Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2696733

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 10 stycznia 2019 r.
VI SA/Wa 1459/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.).

Sędziowie WSA: Ewa Frąckiewicz, Pamela Kuraś-Dębecka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi "F." S.A. z siedzibą w (...) na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) października 2017 r. nr (...) w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

F. S.A. z siedzibą w G. (dalej też jako "Skarżąca", "Spółka", "Strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) października 2017 r., nr (...) utrzymującą w mocy decyzję Ministra Rozwoju i Finansów nr (...) z dnia (...) maja 2017 r. w sprawie odmowy zmiany zezwolenia nr (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie (...) Specjalnej Strefy Ekonomicznej.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) - dalej "k.p.a." w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw {Dz. U. z 2017 r. poz. 935) oraz art. 16 ust. 4-6 i art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 282, z późn. zm.)- dalej jako "ustawa o sse".

Do wydania skarżonego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym:

Skarżąca w dniu (...) kwietnia 2015 r. uzyskała zezwolenie nr (...) na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie (...) Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Zgodnie z zezwoleniem Spółka powinna była ponieść na terenie strefy wydatki inwestycyjne w łącznej wysokości 56 147 430 zł, w tym w terminie do dnia 31 lipca 2017 r. wydatki inwestycyjne, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 465, z póżn, zm), zwanego dalej "Rozporządzeniem", w wysokości co najmniej 25 721 700 zł, a w terminie do dnia 30 września 2026 r. wydatki, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia, w wysokości co najmniej

30 425 730 zł. Ponadto była zobowiązana zatrudnić co najmniej 18 nowych pracowników w terminie do dnia 31 lipca 2017 r. i utrzymać zatrudnienie na poziomie co najmniej 1660 pracowników do dnia 31 lipca 2022 r.

Spółka zwróciła się do Ministra Rozwoju o zmianę ww. zezwolenia pismem z (...) kwietnia 2016 r., uzupełnionym pismami z (...) sierpnia i (...) października 2016 r., poprzez określenie kwoty wydatków inwestycyjnych w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia na poziomie 42 261462 zł oraz ustalenie wydatków w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia na poziomie 13 885 968 zł.

Wskazała, że wnioskowane przesunięcie między kategoriami kosztów kwalifikowanych, o których mowa w § 6 Rozporządzenia, nie spowodują zwiększenia ogólnej wartości wydatków inwestycyjnych, tzn. pozostanie ona na pierwotnie ustalonym poziomie, tj. 56 147 430 zł. Uzasadniając zasadność zmiany zezwolenia polegającą na zwiększeniu wysokości wydatków związanych z nabyciem środków trwałych, przedsiębiorca wskazał, że po uzyskaniu zezwolenia jeden z klientów, tj producent samochodów (...), rozszerzył zakres zamówienia na wyposażenie dla modelu (...). Oprócz produkcji wyrobów wymienionych w Biznes Planie złożonym na etapie ubiegania się o zezwolenie, tj. nośnika górnego deski rozdzielczej, schowka na rękawiczki, schowka po stronie kierowcy, elementów dekoracyjnych deski rozdzielczej na rzecz firmy (...), przedsiębiorca miał dostarczać również tzw. konsolę środkową do modelu (...). We wniosku podkreślono, że już w momencie ubiegania się przedsiębiorcy o zezwolenie Grupa (...) rozważała, w którym zakładzie zlokalizować zamówienie (...) na konsolę środkową, biorąc pod uwagę zakład w G. W związku z tym, według przedsiębiorcy, przewidział w Biznes Planie, że jednym z produktów w ramach inwestycji może być konsola środkowa. Twierdził, ze Spółka nie mogła zadeklarować przed (...) SSE i przyjąć na siebie zobowiązania do realizacji tej części Inwestycji (w sensie finansowym) bez ostatecznej zgody Grupy (...). Z tego względu Spółka nie zadeklarowała w kwalifikowanych kosztach inwestycji wydatków na zakup maszyn i urządzeń tego zamówienia tak, aby stały się jej zobowiązaniem w Zezwoleniu. Wobec otrzymanego zamówienia przedsiębiorca zakupił maszyny i urządzenia, dzięki którym możliwe jest rozszerzenie asortymentu produktów dla modelu (...). Wg oświadczenia strony, na wyższą wartość ponoszonych kosztów kwalifikowanych znaczący wpływ ma kurs waluty euro wobec złotego. We wniosku wskazano, że większość kosztów związanych z nabyciem maszyn i urządzeń w ramach projektu inwestycyjnego przedsiębiorca ponosi w euro. W momencie ubiegania się o zezwolenie kurs euro oscylował wokół 4,15 zł i posłużył do kalkulacji, natomiast w drugim półroczu 2015 r. wynosił średnio 4,23 zł.

Z kolei obniżenie wysokości wydatków związanych z najmem i dzierżawą nieruchomości Strona uzasadniała faktem, że w dacie przygotowywania oferty do rokowań poprzedzających udzielenie zezwolenia nie posiadał całkowitej wiedzy co do zakresu inwestycji, jakie Grupa (...) może ulokować w zakładzie w G. Z tego powodu uznała, że cały koszt najmu, jaki Spółka będzie ponosiła, będzie dotyczył nowej inwestycji objętej zezwoleniem, tj. 30 425 730 zł. Dopiero po uzyskaniu zezwolenia okazało się. że tytko część kosztów najmu powierzchni produkcyjnej ponoszonych przez przedsiębiorcę będzie spełniała definicję kosztu kwalifikowanego inwestycji będącej przedmiotem zezwolenia, ponieważ jedynie część hali produkcyjnej będzie wykorzystywana do realizacji projektu inwestycyjnego objętego zezwoleniem. Przedsiębiorca oświadczył, że na pozostałej części hali realizowane będą inne projekty, a więc część czynszu przypadająca proporcjonalnie na tę powierzchnię nie może stanowić kosztu kwalifikowanego inwestycji objętej zezwoleniem nr (...).

Według Ministra mimo, że Zarządzający Strefą w opinii z (...) stycznia 2017 r. nr (...), pozytywnie ustosunkował się do wnioskowanej zmiany, to opinia ta nie jest dla niego wiążąca przy wydawaniu decyzji dotyczącej zmiany zezwolenia lub odmowy zmiany zezwolenia. Podniósł, że opinia Zarządzającego nie zawiera uzasadnienia przemawiającego za możliwością zmiany zezwolenia we wnioskowanym zakresie, Zarządzający ograniczył się wyłącznie do przywołania brzmienia warunków zezwolenia po uwzględnieniu żądania przedsiębiorcy. Zarządzający w swojej opinii nie uwzględnił także faktu, że projekt inwestycyjny opisany w Biznes Planie objęty zezwoleniem nr (...) nie dotyczył produkcji konsoli środkowej (centralnej) do pojazdów marki (...) i w istocie zakup środków trwałych pozwalających na jej wytwarzanie stanowi nowy projekt inwestycyjny w rozumieniu § 3 ust. 4 Rozporządzenia. Zarządzający pominął również fakt, że przedsiębiorca otrzymał zezwolenie na konkretny projekt inwestycyjny, w oparciu o który miał produkować określone wyroby. Natomiast niższe niż pierwotnie zakładane koszty najmu nie mogą stanowić podstawy do podwyższenia kosztów inwestycji związanej z rozbudową przedsiębiorstwa.

Minister Rozwoju i Finansów decyzją nr (...) z dnia (...) maja 2017 r. odmówił zmiany zezwolenia nr (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r. polegającej na określeniu kwoty wydatków inwestycyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia w wysokości 42 261 462 zł oraz ustaleniu wydatków, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia na poziomie 13 885 968 zł. W ocenie organu, kwota 25 721 700 zł dotycząca wydatków inwestycyjnych, w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, o której zwiększenie do poziomu 42 261 462 zł wnioskowała Spółka, stanowiąca prawie 65% pierwotnej wartości inwestycji w środki trwałe określone w pkt I ppkt 1 zezwolenia (odpowiadająca różnicy planowanych i rzeczywiście ponoszonych kosztów związanych z najmem, określonych w pkt I ppkt 2 zezwolenia) nie mogła być uznana za koszt kwalifikowany pozostający w związku z inwestycją objętą zezwoleniem nr (...) i opisaną w Biznes Planie złożonym do rokowań poprzedzających jego udzielenie.

