Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 29 września 2008 r.
VI SA/Wa 1464/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 29 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) lipca 2007 r. nr (...) w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek postanawia: odmówić skarżącemu Z. W. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 11 lutego 2008 r. Z. W. (dalej także jako skarżący) złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) lipca 2007 r. nr (...) w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek.

Mając na uwadze, iż oświadczenia zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy były niewystarczające dla oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego, Sąd wezwał Z. W. do usunięcia w terminie 14 dni braków wniosków o przyznanie prawa pomocy poprzez:

1)

udzielenie wyjaśnienia, czy skarżący pozostaje osobą bezrobotną (w takim przypadku zobowiązano skarżącego do przedłożenia zaświadczenia z właściwego powiatowego urzędu pracy o zarejestrowaniu w ewidencji osób bezrobotnych), czy też uzyskuje dochody (w takim przypadku zobowiązano skarżącego do przedłożenia dokumentu wskazującego ich wysokość, np. zaświadczenie o zarobkach),

2)

przedłożenie wyciągów z posiadanych rachunków bankowych za okres 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy,

3)

złożenie odpisu zeznania podatkowego za rok 2007,

4)

określenie wysokości koniecznych miesięcznych wydatków ponoszonych przez skarżącego na bieżące utrzymanie wraz z załączeniem dokumentów potwierdzających te dane.

Skarżący nie wykonał w zakreślonym terminie wezwania Sądu, wobec powyższego postanowieniem referendarza sądowego z dnia 11 sierpnia 2008 r. odmówiono stronie skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W dniu 15 września 2008 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 11 sierpnia 2008 r. Do złożonego sprzeciwu skarżący nie dołączył żadnych dokumentów. Podniósł, że referendarz sądowy wydający postanowienie z dnia 11 sierpnia 2008 r. nie posiada wystarczającego doświadczenia życiowego do podejmowania tego typu orzeczeń. Podniósł również, że musi zakupić na swoje potrzeby toner do drukarki oraz na nieopłacone rachunki za energię elektryczną.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - cytowana dalej jako "p.p.s.a." od zarządzeń i postanowień wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw. W związku z tym należy uznać, iż właściwy do rozpatrzenia sprzeciwu jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Sprawa przyznania prawa pomocy rozpatrywana jest od początku w świetle przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, jest możliwe, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004 s. 319).

W niniejszej sprawie skarżący w żaden sposób nie udokumentował swojej sytuacji majątkowej. Zarówno na etapie rozpoznawania jego wniosku przed rozstrzygnięciem referendarza sądowego, jak i w złożonym sprzeciwie od postanowienia z dnia 11 sierpnia 2008 r., skarżący nie przedstawił żądanych dokumentów, które wskazywałyby na jego sytuację majątkową. W złożonym sprzeciwie nadmienił jedynie, że nie opłacił rachunków za energię elektryczną. Stwierdzenie to jest dalece niewystarczające, bowiem skarżący nie przedstawił żądanych przez Sąd w wezwaniu z dnia 21 maja 2008 r. (doręczne skarżącemu w dniu 9 czerwca 2008 r.) informacji i dokumentów.

Biorąc pod uwagę fakt, iż skarżący nie przesłał na wezwanie Sądu żądanych dokumentów jak również nie załączył ich do wniesionego sprzeciwu, brak było możliwości ustalenia, czy skarżący wypełnia przesłanki art. 246 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób które, ze względu na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny (tak na gruncie przepisów k.p.c. J. Gudowski (w:) T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska "Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze", tom 1, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 290 i cytowane tam orzecznictwo Sądu Najwyższego).

Skoro zatem jest to pomoc państwa, Sąd musi ustalić, czy ubiegający się o prawo pomocy wypełnia ustawowe przesłanki jej przyznania, co nie jest możliwe w przypadku niewykazania stanu majątkowego skarżącego.

Mając zatem powyższe na uwadze na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.