. z o.o. z siedzibą w (...) (dalej skarżąca). WIF podał, że opinia ta jest niezbędna w związku z prowadzonym przez niego postepowaniem we wskazanej sprawie, która została wszczęta w oparciu o art. 65 ust. 1; art. 68 ust. 1; art. 86a; art. 86 ust. 1 i ust. 2; art. 87 ust. 2 pkt 1 i pkt 2; art. 88 ust. 5 pkt 5; art. 96 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm.) dalej p.f.

Wobec powyższego ORA wezwała Prezesa Zarządu skarżącej do osobistego stawiennictwa w jej siedzibie, celem złożenia wyjaśnień w sprawie wyrażenia opinii odnośnie cofnięcia jej zezwolenia na prowadzenie ww. apteki.

Skarżąca zwróciła się do ORA o wyznaczenie nowego terminu do złożenia wyjaśnień informując, że ustanowiła w niniejszej sprawie profesjonalnego pełnomocnika. Jednocześnie podała adres Kancelarii owego pełnomocnika oraz przedłożyła do akt udzielone temu pełnomocnikowi pełnomocnictwo.

ORA przychyliła się do wniosku skarżącej i wezwała Prezesa Zarządu do złożenia w terminie 7 dni - tym razem, pisemnych wyjaśnień.

W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej wniósł o sprecyzowanie przez ORA jakiego przedmiotu i zakresu wyjaśnienia mają dotyczyć oraz o uzupełnienie akt sprawy o dokumenty zgromadzone w postępowaniu prowadzonym przez WIF w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie ww. apteki. Jednocześnie zgłoszone zostały wnioski dowodowe, tj. o przesłuchanie w charakterze świadka kierownika ww. apteki/hurtowni oraz w charakterze strony Prezesa Zarządu skarżącej.

ORA pozytywnie zaopiniowała cofnięcie zezwolenia udzielonego skarżącej na prowadzenie przedmiotowej apteki, z uwagi na naruszenie przez skarżącą, jako podmiot prowadzący ową aptekę, przepisu art. 86a p.f. Wskazała przy tym, że dwukrotnie wzywała skarżącą do złożenia wyjaśnień i zajęcia stanowiska w tej sprawie, jednakże bezowocnie. Tym samym uznała, że skarżąca sama zrezygnowała z czynnego udziału w postępowaniu. Odnośnie zgłoszonych przez pełnomocnika skarżącej wniosków ORA wyjaśniła, że profesjonalny pełnomocnik powinien wiedzieć, do jakiego organu powinien się zwrócić o wgląd do dokumentów, o dołączenie których wnioskował, zaś dla wydania opinii przesłuchanie zawnioskowanych osób nie ma żadnego znaczenia. Taki wniosek powinien zostać skierować do WIF.

Za podstawę swego działania ORA wskazała m.in. art. 106 § 5 k.p.a. oraz art. 7 ust. 2 pkt 7; art. 28 i art. 29 pkt 1 i 5 u.i.a, a także art. 99 ust. 1 p.f.

Skarżąca, z zachowaniem terminu, złożyła od powyższej uchwały zażalenie zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 9-11, art. 75 § 1; art. 77 § 1, art. 81, art. 106 § 2 oraz art. 124 § 1 i 2 k.p.a., a także art. 29 pkt 7 u.i.a. (Dz. U. Nr 41, poz. 179 z późn. zm.). W oparciu o powyższe wniosła o uchylenie negatywnej opinii i wydanie opinii pozytywnej, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelnym zarzutem uczyniła to, że ORA nie poczyniła - jej zdaniem, żadnych ustaleń faktycznych w sprawie, ale bezkrytycznie przyjęła twierdzenie WIF odnośnie naruszenia art. 86a p.f. oraz że ograniczyła jej udział w tym postępowaniu.

Pełnomocnik wniósł o umożliwienie mu wzięcia udziału w posiedzeniu NrA, na którym będzie rozpoznawanego zażalenie.

W uzasadnieniu skarżonej uchwały podkreślono, że skarżąca była wzywana przez ORA - i to dwukrotnie, do wyrażenia swojego zdania przed wydaniem uchwały, ale takiego stanowiska nie zajęła. NrA wskazało również, że niniejsze postępowanie - opiniujące, nie jest samodzielnym postępowaniem, lecz stadium postępowania w sprawie, która ma być załatwiona przez WIF decyzją. W jego ramach - co do zasadny, nie prowadzi się więc dodatkowego postępowania wyjaśniającego, ale opiera się na okolicznościach faktycznych sprawy ustalonych przez WIF.

Nadto NrA postanowiło uzupełnić argumentację zawartą w uchwale ORA o wyjaśnienia odnoszące się do tego czym jest i w jakich formach prowadzony może być oraz przez kogo obrót produktami leczniczymi.