Ocenił, że zakupione za ww. kwotę dodatkowe maszyny i urządzenia nie będą bowiem służyły do realizacji projektu inwestycyjnego polegającego na produkcji kilku elementów deski rozdzielczej, lecz pozwolą na rozszerzenie asortymentu produkowanych wyrobów o konsolę środkową (centralną) do samochodu (...). W pkt B - 1 Biznes Planu {str 4) wskazano, że planowane nakłady inwestycyjne umożliwią rozpoczęcie produkcji projekt (...) dla nowego klienta - (...) oraz nowego projektu dla istniejącego klienta - (...). Z kolei z pkt C - 2 Biznes Planu (str. 6 i 19) wynika, że przedsięwzięcie gospodarcze polegać będzie na zwiększeniu zdolności produkcyjnych istniejącego zakładu.

Zgodnie z zezwoleniem inwestycja miała polegać na zwiększeniu zdolności produkcyjnych przedsiębiorcy, w ramach której wprowadzone zostaną nowe produkty: nośnik górny deski rozdzielczej, schowek na rękawiczki, schowek po stronie kierowcy oraz elementy dekoracyjne deski rozdzielczej. Uznał tym samym, że zakup dodatkowych środków trwałych skutkuje wprowadzeniem nowego produktu, tj. konsoli środkowej. Tym samym ocenił, że zakupione środki trwałe pozostają bez związku z projektem inwestycyjnym objętym zezwoleniem nr (...). Stan faktyczny nosi znamiona nowej inwestycji i powinien być oceniany jako odrębny projekt inwestycyjny. To sama Spółka we wniosku oświadczyła, że: "(...) Po uzyskaniu Zezwolenia (podkr. wł.) jeden z klientów

(...) - rozszerzył zakres zamówienia na wyposażenie dla modelu (...). Oprócz produktów, o których Spółka wspomniała w Biznes Planie złożonym w ramach Oferty (nośnik górny deski rozdzielczej, schowek na rękawiczki, schowek po stronie kierowcy, elementy dekoracyjne deski) klient zlecił również dostarczenie tzw. konsoli środkowej do tego modelu. W związku z tym Spółka zakupiła w ramach Inwestycji maszyny i urządzenia, dzięki którym możliwe stanie się rozszerzenie asortymentu produktów dla modelu (...) i w efekcie - pełna odpowiedź Spółki na zamówienie zgłoszone przez klienta w odniesieniu do tego modelu.". Już na podstawie oświadczenia Spółki można uznać, że projekt inwestycyjny związany z produkcją konsoli środkowej (centralnej) ma charakter odrębnego projektu inwestycyjnego.

Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylenie decyzji nr (...) z dnia (...) maja 2017 r. i wydanie decyzji zgodnie z pierwotnym wnioskiem.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Rozwoju i Finansów decyzją nr (...) z dnia (...) października 2017 r. utrzymał w mocy decyzję nr (...) z dnia (...) maja 2017 r. w sprawie odmowy zmiany zezwolenia nr (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie (...) Specjalnej Strefy Ekonomicznej.

Organ powtórzył swoją argumentację, a nadto ocenił, ze przedsiębiorca nie udowodnił zasadności podwyższenia wydatków inwestycyjnych określonych w pkt 1 ppkt 1 zezwolenia dokładnie o kwotę 16 539 762 zł, stanowiącą prawie 65% pierwotnej wartości inwestycji w środki trwałe, odpowiadającą różnicy planowanych i rzeczywiście ponoszonych kosztów związanych z najmem hali.

Uznał, że niedopuszczalne jest bilansowanie kosztów inwestycyjnych dotyczących zwiększenia zdolności produkcyjnych niższymi kosztami najmu wynikającymi z dodatkowych procesów produkcyjnych, które odbywają się w hali.

Przy czym, przedmiotem oceny organu nie mogły być wewnętrzne ustalenia w ramach Grupy (...). Ocenie Ministra podlegało wyłącznie ww. zezwolenie wraz ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Wobec tego uznał, ze nie podlega uwzględnieniu argument przedsiębiorcy o tym, że nie zadeklarował w kwalifikowanych kosztach inwestycji wydatków na zakup maszyn i urządzeń do produkcji konsoli środkowej tak, by nie było to jego zobowiązaniem określonym w ww. zezwoleniu w przypadku powierzenia przedsiębiorcy zamówienia przez Grupę (...). Takie stwierdzenie przedsiębiorcy potwierdza fakt, że produkcja konsoli środkowej nie została objęta zezwoleniem.

Powtórzył, że przedsiębiorca nie odniósł się do wątpliwości organu dotyczących wpływu wahań kursu euro na wzrost kosztów inwestycji, które zostały przedstawione w piśmie z dnia (...) sierpnia 2016 r. Ponadto nie wskazał, jaka część wydatków inwestycyjnych była ponoszona w euro i jaki kurs miał do nich zastosowanie, przez co organ nie miał możliwości oceny wpływu tej okoliczności na wzrost kosztów inwestycji. W kontekście ryzyka wahań kursowych niezrozumiała była decyzja o niepodwyższeniu kwoty minimalnych wydatków inwestycyjnych, tak-jak w innych projektach inwestycyjnych przedsiębiorcy, przez co przedsiębiorca nie ma możliwości zabezpieczenia się na wypadek, nieprzewidzianego wzrostu inwestycji.

Na powyższą decyzję strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy, zasądzenie na jej rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła naruszenie:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy w postaci:

a) § 3 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu w odniesieniu do określonego we Wniosku o zmianę Zezwolenia z dnia (...) kwietnia 2016 r. (zwanego dalej "Wnioskiem"), uzupełnionego pismami z dnia (...) sierpnia i (...) października 2016 r., stanu faktycznego;

b) art, 19 ust. 4 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (dalej "s.s.e.") polegające na nieuprawnionym pozbawieniu Skarżące) prawa do domagania się zmiany Zezwolenia wobec braku zaistnienia negatywnych przesłanek, jak również w kontekście pozytywnej opinii Zarządzającego Strefą w sytuacji, gdy Skarżąca prawidłowo uzasadniła konieczność zmiany Zezwolenia, a odmowa uwzględnienia Wniosku może nastąpić jedynie, jeżeli wykracza to poza faktyczne możliwości organu albo pozostaje w sprzeczności z innym prawnie chronionym interesem, który na gruncie danej sprawy bardziej zasługuje na ochronę,

2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez brak dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i błędne przyjęcie przez Organ, że produkcja konsoli środkowe) (centralnej) do modelu (...) wykracza poza ramy inwestycji objętej Zezwoleniem, nie mieszcząc się w zakresie produkcji deski rozdzielczej do marki (...) objętej Zezwoleniem oraz dowolne interpretowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co uniemożliwiło prawidłowe i zgodne z prawem oraz stanem faktycznym rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie złożonego wniosku o zmianę Zezwolenia - w tym mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Naruszenie powyższych przepisów polegało m.in. na:

- braku merytorycznego odniesienia się do treści Wniosku uzupełnionego pismami z dnia (...) sierpnia i (...) października 2016 r. oraz argumentacji Skarżącej w nim zawartej, a przede wszystkim błędnym zinterpretowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie zebranie dodatkowego materiału dowodowego poza dostarczonym przez Skarżącą i brak wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego w kontekście:

* obniżenia wnioskowanej przez Skarżąca sumy kosztów kwalifikowanych najmu i jednoczesnego podwyższenia kosztów inwestycyjnych przez Skarżącą, a które ulegną podwyższeniu odpowiednio o różnicę w koszcie najmu poniesionego na projekt inwestycyjny, co spowoduje, że łączną wartość inwestycji zadeklarowana w Zezwoleniu nie ulegnie zmianie - brak zwiększenia pomocy publicznej,

