Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1614623

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 31 października 2014 r.
VI SA/Wa 1515/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 31 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 września 2014 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) marca 2014 r., nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu drogowego bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: uwzględnić zażalenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z (...) października 2014 r., poprzez uchylenie postanowienia tutejszego Sądu z 22 września 2014 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego oraz postanowienia tutejszego Sądu z 9 października 2014 r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania sądowego

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z 22 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi Wojciecha Mazura na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z (...) marca 2014 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu drogowego bez uiszczenia opłaty elektronicznej, wskazując jako podstawę art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Zdaniem Sądu, wynik toczącego się postępowania zależał od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie P 36/13, zainicjowanego postanowieniem WSA w Warszawie z 17 maja 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 201/13, który wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem dotyczącym zgodności z Konstytucją art. 13k ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 260).

Na powyższe postanowienie, zażalenie wywiódł Główny Inspektor Transportu Drogowego, wskazując, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania sądowego ze wskazanej przyczyny, bowiem opisane zagadnienie wstępne zostało już rozstrzygnięte. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 10 września 2014 r., w sprawie P 36/13 umorzył bowiem postępowanie wywołane postanowieniem WSA w Warszawie z 17 maja 2013 r., stwierdzając, że analizowane pytanie ma charakter abstrakcyjny, tj. wykracza poza zakres rozpoznania WSA, a więc nie mogło zostać uznane za służące rozstrzygnięciu wątpliwości konstytucyjnych na zasadach określonych w art. 193 Konstytucji RP.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z przepisem art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.

Jak wynika z poczynionych ustaleń, Główny Inspektor Transportu Drogowego trafnie zarzucił błędne przyjęcie przez Sąd, że zachodziły w sprawie przesłanki do zawieszenia postępowania sądowego w sprawie w oparciu o treść art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sprawa przed Trybunałem Konstytucyjnym, na którą powołał się Sąd, uznając ją za przesłankę zawieszenia postępowania sądowego, została zakończona postanowieniem z 10 września 2014 r. sygn. P 36/13, a zatem nie było podstaw do zawieszania postępowania z tejże przyczyny. Stąd też zażalenie na postanowienie z 22 września 2014 r. należało ocenić jako oczywiście uzasadnione i postanowienie to uchylić w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a. Należy jednocześnie podkreślić, iż postanowienie z 9 października 2014 r., również podlega uchyleniu, jako przedwczesne.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.