Skarżąca niezgadzając się z uchwałą NrA w terminie zaskarżyła ją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie przepisów:

1.

dających podstawę stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), tj. art. 6 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej;

2.

prawa materialnego, tj. art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 p.f. oraz art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 u.i.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy uchwały ORA w sytuacji, gdy spełnia warunki - w tym daje rękojmię, do wykonywania działalności objętej zezwoleniem;

3.

postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a.

art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego dotyczącego ustaleń odnośnie utraty rękojmi należytego prowadzenia apteki;

b.

art. 106 § 4 w zw. z art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez podjęcie uchwały bez przeprowadzenia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i bez przeprowadzenia dowodów mających uzasadniać pozytywną opinię oraz brak umożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu zawisłym przed NrA;

c.

art. 124 § 1 i 2 w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez niewskazanie podstawy materialnoprawnej i brak sporządzenia uzasadnienia zarówno faktycznego, jak i prawnego leżącego u podstaw skarżonego rozstrzygnięcia;

d.

art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy uchwały ORA, a tym samym nie usunięcie naruszeń prawa popełnionych przez organ pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę NrA podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonej uchwale wniosła o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie, ale z innych powodów niż te w niej podane.

Gwoli przypomnienia. W niniejszej sprawie WIF wystąpił do ORA o wydanie przez tą opinii w sprawie cofnięcia skarżącej zezwolenia na prowadzenie wskazanej na wstępie apteki ogólnodostępnej. Przedmiotem skargi jest zatem uchwała Prezydium NrA utrzymująca w mocy uchwałę Prezydium ORA, którą pozytywnie zaopiniowano cofnięcie skarżącej zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, a to z uwagi na naruszenie przez skarżącą - jako podmiot prowadzący tą aptekę, zakazu ustanowionego w art. 86a p.f.

Zdaniem Sądu obie podjęte w sprawie uchwały organów samorządu aptekarskiego zostały oparte na niewłaściwej podstawie prawnej. Akty administracyjne, w tym przypadku uchwały, dotknięte taką wadą są nieważne, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 k.p.a. Wprawdzie uchwały te zostały wydane w trybie art. 106 § 1 k.p.a., jednakże przepis ten znajduje zastosowanie tylko wówczas, gdy istnieje wyraźna norma prawa materialnego, która uzależnia wydanie decyzji w sprawie administracyjnej od zajęcia stanowiska przez inny organ.

Istotą niniejszej sprawy jest zagadnienie, czy w obowiązującym stanie prawnym organ samorządu aptekarskiego (ORA) - w odpowiedzi na złożony wniosek organu administracji publicznej (WIF) - był uprawniony do działania w trybie art. 106 § 1 k.p.a.

Zgodnie z brzmieniem art. 106 § 1 k.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W doktrynie przyjmuje się, że przepis art. 106 k.p.a. nie stanowi samoistnej podstawy prawnej współdziałania, bowiem taką podstawą są przepisy szczególne, które uzależniają wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ. Przepis ten określa jedynie zasady i tryb współdziałania, czyli dotyczy wyłącznie kwestii proceduralnych współdziałania (por. J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 1996, s. 467), z uwzględnieniem jednakże pierwszeństwa przepisów szczególnych, ustanawiających inne reguły i zasady współdziałania. Analogiczne stanowisko wyrażane jest także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. uchwała składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 1999 r. sygn. akt OPK 14/98, publ. ONSA 1999, Nr 3, poz. 80).

Sformułowanie "przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ" należy rozumieć wyłącznie w sensie procesowym, tzn. że stanowisko innego organu jest formalną przesłanką wydania decyzji w tym sensie, że organ prowadzący postępowanie przed wydaniem decyzji jest obowiązany uzyskać takie stanowisko, zaś organ współdziałający jest obowiązany przed tym dniem przedstawić swoje stanowisko w sprawie. Zwrot powyższy nie może być natomiast odczytywany jako ustanawiający jakąkolwiek zależność treściową (materialną) decyzji administracyjnej od stanowiska innego organu, czy też związanie organu wydającego decyzję treścią tego stanowiska, bowiem nie jest ono wiążące dla organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Innymi słowy, przepis art. 106 k.p.a. reguluje jedynie zasady i tryb współdziałania organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji administracyjnej, nie jest natomiast samoistną podstawą takiego współdziałania, bowiem to musi wynikać z przepisów szczególnych. Tym samym obowiązek organu samorządu zawodowego aptekarzy do działania na żądanie WIF, jako prowadzącego postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie ww. apteki, musi wynikać z przepisów prawa materialnego, obligującego go do wydania opinii w tym przedmiocie. Przepis art. 106 k.p.a. nie wyznacza bowiem kompetencji organu samorządu aptekarskiego do wyrażenia opinii w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki. W ocenie Sądu kompetencja ta musi wynikać z przepisu prawa materialnego, który to przepis musi z kolei nakazywać organowi administracji publicznej zasięgnięcie takiej opinii przed wydaniem decyzji. Innymi słowy, roli samorządu zawodowego aptekarzy w kwestii opiniowania wniosku organu administracji w trybie art. 106 § 1-6 k.p.a. nie wyznacza sam organ cofający zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej (WIF) poprzez swoje żądanie, ale czyni to przepis prawa materialnego, który musi nakazywać temu organowi administracji zasięgnięcie takiej opinii przed wydaniem decyzji.