* wykazania konieczności, w tym zasadności wzięcia pod uwagę, iż produkcja konsoli środkowej (centralnej) do modelu (...) nie wykracza poza ramy inwestycji objętej Zezwoleniem, gdyż konsola środkowa jest elementem deski rozdzielczej, podobnie jak inne elementy deski rozdzielczej np. kratki do nawiewów, półki deski rozdzielczej, itp. Jako dowód Skarżąca załaczyła do niniejszej skargi zdjęcia deski rozdzielczej, z których wyraźnie wynika, że konsola środkowa jest elementem deski rozdzielczej. Tym samym zakres rzeczowy inwestycji opisany w Biznes Planie do przedmiotowego Zezwolenia, jak i wynikający z samej treści Zezwolenia, gdzie inwestycja ma polegać na zwiększeniu zdolności produkcyjnych istniejącego zakładu (produkcji elementów deski rozdzielczej do samochodów marek (...) i (...) oraz nowych produktów - nośnik górny deski rozdzielczej, schowek na rękawiczki, schowek po stronie kierowcy, elementy dekoracyjne deski rozdzielczej) nie zmienia się i obejmowała od samego początku również możliwość produkcji konsoli środkowej (centralnej) do marki (...) poprzez m.in. (1) samą definicję i technologiczną konstrukcję deski rozdzielczej, gdzie konsola środkowa jest jej elementem składowym, (2) wnioski wynikające z doświadczenia życiowego, gdzie każdy użytkownik samochodu jest w stanie stwierdzić, że konsola środkowa jest elementem deski rozdzielczej, która łączy się z nią w całość tworząc jeden element (3) uwzględnienie produkcji takiej konsoli w pianie ekonomiczno - finansowym zawartym w Części D Biznes Planu oraz poprzez opisanie w Biznes Planie dotyczącym Zezwolenia odpowiednich procesów (produkcyjnych i technologicznych), które są wykorzystywane wyłącznie do produkcji ww., konsoli środkowej jako elementu deski rozdzielczej, a co pozostaje w nierozerwalnym związku z inwestycją poczynioną w ramach Zezwolenia - nie powodując wykroczenia paza ramy przedsięwzięcia objętego Zezwoleniem;

- braku merytorycznego odniesienia się do dowodów przedstawionych we Wniosku uzupełnionego pismami z dnia (...) sierpnia i (...) października 2016 r. a przede wszystkim błędnym zinterpretowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie zebranie dodatkowego materiału dowodowego poza dostarczonym przez Skarżącą i brak wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego w kontekście, w szczególności dotyczących:

* definicji deski rozdzielczej, gdzie konsola środkowa jest jej elementem składowym;

* zasad doświadczenia życiowego, gdzie użytkownik samochodu może sam stwierdzić, że konsola środkowa jest elementem deski rozdzielczej;

* wskazanych procesów laminowania z wykorzystaniem siły docisku oraz nanoszenia powierzchniowego podgrzanego kleju "hotmelt", które są wykorzystywane wyłącznie do produkcji konsoli środkowej (centralnej) dla (...) będącej elementem deski rozdzielczej, jak również opisanych w Biznes Pianie dotyczącego Zezwolenia procesów produkcyjnych "(...)" oraz "Osłabienie laserowe pod poduszkę powietrzna", które dotyczą produkcji deski rozdzielczej dedykowanej dla (...), a której elementem jest deska (konsola) środkowa (centralna) czy też uwzględnienie produkcji takiej konsoli w planie ekonomiczno - finansowym zawartym w Części D Biznes Planu - pozostających w bezpośrednim związku z zakresem Zezwolenia,

* okoliczności prowadzenia w wynajmowanej hali innych procesów produkcyjnych niż objęte Zezwoleniem, uzasadniających konieczność obniżenia części kosztów kwalifikowanych najmu, a podwyższenia kosztów inwestycyjnych, które wiążą się z realizacją inwestycji objętej Zezwoleniem, a która to zmiana nie spowoduje żadnej zmiany łącznej wartości inwestycji zadeklarowanej w Zezwoleniu, jak również nie spowoduje wykroczenia poza ramy przedsięwzięcia objętego Zezwoleniem:

- braku wzięcia pod uwagę pozytywnej opinii Zarządcy Strefy potwierdzającej zasadność i konieczność zmiany Zezwolenia w zakresie wskazanym we Wniosku, a których przedmiot jest nierozerwalnie powiązany z pierwotną inwestycją objętą Zezwoleniem, nie powodując jej wykroczenia poza ramy przedsięwzięcia objętego Zezwoleniem i stanowiących logiczną całość inwestycji objętej Zezwoleniem;

- ograniczeniu przez Organ postępowania dowodowego do wykorzystania wyłącznie materiału dowodowego dostarczonego przez Skarżącą i sformułowań wyrwanych z kontekstu Wniosku uzupełnionego pismami z dnia (...) sierpnia i (...) października 2016 r., w sytuacji gdy stwierdzenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wymagało wzięcia pod uwagę definicji deski rozdzielczej, której elementem jest konsola środkowa, zasad doświadczenia życiowego, wszystkich elementów Biznes Planu dla inwestycji objętej Zezwoleniem, w tym przede wszystkim szczegółowo określonych w pismach z dnia (...) sierpnia i (...) października 2016 r., połączenia ich z innymi elementami Biznes Planu, w tym technologią procesów produkcyjnych, które dają obraz zakresu inwestycji objętej Zezwoleniem, a co stanowi racjonalne \ rozsądne ujęcie przewidywanych warunków działalności przedsiębiorcy w kilkuletniej perspektywie odnoszącej się do inwestycji objętej Zezwoleniem;

- sprzeczności istotnych ustaleń Organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego przez błędne przyjęcie jakoby:

* projekt inwestycyjny opisany w Biznes Planie objęty Zezwoleniem nie dotyczył produkcji konsoli środkowej (centralnej) do pojazdów (...) (wykraczał pozo zakres inwestycji objętej Zezwoleniem), pomimo, że z przedstawionych dowodów w sprawie, definicji deski rozdzielczej, doświadczenia życiowego, jak i samego Biznes Planu dla projektu inwestycyjnego objętego Zezwoleniem ewidentnie wynika, że produkcja konsoli środkowej (centralnej) do pojazdów (...) była objęta od początku przedmiotowym Zezwoleniem, co w konsekwencji skutkowało zakwalifikowaniem przez Organ produkcji konsoli środkowej (centralnej) do pojazdów (...) jako nowego projektu inwestycyjnego w rozumieniu § 3 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r., w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych i niewłaściwym zastosowaniem art. 19 ust. 4 s.s.e. polegające na nieuprawnionym pozbawieniu Skarżącej prawa do domagania się zmiany Zezwolenia wobec braku zaistnienia negatywnych przesłanek, jak również w kontekście pozytywnej opinii Zarządzającego Strefą w sytuacji, gdy Skarżąca prawidłowo uzasadniła konieczność zmiany Zezwolenia;

* Skarżąca w sposób niewystarczający uzasadniła podwyższenie wydatków inwestycyjnych określonych w pkt 1 ppkt. 1 Zezwolenia i obniżenia jednocześnie o taką samą wysokość kosztów związanych z najmem określonych w pkt 1 ppkt. 2 Zezwolenia pomimo, że wyjaśniła, dodatkowo przedstawiając dowody, że (1) nie mogła zadeklarować i przyjąć na siebie zobowiązania do realizacji w sensie finansowym części inwestycji dotyczącej produkcji konsoli środkowej dla marki (...) jako elementu deski rozdzielczej bez ostatecznej zgody Grupy (...) i ostrożnościowo nie zadeklarowała w sensie finansowym w kwalifikowanych kosztach inwestycji wydatków na zakup maszyn i urządzeń zamówienia dotyczącego produkcji konsoli środkowej do marki (...) stanowiącej element deski rozdzielczej do samochodów marki (...), tak aby nie stały się one jej zobowiązaniem w Zezwoleniu, (2) dopiero po uzyskaniu Zezwolenia, okazało się że tylko część kosztów najmu powierzchni produkcyjnej będzie spełniała definicję kosztu kwalifikowanego inwestycji będącej przedmiotem Zezwolenia - jednakże takie przesunięcie między kategoriami kosztów kwalifikowanych, o których mowa w § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych nie spowodują zwiększenia ogólnej wartości wydatków inwestycyjnych z pierwotnie ustalonej wysokości w Zezwoleniu.

b) art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób, który nie pogłębia zaufania obywateli do organów administracji publicznej, fj. rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości na niekorzyść Skarżącej bez dostatecznego ich wyjaśnienia, bez sięgnięcia do definicji produktów ujętych w Zezwoleniu, bez wzięcia pod uwagę zasad doświadczenia życiowego w odniesieniu do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a polegającej m.in. na: (i) przyjęciu jakoby projekt inwestycyjny opisany w Biznes Planie objęty Zezwoleniem nie dotyczył produkcji konsoli środkowej (centralnej) do pojazdów (...), w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w konkluzji ewidentnie produkcja konsoli środkowej (centralnej) do pojazdów (...) była objęta od początku przedmiotowym Zezwoleniem, co w konsekwencji skutkowało wydaniem nieprawidłowej decyzji przez organ, (2) nie wzięcia pod uwagę słusznego interesu Skarżącej, związanego z tym, iż Skarżąca nie miała obiektywnej możliwości biorąc pod uwagę całkowitą swoją wiedzę, co do szczegółowego zakresu inwestycji, jakie Grupa (...) może ulokować w zakładzie w G. wskazać wszystkich z osobna elementów deski rozdzielczej, której produkcja dla marek (...) i (...) została objęta Zezwoleniem, stąd wskazała na produkcję deski rozdzielczej, jako ogólnego produktu, który składa się z różnych elementów, w tym z konsoli (deski) środkowej. Działanie takie wynika m.in. ze specyfiki biznesu dotyczącego produkcji systemów wnętrz pojazdów samochodowych {dotyczy to argumentacji Wniosku w zakresie obniżenia kwalifikowanych kosztów najmu i podwyższenia kosztów inwestycyjnych, jak i sposobu opisu zakresu rzeczowego inwestycji objętego Zezwoleniem).

c) art. 10 k.p.a. przez pozbawienie Skarżącej prawa do wypowiedzenia się co do całego materiału faktycznego i prawnego zgromadzonego w sprawie, a który był podstawą do podjęcia przez organ decyzji, a które to prawo jest szczególnym uprawnieniem Skarżącej.

d) art. 11 k.p.a. przez brak wyjaśnienia, a co za tym idzie przekonania Skarżącej o zasadności przesłanek jakimi Organ kierował się przy wydaniu decyzji.

e) art. 107 § 3 k.p.a. wobec braku dokonania dokładnej analizy wszystkich dowodów i braku wyjaśnienia Skarżącej w sposób jasny i zrozumiały zasadności przesłanek, jakimi organ kierował się. wydając decyzję, w tym brak wskazania przez organ w uzasadnieniu decyzji przyczyn z powodu których innym dowodom organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, brak oceny dowodów pod kątem ich zgodności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz braku należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji z uwagi na niedostateczne ustalenie faktów oraz ich znaczenia według obowiązujących przepisów prawa.

W ocenie Skarżącej organ bezzasadnie odmawia zmiany Zezwolenia zgodnie ze złożonym wnioskiem, w sytuacji, gdy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, spełnia wszystkie warunki, do jego zmiany, a dodatkowo nie zachodzą żadne przesłanki negatywne z art. 19 ust. 4 s.s.e. Organ nie rozważył całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, błędnie go zinterpretował, nie ustosunkował się merytorycznie do wszystkich przedstawionych przez Skarżącą dowodów i wyjaśnień, błędnie przyjął lub zinterpretował, że produkcja konsoli środkowej (centralnej) do modelu (...) wykracza poza ramy inwestycji objętej Zezwoleniem, pomimo że produkcja tej konsoli środkowej (centralnej) do modelu (...) nie wykracza poza ramy inwestycji objętej Zezwoleniem. Konsola środkowa jest elementem deski rozdzielczej, podobnie jak inne elementy deski rozdzielczej np. kratki do nawiewów, półki deski rozdzielczej.

Załączyła do skargi zdjęcia deski rozdzielczej, z których wyraźnie wynika, że konsola środkowa jest jej elementem), a tym samym zakres rzeczowy inwestycji opisany w Biznes Planie do przedmiotowego Zezwolenia, wynikający z samej jego treści, gdzie inwestycja ma polegać na zwiększeniu zdolności produkcyjnych istniejącego zakładu.

Ponadto, Organ powinien stwierdzić, że konsola środkowa jest elementem deski rozdzielczej, która łączy się z nią w całość tworząc jeden element. Niezależnie od powyższego Skarżąca, co wynika z przedstawionego materiału dowodowego uwzględniła możliwość produkcji takiej konsoli w planie ekonomiczno - finansowym zawartym w Części D Biznes Planu oraz poprzez opisanie w Biznes Planie dotyczącym Zezwolenia odpowiednich procesów (produkcyjnych i technologicznych), które są wykorzystywane wyłącznie do produkcji ww. konsoli środkowej jako elementu deski rozdzielczej, a co pozostaje w nierozerwalnym związku z inwestycją poczynioną w ramach Zezwolenia - nie powodując wykroczenia poza ramy przedsięwzięcia objętego Zezwoleniem.

Podniosła m.in., że cały plan ekonomiczno - finansowy zawarty w Części D Biznes Planu (str., 23-35) został przygotowany przy założeniu, że konsole do (...) mogą być jednym z wyrobów w ramach inwestycji objętej Zezwoleniem jako:

- stanowiące integralną część deski rozdzielczej do marki (...). Dodatkowo tabela na str. 23 Biznes Planu prezentuje wielkość produkcji dotychczas produkowanych i planowanych do produkcji nowych elementów części samochodowych, które zostały wyraźnie wydzielone i wskazane w ramach inwestycji objętej Zezwoleniem, gdyż nie stanowią "standardowych. czy podstawowych" elementów deski rozdzielczej, natomiast konsola środkowa (centralna) jest "standardowym i podstawowym elementem" deski rozdzielczej i jako taka była już wytwarzana u Skarżącej w momencie ubiegania się o Zezwolenie.

- w sensie technologicznym Biznes Plan dla inwestycji objętej Zezwoleniem uwzględniał możliwość wdrożenia produkcji konsoli środkowej (centralnej) dla modelu (...), jako elementu składowego deski rozdzielczej, a ponadto na str. 7 Biznes Planu, wskazane zostały (I) laminowanie z wykorzystanie siły nacisku (2) nanoszenie powierzchniowe podgrzanego kleju "hotmelt", a które to procesy są stosowane wyłącznie do produkcji konsoli środkowej (centralnej) dedykowanej dla (...);

- opisanych w Biznes Planie (str. 14 i 15) dla inwestycji objętej Zezwoleniem procesów produkcyjnych "(...)" oraz "Osłabienie laserowe pod poduszkę powietrzną", które dotyczą produkcji deski rozdzielczej dedykowanej dla (...), a której elementem składowym jest deska środkowa (centralna). a także z definicji deski rozdzielczej i doświadczenia życiowego.

Minister Przedsiębiorczości i Technologii w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ własnych ustaleń faktycznych. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi.

Sąd, w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie, nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Na wstępie podkreślić należy, że organ prawidłowo przyjął, że do rozstrzygnięcia wniosku miał zastosowanie przepis szczególny, tj. art. 19 ust. 4 w związku z art. 16 ust. 4 ustawy o sse.

Art. 16 ust. 4 wskazuje na kompetencję Ministra właściwego do spraw gospodarki do udzielania, cofania i zmiany zezwolenia. Cofnięcie i zmiana zezwolenia następuje na warunkach określonych w art. 19 ust. 2-4.

Od 12 stycznia 2018 r. działem administracji rządowej - gospodarka, zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Przedsiębiorczości i Technologii (Dz. U. z 2018 r. poz. 93), kieruje Minister Przedsiębiorczości i Technologii. Wcześniej, czyli w dacie wydania obu decyzji, właściwym był Minister Rozwoju i Finansów, na podstawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 13 grudnia 2017 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rozwoju i Finansów (Dz. U. 2017.2331).

Ustawa o specjalnych strefach ekonomicznych przewiduje w art. 19 ust. 4, możliwość zmiany warunków zezwolenia, ale przy zaistnieniu szczególnych przesłanek wskazanych w tym przepisie. Art. 19 ust. 4 stanowi, że Minister właściwy do spraw gospodarki może, na wniosek przedsiębiorcy, po zasięgnięciu opinii zarządzającego strefą, zmienić zezwolenie, przy czym zmiana nie może:

1) dotyczyć obniżenia poziomu zatrudnienia, określonego w zezwoleniu w dniu jego udzielenia, o więcej niż 20%;

2) skutkować zwiększeniem pomocy publicznej;

3) dotyczyć spełnienia wymagań odnoszących się do inwestycji realizowanej na gruntach stanowiących własność lub użytkowanie wieczyste podmiotów innych niż wymienione w art. 5 ust. 1.

Powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja należy do kategorii decyzji uznaniowych.

Tymczasem kontrola legalności decyzji uznaniowych dokonywana przez sąd administracyjny ma ograniczony zakres. Sąd bowiem nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Sprawdza, czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego a więc, czy decyzja nie nosi znamion dowolności oraz, czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony. Oznacza to, że sądowa kontrola decyzji uznaniowej, odmawiającej zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej polega na zbadaniu, czy organ administracji nie dopuścił się rażących uchybień, czy dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia.

Innymi słowy, sądowa kontrola decyzji administracyjnej podjętej w ramach uznania administracyjnego ma zatem zakres ograniczony co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, zaś orzeczenia sądu winny opierać się jedynie na kryterium legalności (zob. A. Habuda, Uznanie administracyjne - zmierzch czy renesans pojęcia; Administracja i prawo administracyjne u progu trzeciego tysiąclecia, Łódź 2000, s. 117). Kontrolując akty swobodne, do których zaliczyć należy zaskarżone decyzje, sąd administracyjny może tylko badać, czy nie zostały przekroczone granice uznania i czy podjęte rozstrzygnięcie nie było dowolne (zob. Jan Zimmermann, Prawo administracyjne, Zakamycze 2005, s. 371).