W ocenie Sądu, na gruncie obowiązującego stanu prawnego, przepisami wyznaczającymi tę rolę samorządowi aptekarskiemu w trybie art. 106 § 1-6 k.p.a. nie są podstawy prawne wskazane w uchwale ORA, a mianowicie art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 u.i.a. bowiem są to jedynie normy kompetencyjne, które statuują ogólne uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni. Jednakże to ogólne uprawnienie nie stwarza dla organu samorządu aptekarskiego podstawy do działania w trybie art. 106 § 1-6 k.p.a., gdyż tylko przepis będący prawną podstawą cofania zezwoleń na prowadzenie aptek ogólnodostępnych mógłby rodzić po stronie WIF obowiązek uzyskania opinii organu samorządu aptekarskiego przed wydaniem decyzji w tym przedmiocie. Tymczasem z art. 99 ust. 2 p.f. nie wynika, by cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki było wprost uzależnione od wydania opinii przez organ samorządu aptekarskiego. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana, cofnięcie lub stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki należy do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Tak więc decyzję w przedmiocie udzielenia/cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej podejmuje wyłącznie wojewódzki inspektor farmaceutyczny bez współdziałania z organem samorządu aptekarskiego, jako organu współkompetentnego. Istniejące zaś w ustawie o izbach aptekarskich ogólne uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni stwarza jedynie kompetencję w tym zakresie, która jednak musiałaby znaleźć swoje potwierdzenie w przepisie ustawy Prawo farmaceutyczne lub w innych przepisach. Przepisy ustawy Prawo farmaceutyczne, jak również inne regulacje, nie zawierają jednak normy, która wprowadzałaby po stronie WIF, przed wydaniem decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, obowiązek uzyskania opinii organu samorządu aptekarskiego. Zatem skoro ustawodawca wprost nie uzależnił podejmowanego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia od opinii organu samorządu aptekarskiego, to nie można przyjąć, że podstawą takiego współdziałania są jedynie generalne normy kompetencyjne i przepis art. 106 § 1 k.p.a. Normy kompetencyjne wyznaczają tylko uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni, ale nie stanowią materialnoprawnych podstaw do podejmowania takich opinii i to w trybie współdziałania organów, o którym mowa w art. 106 § 1 k.p.a. Innymi słowy, to, że ustawa o izbach aptekarskich przewiduje ogólną kompetencję organu samorządu aptekarskiego do podejmowania opinii w sprawach cofania zezwoleń na prowadzenie aptek nie oznacza, że przepisy art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 u.i.a. stają się materialnoprawnymi podstawami, które uzależniają wydanie przez WIF decyzji od współdziałania organów w ww. trybie.