Powyższe oznacza, że rozstrzygając wniosek przedsiębiorcy, po zasięgnięciu opinii zarządzającego strefą Minister może zmienić zezwolenie, o ile uprzednio wykluczył istnienie wprowadzonych przez ustawodawcę przesłanek negatywnych. Czyli, w zależności od ustaleń zakresu przedmiotowego wniosku, po konfrontacji z zasadami obowiązującego zezwolenia ustala m.in., czy zmiana dotyczy korzystniejszych niż dotychczasowe warunków, czy rozszerzenia przedmiotu działalności. Złożenie przez przedsiębiorcę wniosku o zmianę zezwolenia obliguje właściwy organ do ustalenia wpierw, zmiany którego z elementów zezwolenia domaga się wnioskujący, a następnie zbadania, z zachowaniem zasad rzetelnej procedury, czy zachodzą ustawowe przesłanki umożliwiające pozytywne rozpoznanie żądania. (tak wyrok NSA z dnia 16 października 2008 r., sygn. akt II GSK 377/08, LEX nr 497387)

Co więcej, uznaniowy charakter rozstrzygnięcia uprawnia Ministra właściwego do spraw gospodarki do własnej oceny interesu społecznego i słuszności interesu strony, zaś o jego treści decydują każdorazowo okoliczności konkretnego przypadku.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie okoliczności te jednoznacznie określa samo Zezwolenie nr 277 i wniosek skarżącego, zatem są one bezsporne.

Zgodnie z Zezwoleniem nr (...) z (...) kwietnia 2015 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie (...) Specjalnej Strefy Ekonomicznej Skarżąca powinna była ponieść na terenie strefy wydatki inwestycyjne w łącznej wysokości 56 147 430 zł, w tym - w terminie do dnia 31 lipca 2017 r. w wysokości co najmniej 25 721 700 zł wydatki inwestycyjne, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 465, z póżn, zm), zwanego dalej "Rozporządzeniem", a w terminie do dnia 30 września 2026 r. wydatki, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia, w wysokości co najmniej 30 425 730 zł. Wynika to z pktu I ppktu 1 i 2 Zezwolenia nr 277.

Spółka zobowiązana była także do zatrudnienia co najmniej 18 nowych pracowników w terminie do 31 lipca 2017 r. i utrzymania zatrudnienia na poziomie co najmniej 1660 pracowników do 31 lipca 2022 r. (ppkt 3).

Pkt II określał maksymalną wysokość kosztów kwalifikowanych, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 2 i 5 Rozporządzenia z tytułu kosztów nowej inwestycji na kwotę 56 147 430,00 zł.

Z uzasadnienia Zezwolenia wynika, że przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki jej prowadzenia na terenie (...) Specjalnej Strefy Ekonomicznej ustalono zgodnie z wynikiem rokowań przeprowadzonych (...) marca 2015 r. oraz z ustaleniami zawartymi w protokole tych rokowań i w całości uwzględniają warunki zawarte w ofercie Skarżącej.

Zaznaczyć należy, że poniesienie wydatków inwestycyjnych określonych w § 6 ust. 1 pkt 2 i 5 Rozporządzenia oznaczało, że za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione na terenie strefy w trakcie obowiązywania zezwolenia, będące:

2) ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych, pod warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku podatnika;

5) kosztem związanym z najmem lub dzierżawą gruntów, budynków i budowli - pod warunkiem że okres najmu lub dzierżawy trwa co najmniej 5 lat, a w przypadku małych i średnich przedsiębiorców - co najmniej 3 lata, licząc od przewidywanego terminu zakończenia nowej inwestycji;

Argumentacja wniosku, uzasadniająca zakres wnioskowanej zmiany wskazuje, że w istocie sporna jest ocena stanu faktycznego dokonana przez Ministra w świetle zastosowanych nom prawa.

Problem prawny sprowadzał się zatem do oceny wnioskowanej zmiany pod kątem prawidłowego zastosowania art. 19 ust. 4 ustawy o sse, w zakresie wyłączeń określonych w pkt 1-3 i przy uwzględnieniu powołanych przez wnioskodawcę przepisów wykonawczych do ustawy o sse - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 465), zwanego dalej "Rozporządzeniem".

Należy dodać, że powyższe rozporządzenie zostało wydane na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 4 ust. 4 -ww. ustawy o sse, który stanowił, że Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) przedmioty działalności gospodarczej, na które nie będzie wydawane zezwolenie, o którym mowa w art. 16 ust. 1,

2) maksymalną wielkość pomocy publicznej, którą można udzielić przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą na terenie strefy na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1,

3) warunki udzielania pomocy publicznej przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą na terenie strefy na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1,

4) warunki uznawania wydatków za wydatki poniesione na inwestycję na terenie strefy, a także ich minimalną wysokość,

5) koszty inwestycji uwzględniane przy obliczaniu wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenie, o którym mowa w art. 16 ust. 1, po dniu 31 grudnia 2000 r.,

6) sposób dyskontowania kosztów inwestycji i wielkości pomocy publicznej na dzień uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 - biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia zgodności udzielonej pomocy z prawem Unii Europejskiej.

Kluczowe znaczenie ma odniesienie powyższych zasad do art. 16 ust. 1, bowiem przepis ten jednoznacznie stanowi, że podstawą do korzystania z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy uprawniające do korzystania z pomocy publicznej, zwane dalej "zezwoleniem".

Zezwolenie, zgodnie z art. 16 ust. 2, określa przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki dotyczące w szczególności:

1) zatrudnienia przez przedsiębiorcę przy prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie strefy przez określony czas określonej liczby pracowników;

2) dokonania przez przedsiębiorcę na terenie strefy inwestycji o wartości przewyższającej określoną kwotę;

3) terminu zakończenia inwestycji;

4) maksymalnej wysokości kosztów kwalifikowanych inwestycji i dwuletnich kosztów kwalifikowanych pracy;

5) wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 3 i 4 - w przypadku, gdy inwestycja będzie realizowana na gruntach stanowiących własność lub użytkowanie wieczyste podmiotów innych niż wymienione w art. 5 ust. 1.

Co więcej, zgodnie z art. 16 ust. 3, zezwolenie może być udzielone, jeżeli podjęcie działalności na terenie strefy przyczyni się do osiągnięcia celów określonych w planie rozwoju strefy, o którym mowa w art. 9.

Tryb udzielania, cofania i zmiany zezwolenia został określony w art. 16 ust. 4 ustawy o sse i pozostaje w kompetencji ministra właściwego do spraw gospodarki, przy czym cofnięcie i zmiana zezwolenia następuje na warunkach określonych w art. 19 ust. 2-4. Art. 16 ust. 5 ustanawia obowiązek Ministra właściwego do spraw gospodarki zasięgnięcia opinii zarządzającego strefą przed wydaniem decyzji w sprawie udzielenia, cofnięcia lub zmiany zezwolenia. Art. 16 ust. 6 przewiduje stosowanie do postępowania w sprawie udzielania, cofania i zmiany zezwolenia przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138).

W ocenie Sądu, oznacza to, że skuteczne domaganie się zmiany zezwolenia bezwzględnie musi odnosić się do zasad ujętych w art. 4 ust. 4 pkt 1-6 ustawy o sse, w zakresie ustaleń stanu faktycznego objętego Zezwoleniem w zakresie:

- warunków udzielenia pomocy publicznej przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą na terenie strefy na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1,

- warunków uznawania wydatków za wydatki poniesione na inwestycję na terenie strefy, a także ich minimalną wysokość,

- kosztów inwestycji uwzględnianych przy obliczaniu wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenie, o którym mowa w art. 16 ust. 1, po dniu 31 grudnia 2000 r.,

- sposobu dyskontowania kosztów inwestycji i wielkości pomocy publicznej na dzień uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1.

Tymczasem wniosek z (...) kwietnia 2016 r. o zmianę ww. Zezwolenia, uzupełniony następnie pismami z (...) sierpnia i z (...) października 2016 r., stanowiący w istocie stan faktyczny sprawy, dotyczył określenia kwoty wydatków inwestycyjnych w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia na poziomie 42 261 462 zł oraz ustalenie wydatków w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia na poziomie 13 885 968 zł.

Według Skarżącej, przesunięcia między kategoriami kosztów kwalifikowanych,  o których mowa w § 6 Rozporządzenia tym, że nie spowodują zwiększenia ogólnej wartości wydatków inwestycyjnych, skoro pozostanie ona na pierwotnie ustalonym poziomie, tj. 56 147 430 zł.

Okolicznością bezsporną, wynikającą z treści wniosku o zezwolenie, jest przyznanie, że przyczyną uzasadniającą zmianę Zezwolenia w zakresie zwiększenia wysokości wydatków związanych z nabyciem środków trwałych, była okoliczność mająca miejsce po uzyskaniu Zezwolenia. Przyznała bowiem, że jeden z jej klientów, producent samochodów (...), rozszerzył zakres zamówienia na wyposażenie dla modelu (...). Oprócz dotychczasowej produkcji na rzecz firmy (...) wyrobów - wymienionych w Biznes Planie złożonym na etapie ubiegania się o zezwolenie: nośnika górnego deski rozdzielczej, schowka na rękawiczki, schowka po stronie kierowcy, elementów dekoracyjnych deski rozdzielczej - przedsiębiorca miał dostarczać również tzw. konsolę środkową do modelu (...).

Co więcej, Skarżąca przyznała, że w momencie ubiegania się o zezwolenie, Grupa (...) dopiero rozważała, w którym zakładzie zlokalizować zamówienie (...) na konsolę środkową.

Nie ma zatem znaczenia okoliczność, czy Grupa (...) brała pod uwagę zakład w G., skoro Skarżąca sama przyznała, że - bez ostatecznej zgody Grupy (...) - nie mogła zadeklarować w sensie finansowym realizacji tej części Inwestycji, jak i przyjąć na siebie zobowiązania przed (...) SSE.

Z tego względu nie mają znaczenia dla oceny wniosku, argumenty o "ostrożnościowym" braku deklaracji w warunkach oferty Skarżącej - w kwalifikowanych kosztach inwestycji uwzględnienia wydatków na zakup maszyn i urządzeń zamówienia na konsolę środkową tak, aby stały się jej zobowiązaniem w Zezwoleniu.

Twierdzeniu Skarżącej, że przewidziała w Biznes Planie konsolę środkową, jako jeden z produktów w ramach inwestycji objętej Zezwoleniem - przeczy ona sama przyznając, że rozszerzenie zakresu zamówienia o konsolę środkową wymagało zgody Grupy (...) i miało to miejsce po uzyskaniu Zezwolenia.

Poza sporem jest okoliczność, że dopiero po uzyskaniu zgody Grupy (...) i otrzymaniu zamówienia na konsolę środkową, Skarżąca zakupiła maszyny i urządzenia, dzięki którym niewątpliwie rozszerzyła asortyment produktów dla modelu (...).

Nie mniej jednak, prawidłowa jest ocena Ministra, że znaczne wydatki na maszyny i urządzenia do realizacji zamówienia na konsolę środkową nie były związane z projektem inwestycyjnym objętym przedmiotowym Zezwoleniem.

Sąd podziela stanowisko Ministra wskazujące, że podstawą do korzystania z pomocy w specjalnej strefie ekonomicznej jest zezwolenie, które nakładało na przedsiębiorcę pewne obowiązki w dokonania inwestycji o konkretnych parametrach i we wskazanych terminach. Skarżący otrzymał zezwolenie na konkretny projekt inwestycyjny, w oparciu o który miał produkować nowe produkty, określone jako:

- nośnik górny deski rozdzielczej,

- schowek na rękawiczki,

- schowek po stronie kierowcy,

- elementy dekoracyjne deski rozdzielczej.

Oznacza to, że wbrew zarzutom skargi, projekt inwestycyjny opisany w Biznes Planie, a objęty zezwoleniem nr (...) nie dotyczył produkcji konsoli środkowej (centralnej) do pojazdów marki (...).

W konsekwencji, zakup środków trwałych pozwalających na wytwarzanie konsoli środkowej do pojazdów marki (...) stanowi nowy projekt inwestycyjny w rozumieniu § 3 ust. 4 Rozporządzenia.

Stosownie bowiem do § 3 ust. 4 Rozporządzenia, przez nową inwestycję należy rozumieć inwestycję w środki trwałe oraz wartości niematerialne I prawne polegającą na utworzeniu nowego lub rozbudowie istniejącego przedsiębiorstwa, dywersyfikacji produkcji przedsiębiorstwa przez wprowadzenie nowych dodatkowych produktów bądź na zasadniczej zmianie dotyczącej całościowego procesu produkcyjnego istniejącego przedsiębiorstwa. Za nową inwestycję uznaje się również nabycie przedsiębiorstwa, które jest w likwidacji albo zostałoby zlikwidowane, gdyby nie zostało nabyte, albo zorganizowanej części takiego przedsiębiorstwa, o ile nabywca nie jest powiązany ze zbywcą.

Z powyższej definicji wynika zatem, że Minister dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy i właściwie zastosował obowiązujące go przy zmianie zezwolenia normy prawne. Zezwolenie obejmowało produkcję konkretnych, zindywidualizowanych przez przedsiębiorcę i zgłoszonych w ofercie produktów: nośnika górnego deski rozdzielczej, schowka na rękawiczki, schowka po stronie kierowcy oraz elementów dekoracyjnych deski rozdzielczej.

Skoro § 3 ust. 4 Rozporządzenia zalicza do "nowej inwestycji" także "wprowadzenie nowych dodatkowych produktów", to rozszerzenie asortymentu produkowanych wyrobów o konsolę środkową, a w ślad za tym znaczące wydatki inwestycyjne na ten nowy produkt, jako nie przewidziane w Zezwoleniu stanowią nową inwestycję. Ma zatem rację Minister w ocenie, że zakup środków trwałych pozwalających na wytwarzanie konsoli środkowej jako nowego projektu inwestycyjnego, w rozumieniu § 3 ust. 4 Rozporządzenia, prowadziłoby w istocie do dywersyfikacji produkcji przedsiębiorstwa przez wprowadzenie nowego dodatkowego produktu.

Porównując wniosek o zmianę Zezwolenia z jego zakresem stwierdzić należy, że inwestycja miała polegać na zwiększeniu zdolności produkcyjnych przedsiębiorcy, w ramach której wprowadzone zostaną konkretne, wymienione w ofercie, nowe produkty: nośnik górny deski rozdzielczej, schowek na rękawiczki, schowek po stronie kierowcy oraz elementy dekoracyjne deski rozdzielczej.

Tymczasem, w trakcie realizowanej inwestycji Skarżąca zakupiła maszyny i urządzenia, dzięki którym miało być możliwe rozszerzenie asortymentu oferowanych produktów dla modelu (...) o konsolę środkową. Oznacza to, że zakup dodatkowych środków trwałych skutkuje wprowadzeniem nowego produktu, tj. konsoli środkowej.

Powyższe oznacza prawidłową ocenę Ministra, że wskazane wyżej zakupione dodatkowe maszyny i urządzenia nie będą służyły do realizacji projektu inwestycyjnego mieszczącego się w ramach udzielonego Zezwolenia, lecz pozwolą na dywersyfikację produkcji poprzez wytwarzanie konsoli środkowej, a pierwszym etapem realizacji tego zamierzenia był zakup przez przedsiębiorcę dodatkowych środków trwałych. Działania podjęte przez przedsiębiorcę wpisują się zatem w definicję nowej inwestycji wskazaną w cytowanym wyżej § 3 ust. 4 Rozporządzenia.

Wbrew zarzutom skargi, że w Biznes Planie przewidziano możliwość produkcji konsoli środkowej, należy wskazać, że w tabeli nr 5 Biznes Planu (str. 28) uwzględniono wysokość wydatków inwestycyjnych z tytułu nabycia środków trwałych i nakładów związanych z dzierżawą w kwotach wskazanych w ww. zezwoleniu. Skarżąca w pkt C-4 Biznes Planu (str. 20) wskazała, że nakłady inwestycyjne na nabycie środków trwałych związanych z uruchomieniem nowej produkcji wyniosą 7 009 350 zł dla firmy (...) i 18 712 350 zł dla firmy (...), co daje łącznie 25 721 700 zł.

Oznacza to, że zakupione za wyższą kwotę, tj. 42 261 462 zł, dodatkowe maszyny i urządzenia pozwolą na rozszerzenie asortymentu produkowanych wyrobów o nowy produkt - konsolę środkową (centralną) do samochodu (...).