W tym miejscu wypada przypomnieć, że ustawa o izbach aptekarskich weszła w życie dnia 29 maja 1991 r., natomiast dnia 20 lutego 1992 r. w życie weszła ustawa z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej (Dz. U. Nr 105, poz. 452 z późn. zm.), dalej ustawa o środkach farmaceutycznych. Na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego kwestię zezwoleń na prowadzenie aptek regulował art. 33 ust. 5 ustawy o środkach farmaceutycznych, który wprost przewidywał, że udzielenie lub cofnięcie koncesji (a nie obecnie zezwolenia) na prowadzenie apteki lub hurtowni farmaceutycznej wymaga uprzedniego zasięgnięcia opinii samorządu aptekarskiego. W ocenie Sądu przepis ten, na ów czas, stanowił materialnoprawną podstawę zobowiązującą do stosowania trybu współdziałania organów w oparciu o procedurę określoną w art. 106 § 1 k.p.a., bowiem zasięgnięcie opinii organu samorządu aptekarskiego wprowadzało obligatoryjny wymóg w tym zakresie przed wydaniem decyzji o udzieleniu lub cofnięciu koncesji. Tym samym to w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, na mocy art. 33 ust. 5 ustawy o środkach farmaceutycznych istniał obowiązek współdziałania po stronie organu samorządu aptekarskiego w trybie art. 106 § 1 k.p.a., przewidujący wydanie opinii w związku z art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 u.i.a. - w formie uchwały - postanowienia właściwej okręgowej rady aptekarskiej, zaskarżalnego w drodze zażalenia do NrA (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 1998 r. sygn. akt I SA 2137/97 i z 28 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SA 1817/01, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec zmienionego stanu prawnego - obecnie obowiązujący stan prawny, nie może być podstawą podejmowania przez organy samorządu aptekarskiego uchwał (postanowień) opiniujących kwestie cofania zezwoleń na prowadzenie aptek ogólnodostępnych w trybie art. 106 § 1 k.p.a. Przepis art. 33 ust. 5 ustawy o środkach farmaceutycznych po dniu 1 października 2002 r. nie znalazł bowiem swego "odpowiednika" w ustawie Prawo farmaceutyczne (ustawa ta weszła w życie z tym dniem, z wyjątkiem jej art. 4 oraz art. 116, które weszły w życie dnia 31 grudnia 2001 r. - art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo farmaceutyczne, ustawę o wyrobach medycznych oraz ustawę o Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych - Dz. U. Nr 126, poz. 1382), ani też w żadnej innej regulacji prawnej, która mogłaby mieć zastosowanie w analizowanym przypadku. Ustawa Prawo farmaceutyczne nie podtrzymała rozwiązania zawartego w poprzedniej ustawie. Nie nakłada ona wprost obowiązku organów Inspekcji Farmaceutycznej w zakresie zasięgnięcia opinii przed wydaniem decyzji o cofnięciu zezwolenia. Takiego trybu nie przewidują zarówno powołany już wcześniej art. 99 ust. 2 p.f. jak i art. 103 p.f., statuujące zasady wydawania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, ani też inne przepisy tej ustawy.

Istniejące w art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 u.i.a. uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni stwarza zatem jedynie generalną kompetencję w tym zakresie, która jednak musiałaby znaleźć swoje potwierdzenie w przepisach ustawy Prawo farmaceutyczne lub w innych regulacjach. Skoro jednak w obowiązującym stanie prawnym brak jest takich materialnoprawnych podstaw zobowiązujących organ Inspekcji Farmaceutycznej do współdziałania z organem samorządu aptekarskiego na podstawie art. 106 § 1 k.p.a, to ORA w takiej sytuacji nie miała podstaw do podejmowania uchwały opiniującej ten zamiar w trybie art. 106 § 1 k.p.a. Oznacza to, że uchwała ORA wydana została w oparciu o wadliwą podstawę prawną i jako taka - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 k.p.a., dotknięta jest wadą nieważności. Tym samym również zaskarżona uchwała NrA dotknięte jest tą samą wadą nieważności, bowiem utrzymuje ona w mocy nieważną uchwałę ORA. Dlatego też Sąd zdecydował o wyeliminowaniu z obrotu prawnego obu podjętych w niniejszej sprawie uchwał, stwierdzając ich nieważność.

Powyższe stanowisko nie oznacza, aby organ nadzoru farmaceutycznego (WIF) pozbawiony był możliwości uzyskiwania w prowadzonym przez siebie postępowaniu opinii i ocen organów samorządu aptekarskiego w sprawach należących do zakresu działania tych organów. Jednakże w sytuacji braku wyraźnego przepisu prawa, uzależniającego wydanie przez niego decyzji od uprzedniego zajęcia stanowiska przez inny organ, może to nastąpić na zasadach ogólnych, nie zaś w trybie art. 106 § 1 i § 5 k.p.a. W takim wypadku organ samorządu aptekarskiego nie działa jako organ współkompetentny, nie zajmuje stanowiska w formie uchwały podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego (jak to miało miejsce pod rządami już nie obowiązującej ustawy o środkach farmaceutycznych), lecz wyraża go w drodze opinii, oceny noszącej cechy opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 września 2000 r. sygn. akt II SA/Ka 2357/98 (nie publ.), a także w uchwale (5) z 18 lutego 2002 r. OPK 23/01 (ONSA 2002, nr 3 poz. 109, str. 196-198) oraz w uchwale (5) z 16 września 2002 r. OPK 27/02 (ONSA 2003, Nr 2, poz. 56 s. 175).

W zaistniałych okolicznościach ORA powinna była zatem poinformować WIF o braku materialnoprawnych podstaw do opiniowania przez nią, w trybie art. 106 § 1 k.p.a., cofnięcia zezwolenia na prowadzenie przez skarżącą rzeczonej na wstępie apteki ogólnodostępnej i wskazać, że swoje stanowisko w tym zakresie przekaże na zasadach ogólnych, o których wyżej mowa. Obowiązkiem organu samorządu aptekarskiego będzie zatem zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku.

Z tych względów, uznając skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.