Powyższa argumentacja znajduje uzasadnienie w odniesieniu do przedstawionego Biznes Planu. Z opisu wynika, że planowane nakłady inwestycyjne miały umożliwić rozpoczęcie produkcji projektu (...) dla nowego klienta (...) oraz nowego projektu dla istniejącego klienta - (...). Na str. 6 opisu przedsiębiorca stwierdził, że w ramach zwiększenia zdolności produkcyjnych wprowadzone zostaną nowe produkty i wymienił: nośnik górny deski rozdzielczej, schowek na rękawiczki, schowek po stronie kierowcy oraz elementy dekoracyjne deski rozdzielczej.

Nieprzekonywujące jest zatem twierdzenie skargi, że na etapie ubiegania się o zezwolenie Skarżąca wskazywała, by projekt obejmował także produkcję konsoli środkowej Ponadto, na str. 19 przedstawionego Biznes Planu są przedstawione rysunki poglądowe planowanych do produkcji produktów wraz z opisami.

Fakt, iż w Biznes Planie nie uwzględniono produkcji konsoli środkowej potwierdza trafność oceny, że zakup dodatkowych środków trwałych stanowił wprowadzenie nowego produktu i brak związku z projektem inwestycyjnym objętym Zezwoleniem nr (...).

Podnoszona w skardze kwestia, że konsola środkowa jest elementem deski rozdzielczej nie ma znaczenia w świetle zakresu rzeczowego inwestycji opisanego w Biznes Planie. Spółka we wniosku nie wskazywała, by konsola środkowa była elementem deski rozdzielczej, a stanowiła "rozszerzenie asortymentu produktów dla modelu (...)" Twierdzenie, że projekt obejmował on od samego początku możliwość produkcji konsoli środkowej do modelu (...) jest sprzeczne z wnioskiem Skarżącej, gdzie wskazuje o rozszerzeniu zakresu zamówienia na wyposażenie dla modelu (...) po uzyskaniu Zezwolenia. Oznacza to, że Minister prawidłowo ocenił, że już na podstawie oświadczenia samej Skarżącej we wniosku można uznać, że projekt inwestycyjny związany z produkcją konsoli środkowej (centralnej) ma charakter odrębnego projektu inwestycyjnego. Dodatkowym argumentem jest fakt, że zgodnie z Biznes Planem (str. 20) nakłady inwestycyjne na nabycie środków trwałych związanych z uruchomieniem nowej produkcji w latach 2015-2016 dla (...) miały wynieść 7.009.350,00 zł, a w latach 2015-2017 dla (...) - 18.712.350,00 zł.

Skarżąca nie może wywodzić dla siebie pozytywnych skutków - w sensie finansowym - z braku deklaracji produkcji w jej zakładzie konsoli środkowej, z powodu braku zgody Grupy (...) na jej produkcję, ponieważ podstawą do korzystania z pomocy publicznej, jest zakres określony w zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy. Także na gruncie niniejszej sprawy punktem odniesienia do zakresu zezwolenia jest jej faktyczna jego treść, a nie wewnętrzne ustalenia w ramach Grupy (...).

Organ prawidłowo zatem ocenił, że nie jest zobligowany do uwzględniania elementów projektu, które na dzień wydania zezwolenia nie istnieją.

Dlatego nie sposób zarzucić Ministrowi dowolności w ocenie, w ramach uznania administracyjnego, że zmiana Zezwolenia we wnioskowanym zakresie byłaby sprzeczna z interesem społecznym.

Zdaniem Sądu, przekonywująca i logiczna jest argumentacja, że uwzględnienie wniosku o zmianę Zezwolenia prowadziłoby do akceptacji zachwiania konkurencyjności na rynku. Oznaczałoby bowiem, że dodatkowy, nie objęty Zezwoleniem produkt, na którego produkcję ponoszone wydatki i nakłady nie były dotychczas objęte pomocą publiczną, czyni pozycję Skarżącej dodatkowo uprzywilejowaną.

Nie sposób zatem zaprzeczyć logice w uznaniu Ministra, że udzielana na podstawie Zezwolenia nr (...) pomoc publiczna wystarczająco uprzywilejowuje Skarżącą jako przedsiębiorcę działającego w strefie - w stosunku do pozostałych przedsiębiorców działających na rynku na zasadach ogólnych i nie czyni uzasadnienia do udzielania jej dodatkowych preferencji poprzez akceptację rozszerzenia asortymentu produkowanych wyrobów.

Należy przyznać rację Ministrowi, że interes społeczny winien być rozumiany jako interes pozostałych przedsiębiorców prowadzących działalność poza strefami ekonomicznymi na zasadach ogólnych. Tymczasem uzyskane Zezwolenie nr (...) na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej uprzywilejowuje jednego przedsiębiorcę względem innych którzy mogą potencjalnie prowadzić taką samą działalność gospodarczą bez pomocy publicznej.

Sąd podziela stanowisko, że zmiana zezwolenia we wnioskowanym zakresie stanowiłoby jeszcze szersze uprzywilejowanie jednego przedsiębiorcy względem innych, którzy mogą potencjalnie prowadzić taką samą działalność gospodarczą bez pomocy publicznej. W konsekwencji doszłoby do dodatkowego wsparcia przedsiębiorcy strefowego i jego szczególne potraktowanie, a także możliwości zachwiania równowagi względem innych przedsiębiorców, którzy mogą prowadzić taką samą działalność bez żadnej formy wsparcia.

Należy zauważyć, że ważąc interes społeczny, przedkładając go nad interes strony, Minister słusznie ocenił, że dodatkowe uprzywilejowanie Skarżącej poprzez zmianę Zezwolenia, mogłoby negatywnie wpłynąć na konkurencję między przedsiębiorcami.

Kwestia konkurencji między przedsiębiorcami i skutki zmiany Zezwolenia poprzez rozszerzenie asortymentu produkowanych wyrobów zostały zatem trafnie ocenione w kontekście interesu społecznego rozumianego jako interes pozostałych przedsiębiorców działających poza strefami ekonomicznymi na zasadach ogólnych, czyli bez zwolnienia podatkowego, jakie daje działanie na podstawie zezwolenia w specjalnej strefie ekonomicznej.

Z powyższych względów, odnosząc powołane regulacje ustawowe i wykonawcze, do ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy, a także przedstawioną argumentację faktyczna i prawną ocena dokonana przez Ministra, nie budzi zastrzeżeń. Innymi słowy, zaskarżona decyzja nie została wydana z przekroczeniem granic uznania administracyjnego i spełnia zatem przesłanki określone w art. 7 i 107 § 3 k.p.a.

Skarżąca wskazywała we wniosku o zmianę Zezwolenia - inne przyczyny wyższej wartości ponoszonych kosztów kwalifikowanych, a mianowicie, znaczący wpływ zmiany kursu waluty euro wobec złotego. W momencie ubiegania się o zezwolenie do kalkulacji posłużył kurs euro, który oscylował wokół 4,15 zł, natomiast w drugim półroczu 2015 r. wynosił średnio 4,23 zł. Twierdziła, że większość kosztów związanych z nabyciem maszyn i urządzeń w ramach projektu inwestycyjnego ponosiła w euro.

Ocena Ministra w tym zakresie jest prawidłowa. Skoro Skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie uprawdopodobniła tych okoliczności, jej twierdzenie jest gołosłowne. Trafna jest ocena, że Skarżąca nie wskazała, jaka część wydatków inwestycyjnych była ponoszona w euro i jaki kurs miał do nich zastosowanie, zatem Minister nie miał możliwości oceny wpływu tej okoliczności na wzrost kosztów inwestycji.

Z kolei obniżenie wysokości wydatków związanych z najmem i dzierżawą nieruchomości Skarżąca uzasadniała brakiem całkowitej wiedzy, w chwili przygotowywania oferty do rokowań, co do zakresu inwestycji, jakie Grupa (...) może ulokować w zakładzie w G. Z tego powodu uznała, że cały koszt najmu, jaki będzie ponosiła, będzie dotyczył nowej inwestycji objętej zezwoleniem, tj. 30 425 730 zł. Twierdziła, że dopiero po uzyskaniu zezwolenia okazało się. że tylko część kosztów najmu powierzchni produkcyjnej ponoszonych przez przedsiębiorcę będzie spełniała definicję kosztu kwalifikowanego inwestycji będącej przedmiotem zezwolenia, bowiem jedynie część hali produkcyjnej będzie wykorzystywana do realizacji projektu inwestycyjnego objętego zezwoleniem.

Oznacza to, że skoro na pozostałej części hali realizowane będą inne projekty, to część czynszu przypadająca proporcjonalnie na tę powierzchnię nie może stanowić kosztu kwalifikowanego inwestycji objętej Zezwoleniem nr (...).

Jednakże niższe, niż pierwotnie zakładane koszty najmu, jakie przedsiębiorca miał ponosić w związku z realizacją Inwestycji objętej Zezwoleniem, nie mogły w ocenie Sądu, stanowić podstawy do podwyższenia kosztów inwestycji związanej z rozbudową przedsiębiorstwa, wykraczającą poza ramy przedsięwzięcia objętego zezwoleniem.

Należy zauważyć, że na potrzeby wniosku o zmianę Zezwolenia, Skarżąca w istocie zbilansowała koszty inwestycyjne dotyczące zwiększenia zdolności produkcyjnych - niższymi kosztami najmu, wynikającymi z dodatkowych, odbywających się w Hali, procesów produkcyjnych. W wyniku przesunięcia nakładów inwestycyjnych dojdzie zatem do rozszerzenia projektu inwestycyjnego w ramach ww. Zezwolenia i § 6 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia.

Organ prawidłowo zatem uznał, że niższe niż zakładane koszty najmu nie mają wpływu na tę ocenę, bowiem takie przesunięcie kosztów oznacza w istocie dużą zmianę w stosunku do założeń wskazywanych przez przedsiębiorcę na etapie ubiegania się o zezwolenie.

Innymi słowy Skarżąca, wykorzystując niższe koszty najmu, chciałaby zaliczyć koszty związane z produkcją konsoli środkowej do zwiększonych nakładów inwestycyjnych. Jest to kolejny argument przemawiający za uznaniem, że produkcja konsoli środkowej nie jest związana z projektem objętym Zezwoleniem, a decyzja o jej wytwarzaniu w zakładzie Skarżącej zapadła po udzieleniu tego Zezwolenia. Natomiast niższe niż pierwotnie zakładane koszty najmu nie mogły stanowić podstawy do podwyższenia kosztów inwestycji związanej z rozbudową przedsiębiorstwa.

Odnosząc się do zarzutu nie uwzględnienia opinii Zarządzającego Strefą, należy wskazać, że wobec ustawowego wymogu, by rozpoznanie wniosku o zmianę zezwolenia było poprzedzone opinią zarządzającego strefą, nie może budzić wątpliwości, że opinia podlega ocenie jak każdy dowód w sprawie. Nawet, jak nie jest dla organu wiążąca, to podlega ocenie organu z zachowaniem przepisów postępowania zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a wydane rozstrzygnięcie organ administracji był obowiązany uzasadnić zindywidualizowanymi przesłankami (np. wyrok NSA z dnia 19 lipca 1982 r. sygn. akt II SA 883/82).

Należy uznać, że na gruncie niniejszej sprawy, opinia Zarządzającego strefą została przez organ oceniona. Wyjaśnił też przyczyny jej nieuwzględnienia brakiem uzasadnienia przemawiającego za możliwością zmiany zezwolenia. Uznał, że Zarządzający strefą w swojej opinii ograniczył się do przywołania brzmienia warunków zezwolenia pomijając fakt, że przedsiębiorca otrzymał zezwolenie na konkretny projekt inwestycyjny, w oparciu o który miał produkować określone wyroby. Wytknął, że nie uwzględnił, że projekt inwestycyjny opisany w Biznes Planie objęty zezwoleniem nr (...) nie dotyczył produkcji konsoli środkowej (centralnej) do pojazdów marki (...). W istocie zatem zakup środków trwałych pozwalających na jej wytwarzanie stanowił nowy projekt inwestycyjny w rozumieniu § 3 ust. 3 Rozporządzenia.

Wbrew zarzutom skargi, zostały zachowane zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a., skoro nie uwzględnienie dowodu zostało wyjaśnione w uzasadnieniu. Innymi słowy, Minister wyjaśnił, dlaczego istotne dla Zarządzającego Strefą argumenty, są nieistotne dla organu i jaki, słuszny interes społeczny przemawia za odmową uwzględnienia wniosku. Oznacza to, że nie zostały one wydane z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem ww. przepisów, bowiem organ dokonał analizy faktów i wyjaśnił stronie w sposób jasny i zrozumiały zasadność przesłanek, jakimi się kierował nie uwzględniając opinii i rozstrzygając sprawę.

W ocenie Sądu, także pozostałe argumenty Ministra są przekonywujące i świadczą o dostatecznym wyjaśnieniu sprawy i uwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego, z zachowaniem zasad określonych w art. 77 i 80 k.p.a.

Należy zaakcentować, że celem ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, stanowiącej szczególny system norm prawnych, wprowadzonych aktem ustanawiającym strefę, było umożliwienie lub ułatwienie realizowania zadań i celów gospodarczych państwa, w tym także, przewidzianej w ustawie o sse szczególnej możliwości ubiegania się o zmianę zezwolenia. W art. 3 pkt 1-7 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1010), zwanej dalej "ustawą o sse", wskazano na priorytetowe założenia dla każdej działalności gospodarczej prowadzonej w takich strefach, służące nadrzędnemu celowi tej ustawy, jakim jest przyspieszenie rozwoju gospodarczego części terytorium kraju. Nadrzędnym celem jest tworzenie jak najlepszych warunków do realizacji przedsięwzięć inwestycyjnych oraz zwiększanie efektywności wykorzystywania potencjału gospodarczego regionów. Działanie służące osiągnięciu celów strefy polega na podejmowaniu działań prawnych i faktycznych mających wspierać prowadzenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorców, co ma przyczynić się do pobudzenia wzrostu gospodarczego pewnych rejonów kraju. Główne kryteria rozwoju stanowią takie czynniki jak rozwój określonych dziedzin gospodarki, rozwiązań technicznych i technologicznych, zagospodarowanie niewykorzystanych zasobów naturalnych czy tworzenie nowych miejsc pracy, stworzenie zachęt podatkowych do tworzenia nowych przedsięwzięć operacyjnych - zachęty w ramach podatku dochodowego, aniżeli inwestowanie prywatnego kapitału w już istniejące przedsięwzięcia na zasadach inwestycji biernych czy pośrednich, które skutkowałyby wprowadzeniem ulg w ramach zysków kapitałowych.

Zasada swobody podejmowania działalności gospodarczej w przypadku specjalnych stref ekonomicznych została ograniczona poprzez wprowadzenie wymogu uzyskania stosownego zezwolenia ministra właściwego do spraw gospodarki. Przedmiotowe zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej nie tylko pełni rolę reglamentacyjną, lecz jest również podstawą do korzystania przez przedsiębiorcę z pomocy publicznej.

Zasady te adekwatnie odnoszą się do podstaw faktycznych i prawnych zmiany udzielonego już zezwolenia, o co ubiegała się Skarżąca.

W ocenie Sądu, przekonywująca argumentacja uzasadnienia zaskarżonej decyzji przemawia za uznaniem, że cele te zostały zrealizowane z pożytkiem dla realizowania zadań i celów gospodarczych państwa, czemu słusznie przyznano prymat nad interesem ekonomicznym Skarżącej. Jak wyżej wskazano, Minister się odniósł, do pozytywnej dla skarżącego, argumentacji Zarządzającego Strefą i wbrew zarzutom skargi - dochował zasad określonych w art. 7 k.p.a., 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Opinia, co należy podkreślić, nie miała charakteru wiążącego, a była dowodem w sprawie, ocenionym przez Ministra zgodnie z art. 80 i 107 § 3 k.p.a.

Tym samym oznacza to, że w sprawach pozostawionych przez przepisy uznaniu administracyjnemu, tylko wówczas, gdy interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie i leży to w możliwości organu administracji, to organ ten ma obowiązek załatwić sprawę w sposób pozytywny dla strony. Tworzy to więc domniemanie pozytywnego rozstrzygnięcia, chyba że pozytywnemu rozstrzygnięciu stoi na przeszkodzie nie budzący wątpliwości interes ogólny (p. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2000 r. sygn. akt V SA 2880/09).

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Minister wyważył proporcje pomiędzy interesem publicznym, zasługującym na szerszą ochronę prawną niż słuszny interesem strony.

Odniesienie się do wskazanych powyżej okoliczności, istotnych dla oceny zastosowania norm prawa materialnego pozwoliło na pełne skontrolowanie legalności zaskarżonej decyzji. Brak uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów postępowania i norm materialnych z punktu widzenia istotnego wpływu na wynik sprawy, czyni zarzuty skargi nieuzasadnionymi.

Skoro nie stwierdzono także tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.